‫[شیکاگو، سال 1956]
‫از نظر چشمان غیر مسلح،
‫یه کت و شلوار از 2قسمت تشکیل شده:
‫کت و شلوار.
‫اما این 2قسمت به ظاهر یکپارچه
‫از 4نوع پارچه تشکیل شده.
‫کتان، ابریشم، پشم آنقوره و پشم ساده.
‫و همین 4پارچه هم به 38تیکه ‫جدا از هم تقسیم می شن.
‫فرآیند اندازه گیری، دوختن و وصل کردن تیکه ها
‫نیازمند حداقل 228قدمه.
‫پس اولین قدم اندازه گیریه.
‫اما اندازه گیری فقط معنیش این نیست ‫که بری طرف متر و بگی،
‫«.چند سانت این ور، چند سانت اون ور»
‫نه، نه، نه.
‫تا ندونی داری برای کی چیزی رو می سازی،
‫نمی تونی چیز خوبی ازش در بیاری.
‫هر لباسی بیانگر یه چیزه.
‫آقایونی رو دیدم که وارد مغازم شدن و رجز خوندن،
‫«.اوه، برام مهم نیست چی می پوشم»
‫و اگه فرض کنیم این مسئله درست باشه، ‫خودش بیانگر چیزی نیست؟
‫خب، مشتریت کیه؟
‫و می خوای با لباست چه چیزی رو در موردش بیان کنی؟
‫یه مرد از در وارد می شه، ‫توی وجناتش چی مشاهده می کنی؟
‫صبح بخیر.
‫یه آدم کمروئه،
‫که مثل ساعت نیمروز سرخم کرده؟
‫یا با اعتماد به نفس می ایسته،
‫و مثل عقربه 6 و 12 سیخ وایستاده؟
‫اهل پوشیدن رنگ های روشنه،
‫و برای دیده شدن هیاهو می کنه؟
‫یا اهل پوشیدن رنگ های تیره و تاریکه،
‫که با جمعیت عجول یکی می شه؟
‫مردیه که بدون اضطراب سرش به کار خودشه؟
‫یا همش غم و غصه چیزهای بزرگ تر رو می خوره؟
‫و این مرد دلش می خواد چه طوری باشه؟
‫و در اعماق وجودش چطور آدمیه؟
‫اندازه ت رو بگیر...
‫و همین که فهمیدی چه طور شخصیتی داره...
‫آقای بویل.
‫اون وقت آماده شروع کردنی.
‫تق، تق.
‫- هم. ‫- کاسبی چه طوره، انگلیسی؟
‫عصر بخیر، آقایون.
‫- واو، چه خوشگله ‫- هم.
‫آره، خیلی خوشگله
‫داری برای پدرم می دوزیش؟
‫این رو نه.
‫داری اون لباس های خوشگل رو برای یکی دیگه ‫می دوزی؟ طرف کیه؟
‫ارباب ریچی، خودتون می دونید که نمی تونم ‫راجع به مشتری هام حرف بزنم.
‫ما همچین آدم هایی هستیم؟ ‫مشتری هات.
‫ببین آقای انگلیسی چی می گه.
‫دهنش رو کیپ تا کیپ بسته نگه می داره.
‫- پدرت اینجا بود. ‫- جدی؟
‫آه... دیروز.
‫گفت دارید
‫حسابی کاسبیتون رو گسترش می دید.
‫گفت برای جشن گرفتن این مسئله ‫باید یه کت و شلوار جدید بدوزم.
‫فرانسیس، نظرت چیه؟ ‫لباس جدید؟
‫تا اینجاییم ردیفش کنیم؟
‫- امشب نه. ‫- هی، بیخیال. یک عالمه وقت داریم.
‫امشب نه.
‫لعنتی.
‫از اوتفیت اومده؟
‫انگلیسی، یه لطفی بهم بکن.
‫نظرت چیه یه سر بری بیرون،
‫و یه سری به منشیت بزنی، خب؟
‫با اجازه، آقایون.
‫از طرف اوتفیته، مرد.
‫اینم که حلقه برنجیشه.
‫صحیح، بازش کن دیگه. ‫ببین چی نوشته.
‫نامه نداشتم؟
‫می خوای در موردش حرف بزنی؟
‫راجع به نامه؟
‫اینکه انداختنت بیرون.
‫توی جعبه چیه؟
‫برای منه.
‫بیا یه نگاهی بهش بندازیم.
‫خیلی خب.
‫نه، نه، بذار حدس بزنم.
‫آه، برج کج پیزا.
‫هم.
‫هیچ وقت متوجه جذابیتش نشدم.
‫فقط خم شده دیگه.
‫برج ایفل؟
‫دارمش.
‫خب، پس بیخیال می شم.
‫چیه؟
‫نشونت می دم.
‫آها.
‫بازم احساس راحتی می کنم.
‫زیبا نیست؟
‫1ساعته.
‫برخلاف یه سری هامون، ‫تا حالا از نزدیک ندیده بودمش.
‫از نزدیک بازم ساعته دیگه.
‫روی ساحل رود تایمز.
‫- تاحالا ساعت های شیکاگو رو دیدی؟ ‫- آره، مشخصه، اما...
‫تو لندن به طور حیرت آوری شبیه هم هستن.
‫خیلی خب.
‫هیچ وقت درکت نمی کنم.
‫خب، تو هیچوقت یه جنتلمن جذاب
‫پا به سن گذاشته نمیشی.
‫تو همه جای دنیا رو گشتی.
‫می تونی هرجا بخوای یه مغازه داشته باشی.
‫ولی با اینحال اینجایی.
‫مشکلش چیه؟
‫یه چندتا مشکل داره.
‫یه سری چیزها هست که آدم همه جا ‫می تونه پیداشون کنه، عزیزم.
‫پس زیاد هم مهم نیست که کجا باشم.
‫قیچی های خودم رو دارم.
‫و آدم غیر از قیچی دیگه چی لازم داره؟
‫تو رو هم دارم.
‫تا ابد که نه.
‫اه، درسته.
‫بن منتظره.
‫هرطوری که شده...
‫...من از اینجا میرم.
‫میری لندن؟
‫میرم لندن.
‫و مادرید.
‫- و بارسلونا. ‫- هم.
‫و مراکش.
‫و پاریس.
‫می دونی چی این اتفاق رو جلوتر می اندازه؟
‫یه نقشه؟
‫افزایش حقوق. ‫لطفاً.
‫بهتره برم ببینم ارباب ریچی کارم داره یا نه.
‫اه.
‫چه حلال زاده. ‫(در اصل، صحبت از شیطان شد)
‫منظورت چیه؟
‫یه اصطلاحه دیگه.
‫معذرت می خوام.
‫قصد بی احترامی نداشتم.
‫فردا می بینمت.
‫دیروز شاگرد ساعت ساز اومده بود.
‫خیلی آدم خوبیه.
‫چی... کی؟
‫مغازه ته خیابون.
‫خیلی خوشتیپه.
‫تو... داری سعی می کنی
‫با آدمی که توی یه ساعت سازی کار می کنه آشنام کنی؟
‫شاگرد ساعت سازه.
‫همونی که یه نصفه سبیل داره؟
‫آره، مثل ارول فلین.
‫نیازی ندارم بهم بگی با کی باید آشنا بشم.
‫همچین منظوری نداشتم.
‫یه جوری گفتی انگار، «خودم چند دقیقه پیش دیدم ‫داری به ریچی بویل لبخند می زنی
‫و از اینکه
‫داری با اون دار و دسته بد کار می کنی، ‫«.وحشت زده ام
‫اون آدما شاید مشتری باشن، ‫ولی جنتلمن نیستن.
‫ممکن بود با اون کت و شلوارهایی ‫که تو براشون دوختی گولم بزنن.
‫اگه می ذاشتیم فقط آدمای خوب مشتریمون باشن
‫که تا چندوقت دیگه اینجا مشتری پر نمیزد.
‫به همه مشتری هامون اجازه میدیم ‫توی اتاق پشتی گاوصندوق نگه دارن؟
‫تو داشتی بهش لبخند میزدی ها.
‫من کل زندگیم رو
‫دور و بر حیوونایی مثل ریچی بویل گذروندم.
‫اگه بخوای یه کاری کنی پا پس بکشن، ‫باید زل بزنی توی چشماشون
‫و وانمود کنی یکی از اون هایی.
‫نیازی نیست من نگرانت باشم.
‫- درسته. ‫- از پس خودت برمیای.
‫تو که پدرم...
‫- می دونی. ‫- می دونم.
‫پدرم آدم بیخودی بود. ‫پس...
‫بعنوان یه تعریف در نظر بگیرش.
‫باشه.
‫می دونم...
‫که امیدواری منم یه روزی
‫- عاشق این کار بشم. ‫- نه، اینطور نیست.
‫- اینطور نیست. ‫- که تمرین کنم...
‫و ترفند کار دستم بیاد.
‫حتی شاید یه روزی مدیریت مغازه رو دست بگیرم.
‫ولی من همچین چیزی نمی خوام. ‫زندگی تو رو نمی خوام.
‫حق داری هرکاری می خوای بکنی.
‫- آره. ‫- تو یه زن جوان باهوشی
‫که قراره
‫- حسابی از اینجا دور بشه. ‫- آره.
‫و وقتی رفتم، دلم نمی خواد تو تنها باشی.
‫منم نمی خوام تو مراقبم باشی.
‫به هرحال دخترم که نیستی.
‫عادلانه ست.
‫حالا اگه افزایش حقوق می خوای،
‫اول باید یاد بگیری مربع چه شکلیه.
‫باید کلیدها رو پیدا کنیم.
‫اه...
‫همینجا بودن.
‫و... چیکارشون کردم؟
‫هی. حالا این کتابه به چه دردی می خوره؟
‫همیشه واسم سوال بود چیه.
‫ریچی.
‫به چیزی دست نزن.
‫هی.
‫هم.
‫- گفتم به چیزی دست نزن. ‫- این ها خیلی خوشگلن.
‫هی، هی، هی، هی.
‫سلیقه ش اینطوریه دیگه.
‫خیلی خب.
‫عجب آدمیه ها، نه؟
‫خیلی به کارش اهمیت میده،
‫و واسه همینه که تو کارش بهترینه.
‫آره.
‫شبیه یکی از آدماییه که می شناسم.
‫هم.
‫یعنی چی؟ ‫داری سر به سرم می ذاری؟
‫چی؟
‫گفتم داری سر به سرم می ذاری؟
‫- داری مسخره ام می کنی؟ هان؟ ‫- نه.
‫- نه، ریچی. ‫- چون مسخره تو نیستم.
‫شوخی نمی کنم.
‫عزیزم، چی شده؟
‫- اون کاری کرده؟ ‫- کی کاری کرده؟
‫فرانسیس. ‫بازم کاری کرده؟
‫گور بابای فرانسیس.
‫- عضو خانواده نیست. ‫- می دونم.
‫هم.
‫- حتی ایرلندی هم نیست. ‫- می دونم.
‫فکر می کنه بینمون جاسوس داریم.
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫یکی داره به لا فانتین اطلاعات میده.
‫کی؟
‫مهم نیست.
‫- اون توهم زده. خب؟ ‫- باشه.
‫و چند ماهه داره این حرفا رو به بابام می زنه.
‫بابام هم به حرفش گوش میده.
‫هی، فرانسیس، می دونی، اون خیلی باهوشه».
‫«.از اون بچه میشه چیزهای زیاد یاد گرفت
‫عزیزم، جانشین اصلی تویی.
‫بابات به حرفت گوش میده.
‫نگران فرانسیس نباش.
‫کی به فرانسیس اهمیت میده؟
‫فکر کردی نمی دونم فرانسیس واسه بابام چیکار کرده؟ ‫هان؟
‫فکر کردی هزاربار
‫داستانش رو نشنیدم؟
‫شش تا تیر واسه بابام خورده. ‫حالیمه.
‫ولی دلیلش فقط اینه که من اونجا نبودم.
‫چون اگه بودم،
‫- من جاش اون کار رو می کردم. ‫- آره، همینطوره.
‫می دونی دیگه، نه؟
‫فرانسیس فکر کرده میتونه با بابام همکاری کنه،
‫بابای لعنتیم،
‫اونم بدون من.
‫اون چه کوفتی بود؟
‫نمیـ...
‫خفه شو.
‫باشه. ‫ببخشید.
‫ای خدا.
‫نمی خوام بیدارش کنم.
‫هی.
‫- دنبال این ها می گردی؟ ‫- اونجا...
‫قدم دوم طراحیه.
‫و این مرحله واسه یه سری ‫لذت بخش ترین قدم خیاطیه.
‫تازه داری کشف می کنی.
‫ولی بهت هشدار میدم که حواست به الگوهات باشه.
‫وجودشون دلیل داره.
‫این کار هنر نیست.
‫یه فن و مهارته.
‫می تونیم بعداً درباره اصالتش صحبت کنیم.
‫نکته اصلی...
‫مهارته.
‫الگوهات، قواره های اثبات شده ت،
‫دشمن هات نیستن.
‫تنها دوستانی هستن که داری.
‫هیس!
‫- لعنتی ها! ‫- ساکت!
‫- پدرتون رو درمیارم! ‫- ساکت.
‫آره، برو عقب.
‫- چه خبره؟ ‫- کس دیگه ای اینجا نیست؟
‫خواهش می کنم، آقایون، ‫من دنبال دردسر نیستم.
‫کسی دیگه ای اینجا نیست؟
‫نه، نه، نه قربان.
‫خیلی خب، اتاق پشتی.
‫برو، تکون بخور. ‫یالا.
‫بزن بریم.
‫هوات رو داریم. ‫نگران نباش.
‫یالا، انگلیسی.
‫خیلی خب.
‫- خیلی خب. ‫- لعنتی.
‫- خیلی خب، کت رو دربیار. یالا. ‫- گندش بزنن.
‫لعنتی!
‫گندش بزنن.
‫یالا، کمک کن بلندش کنم.
‫یالا.
‫خیلی خب.
‫گندش بزنن.
‫لعنتی.
‫گندش بزنن.
‫- گور باباش. ‫- یه چندتا پارچه بردار،
‫فشارش بده روی زخم.
‫لعنتی! ‫درد میاد!
‫دلیلش اینه که یه سوراخ توی شکمته.
‫یادته چرا یه سوراخ تو شکمته؟
‫شکمت سوراخ شده چون اونجا،
‫وقتی باید ماشه رو می کشیدی، خشکت زد.
‫- گور بابات. ‫- آره، بذارش برای بعد.
‫الان، دهنت رو ببند.
‫انگلیسی، ازت می خوام خوب گوش بدی.
‫هزارتا پلیس اون بیرون
‫دنبال اینن، ‫و اگه پیداش کنن، من شروع می کنم به تیراندازی.
‫می فهمی؟ ‫تازه بدتر از این،
‫هزارتا خلافکار هم هستن
‫که دنبال این می گردن، ‫و اگه پیداش کنن،
‫اونا شروع می کنن به تیراندازی. ‫می گیری؟
‫- فکر کنم می فهمه خبر مرگش. ‫- خفه.
‫بگو ببینم.
‫اه، هزار نفر هستن
‫که دنبال اون چمدونن.
‫امن ترین کار اینه که دست هیچکدومشون نیفته.
‫باریکلا.
‫همینجوری فشار بده.
‫لعنتی.
‫زنگ میزنی بابام؟
‫هی، آشغال!
‫آشغال عوضی. لعنتی.
‫رئیس، گروه لا فانتین بهمون حمله کردن.
‫همه شون منتظر ما بودن.
‫می دونستن کِی قراره بریم...
‫- لعنتی. ‫- ...می دونستن چی همراهمونه،
‫می دونستن کجاییم.
‫من نگفته بودم جاسوس بینمونه؟
‫گفته بودم دیگه.
‫آره، آره. ‫نه، نه، هنوز هست.
‫اه، نه، من و ریچی فرار کردیم به امن ترین جای ممکن.
‫مغازه خیاطی.
‫و اه، آره، ریچی تیر خورد.
‫آره، خب، به این زودی ها نمی تونه واسه
‫تیم کابز بازی کنه، ‫ولی خوب میشه.
‫من... حالش خوب میشه.
‫می خوای هر جور شده دکتر بفرستی؟
‫خب، ما می تونیم بیایم.
‫الان؟
‫تموم مناطق لا فانتین؟ ‫جنگ میشه که.
‫پس گمونم روز عملیاته.
‫- چی زر میزنه؟ ‫- گوش کن ببین چی میگم، رفیق.
‫هیچکس نمی دونه دکتر کجاست.
‫بابا خودش قراره بیاد،
‫ولی یه کم طول می کشه.
‫چی... چقدر قراره طول بکشه؟
‫- من رو ببر خونه. ‫- بابا میگه همینجا منتظر بمون.
‫هر وقت تو شکم خودت تیر خورد، می تونی ‫اینجا بمونی، خب؟
‫- من میرم. ‫- هی، هی.
‫قبلاً تو شکم من تیر خورده، یادته؟
‫شش تا تیر. آشغال!
‫تو برای من کار می کنی،
‫و من میگم برم گردون خونه!
‫من واسه بابات کار می کنم،
‫اونم میگه همینجا بمونیم.
‫آشغال...
‫لعنتی!
‫دکتر لازمه.
‫اوه، نه بابا؟
‫- لعنتی! ‫- این پایین.
‫- تکون بخورید، یالا! ‫- هیس!
‫عوضی حیوون.
‫- خیلی خون داره از دست میده. ‫- محکم تر فشار بده.
‫زخمش باید بسته بشه.
‫اوه، دکتر هم شدی؟
‫- من تو جنگ بودم. ‫- با این سن؟
‫اون یکی جنگ.
‫بذار ببینم.
‫آره، تیر رد شده.
‫منم رفتم جنگ، ‫ولی نه جنگ خارجی.
‫آره.
‫باید خونریزی رو متوقف کنیم. ‫بیمارستان لازمه.
‫بخیه ش بزن.
‫چی؟
‫اینجا نخ و سوزن داری دیگه.
‫- نه از اون مدلش. ‫- بخیه ش بزن.
‫نمی تونم. بلد نیستم.
‫بخیه زدن شبیه...
‫بخیه ش بزن.
‫اگه خونریزی داخلی داشته باشه...
‫لعنتی.
‫هیس.
‫لعنتی.
‫چی... چه غلطی می کنه؟
‫داره درمانت می کنه. سر جات بمون.
‫برو گمشو بابا.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫به نظرم باید، اه، می تونیم، ام...
‫یالا، زود انجامش بده.
‫...یه راه دیگه پیدا کنیم، نه؟
‫هیس.
‫راستش به نظرم حالم عالیه.
‫نگهش دار.
‫- نه. ‫- لعنتی.
‫اگه فرار کنم، ‫می تونی بیفتی دنبالم،
‫من رو بگیری و بعدش بکشیم.
‫- دست هات رو ثابت نگه دار. ‫- گمشو...
‫گمشید کنار ببینم.
‫آره، سر جات بمون.
‫بکشش این سمتی.
‫آخ! لعنتی!
‫یکی دیگه.
‫لعنتی!
‫لعنت بهش!
‫موچینم رو بگیر.
‫قیچی.
‫ببرش.
‫خیلی خب.
‫برش گردون.
‫مراقب باش، بپا.
‫پسر خوب.
‫قیچی.
‫حالش خوب میشه.
‫همینجا پیش ریچی، منتظر رئیس بمون.
‫داری میری؟
‫برمی گردم.
‫ارباب ریچی رو با خودت ببر.
‫فعلاً اینجا امن ترین جای ممکنه.
‫خواهش می کنم، حداقل اون رو با خودت ببر.
‫پلیس زیاده.
‫شما مشتری ثابت ما بودید.
‫من بهتون اطمینان دارم.
‫حتی یک بار هم نشده درباره کارتون چیزی بپرسم.
‫من قضاوت نمی کنم.
‫فقط نمی خوام درگیر کارهای شما بشم.
‫انگلیسی، خودت خوب می دونی ما چیکاره ایم.
‫نه، قربان، راستش هیچی نمی دونم.
‫نمی دونم اون چیه.
‫نمی دونم چرا این آقایون دنبالش هستن.
‫و اگه بیان اینجا،
‫من نمی تونم شکشون رو آروم کنم.
‫من به دردتون نمی خورم. ‫نقطه ضعف شمام.
‫من... فقط می خوام تنها بمونم.
‫ولی تنها نیستی، انگلیسی.
‫چه بخوای چه نخوای، ‫الان دیگه عضوی از خانواده هستی.
‫این نوار از میکروفون مخفیه.
‫اوه، خواهش می کنم، بس کنید.
‫یه وسیله جدید که پلیس فدرال از خودش درآورده.
‫مثل گرامافون صدا رو ضبط می کنه.
‫ولی میشه قایمش کرد، ‫چون هم اندازه ی...
‫اوه، خودت خوب می فهمی.
‫پلیس فدرال میکروفون مخفیشون ‫رو توی یکی از محل های ما جاسازی کردن.
‫ولی نمی دونن
‫ما رفقای کله گنده داریم.
‫رفقایی که می تونن قاچاقی یه نمونه از این ‫نوار رو به ما بدن.
‫ولی قبل اینکه بتونم بهش گوش بدم،
‫گروه لا فانتین بهمون رسیدن.
‫می دونی، ما داریم روشون یه حرکت هایی میزنیم، ‫و اگه دستشون به نوار برسه،
‫دیگه می دونن چجوری باید تلافی کنن.
‫همه این رو می خوان.
‫پس بندازش دور.
‫یکی چغلی ما رو به گروه لا فانتین می کرده.
‫حالا یکی...
‫به پلیس فدرال کمک کرده پیش ما میکروفون ‫مخفی جاسازی کنن.
‫اگه بتونیم به این گوش بدیم،
‫بعدش می فهمیم کجا جاسازی شده بوده. ‫بوم.
‫اگه امشب بتونم یه دستگاه پیدا کنم که ‫این نوار رو پخش کنه،
‫جاسوسه فردا دیگه بیدار نمیشه.
‫رفیقت، آقای بویل، ‫تا سه ساعت دیگه میاد.
‫هیچکس جز من یا رئیس نباید به این دست بزنه.
‫- اگه پلیس بیاد چی؟ ‫- شرشون رو کم کن.
‫اگه اون یکی آقایون بیان چی؟
‫شرشون رو کم کن!
‫چون اگه برگردم
‫و اون نوار اونجا نباشه...
‫به خانواده خوش اومدی.
‫ارباب ریچی.
‫حالتون چطوره؟
‫گور بابات. ‫خودت چی فکر می کنی؟
‫که خوب نیستین.
‫گوش کن، اه...
‫انگلیسی، می خوام ازت تشکر کنم.
‫جونم رو نجات دادی، پس...
‫چی بگم، قربان.
‫نه، نه، نه.
‫بد موقع مزاحمت شدم.
‫آدم وفاداری بودی.
‫آب می خواید؟
‫حتماً.
‫آره.
‫فرانسیس کو؟
‫گفت باید یه راهی
‫واسه پخش نوارتون پیدا کنه.
‫یعنی چی، گذاشت رفت؟
‫اه، گفت پخش کردن نوار بهش حالی می کنه که، اه،
‫جاسوس کیه.
‫جاسوس می گید دیگه، نه؟
‫- جاسوس؟ ‫- هوم.
‫فرانسیس این رو گفت؟
‫هوم.
‫آخه آدم پر حرفی نیست.
‫خب، انگار شب طولانی بوده.
‫- برای همه مون. ‫- آره.
‫آروم بنوشید.
‫حله.
‫کی میاد همچین بلایی سر خانواده شما بیاره؟
‫اونم بعد تموم زحماتی که پدرتون برای این ‫محله کشیده.
‫پدرم خود این محله کوفتیه.
‫همینطوره.
‫اولین بار که اومدم شیکاگو،
‫فقط یه ست قیچی برش داشتم.
‫خبر دارید پدرتون اولین مشتری من بود؟
‫اولینش.
‫آره، یادمه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫بابا هیجان زده بود.
‫اون، اه...
‫یه روز اومد خونه گفت که، می دونی،
‫«.یه خیاط جدید اومده شهر»
‫- واقعاً؟ ‫- «.آره، «درست از انگلیس
‫نمی دونید چه خوش آمدگویی صمیمانه ای بود که.
‫آره.
‫ممنونشم.
‫بابا عاشق این لباس قشنگ هاست.
‫- آره. خوش سلیقه ست. ‫- اوهوم.
‫می دونی... ‫اولین بار وقتی چهار سالم بود
‫یادم داد چطوری کراوات ببندم.
‫- نه. ‫- اوهوم.
‫چهار سالگی؟
‫چی می گفت همیشه؟ اه...
‫یه کراوات مرتب، اه»،
‫«.اولین قدم جدی تو زندگیه، بچه جون
‫همچین مزخرفاتی.
‫- گفته ی وایلده. ‫- هوم، عجیبه نه؟
‫نه، میگم این حرف بابات نقل قوله.
‫از اسکار وایلد.
‫آره، نمی شناسمش.
‫ولی می دونی، احتمالاً واسه همینه ‫بابام ازت خوشش میاد.
‫می دونی، عاشق کساییه که اهل نقل قول و ‫این مزخرفاتن.
‫خب، فکر می کنی کیه؟
‫کی کیه؟
‫همین بی وفایی که به خانواده شما پشت کرده.
‫نمی دونم.
‫شرط می بندم مرد جوون باهوشی مثل شما
‫باید به یکی مشکوک باشه.
‫شاید یکی باشه که به خانواده نزدیکه، ‫ولی عضو خانواده نیست.
‫باید یه چیزی بهتون بگم، ارباب ریچی.
‫بگو.
‫حس وحشتناکی دارم.
‫هیچوقت فکرش رو نمی کردم
‫اوضاع اینقدر خراب بشه.
‫که کسی بخواد آسیب ببینه، ‫چه برسه به خود شما،
‫یا... یا خدا نکنه، پدرتون.
‫ولی...
‫چی زر میزنی، انگلیسی؟
‫من... باید بگم...
‫باید بگم که...
‫بگو دیگه.
‫من جاسوسم.
‫به دشمن هاتون اطلاعات می فروختم.
‫و اجازه دادم دفتر بازرسی دولت فدرال
‫میکروفونشون رو... اینجا جاسازی کنن.
‫یا خدا، نزدیک بود گولت رو بخورم ها.
‫گول خوردم به خدا.
‫نزدیک بود بهت شلیک کنم.
‫حس کردم.
‫باعث شدم بخندی.
‫شوخی ناجوری بود.
‫خب، خنده بهترین دواست.
‫جدی میگم.
‫می تونی فکرش رو بکنی؟
‫که تو... جاسوس باشی؟
‫یه لحظه وایسا ببینم.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی چی منظورم چیه؟
‫امکان نداره تو جاسوس باشی.
‫خوب هم می تونم جاسوس باشم.
‫- عمراً. ‫- چرا؟
‫چرا؟ آخه یه نگاه به خودت بنداز.
‫چمه مگه؟
‫نه، نخیر.
‫یه خیاط کوفتی بیشتر نیستی.
‫من خیاط نیستم.
‫من بُرشگرم.
‫- شرمنده. ‫- یه خیاط دکمه و
‫حاشیه شلوار می دوزه.
‫هر کسی نخ سوزن و یه ربع وقت داشته باشه ‫می تونه خیاط بشه.
‫من چند دهه درس خوندم که بتونم برشگر بشم.
‫قبلاً تو خیابون برش میزدم.
‫- خیابون» کدوم گوریه؟» ‫- خیابون سویل.
‫کجاست، ادیسون شمالی؟
‫تو لندنه.
‫یه خیابون چهارصد متری
‫که بهترین صنعتگرهای دنیا
‫توش کسب و کار می کنن.
‫من چندسال اونجا شاگردی کردم تا اجازه دادن...
‫...مغازه خودم رو باز کنم.
‫- پس چرا اومدی اینجا؟ ‫- به خاطر جنگ.
‫چی شد، آلمانی ها خونت رو بمبارون کردن؟
‫بدتر از اون. ‫اسمشون شلوار جین آبیه.
‫بعد جنگ،
‫اوضاع انگلیس خیلی بد شد.
‫بیشتر مردم توانایی خرید چیزهای خوب رو نداشتن،
‫واسه همین این شلوارها خیلی معروف شدن.
‫خب، زمونه عوض میشه، رفیق.
‫الان شلوار جین رو بورسه.
‫این آقای جیمز دین شما یه عکس می گیره ‫[بازیگر معروف]
‫و جین آبی مد میشه.
‫به زودی یه عکس دیگه می گیره،
‫یه چیز دیگه معروف میشه.
‫این چیزهای مد روز، دووم ندارن.
‫چیزهایی که من می دوزم،
‫- مثلاً این کت و شلوار شما... ‫- هوم.
‫...از مد نمیفته.
‫پس فکر کردی یه چندتا شلوار قشنگ پوش تو انگلیس
‫قدر چیزهای قشنگ رو نمی دونن،
‫واسه همین اومدی شیکاگو؟
‫واو. حتماً کشته مرده ی هات داگ های شیکاگویی.
‫اومدم به جایی که گذشته تلخ...
‫...غمگینش نکرده.
‫و بله،
‫هات داگ خوشمزه ست.
‫امیدوارم حال پسرعموت خوب باشه.
‫پسرعموم؟
‫- حالش چطوره؟ ‫- به هوش.
‫ولی...
‫فرانسیس پسرعموی کوفتیم نیست.
‫نیست؟
‫پس چی؟
‫چشه؟
‫یالا، بگو ببینم.
‫بابام می تونه کثافت ترین سگ رو تو خیابون ببینه،
‫و اگه دندون هاش تیز باشن،
‫سر میز با ما غذا می خوره.
‫خیلی خون ازش رفته.
‫احتمالاً منگه.
‫فرانسیس گفت دقیقاً کجا قراره بره؟
‫اوه، نه، فکر که نمی کنی ربطی به این کارها داشته باشه.
‫من در جایگاهی نیستم بخوام بد ارباب ریچی رو بگم،
‫ولی هی درباره این جاسوسی که گفتید ‫صحبت می کنه.
‫درباره چیش؟
‫قبلاً گفته بود دنبال این جاسوسه.
‫اگه جاسوس خودشه چرا باید مسئولیت
‫پیدا کردنش رو گردن بگیره؟
‫پس همه اینا رو گفت،
‫ولی نگفت کجا داره میره؟
‫«.میگه، «من می دونم جاسوس کیه
‫فرانسیس فکر می کنه می تونه من رو» ‫«.گول بزنه
‫- کی، من؟ ‫- خب.
‫هی با چمدونتون ور میره.
‫- چیکار کرد با چمدون؟ ‫- هیچی.
‫چمدون رو اونجا گذاشت.
‫اگه من جاسوس بودم...
‫و زورمم زدم، ‫به نظر میاد نمی تونم شما رو قانع کنم
‫که جاسوسم...
‫...خب، اگه جاسوس بودم که سریع اون ‫چمدون رو آتیش می زدم.
‫پس می دونید، نیازی نیست از دوستتون ‫فرانسیس بترسید.
‫اون عضو خانواده ست.
‫خب، تقریباً.
‫من تنهاشون نذاشتم.
‫تا الان.
‫انگلیسی، در رو وا کن.
‫ریچی.
‫حالت چطوره؟
‫اوه، حرف ندارم، آره.
‫تو چطوری؟
‫شکم من که تیر نخورده،
‫پس می دونی، بد نیستم.
‫شانسکی بود، نه؟
‫اونهمه گلوله هوا میشد، ‫اونوقت لا فانتین
‫یه تیر هم به تو نزد، هوم؟
‫شانسکی نبود، ریچی. ام...
‫...مهارت بود.
‫گمونم من خیلی یواش بودم.
‫خب کجا بودی؟
‫یه چندتا تماس گرفتم.
‫یه سر به مغازه گرامافونی زدم، ‫یکی بهمون طلب داره.
‫یه دستگاه دارن که می تونه نوار رو پخش کنه.
‫الان با نوار میرم اونجا.
‫پس تو می خوای نوار رو برداری؟
‫آره. فوری.
‫- نظرت چیه منم همراهت بیام. ‫- نه، نه.
‫وضعیتت واسه بیرون رفتن مناسب نیست.
‫پس می خوای این نوار رو برداری و تنهایی ‫بزنی بیرون؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫ببین چی میگم.
‫وایستا بابام بیاد، می دونی؟
‫بعدش همگی با هم می تونیم به نوار گوش بدیم.
‫وقت نداریم.
‫- اینهمه عجله واسه چیه؟ ‫- هر ثانیه که اون جاسوس زنده باشه
‫یعنی جون پدرت یه ثانیه دیگه تو خطره.
‫آقایون.
‫اگه من شناختی از پدر شما داشته باشم، ‫ارباب ریچی،
‫اگه اینجا بود ازتون می خواست یه نفس عمیق بکشید.
‫خب... خوشحالم که این رو گفتی.
‫هوم؟
‫پدر من.
‫پدر من، فرانسیس.
‫پدر من تو خطره، نه پدر تو.
‫من پدرت رو مثل پدر خودم دوست دارم
‫و دارم سعی می کنم کمکش کنم.
‫ببین، مگه پدر تو
‫تا قبل از اینکه ناشناس بمیره
‫تو خیابون استیت گوجه فروش نبود؟
‫ها؟
‫پس شاید من و بابام به کمک کوفتی تو ‫نیاز نداشته باشیم.
‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫همین الان اون نوار رو می خوام، رفیق.
‫خب سعی کن بگیریش.
‫امشب نه. ‫نوار رو بده من.
‫جدی میگم، فرانسیس،
‫آخه اینهمه عجله واسه چیه؟
‫جداً بابام الان هاست که برسه.
‫مگر اینکه دلت نخواد بابام به این نوار گوش بده.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫ها؟
‫چرا نمی خوای بابام به این نوار ‫گوش بده، فرانسیس؟
‫گفتم نوار کوفتی رو بده من.
‫اوه.
‫الان کی خیلی یواشه؟
‫- ریچی. ‫- هوم؟
‫ریچی، به صلاح خودت و بابات،
‫الان اون نوار رو ازت می گیرم و میرم.
‫اگه دوباره دستت بهم بخوره...
‫...دست لعنتیت رو می شکنم، حالیته؟
‫عجب آشغالی هستی، می دونی؟
‫فکر کردی خیلی زرنگی.
‫- حواست باشه. ‫- هوم؟
‫- زرنگ تر از همه. ‫- مراقب باشید، ارباب ریچی.
‫- مراقب باشید. ‫- ها؟
‫ای آشغال...
‫نوار کو، فرانسیس؟
‫حتماً زده به سرت که اسلحه رو سمت ‫من نشونه گرفتی.
‫- آقایون. ‫- بازی درنیار، ریچی.
‫نوار رو کجا گذاشتی؟
‫- نقشه ت چی بود؟ ‫- قایمش کردی
‫که سعی کنی من رو گول بزنی به ‫چیزی اعتراف کنم؟
‫چون یه جورهایی
‫این یکی احمقانه ترین کار امروزته.
‫هوم. همیشه می خواستی مرد بزرگی باشی، نه؟
‫تو نمی خوای گوجه بفروشی. ‫نه، نه، نه.
‫تو نمی خوای واسه بابام کار کنی.
‫تو می خوای جای اون باشی.
‫من همه چیزم رو به اون مرد مدیونم.
‫خب، حدس بزن چی.
‫تا وقتی من و اون زنده ایم،
‫تو هرگز شخص راس کار نمیشی.
‫نیازی به این دعوا نیست.
‫عوضی لجن، ‫از همون روز اول به ذاتت پی بردم.
‫می دونی؟
‫همون اولین باری که چشمم بهت خورد گفتم،
‫"این بی شرف دیگه کدوم خریه؟"
‫اون جزء خانواده نیست.
‫نه، من اونیم که ۶ تا گلوله خورد...
‫که جون بابات رو نجات بده ‫چون از خانواده اش کسی اونجا نبود.
‫آره، گور بابات!
‫- من این گروه رو اداره می کنم. ‫- نه، بابات این گروه رو اداره می کنه.
‫و من نصف هر روزم رو دارم ‫گندکاری های تو رو جمع می کنم.
‫می خوای ببینی چه جوری گندکاری راه میندازم؟
‫لعنت بهت، ریچی. ‫چرا مجبورم کردی این کار رو بکنم؟
‫اینا آخرین کلماتیه که می شنوی،
‫پس امیدوارم توی جهنم یادت باشه.
‫به خاطر اینکه احمقی،
‫یا مغروری یا کندی، نمردی.
‫به خاطر این مردی چون ضعیفی.
‫تو اونو کشتی.
‫واقعا خوب توجه می کنی، مگه نه؟
‫- ریچی نوار رو کجا گذاشت؟ ‫- نمی دونم.
‫شاید بتونی توضیح بدی چه اتفاقی افتاد.
‫به خداوند منان؟
‫نه، به آقای بویل.
‫فرق داره؟
‫حتما یه جایی اینجا قایمش کرده.
‫تو مردی رو زخمی آوردی اینجا.
‫شاید اون از شدت جراحات زنده نمونده.
‫اون نصف سرش نیست.
‫پشت تلفن، به باباش گفتم اون چیزیش نمیشه.
‫وقتی اشتباهی رخ میده...
‫به نظرم همیشه بهتره ‫که مستقیم باهاش رو به رو بشی.
‫انگلیسی، من شلوار رئیس رو که زیادی کوتاه نکردم.
‫توی صورت پسرش شلیک کردم.
‫لعنتی.
‫ماشین رئیسه.
‫- بیا توضیح بدیم... ‫- صندوق رو باز کن.
‫- چی؟ ‫- صندوق رو باز کن و دست هاش رو بگیر.
‫باهاش می خوای چیکار کنی؟
‫دست های صاحب مرده اش رو بگیر ‫وگرنه من دو تا جنازه رو قایم می کنم.
‫برو. برو در رو باز کن.
‫واسه آوردنش به اینجا خیلی عجله نکن.
‫باید این گند رو تمیز کنم.
‫من توی دروغ گفتن مهارت ندارم.
‫طفره برو.
‫بلد نیستی چه جوری...
‫طفره بری و بهونه بیاری؟
‫فکر می کردم انگلیسی هستی.
‫خب، چشم مون به جمالت منور شد.
‫رو به راهین؟
‫من فراموش نمی کنم ‫که تو امشب برای گروهم،
‫برای خانواده ام چیکار می کنی.
‫من در خدمتم، قربان.
‫پسر ها کجان؟
‫همه چی رو به راهه، قربان؟
‫اوه، این خون من نیست.
‫مجبور شدیم سر راه چند جا توقف کنیم.
‫پسر ها کجان؟
‫رئیس.
‫خوبین؟
‫حتما از جهنم جون سالم به در بردی.
‫هی، چیزی نبود که قبلا ندیده باشم.
‫اول جون منو نجات دادی ‫و بعد جون پسرم رو.
‫یه روزی از همین روز ها، ‫باید راهی واسه جبران زحماتت پیدا کنم.
‫هی، رفتین دیدن لا فانتین؟
‫سرگرم یه سری کله شق شدم...
‫که اون بیرون هنوز کارت پخش می کنن.
‫اه، لاتاری توی گرین دراگون؟
‫دیگه توی گرین دراگون...
‫لاتاری نخواهد بود.
‫حالا دیگه یه آتیش گرم و عالیه.
‫یکی دو تا از شجاع ترین افراد شیکاگو...
‫با تفنگ آب پاش دارن دوره می دوئن.
‫- خوشحالم اونا رو سرگرم کردین. ‫- ریچی کجاست؟
‫اوه، فکر می کردم پیش شماست.
‫- چرا پیش من باشه؟ ‫- خب، اون ...
‫اون اومد دنبال شما.
‫دنبال من؟ چرا؟
‫هی، ریچی رو که می شناسین.
‫تو گذاشتی پسرم با وجود گلوله ای توی بدنش ‫از اینجا بره بیرون؟
‫گذاشتم؟
‫می دونین، ریچی کار خودش رو می کنه، خب؟
‫تو واسه همین کنارشی که ازش محافظت کنی.
‫خب، اون حالش خوب بود. ‫انگلیسی زخمش رو بخیه کرد.
‫به رئیس بگو چیکار کردی.
‫من هر کار تونستم کردم.
‫و بعد ریچی از اینجا زد بیرون؟
‫خب، شما... آره، ‫روی دو پاش راه رفت...
‫و آره، رفت.
‫خیلی خب. نوار رو بردار ‫و بیا بریم پیداش کنیم.
‫ریچی نوار رو با خودش برد.
‫ببخشید، فکر کنم درست نشنیدم.
‫خب، گفت خودش می خواد نوار رو براتون بیاره.
‫بهم گفت همینجا بمونم.
‫تو فکر نکردی شاید بهتره باهاش بری؟
‫ریچیه دیگه، رئیس.
‫اون...
‫درست نمیگم؟ ‫اون مرد باید خودش رو ثابت کنه،
‫و فکر کردم بهترین کار توی این موقعیت...
‫اینه که اینجا بمونم ‫محض اینکه اگه شما بیاین.
‫اشتباه فکر کردی.
‫دقیقا کجا رفت؟
‫خب، برنامه ی سفرش رو بهم نداد.
‫تلفن؟
‫روی هستم. ریچی اونجاست؟
‫خب برو چک کن. همین الان.
‫مطمئنی؟ ‫تمام شب اونجا نیومده؟
‫خب، از دوستان جناح شمالی مون بپرس. ‫من منتظر می مونم.
‫لعنتی.
‫باشه. من پیش خیاطم.
‫می خوام هر ۱۵ دقیقه یه بار ‫زنگ بزنی بهم خبر بدی.
‫متوجه شدی؟
‫هر یه ربع یه بار.
‫آها.
‫همه چی مرتبه، رئیس؟
‫هیچی مرتب نیست.
‫پسرم گمشده، نوار گمشده،
‫و توی خیابون اونقدر پلیس هست...
‫که توی رژه ی روز سنت پدی نیست.
‫- بریم پیداش کنیم، همونطور که خودتون گفتین. ‫- کجا؟
‫همه جا.
‫هی، منم مثل شما دوست ندارم ‫اون اون بیرون باشه.
‫و انگلیسی هم به حد کافی امشب زحمت کشیده.
‫باید... ‫باید بذاریم بره خونه.
‫آره، باشه.
‫ولی فقط تو.
‫اگه ریچی توی هر کدوم از مکان هامون پیداش بشه،
‫اونا زنگ می زنن اینجا، ‫پس من اینجا می مونم.
‫رئیس، اگه من تنها برم...
‫مشکلی داری، فرانسیس؟
‫نه. مشکلی نیست.
‫شما اینجا بمونین و من... ‫و من میرم ریچی رو پیدا می کنم.
‫فرانسیس.
‫پسرم رو برگردون پیشم.
‫شب طولانی ای در پیشه.
‫معمولا شب ها طولانیه، قربان.
‫چند سال قبل،
‫مشتری ای با یه کت شلوار اومد توی مغازه ام،
‫کت شلوار دوخت من نبود.
‫مشتری گفت، "کتش خیلی بزرگه."
‫آره.
‫من گفتم، "مشکل از شونه هاشه."
‫ولی مشتری گفت، نه، شونه هاش خوبه.
‫آستین هاش مشکل داره.
‫ما یه کم با هم بگو مگو کردیم.
‫نهایتا مشتری گفت، ‫"پول منه،
‫و دارم بهت میگم آستین هاش رو کوتاه کن."
‫خب من چیکار کردم؟
‫گفتم، "چشم، قربان." ‫و بعد شونه هاش رو کوتاه کردم.
‫مشتری برگشت ‫و کت رو تنش کرد.
‫گفت، "عالی شده."
‫"دقیقا همین رو می خواستم."
‫این کار رو توی "رو" یاد گرفتی؟
‫بله، قربان.
‫اینم توی "رو" گرفتی؟
‫معذرت می خوام.
‫من با این قیچی آموزش دیدم.
‫هر برشی که انجام دادم با این قیچی بوده.
‫وقتی اومدم شیکاگو ‫فقط همین رو با خودم آوردم.
‫- بفرمایین. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫اوه، نه، بفرمایین. خواهش می کنم.
‫هیچ وقت بهم نگفتی چرا انگلیس رو ترک کردی.
‫بهش حمله شده بود.
‫نازی ها؟
‫بدتر.
‫بهشون میگن شلوار لی.
‫می دونم اینکه بخوای...
‫موفق بشی چه جوریه.
‫آره.
‫فقط تو و ابزار مورد اعتمادت .
‫به عنوان مثال...
‫من از این ماسماسک واسه کشتن استفاده می کنم.
‫حتی نمی دونم چند نفر رو کشتم.
‫خیلی خب.
‫تو ابزار خودت رو داری، منم ابزار خودم رو. ‫بیا.
‫یه نگاهی بنداز.
‫من یه بار یه مطلب خوندم...
‫در این مورد که ‫چیزی که انسان ها رو...
‫از میمون ها متمایز می کنه ابزاره.
‫تو به این چیز ها اعتقاد داری؟
‫تکامل؟
‫نمی دونم.
‫ولی می دونم توی این دنیا ‫آدم حق انتخاب داره...
‫که چه جوری از ابزارش استفاده کنه.
‫می تونه نابود کنه یا بازسازی کنه.
‫و تو فکر می کنی من نابود می کنم.
‫ولی نه، با این، من وفاداری ساختم.
‫گروهی ساختم. ‫محله ای ساختم.
‫و کسانی که مجبور شدم بکشم...
‫خب، وقتی یه شلوار رو کوتاه می کنی،
‫باید اضافاتش رو بریزی دور، مگه نه؟
‫تا حالا اسم اوتفیت به گوشت خورده؟
‫خب، من لباس می دوزم، پس...
‫اوه، نه منظورم اونجوری اوتفیت(لباس) نیست.
‫یه تشکیلاته.
‫چی، مثل روتری کلاب؟
‫شاید اسم آل کاپون به گوشت خورده باشه؟
‫اسم اونو شنیدم.
‫آره. اون راه اندازیش کرد.
‫- روتری کلاب رو؟ ‫- اوتفیت رو.
‫آل کاپون مرده، مگه نه؟
‫بعد از مرگ اون،
‫تشکیلاتش پخش شد، ‫بیشتر تبدیل به شبکه شد.
‫تک تک گروه های کله گنده ‫از سانتا مونیکا گرفته تا کنی آیلند،
‫ایتالیایی ها در شرق، ‫یهودی ها در شمال،
‫لهستانی ها در سنت لوئیس...
‫حتی هر از گاهی چند تا از پسر های کیلارنی.
‫سازمان ملل زیرزمینی.
‫هر کسی سر به سر هر کسی بذاره، ‫اوتفیت هوات رو داره.
‫مثل یه جور مهر می مونه.
‫- "تو رسیدی." ‫- و شما رسیدین؟
‫تقریبا.
‫اونا برامون پیام هایی فرستادن،
‫گفتن از سبک مون خوششون میاد.
‫اگه بتونیم کاری که شروع کردیم رو تموم کنیم...
‫اونا به عضویت مون فکر می کنن.
‫و چی رو شروع کردین؟
‫خاک کردن تک تک اعضای لا فانتین.
‫ببین، لا فانتین ها سازنده نیستن.
‫اون خانواده دهه هاست...
‫که یه لاتاری رو اداره می کنن.
‫محله ی اوناست، قانون قانون اوناست.
‫هیچ کس تا حالا جرئت نداشته ‫توی کار اونا وارد بشه.
‫تا من.
‫این نواری که همه دنبالش می گردن،
‫فرانسیس گفت یه سری دوست قدرتمند...
‫براتون یه کپی گرفتن.
‫اون دوستان همون اوتفیت هستن؟
‫آره، پس تو درک می کنی.
‫اگه اون نوار به دست آدم نادرستی بیفته،
‫اون وقت همه چی به باد میره.
‫آقای بویل، چرا این چیز ها رو به من میگین؟
‫چون اون پالتوی ریچیه.
‫جدی؟
‫آره.
‫خب، گمونم بدون پالتوش رفته.
‫توی ماه دسامبر؟
‫یه خرده عجله داشت.
‫دسامبر شیکاگو، ‫و اون بدون پالتو رفته؟
‫تو یه چیزی رو داری مخفی می کنی، دوست من.
‫و من سعی دارم ‫کمکت کنم درک کنی...
‫که حتی اگه من نفهمم چیه، اوتفیت می فهمه.
‫پس اگه می خوای خلاص بشی،
‫باید بهم بگی امشب اینجا واقعا چه اتفاقی افتاد.
‫همین الان.
‫آقای بویل، دارم حقیقت رو بهتون میگم.
‫مانک!
‫کی توی ماه دسامبر، در شیکاگو،
‫بدون پالتوش میره بیرون توی سرما؟
‫من توی حل معما خیلی خوب نیستم.
‫انگلیسی، پسر لعنتیم کجاست؟
‫پنج ثانیه وقت داری...
‫که بگی چه اتفاقی افتاد.
‫پنج، چهار...
‫- سه... ‫- اون مجبورم کرد قول بدم چیزی نگم.
‫کی؟ کی مجبورت کرد قول بدی؟
‫گفت اگه بهتون بگم منو می کشه.
‫کی؟
‫فرانسیس.
‫آقای بویل، اتفاقی که برای ریچی افتاده...
‫اینه که فرانسیس شلیک کرد...
‫وای.
‫امشب اینجا شلوغه، ها؟
‫میبل.
‫در مورد ریچی سوال داریم؟
‫فهمیدم یکی رو می شناسم ‫که شاید جوابی داشته باشه.
‫فرانسیس، انگلیسی الان می خواست بهم بگه...
‫که دقیقا چه اتفاقی برای ریچی افتاد.
‫انگلیسی گفت تو به یکی شلیک کردی.
‫اوه، جدی؟
‫هی، به دختره نگاه نکن،
‫به اون نگاه نکن، به من نگاه کن.
‫اگه حقیقت رو بهم بگی،
‫هیچ تفنگی توی این شهر ‫نمی تونه بهت صدمه بزنه.
‫تو از شر اون در امانی، ‫از شر اونم در امانی.
‫هیچ بلایی سرت نمیاد.
‫ولی باید حقیقت رو بهم بگی.
‫فرانسیس چیکار کرد؟
‫فرانسیس شلیک کرد...
‫به چهار تا از افراد لا فانتین،
‫همین امشب سر شب.
‫ولی ریچی هیچ کس رو نزد.
‫گفت خجالت می کشه.
‫شرمنده ست.
‫گفت باید بره و...
‫بره و یکی رو بکشه.
‫کی رو بکشه؟
‫لا فانتین.
‫ریچی مجبورمون کرد قول بدیم ‫چیزی به شما نگیم.
‫می دونست کاری که قراره بکنه خطرناکه.
‫گمونم نمی خواسته ‫شما جلوش رو بگیرین.
‫تو به ریچی قول دادی، انگلیسی.
‫- جفت مون قول دادیم. ‫- آره، قول دادیم.
‫متاسفم، آقای بویل.
‫خب...
‫ریچی الان کجاست؟
‫- تو مسئول پذیرشی؟ ‫- بله.
‫بعد اینکه ریچی رفت لا فانتین رو بکشه،
‫گمونم یه سر رفته خونه ی این.
‫نه، اون نیومد.
‫واسه چی بره خونه ی مسئول پذیرش؟
‫- چون اون نامزد ریچیه. ‫- من نامزد ریچی نیستم.
‫- غلط کردی که نیستی. ‫- نیستم.
‫نیستی؟
‫- نیستم. ‫- چرا، هست.
‫ریچی دوست داره پز بده.
‫آقای بویل، تنها چیزی که من در مورد امشب می دونم...
‫اینه که ساعت ۲ صبح...
‫این عوضی بی ریخت در خونه ام رو زد،
‫بهم گفت باید باهاش بیام، ‫و وقتی درنگ کردم، اون...
‫وقتی وارد خونه اش شدم،
‫روی قالی یه لکه ی خون بود.
‫چی؟
‫این حقیقت نداره. دروغه.
‫بس کن! بس کن!
‫بیا.
‫خونه ات همین نزدیکیه؟
‫انتهای خیابون.
‫کل عمرم توی این محله بودم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- میبل.
‫شان.
‫لعنتی.
‫بابات رایان شان بود.
‫اینطور بهم میگن.
‫زمانی واسم کار می کرد.
‫بابات آدم خیلی سرسختی بود.
‫جدی؟ نمی دونم. ‫اون خیلی خونه نبود.
‫متاسف شدم بابت...
‫خب، اتفاقی که براش افتاد.
‫ممنون.
‫این محله از این منظر عجیبه.
‫وقتی اتفاق بدی واسه کسی میفته، ‫همه خیلی متاسف میشن، ولی...
‫هیچ کس هیچی ندیده.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫و توی این حیطه ی کاری، خب...
‫گاهی اوقات اتفاقات بد میفته.
‫میبل شان، پسرم کجاست؟
‫همونطور که گفتم، هیچی نمی دونم.
‫مانک، پالتو رو بیار.
‫آقای بویل، اجازه هست؟
‫- این پالتو رو می شناسی؟ ‫- آره.
‫پالتوی ریچیه.
‫و اگه ریچی می خواسته...
‫وسط دسامبر، با گلوله ای توی شکمش جایی بره،
‫پس ریچی، ‫که خب بیاین رو راست باشیم،
‫خیلی به عقل و درایت شناخته نمیشه،
‫احتمالا قصد داشته ‫یه جایی همین نزدیکی بره.
‫شاید رفته انتهای خیابون خونه ی اون.
‫و تو گفتی توی حل معما خوب نیستی.
‫آخرین بار کِی پسرم رو دیدی؟
‫اینجا. چند ساعت پیش.
‫رئیس، یه عوضی آمار ما رو می داده،
‫- نه؟ ‫- آره.
‫اگه اون آدم فروش عوضی یه دختر بوده باشه چی؟
‫ممکنه از زبون ریچی اطلاعاتی شنیده باشه.
‫مثلا صحبت سر میز شام و این چیز ها.
‫اگه اون رفته دم خونه اش...
‫و تنها چیزی که اونو متهم می کرده هم دستش بوده،
‫فقط دارم میگم.
‫نمی دونیم آمارمون رو به کی می داده...
‫یا اینکه وقتی ریچی اونجا رفته ‫طرف هم اونجا بوده یا نه.
‫ولی لازم نیست کارآگاه باشی...
‫که ته توی قضیه رو دربیاری.
‫آقای بویل.
‫من میبل رو...
‫من میبل رو سال هاست که می شناسم.
‫حاضرم سر جونم شرط ببندم ‫که اون هیچ دخلی به این ماجرا نداره.
‫اوه، من این شرط رو قبول می کنم.
‫بریم از خانم حرف بکشیم.
‫لعنتی.
‫نه، نه.
‫تو چه مرگت...؟
‫- نه! ‫- ریچی کجاست؟
‫نمی دونم.
‫ریچی در موردت راست می گفت. ‫تو اصلا مرد نیستی.
‫پس تو و ریچی با هم گپ زدین.
‫برو عقب، انگلیسی.
‫این قضیه به تو مربوط نمیشه.
‫باشه، خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب.
‫فرانسیس، اونو ببر اتاق پشتی.
‫برو.
‫آقای بویل، خواهش می کنم.
‫- متاسفم. ‫- تکون بخور.
‫- جدی میگم. ‫- بنشونش.
‫بعدش خودمون تمیزکاری می کنیم.
‫دارم حقیقت رو بهتون میگم.
‫خب، آخرین باری که ریچی رو دیدم،
‫من... ‫من داخل همین مغازه بودم.
‫شب بود داشتم تعطیل می کردم.
‫هی!
‫فکر کردی داری کجا میری؟
‫تا وقتی پسرم رو پیدا نکردیم ‫هیچ کس هیچ جا نمیره .
‫آقای بویل، قربان، من...
‫نمی تونم. متاسفم.
‫- خودم همین الان راهیت می کنم. ‫- اوه، آروم باش.
‫می دونم شما واسه پیدا کردن پسرتون...
‫مجبورین این کار رو بکنین.
‫حالتون رو درک می کنم.
‫حالم رو درک می کنی؟
‫من یه دختر داشتم.
‫من نیومدم شیکاگو...
‫به خاطر...
‫شلوار لی.
‫مغازه ام دچار آتیش سوزی شد.
‫حتی اولش متوجه نشدم،
‫خیلی سرگرم کار بودم.
‫پارچه ها آتیش گرفتن.
‫همه چی...
‫به سرعت سوخت.
‫زنم و دختر کوچولوم بالا بودن.
‫صداشون رو شنیدم.
‫اون قیچی کادوی همسرم بود.
‫پس شما درک می کنین.
‫رئیس، مجبور نیستی گوش بدی به ...
‫ساکت.
‫آقای بویل...
‫شما می تونین به میبل جوون صدمه بزنین، ‫می تونین به من صدمه بزنین،
‫می تونین به راحتی هر کدوم مون رو بکشین...
‫ولی این باعث نمیشه بچه تون پیدا بشه،
‫سوای اینکه هر چقدر هم بخواین...
‫برو جواب بده.
‫الو؟
‫واقعا؟
‫ما که مردیم از دلشوره.
‫بیست دقیقه دیگه؟
‫عالیه .
‫باشه، باشه، حتما بهش میگم.
‫خیلی خب.
‫ممنون.
‫کی بود؟
‫ریچی بود.
‫گفت از دست افراد لا فانتین مخفی شده،
‫ولی نوار دستشه...
‫و می خواد برین دنبالش.
‫تقاطع خیابان سی و یکم و هالستد.
‫بیست دقیقه دیگه.
‫قبل اینکه بتونم جزئیات دیگه ای بگیرم...
‫قطع کرد.
‫بریم.
‫میریم خونه...
‫و هر کسی اونجاست رو ‫برمی داریم با خودمون می بریم.
‫هی، شاید بهتره یه دقیقه صبر کنیم.
‫پسرم منتظره.
‫واسه چی باید یه دقیقه صبر کنیم؟
‫بریم.
‫رئیس؟
‫چطوره من اینجا منتظر بمونم. ‫حواسم به اونا باشه، ها؟
‫من به تمام افرادم نیاز دارم.
‫واقعا می خواین واسه نجات جون ریچی ‫به این امید بسنده کنین...
‫که امشب دیگه خبری از سوپرایز نیست؟
‫اگه حتی الان خود اهریمن از سقف بیفته پایین،
‫من یکی که شوکه نمیشم.
‫خیلی خب.
‫کار از محکم کاری عیب نمی کنه.
‫مطمئن شو اونا جایی نرن.
‫می خوای بهم بگی ‫الان با کی...
‫پشت تلفن حرف زدی؟
‫یکی از افراد آقای بویل بود...
‫زنگ زد بگه هنوز خبری از ریچی نشده.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫یا الان من اونو می کشم...
‫و قضیه ی امشب رو گردن اون میندازیم...
‫یا جفت تون رو می کشم ‫و همه کار رو خودم می کنم.
‫تصمیمش با خودته.
‫تو کمکش رو لازم داری.
‫کمکش رو توی چی لازم دارم؟
‫روی بویل الان قراره ‫مستقیم وارد یه کمین بشه.
‫- کی براش کمین کرده؟ ‫- لا فانتین ها.
‫و لا فانتین ها دقیقا از کجا قراره...
‫بدونن کجا براش کمین کنن؟
‫چون میبل قراره بهشون بگه.
‫- من؟ ‫- آره، تو.
‫- چرا من؟ ‫- چون تو آدم فروشی.
‫تو با ریچی بویل طرح رفاقت ریختی.
‫همش می شنیدی که می گفت...
‫جنگ باباش با لا فانتین ها بالا گرفته...
‫و فرصتی که دنبالش بودی رو پیدا کردی.
‫به لا فانتین ها اطلاعاتی فروختی...
‫تا بتونی بالاخره از شیکاگو بزنی بیرون.
‫ولی فرانسیس... ‫فرانسیس شکاکه.
‫تو فکر می کردی ‫اون دیر یا زود به ماهیتت پی می بره.
‫پس به اف بی آی کمک کردی یه شنود بذارن.
‫اگه اف بی آی می تونست ‫گروه بویل رو زمین بزنه،
‫تو می تونستی قسر در بری.
‫ولی فکر یه چیز رو نکرده بودی:
‫اوتفیت.
‫اونا قضیه ی شنود رو به بویل ها گفتن.
‫ریچی به تو گفت.
‫چیکار می تونستی بکنی؟
‫تو به لا فانتین گفتی.
‫و به این امید داشتی که همگی همدیگه رو بکشن...
‫قبل اینکه تو رو پیدا کنن.
‫تو دغلبازی خودت رو داری. ‫منم دغلبازی خودم رو.
‫تو اون آدم فروش بودی؟
‫من تمام عمرم...
‫شاهد این بودم که ‫شما زالو ها خون این محله رو مکیدین.
‫قراره توی کافه ای...
‫در پاریس بشینم،
‫و از خوندن خبر مراسم ختم تون لذت ببرم.
‫تو نوار رو دزدیدی؟
‫نه. کار من بود.
‫تو می دونستی من دارم چیکار می کنم،
‫و عوض اینکه جلوم رو بگیری، کمکم کردی.
‫- آره. ‫- گور بابات.
‫خودم از پس خودم برمیام.
‫به نظرم اگه اون ظرف...
‫دو دقیقه ی آتی به لا فانتین ها زنگ نزنه،
‫روی بویل برمی گرده، ‫در حالی که پسرش رو پیدا نکرده.
‫نهایتا ریچی رو پیدا می کنه،
‫و بعد همه مون رو می کشه.
‫یا میبل می تونه به لا فانتین ها بگه...
‫کجا براش کمین کنن ‫و پیشنهاد فروش نوار رو بهشون بده.
‫حالا بگو،
‫اگه روی بویل و تمام نایبان ارشدش امشب بمیرن،
‫کی رئیس تشکیلاتش میشه؟
‫من واسه اون مرد شش گلوله خوردم.
‫و اون چند تا گلوله واسه تو خورده؟
‫اون این شخصیت امروزم رو ساخت.
‫و امروز روزیه ‫که تو دیگه بهش نیازی نداری.
‫فکر می کنی به همین راحتی ‫به روی بویل خیانت می کنم؟
‫نه، فکر نمی کنم راحت باشه.
‫به نظرم گزینه ی یک اینه: همه مون می میریم.
‫و گزینه ی دو اینه:
‫تو تشکیلات بویل رو اداره می کنی.
‫اون تماس لعنتی رو بگیر.
‫من اینجا نیستم.
‫لا فانتین می خواد معامله ای بکنه.
‫نوار در ازای پول نقد. یه ساعت دیگه.
‫نمی دونستم تو فرانسوی بلدی.
‫فرانسیس،
‫چیز هایی که در مورد من نمی دونی...
‫خب واقعا چه بلایی سر ریچی اومد؟
‫لا فانتینه.
‫من میرم اون پشت قایم میشم.
‫به محض اینکه پول رو دیدین، ‫یه علامت بهم میدین.
‫"پول درسته." و بعد...
‫این فکر خیلی احمقانه ایه.
‫اگه بهم علامت ندین،
‫میام بیرون به همه شلیک می کنم.
‫وقتی امشب لا فانتین بمیره، ‫من نه تنها گروهم رو رهبری می کنم،
‫بلکه اونا رو وارد اوتفیت می کنم.
‫حداقل کاریه که ازم ساخته ست. ‫به خاطر روی.
‫اون ما رو هم می کشه.
‫شب به خیر.
‫دیر وقت بازین.
‫طبق قرار کار می کنیم.
‫این آقای برلینگه.
‫نمی دونستم این شهر ‫همچین خیاط باکلاسی داره.
‫ممنون.
‫بلدی واسه خانم ها لباس بدوزی؟
‫نه متاسفانه.
‫چه حیف.
‫من شاید یه چیزایی بدونم.
‫گمونم شب پر ماجرایی داشتین.
‫خطرات کسب و کاره، بانو.
‫نوارم دست کدوم تونه؟
‫اول پول.
‫بفرمایین.
‫به نظر...
‫بانو لا فانتین،
‫می خواین از ما دزدی کنین؟
‫پول کجاست؟
‫تا وقتی پول رو نبینیم ‫نوار رو بهتون نشون نمیدیم.
‫اول نوار.
‫از کجا بدونم چی توشه؟ ‫باید اول گوش بدم.
‫خب، به نظر میاد...
‫مجبورین بهمون اعتماد کنین.
‫یا شاید...
‫ما بتونیم به همدیگه اعتماد کنیم.
‫خیلی خب.
‫بیا یه معامله ای بکنیم.
‫تو پول رو بده من، ‫منم راهم رو می کشم میرم.
‫همه زنده می مونیم ‫که یه وقت دیگه همدیگه رو بکشیم.
‫می دونی چی منو عصبانی می کنه؟
‫من کل عمرم توی این شهر لاتاری داشتم.
‫ولی هیچ کس هیچی نگفت.
‫پلیس، قاچاقچی ها، هیچ کس اصلا متوجه نشد.
‫تا وقتی شروع کردیم ‫پول قلمبه درآوردیم.
‫خدای من، امان از دست این شهر لعنتی.
‫از روز اول، کسایی مثل من، ‫کسایی مثل دوست انگلیسی مون،
‫ما میام اینجا و واسه خودمون ‫موفقیتی دست و پا می کنیم.
‫و درست لحظه ای که واسه خودمون کله گنده میشیم،
‫شما عوضی ها...
‫با مو های ژل زده تون،
‫و کفش های براق تون پیداتون میشه،
‫و همه چیزمون رو می قاپین.
‫مثل یه بچه ی لوس که ترجیح میده ‫اسباب بازی هاش رو بشکنه...
‫عوض اینکه ببینه یکی دیگه باهاشون بازی می کنه.
‫پس اقرار می کنم که پیش تر...
‫یه لذت خاصی...
‫در تقاطع خیابان سی و یکم و هالستد بردم...
‫وقتی تفنگ رو روی سر روی بویل گذاشتم...
‫و مرگش رو تماشا کردم.
‫متاسفم که اون با من آشنا شد.
‫بانو،
‫لازم نیست از این مرد بترسین.
‫چرا؟
‫چون همین امشب،
‫من تمام گلوله های تفنگش رو خالی کردم.
‫آدمکش دیگه ای هم اونجا هست ‫که باید در موردش بدونم؟
‫فقط شما.
‫یه خیاط.
‫همیشه گوش میده، هیچ وقت حرف نمی زنه.
‫ولی واسه همه سواله: ‫"توی ذهنش چی می گذره؟"
‫من خیاط نیستم، بانو.
‫من برشگرم.
‫یه برشگر.
‫خداحافظ.
‫اونا می فهمن کار ما بوده.
‫بویل ها مردن.
‫پس اوتفیت.
‫چرا اوتفیت بیاد دنبالمون؟
‫چون ما نواری رو برداشتیم که همه دنبالش...
‫از نظر چشمان غیر مسلح،
‫یه کت شلوار از 2قسمت تشکیل شده...
‫نوار.
‫کت و شلوار.
‫بیخودیه
‫اما این 2قسمت به ظاهر یکپارچه...
‫از 4نوع پارچه تشکیل شده.
‫اوتفیت اصلا اسمی از روی بویل نشنیده.
‫اون ها اون پیام ها رو نفرستادن.
‫تو فرستادی.
‫تو ماه ها داشتی این نقشه رو می کشیدی.
‫تمام اتفاقاتی که افتاد.
‫تو ترتیب همه چی رو دادی.
‫این شامل تمام اتفاقات امشبه.
‫اونقدر هست که هر بویلی که مونده باشه رو...
‫به 12،10تا جرم...
‫و بانو لا فانتین رو به قتل روی بویل محکوم کنه.
‫زحمت می کشی این رو برای...
‫دوستت توی اف.بی.آی پست کنی؟
‫سر راه که داری می ری...
‫شاید بهتره که...
‫من ندونم کجا می ری.
‫اما یه جای محشر برو.
‫خب تو چی؟
‫اوه، من قبلا هم از صفر شروع کردم.
‫بار دوم راحت تره.
‫- با من بیا. ‫- نه.
‫نه، با من بیا.
‫می تونی چیزهایی که ‫تا الآن دیدی رو نشونم بدی.
‫تو قرار نیست بهترین سال های عمرت رو...
‫صرف نگهداری از این اندک عمر باقی مونده ی من بکنی.
‫من خودم به خوبی ‫از خودم مواظبت می کردم، می دونی.
‫اوه، بله.
‫با شناختی که از تو دارم، ‫مطمئنم تا جایی پیش می رفتی...
‫که تک تک اون قاتلان رو توی گور ببینی.
‫اما خب...
‫اون وقت دیگه وانمود نمی کردی یکی از اون هایی،
‫مگه نه؟
‫کاش می تونستم اون رو ببینم.
‫منظورم...
‫می دونی.
‫اون از تو خوشش می اومد.
‫برای من اتمام دوخت ‫می تونه دشوارترین قسمتش باشه.
‫نه به خاطر اینکه این گام های نهایی...
‫مهارت خاصی می طلبه...
‫دوختن چند تا دکمه، ‫دوختن چند تا لبه،
‫بلکه به این خاطر که اگه کارت رو انجام داده باشی،
‫همه مهارت واقعیت از قبل اتفاق افتاده.
‫اتمام دوخت صرفا بدیهیه.
‫زمان اتمام دوخته...
‫که باید به این برسی...
‫که کمال یه هدف الزامیه...
‫دقیقا به این خاطر که دست نیافتنیه.
‫اگه هدفت کمال نباشه، ‫نمی تونی چیزی رو فوق العاده کنی.
‫و در عین حال کمال واقعی محاله.
‫اوه، نه .
‫وایستا.
‫پس در آخر،
‫باید قبول کنی...
‫که شکست خوردی.
‫منم زمانی مثل تو بودم.
‫جدی می گم.
‫خرج زندگیم رو با تفنگ در می آوردم.
‫با چاقو.
‫گاهی ...
‫با دستان خالیم.
‫من...
‫می گفتن من موهبتی دارم.
‫اما جادویی نبود.
‫برای کار بود.
‫یه روز ازم خواستن ‫کاری رو بکنم که نمی تونستم.
‫پس فرار کردم. قایم شدم.
‫توی "رو" پنهان شدم.
‫یه کاری رو پی گرفتم، ‫مهارتی رو یاد گرفتم، و با زنم آشنا شدم.
‫ویرا.
‫عاشق شدم.
‫لیلی کوچولو رو به دنیا آوردیم. ‫دوباره عاشق شدم.
‫اما اون ها پیدام کردن.
‫اون ها پیدام کردن.
‫مغازه ام رو آتیش زدن.
‫خونه ام رو.
‫زندگیم رو.
‫اومدم اینجا که از اون خشونت فرار کنم.
‫از خودم فرار کنم.
‫اولین روزم در اینجا، با کی آشنا شدم؟
‫ها.
‫کر کنم این لباس ها رو تنم می کنم...
‫که خودم رو قانع کنم آدم متمدنی هستم.
‫خیلی دلم می خواد خوب باشم.
‫کامل و بی عیب نیست.
‫باید باهاش کنار بیای.
‫چه جوری؟
‫خب...
‫پای تخته ات می شینی،
‫ابزارت رو می چینی...
‫و باز هم از اول شروع می کنی.