پیتی. پیتی، پاشو.‏
پاشو، خوابالو.‏
یالا، پسر. کل شب رو وقت نداریم.‏
کوی‌داگ؟
معلومه منم. حالا ساکت باش و بیا بریم.‏
تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‏- تو رو بیدار می‌کنم. دارم این کارو می‌کنم.‏ ‏- نه، نه، نه.‏
ذهنم نباید دوباره برمی‌گشت اینجا.‏ من دیگه درمان شدم.‏
انقدر مزخرف نگو و بیا بریم.‏
نه، کوی‌داگ.‏
ذهنم دیگه اینجوری نیست.‏
سم شیطان رو بهم دادن...‏
و الانم من گذشته رو به یاد میارم به‌جای این که اون منو به یاد بیاره.‏
یعنی همه‌چی رو الان یادته؟
آره.‏
کاری که ازت خواسته بودم انجام بدی چی بود؟
بیا.‏
چرا یدفعه خودت بهم نمی‌گی چیو یادم نمیاد؟
فکر کردی اگه می‌تونستم این کارو نمی‌کردم؟
چرا نمی‌تونی؟
چون این خواب من نیست.‏
رسیدیم.‏
این فاحشه خونۀ دیلیاست.‏
چرا این همه راه اومدیم تا برسیم اینجا؟
این همه راه اومدیم تا برسیم به پشت خونه و کسی ما رو نبینه.‏
چرا قایم شدیم؟
دیلیا اونجا چی داره؟
‏- آبشخور آهنی قدیمی؟ ‏- نشونم بده.‏
اینجاست، کوی‌داگ. اینجاست.‏
خفه شو، پسر.‏
نباید کسی صدامون رو بشنوه.‏
یادته پیگ کجا بود؟
این سمت، اینجا.‏
و آقای پیگ به کدوم طرف نگاه می‌کرد؟
جنوب شرقی.‏
بریم.‏
این طرف.‏
می‌دونی این چیه؟
آره، همون چاه قدیمی و خشکه که برده‌ها می‌کندنش.‏
کلایو میلر رو می‌شناسی؟
آره همون مرد گستاخِ پیرِ سفید‌پوست.‏
اون زمان فامیلش چندتا برده داشت و کارهای وحشتناکی باهاشون می‌کرد.‏
و بعد از «آزاد سازی»،‏ رفت تو کار تجارت سهام.‏
یه کاکاسیاه به‌خاطر بدهیش تا آخر عمر براش کار می‌کرد.‏
یه بار از دست بابام عصبانی شد.‏
بعدش دیگه بابام رو ندیدم.‏
خانواده‌ش سال‌هاست که دارن خون سیاه‌پوست‌ها رو می‌ریزن...‏
از قبل از انقلاب صنعتی.‏
حقوق تمام انسان‌ها رو برابر می‌دونن،‏ غیر از اونایی که پوست سیاه دارن.‏
به هر سیاه‌پوستی که می‌رسیدن،‏ آزادی عشق و امید رو ازش می‌گرفتن...‏
و یه قلب سیاه براشون می‌ذاشتن،‏ مثل قلبی که کلایو میلر داشت.‏
اون واقعاً یه قلبه؟
خب، من بهش می‌گم قلب.‏
یه گنجه، پیتی.‏
گنجی که از رنج‌های سیا‌ه‌ها ساخته شده.‏
و کلایو میلر ازش خوشحال بود.‏
ازش خوشحال بود چون تنها چیزی که اونو خوشحال می‌کرد، رنج کشیدن ما بود.‏
پارسال، یه شب که با «مونشاین»‌ای که من بهش فروخته بودم مست بود...‏
قضیۀ گنجش رو بهم گفت.‏
این شد که دیشب.‏..‏
یه‌ذره نوشیدنی ذرت بهش فروختم...‏
و وقتی حواسش نبود،‏ داروی خواب‌آور ریختم توش...‏
و وقتی خوابش برد، خونه‌ش رو گشتم تا این که اون گنج رو پیدا کردم...‏
همون قلب سیاه.‏
و همۀ این کارها رو به‌خاطر تو کردم.‏
به‌خاطر من؟
ببین، به زودی کلایو خبر دار می‌شه گنجش رو برداشتم؛ پس باید فرار کنم.‏
و، پیتی...‏
تو باید این گنج رو بگیری.‏.‏.‏
و ازش برای کمک به مردم‌مون استفاده کنی.‏
داخل همین چاه‌ـه؟
پایین این چاه، یه سنگ مایل به قرمز هست.‏
من قلب سیاه رو زیر سنگ قرمز گذاشتم و دوتا سنگ هم بالای سنگ قرمز گذاشتم.‏
فهمیدی؟
آره، ولی، می‌خوای دیگه برای همیشه بری؟
آره، بعد از این که یه سر به خونه‌م زدم.‏
می‌شه منم باهات بیام؟
نه، برادر کوچولو.‏
ممکنه خطرناک باشه.‏
ولی گفتی که آقای میلر مسته و خوابش برده.‏
آره.‏
بهش حدود 2 گرم خواب‌آور دادم.‏
پس منم می‌بری؟
بیا بریم.‏
کسی نیست.‏
شایدم نه.‏
اگه انقدر می‌ترسی پس چرا می‌ری اونجا؟
خب، انجیل مادرم اونجاست.‏
این تنها چیزیه که از مادرم مونده.‏
من می‌تونم برم برات بیارمش.‏ اون که دنبال من نیست.‏
نه، نه.‏ تو فقط یه بچه‌ای.‏
و همین الانش هم به اندازه کافی بار روی دوشت گذاشتم.‏
نه.‏
انجیل منه که اونجاست.‏
خودم هم می‌رم بیارمش.‏
بگیرینش!‏
‏- گرفتمش.‏ ‏- نگاه کی اینجاست.‏
‏- دیگه زیاد قوی نیستی، ها؟ ‏- آروم باش.‏
باید اول باهاش حرف بزنیم.‏
‏- خواهش می‌کنم، کمک. کی کمک می‌کنه؟ ‏- بفرما.‏
بشونش زمین!‏ دست‌هاش رو نگه دار.‏
چقدر سنگین شده.‏
زودباش، ببرش اونجا.‏ اون بشکه رو بیار.‏
‏- نه، خواهش می‌کنم، نه.‏ ‏- دایی.‏
دایی.‏
دایی، پاشو.‏
من کجام؟
توی تخت تخوابت.‏
خب...‏
چند ساعته خوابیدم؟
چند روز.‏
‏- چند روز...‏ ‏- تو...‏
مدام تبت می‌رفت بالا و می‌اومد پایین.‏ بیشتر بالا.‏
الان حالت چطوره؟
انگار مرده بودم...‏
و با یه داروی خیلی گرم به زندگی برگشتم.‏
آره.‏
توی خواب داد و فریاد می‌کردی.‏
شبیه خواب نبود.‏ انگار واقعی بود.‏
کوی‌داگ همیشه به‌خاطر کاری که نکردم دنبالمه.‏
و منم نمی‌فهمیدم اون چیه.‏
و الان کم کم دارم می‌فهمم.‏
همش به‌خاطر قلب سیاه‌ـه.‏
قلب سیاه دیگه چیه؟
گنجی که کوی‌داگ دزدید.‏
بهم گفت باید باهاش چی‌کار کنم.‏
حتی جایی که مخفی شده بود هم بهم گفت.‏
ولی الان...‏
نمی‌دونم باهاش چی‌کار کردم یا کجاست.‏
بیا، یه‌کم آب بخور.‏
به دکتر زنگ زدم.‏
همین الان؟
وقتی تبت شدید شد و دوباره شروع کردی به داد و فریاد.‏
بهت چی گفت؟
پرستار گفت با الکل شستشوت بدم.‏
دکتر گفت وقتی بیداری شدی ببرمت پیشش...‏
که همش مزخرفه.‏
آروم باش.‏
نه. حق نداری اینو بهم بگی.‏
نزدیک بود منو سکته بدی،‏ اصلاً مطمئن نبودم بیدار بشی یا نه.‏
اگه می‌دونستم این اتفاق‌ها قراره بیفته هرگز نمی‌ذاشتم دارو رو تزریق کنی.‏
منم که قبول کردم، نه تو.‏
فکر کنم باید بهش زنگ بزنم.‏
لباس بپوش.‏
این لباسو از کجا آوردی؟
‏- خوشت اومد؟ ‏- آره.‏
ریش‌هات هم زدی.‏ بدک نیست، پیتی‌پاپا.‏
آره، مثل قبل اندازه‌م نیست.‏
یه‌ذره لاغر شدم، ولی...‏
لعنتی. چه بوی خوبی اینجا میاد.‏
گازِ اجاق قطع شده بود.‏
رفتم دوباره وصلش کردم.‏
از تعمیرکار هم کارت بهتره.‏
حس می‌کنم ده سال اینجا نبودم.‏
بابام قبلاً اینو بهم می‌گفت.‏
بابات کجاست؟
مرده.‏
‏- مامانت؟ ‏- اونم مرده.‏
اینو قبلاً بهم گفته بودی، درسته؟
من وقتی 6 سالم بود واسه اولین بار جنازه دیدم.‏
دوست، ماود پتیت،‏ توی یه کلبه سوخت.‏
مادرم هم منو به زور نگه داشته بود تا واسه نجاتش نرم داخل کلبه.‏
الان اینا رو یادته؟
آره، ولی یادم نمیاد که داره یادم میاد.‏
و نه همه‌چیز رو.‏
انگار چیزهایی که یادم نمیاد پشت یه در بسته‌ست.‏
منم صدای خاطراتم رو می‌شنوم ولی نمی‌تونم ببینم‌شون و بهشون دست بزنم.‏
مثل گنج کوی‌داگ، و...‏
و رجی.‏
می‌دونم یه چیزهایی بهم گفت ولی دقیق نمی‌دونم چی بود.‏
پس، گمونم وقتی بفهمم چی بهم گفت،‏ بتونم پرده از یه چیزهایی بردارم.‏
مثلا چی؟
مثلا، این که چرا کشته شده...‏
و شایدم این که قاتلش کی بوده.‏
ماشین تا 20 دقیقه دیگه می‌رسه.‏
آماده باش.‏
الان چی شد؟
اینجا ماهی نیست.‏
آقای گری.‏
چه تر و تمیز شدین.‏ حال‌تون چطوره؟
‏- بهتر از این نمی‌شه. بدون شک.‏ ‏- خوبه. خوبه.‏
خانم بارنت.‏
حافظه‌تون چطوره؟
هنوز یه‌ذره شیش می‌زنم،‏ ولی تاریخ و ساعت رو یادمه...‏
و قوی‌تر شدم.‏ خیلی قوی‌تر از قبل.‏
خب، این خبر خیلی خوبیه.‏
کمتر از 10 درصد بیمارها بهبود جسمانی هم پیدا می‌کنن.‏
یعنی منم یکی از خوش شانس‌ها بودم، درسته؟
بله. لطفاً، از این طرف.‏
بریم.‏
چی شده؟
یعنی همینجوری می‌خوای بشینی،‏ سر تکون بدی، لبخند بزنی...‏
انگار نه انگار که اون داشت از تب می‌سوخت و مثل سگ عرق می‌ریخت و گریه می‌کرد؟
ببین، واکنش شدیدی که به تزریق اول داشت...‏
ما رو شگفت‌زده کرد.‏
ولی این... این طبیعت این داروئه.‏
بازم خیلی بد بود.‏ ممکن بود بمیره.‏
بهتون اطمینان می‌دم زندگی آقای گری به‌ هیچ‌وجه در خطر نبود.‏
‏- اون‌وقت ما چرا باید اینو باور کنیم؟ ‏- ببینید، این‌ها عوارض دارو هستن.‏
کابوس دیدن، هذیان گفتن،‏ این‌ها غیرمعمول نیستن...‏
و ظرف چند روز خیلی کمتر می‌شن.‏
تبش چطور؟
گاه به گاه دوباره دچار تب می‌شه.‏ مخصوصاً شب‌ها.‏
نیاز به مدیریت و نظارت داره.‏
تب‌ها رو می‌تونم تحمل کنم.‏
چیزی که هنوز برام سواله اینه که توی مغزم چه‌خبره.‏
یه زندگی کامل داره توی سرم می‌چرخه...‏
ولی نه همه‌چیز.‏
مخصوصاً زمانی که خیلی بدبختی کشیدم.‏
ولی تو گفتی همه‌چیز رو یادم میاد.‏
خب، هنوز روند درمان کامل نشده، آقای گری.‏
برای این که تمام موانع رفع بشه نیاز به یک تزریق آخر دارین.‏
بعدش دیگه همه‌چی یادم میاد؟
بله، بیشتر از اون‌چه تصورش رو بکنین.‏
یعنی بعدش دیگه هیچ مشکلی براش پیش نمیاد؟
برای مدت زمان آزمایشی، بله.‏
‏- بدون شک.‏ ‏- وایستا ببینم.‏
واسه مدتی؟ فکر کردم گفتی قراره درمان بشه.‏
به لطف افرادی مثل آقای گری...‏
در نهایت می‌تونیم برای کل نسل بشر یه پیشرفت بزرگ رقم بزنیم.‏
میلیون‌ها آدم که از این بیمار‌ی‌ها رنج می‌برن، درمان می‌شن.‏
این چی؟ بعد از «یه مدتی» چه بلایی سرش میاد؟
به طور متوسط، اثر دارو تا چهار هفته باقی می‌مونه.‏
‏- چهار هفته.‏ ‏- گاهی شیش. شایدم هفت.‏
و بعدش دیگه تمومه؟ دوباره عادی می‌شم؟
راستش، متوجه شدیم که بسته به شدت درمان...‏
در برخی موارد ممکنه...‏
زوال عقلی که قبلش درحال وقوع بود، تسریع پیدا کنه.‏
می‌گی ذهنم ممکنه حتی بدتر از قبل بشه؟
بعد از 157 موردی که آزمایش کردیم...‏
یکی‌شون هم مثل شما واکنش نشون ندادن.‏
و هیچ‌کدوم‌شون هم به شدت شما آزمایش نشدن.‏
این یعنی صد در صد قرار نیست بدتر از قبل بشم.‏
‏- اگه دیگه ادامه ندیم چی؟ ‏- توصیه می‌کنم نکنید.‏
سوال خیلی خوبی پرسید.‏
اگه همین الان از اینجا برم چی؟
اگه این کارو بکنین...‏
دچار مشکلات ذهنی و فیزیکی می‌شین که بی‌شباهت به دوران ترک اعتیاد نیست.‏
و با توجه به سن‌تون، اصلاً مسیر مطمئنی نیست.‏
خب من قبلاً با مادرم دوبار اینو تجربه کردم.‏
‏- می‌تونم کمکش کنم. بیا بریم.‏ ‏- ولی اینجوری هم حافظه‌ش درست نمی‌شه.‏
‏- آره، دوباره عادی می‌شه. بیا.‏ ‏- اگه بشه اسمشو این گذاشت.‏
پرنده.‏
گور باباش. تو اینا رو لازم نداری.‏ به هیچ‌کدوم از اینا نیازی نداری.‏
پرنده. پرنده، گوش کن.‏
می‌دونم که خیر منو می‌خوای.‏
ولی باید کارو تموم کنم.‏
اون نیتش خوبه.‏
ولی تو... دروغ گفتی.‏
آقای گری، برای رسیدن به یه درمان،‏ هرکاری حاضرم بکنم.‏
ولی گمونم خودتون اینو می‌دونستین.‏
خب...‏
باید جایی رو برات امضاء کنم؟
چیزی می‌خواین براتون بیارم؟
نه. ممنونم، خانم.‏
بیا، عزیزم.‏
بذار برات تمیزش کنم.‏
خوشگل شدی.‏
خدا خیرت بده.‏
پولش چقدر می‌شه؟
نگران اونش نباش.‏
چیزی نیست. چیزی نیست.‏
‏- می‌خواین براتون بخونمش؟ ‏- خودم بلدم، شیطان.‏
نوشته مالکیت بدن من به تو تعلق می‌گیره.‏
توافق پایه همینه، بله.‏
ولی روحم رو نه.‏
‏- روح به کارم نمیاد، آقای گری.‏ ‏- خوبه.‏
چون خودم لازمم می‌شه.‏
وقتی بهت گفتم شیطان چرا بهت بر نخورد؟
کلی پول پشت این پژوهش هست.‏
اعتبار فردی، داروسازی بزرگ،‏ کلی ثروت و امتیاز.‏
گمونم فقط دارین چیزی رو می‌گین که می‌بینین.‏
درضمن اینجا نوشته فقط واسه امضاء پنج هزار دلار پول می‌گیرم.‏
بله، احتمالاً بتونم بیشترش کنم.‏
نه، نه، نه، بیزل. نه.‏ ‏(نام شخصیت کارتونی)‏
مطمئنم پولت تونسته کلی روح و بدن سیاه رو بخره.‏
ولی من بدنم رو نمی‌فروشم.‏
من و تو، فقط داریم لطف رو با لطف جواب می‌دیم.‏
و می‌خوام این توی قرارداد قید بشه.‏
‏- اگه اینجوری راحت‌تر می‌شین، باشه.‏ ‏- فقط این نیست.‏
می‌گی وقتی تزریق بعدی رو انجام بدی...‏
اون موقع تمام حافظه‌م برمی‌گرده؟
بله.‏
خب، منم همون موقع اینو امضاء می‌کنم.‏
آقای گری، عذر می‌خوام ولی،‏ روند کار اینجوری نیست.‏
قبلاً از تزریق آخرین دوز باید برگه رو امضاء کنین.‏
گوش کن.‏
من کلی کار انجام نشده دارم...‏
و حافظه‌م باید برام انجامش بده.‏
تمامش رو.‏
این خواسته رو برآورده کن...‏
تا این بدن رو بهت بدم.‏
امروز نمی‌رسم.‏
امروز اصلاً حالم جور نیست،‏ یه دفعه دیگه میام پیش‌تون.‏
خام بارنت، آقای گری شما رو خواستن.‏
چی‌کار می‌کنی؟ ولم کن. بذار برم.‏
نه! نه، بس کن. تنهام بذار!‏ نه...‏
‏- کمک!‏ کمک!‏ ‏- لطفاً، آروم باش. آروم باش.‏
دستت رو بکش!‏
می‌شه ولم کنی؟
لعنت.‏
چی شده؟
کنار من می‌مونی؟
آقای گری، ازتون می‌خوام دراز بکشین، خب؟
بفرمایین.‏
خیلی خب.‏
اینم از این. خب.‏
یه سوالی ازت دارم، شیطان.‏
چه سوالی؟
از کارت لذت می‌بری؟
خودتون رو آماده کنین، آقای گری.‏
گمونم بخوام یه‌کم همینجا زیر آفتاب بشینم.‏
اگه خواستی پیشم بشینی قدمت روی چشم.‏
چی‌کار می‌کنی؟
دارم به بیلی پیام می‌دم.‏
واسه چی؟
باید برم خونۀ نیسی باقی وسایلم رو بردارم.‏
هنوز عصبانی هستی، ها؟
فکر می‌کنی اشتباه کردم.‏
نظر من برات چه اهمیتی داره؟
نظرت خیلی واسه من مهمه.‏
اون آدما هیچ اهمیتی بهت نمی‌دن.‏
آره، می‌دونم.‏
پس چرا به حرف من گوش نکردی؟
می‌تونستم از اونجا ببرمت بیرون.‏ چرا گذاشتی اون کوفتی رو بهت تزریق کنن؟
اولین بار که منو توی ختم رجی دیدی یادته؟
چه بویی می‌دادم؟
اگه بهم می‌گفتی برم به اتاق نیسی...‏
کشوی بالای میزش رو نگاه کنم و جوراب قرمزت رو برات بیارم...‏
به‌نظرت اینایی که گفتی یادم می‌موند؟
نه، ولی یکی می‌تونست حمومت کنه،‏ منم می‌تونستم خودم جورابم رو بردارم.‏
آره، درسته.‏
رجی، ازم مراقبت می‌کرد.‏ حالا هم تو.‏
بیا برعکسش کنیم.‏
چی رو برعکس کنیم؟
اگه خودت بودی که بوی گه می‌دادی، چی؟
خودت بودی که، حرف بعدی‌ت یادت نمی‌اومد.‏
خودت بودی که ذهن یه بچه رو توی بدن یه زن بالغ داشتی.‏
چی‌کار می‌کردی؟
نگی از پنجره خودم رو پرت می‌کردم...‏
چون حتی یادت نمیاد چجوری اون پنجره رو وا کنی.‏
و این بیماری همین شکلیه.‏
نمی‌دونی از این وضع متنفر باشی یا از خودت.‏
همۀ اینا رو تجربه می‌کردی؟
آره. تمام مدت.‏
‏- اون زنه دوباره داره میاد.‏ ‏- ها؟
اون و-ر-ی-ن-گ ـه.‏
باورم نمی‌شه واسه بار دوم اومدین اینجا این پول رو به من پس بدین.‏
اولین باری که اومدم خواب بودی،‏ منم مجبور شدم دوباره بیام.‏
می‌دونی، خورشید که غروب کنه چشم‌هام سنگین می‌شه. توی تخت بودم.‏
من بچۀ روستایی‌ام.‏
عادت کردم وقتی خورشید غروب کرد برم توی تخت خواب.‏
اول صبح هم بیدار می‌شم.‏
حتماً از پدرم خوشت می‌اومد.‏
اون می‌گفت:« زود بخواب، تا زود بیدار شی.‏ این‌جوری کارهای بیشتری می‌تونی انجام بدی.‏»‏
درسته. حتماً همینطوره.‏
و صادق بودی، چون...‏
راستش، من اصلاً یادم نمی‌اومد تو این پول رو بهم قرض دادی.‏
خب، بهت قول داده بودم.‏
این پول رو اینجا می‌بینی؟
من اصلاً نمی‌دونستم این پول رو بهش قرض دادم...‏
ولی شرلی از کارش زد تا اینو بهم پس بده.‏ این تشویق نداره؟
خیلی لطف کردین، خانم ورینگ.‏
فقط خواستم لطف آقای گری رو جبران کنم.‏
توی بانک یه حلقۀ خوشگل هم داشتی.‏
یادمه. یه گنج بود.‏
پدرم ‏60 سال پیش اونو به مادرم داده بود.‏
الان همراهته؟
آره.‏
می‌دونم نباید اینور اونور ببرمش، ولی...‏
از وقتی که یاد اون حلقه افتادم...‏
با خودم گفتم ای‌کاش دوباره ببینمت...‏
چون اینو توی جیبم پیدا کردم.‏
رابین، بیا اینجا.‏
باشه. اومدم.‏
‏- اینو نگاه کن.‏ ‏- اومدم.‏
اینو می‌بینی؟
این یه هنردستی‌ـه.‏ به این می‌گن یه اثر هنری.‏
وای. خیلی خوشگله.‏
یه حلقۀ زیبا، برای یه خانم زیبا.‏
‏- خب، من باید برم خرید...‏ ‏- بیا. اینو بگیر.‏
خیلی خب.‏
اینم بگیر.‏
از دیدن‌تون خیلی خوشحال شدم، خانم گری.‏
‏- خواهر زاده‌ت، دختر خوبیه.‏ ‏- نه، نه، نه.‏
اون بچۀ بهترین دوستِ خواهر زاده‌مه.‏
پدر مادرش مردن.‏
و تا وقتی یه جا واسه خودش پیدا کنه اومده اینجا پیش من.‏
تالومی گری، فرشته نجات همه.‏
نه، نه، نه. درواقع اون داره منو نجات می‌ده.‏
نمی‌دونم بدون اون دختر باید چی‌کار می‌کردم.‏
از اون دفعه که توی بانک دیدمت فرق کردی.‏
آره، داروی جدید.‏ الان دیگه حسابی رو فرمم.‏
امیدوارم وقتی توی بانک دیدمت از خودم خجالت نکشیده باشم.‏
تو؟ منم که باید عذر خواهی کنم.‏
از یه غریبه درخواست پول کردم.‏
چه شانسی آوردم که با یکی به مهربونی شما برخورد کردم.‏
نه، نه، نه، نه.‏ من اونقدرا که فکر می‌کنی خوب نیستم.‏
این حرف رو نزن.‏
نمی‌گم که بدم.‏
می‌دونی، هیچ‌وقت واینستادم تا یکی بهم تکیه کنه.‏
همیشه یه‌جورایی با مردم قاطی شدم و کاری رو کردم که بقیه می‌کنن.‏
واسه من وایستادی.‏
سلام. سلام، دختر.‏
چی می‌خوای؟
اسمت رابین بود، درسته؟
اگه می‌دونی اسمم رابین‌ـه چرا بهم می‌گی دختر؟
من راجر هستم. راجر داوز.‏
بعضی‌وقتا که رجی کار نجاری داره من براش انجام می‌دم.‏
کابینت‌های خونۀ خاله‌ش نیسی هم من نصب کردم.‏
خب، باشه.‏
هی، تو هم قبلاً توی خونه نیسی زندگی می‌کردی، ها؟
آره.‏
آره، من از اون موقع دوستم رجی رو ندیدم.‏
مشغول چه کاریه؟
‏- مرده.‏ ‏- ببخشید؟
رجی مرده. یکی بهش شلیک کرد.‏
چی... چه شد مُرد؟
گفتم که بهش شلیک کردن.‏
لعنتی. مرده؟
من باید برم.‏
خب، حال دایی‌ش چطوره؟
همون که اول اسمش یه «پ» ناخوانا داشت.‏
‏- چطور؟ ‏- می‌دونم اون و رجی صمیمی بودن.‏
رجی ازش مراقب می‌کرد.‏
خب، خودم می‌دونم.‏
چندباری دیدمش.‏
خاطرات خوبی از میسی‌سی‌پی برام تعریف می‌کرد.‏
فک و فامیلم همه اهل اونجان.‏
می‌خوام بیام یه تسلیتی عرض کنم.‏
خب، آقای گری الان توی جایی نیست که...‏
هرکسی بدون اطلاع قبلی بیاد پیشش.‏
متوجه‌ام.‏
می‌تونم برسونمت.‏ ماشین همینجاست.‏
‏- فقط چند بلوک اون‌طرف‌تره.‏ ‏- می‌تونم تا اونجا باهات بیام.‏
وسایلت رو بده من.‏
اگه خواستی تا اونجا همراهی‌ت می‌کنم.‏
‏- حالت چطوره؟ ‏- خوب.‏
اگه قرار بود یه آهنگی رو انتخاب کنم تا با یه دیسک طلایی بفرستن فضا...‏
انتخابم «استیوی واندر» بود.‏
در واقع، استیوی‌واندر دهۀ هفتاد.‏
نه اون «فقط زنگ زدم بگم دوستت دارم».‏
چیه؟ از استیوی واندر خوشت نمیاد؟
نه. فقط...‏ الان گفتی دیسک طلایی؟
آره.‏
فقط، معمولاً چیزی نیست که توی صحبت‌های من با مردم بحثش وسط بیاد.‏
خب، اون آدم‌فضایی رو روی کفشت دیدم.‏
اون، مریخی‌ـه، درواقع.‏
پس...‏
‏- ممنونم.‏ ‏- خواهش.‏
یادت نره سر فرصت بهم زنگ بزنی تا بیام آقای گری رو ببینم.‏
نمی‌ره.‏
‏- باشه پس.‏ ‏- باشه پس.‏
برو. بهت زنگ می‌زنم.‏
‏- باشه.‏ ‏- واسه آقای گری.‏
واسه آقای گری. باشه.‏
برو!‏
بهتره من دیگه برم.‏
به این زودی؟ تازه اومدی.‏
دوستم آلتا، تازه از بیمارستان مرخص شده.‏
می‌خوام برم یه سری بهش بزنم.‏
شرلی ورینگ، فرشته نجات همه.‏
چند روز دیگه بهت زنگ می‌زنم.‏
امیدوارم.‏
به این زودی دارین می‌رین، خانم ورینگ؟
آره، داره از من فرار می‌کنه.‏
نه‌خیر. فقط دارم می‌رم عیادت دوستم.‏
خب، امیدوارم خیلی زود دوباره ببینم‌تون.‏
امیدوارم.‏
‏- اگه دایی‌ت منو راه بده.‏ ‏- برو.‏
خداحافظ.‏
قراره بیلی کمکم کنه باقی وسایلم رو از خونۀ نیسی بیارم.‏
خیلی طول نمی‌کشه.‏ قبل رفتنم چیزی نمی‌خوای؟
نه، برو. خودم حواسم هست.‏
می‌خوام واسه خودم قهوه گرم کنم،‏ و به شرلی ورینگ فکر کنم.‏
خب، زیاد به خودت فشار نیار.‏
گمشو بیرون، دخترۀ بی‌ادب.‏
بیاین به کارمون برسیم.‏
پسر، خیلی شیطونه.‏
آروم باش، پسر.‏
کوی، منو تنها نذار. نه.‏
انگار نمی‌خواد حرف بزنه.‏
داخل این جعبه‌ها چی داری، خواهر کوچولو؟
وسایلی که تونستم قبل از بیرون شدن از خونۀ مامانم بردارم.‏
از کرایه‌ت عقب افتادی، ها؟
آره، حتی پول واسه مراسم مادرم نداشتم.‏ همین شد که به این وضع افتادم...‏
چون دولت باید مراسم رو برگذار می‌کرد...‏
‏- و منم هیچی از دولت نمی‌خوام.‏ ‏- هی!‏
‏- همینو کم داشتیم.‏ ‏- چی‌کار می‌کنین؟
ببین، من در زدم ولی جواب ندادین.‏
مجبور شدم با کلید برم داخل تا باقی وسایلم رو بردارم.‏
هی، دستت رو بکش، پسر.‏
این خونۀ منه که اینا رو ازش برداشتین.‏
من که دزدی نکردم.‏ اینا واسه خودمه.‏
الان می‌رم وسایلم رو برسی کنم.‏
اگه کوچک‌ترین چیزی گم شده باشه فکر نکن نمی‌تونم پیدات کنم.‏
لازم نیست پیدام کنی. پیش دایی گری هستم.‏
مثلاً می‌خوای چی‌کار کنی؟
‏- حالا تو شدی پرستار؟ ‏- آره.‏
عوضی، اون اصلاً دایی واقعی‌ت نیست.‏
‏- این چه طرز حرف زدنه، پسر؟ ‏- ولش کن. ارزشش رو نداره.‏
انقدر هم نداره.‏
بدبخت.‏
لیاقت این حرف‌ها رو هم نداره، بیلی.‏ باید بزنی مثل حشره گندش کنی.‏
انقدر دله دزدی نکن!‏
عاقبت سرِ خودش رو به باد می‌ده.‏
بهتره حواسش باشه.‏
بی‌خیال. ارزشش رو نداره.‏
سلام.‏
‏- حال‌تون چطوره، آقای گری؟ ‏- سلام!‏
چی‌کار می‌کنی؟
می‌خوام ببینم از وقتی یه بچه کوچولو توی میسی‌سی‌پی‌ بودم، چند نفر رو یادمه.‏
‏227 نفر شدن.‏
کلی آدم می‌شناختین، ها؟
بیشترشون فامیل‌هام هستن.‏
گمونم 6 تا دیگه از این لیست‌ها بتونم بنویسم.‏
خب، چه حسی داره که بعد این مدت همه اینا رو یادت اومده؟
انگار روی بلند‌ترین قلۀ دنیا وایستادم...‏
و در آن‌واحد توی قبرم دراز کشیدم.‏
خب، دوست داری برگردی روی زمین و با ما بیای بیرون؟
‏- کجا؟ ‏- واسه تشکر از بیلی می‌ریم رستوران.‏
باید ناهار مهمونش کنی.‏
خوش به حالم.‏
یادمه دایی «تون» یه جک تعریف کرد،‏ بدنش رو گرفت و از حال رفت.‏
همونجا مرد.‏
یادمه، مامانم برای مراسم ختمش یه لباس سفید پوشیده بود که رنگ سیاه بهش زده بود.‏
اسم این دارو که خوردی چیه؟
یعنی، من خودم یه خاله دارم که قیافۀ شوهرش هم یادش نمیاد.‏
خب، چیزی درمورد اسم دارو بهم نگفتن...‏
ولی مطمئنم، داروی شیطانه...‏
و برای به دست آوردنش باید روحت رو بفروشی.‏
یادت باشه، اگه شیطان در خونه‌ت رو زد...‏
بهتره که جواب بدی،‏ وگرنه خونه‌ت رو به آتیش می‌کشه.‏
پیچیده‌ای، دایی.‏
حالا این دکتر شیطانی رو از کجا پیدا کردین؟
اون کاغذ که چسبیده بود به تلویزیون رو یادته؟
‏- رجی براش نوبت گرفته بود.‏ ‏- درست قبل مرگش.‏
منو نادیده بگیرین.‏
عذر می‌خوام، خانم.‏ من غذای بیشتر سفارش ندادم.‏
اسمم سونیاست. درضمن از قیافه‌ت معلومه خیلی خوش اشتها هستی.‏
به حساب رستوران.‏
نگاش کن، خجالت کشیده.‏
‏- خجالت کشیده و سیاه شده.‏ ‏- بس کن.‏
یعنی، می‌خواستم بگم...‏
می‌دونم بهتر شدن حال شما همیشه واسه رجی مهم بود.‏
دیگه چی واسه رجی مهم بود؟
زن و بچه. عاشق‌شون بود.‏
نگران کسی نبود که بخواد بکشتش؟
اتفاق خاصی نیفتاده بود، دایی.‏
اون اتفاقی نمرده.‏
حق با رابین‌ـه، جناب.‏
رجی مرد خوبی بود. خیلی خوب.‏
فقط یه اتفاق بد براش افتاد.‏
بدون دلیل موجه.‏
خیلی بده، ولی گاهی این‌جور چیزها پیش میاد.‏
وقتی سر کار بودی...‏
بیلی فررز با اون اومد و همه‌چی رو بار ماشین کردن.‏
ببین، احتمالاً واسه این رفته پیش دایی گری...‏
تا بتونه یه سهمی از چک‌های بازنشستگی‌ش ببره.‏
خیای سخته برام که باور کنم...‏
دختر خوبی مثل اون همچین کاری بکنه.‏
یه دختر خوب که چاقو می‌ذاره زیر بالشش؟
بی‌خیال.‏
گفتی پیتی‌پاپا چقدر مستمری می‌گیره؟
سه‌تا چک، تقریباً 300 دلار.‏
و اونم انقدر دیوونه‌ست که پول‌ها رو معلوم نیست کجا پرت می‌کنه.‏
و آدمایی که توی کوچه‌شون هستن می‌گن یه جایی توی اون خونه...‏
یه جعبه پر از پول داره.‏
واقعاً فکر می‌کنی انقدر دیوونه شده؟
خودت که دیدیش، مامان.‏
وقتی حرف می‌زنه با بدبختی می‌شه فهمید چی می‌گه.‏
و مدام داره توهم می‌زنه.‏
رابین گفت می‌خواد باهاش زندگی کنه؟ نه این که بهش کمک کنه...‏
می‌خواد همراهش توی اون خونه زندگی کنه؟
خودش همینو گفت.‏
مطمئن باش، مامان.‏ دنبال اون پول‌هاست.‏
باید یه فکری واسش بکنی،‏ می‌گیری چی می‌گم؟
مثلاً بفرستیش خونه سالمندانی جایی، متوجه‌ای؟
به صلاح خودشه.‏
دولت وضع زندگیش رو ببینه...‏
بالافاصله از اونجا می‌برنش.‏
باور کن.‏
یه ماشین بستنی فروشی داشتم،‏ سرایدار اداره پست بودم...‏
چندتا شغل دیگه هم داشتم.‏
اومدم به جورجیا چون خواهرم جون گفت بچه‌هاش اینجا فک و فامیل ندارن.‏
همسایه‌های جون توی خیابون‌شون...‏
خانواده جوناس بود...
خانواده پتی، جورج و ماریون وایت...‏
و... بانی راجرز.‏
بانی(خرگوش)؟ اسم زنه؟
نه، نه، نه، خدا. بانی راجرز مرد بود.‏
‏- بانی راجرز، تامی باتومز رو کشت...‏ ‏- چی؟
نه زندانی شد و نه محاکمه.‏
وای.‏
دیگه همه‌چیز رو به وضوح یادم میاد.‏
همه‌چیز رو یادمه غیر از یه چیز...‏
گنج کوی‌داگ رو کجا گذاشتم.‏
نگران نباش. اونم یادت میاد.‏
و تا اون موقع می‌تونی، درمورد دوست دختر جدیدت فکرهای خوب خوب کنی.‏
شرلی زن خوبیه.‏
ولی از اون دخترها نیست که آرزوش رو داشته باشم.‏
ولی، سنسیا...‏
هرگز توی هیچ‌جایی به اندازۀ جایی که با سنسیا بودم خوشحال نبودم.‏
دیگه بهتره بخوابی، دایی.‏
سنسیا خوشگل‌ترین زنی بود که به عمرم دیدم.‏
خودشه. فکرهای خوب.‏
ریختن زندگیم به پای سنسیا ارزشش رو داشت.‏
خوب بخوابی.‏
‏[ آتلانتا، سال 1976 ]‏
زود برمی‌گردم.‏
سلام. شما بودی که دیدم داشتی می‌دوییدی؟
عمو کوی‌داگ‌م...‏
کوی‌داگ دیگه چجور اسمیه؟
اون واقعاً عموی من نیست همینجوری بهش می‌گم عمو.‏
ولی کوی‌داگ واقعاً اسمشه، چون...‏
ندیدم کسی به اسم دیگه‌ای صداش کنه.‏
خب؟
کوی‌داگ که واقعاً عموت نیست چه ربطی به سوال من داشت؟
کوی‌داگ می‌گفت...‏
‏«توی زندگی هر مرد سیاه‌پوستی یه روزی می‌رسه که باید بدوئه.‏
و اگه واسه اون روز تمرین نکنه...‏
اگه اون روز برسه شاید نتونه به سرعت مناسب برسه.»‏
به‌نظر مرد باهوشی بوده.‏
همینطوره.‏
چی می‌خونی؟
داستان عاشقانه؟
راجع‌به دوتا مرده که هم‌دیگه رو نمی‌شناسن...‏
و می‌خوان آدم بکشن.‏
دوتا آدم متفاوت رو.‏
ولی می‌دونن اگه خودشون قتل رو انجام بدن بقیه بو می‌برن.‏
واسه همین جا‌شون رو عوض می‌کنن.‏ یعنی، قربانی‌هاشون رو.‏
خب، من از داستان‌های جنایی خوشم نمیاد.‏
واسه من زیادی خون و خون‌ریزی داره.‏
تا وقتی که داری یه چیزی می‌خونی،‏ مهم نیست که چی می‌خونی.‏
‏- کوی‌داگ... کوی‌داگ...‏ ‏- آها.‏
همیشه می‌گفت...‏
‏«بهترین کار یه مرد سیاه‌پوست اینه که خوندن بلد باشه و این‌که چجوری واسه خودش تصمیم بگیره.»‏
گمونم از عموت خوشم می‌اومد.‏
مطمئنم اونم ازت خوشش می‌اومد.‏
چرا اینو می‌گی؟
من سنسیا هستم. سنسیا هاوارد.‏
تالومی گری.‏
بیشتر مردم فکر می‌کنن اسمم آفریقایی‌ـه...‏
ولی درواقع یونانی‌ـه.‏
توی یونان فامیل دارین؟
مامانم عاشق تاریخ بود.‏
وقتی که اسکندر مقدونی مصر رو فتح کرد...‏
‏300 سال قبل از میلاد...‏
فرمانده‌های یونان پادشاه، یا همون فرعون شدن.‏
و اسم سه‌تاشون تالومی بود.‏
یکی‌شون پدر کلئوپاترا بود.‏
پس، نه‌تنها یه یونانی بود،‏ بلکه پادشاه مصر هم بود.‏
بگو ببینم، تالومی...‏
شده یه شب بلند بلند واسه دوست دخترت کتاب بخونی؟
سنسیا.‏
بله؟
دیگه کباب داره آماده می‌شه.‏
من گرسنه‌م نیست، عزرا.‏
ایشون تالومی گری هستن.‏ اسمش از روی یه پادشاه یونانیِ مصر برداشته شده.‏
‏- پادشاه، ها؟ ‏- فقط یه اسمه.‏
خب، دیگه باید بریم.‏
چطوره شما هم با ما بیاین، آقای گری؟
اون دعوت نیست.‏
خب، شاید بهتره من همینجا بشینم و حرف بزنم...‏
و یه‌ذره دیرتر بیام پیش شما.‏
گفتم، بیا.‏
عزرا، ولم کن!‏
نمی‌تونی اینجوری یه خانم رو بلند کنی.‏
بهتره سرت تو کار خودت باشه، کاکاسیاه.‏
عزرا!‏ دلت نمی‌خواد توی شنبه دعوا راه بندازی.‏
بریم.‏
باشه.‏
‏- عزرا. عزرا، نه، می‌دونی که...‏ ‏- از سر راهم برو کنار.‏
‏- ببین، من دنبال دردسر نیستم.‏ ‏- عوضی اشغال، می‌کشمت!‏
نه!‏
‏- لعنتی!‏ ‏- عزرا!‏
می‌بینم که هنوز دنبال این عوضی هستی.‏
عزرا، بهت هشدار می‌دم دیگه نزنش!‏
وگرنه؟
بهت هشدار دادم هیچ‌وقت رو من دست بلند نکنی.‏
من فرار نکردم پیش اون.‏
فقط تو رو ترک کردم.‏
می‌خوای به من شلیک کنی؟
به‌خاطر این کاکاسیاه آشغال؟
دیگه تمومه، عزرا. ازت کشیدم بیرون.‏
پس، گور باباش!‏
هرزه!‏
خدایا!‏ لعنت!‏ لعنت بهت!‏
سنسیا، بی‌خیال، عزیزم. خواهش می‌کنم.‏
خواهش می‌کنم، عزیزم. خواهش می‌کنم.‏
سنسیا، نه.‏
ولم کن.‏
چرا جلوم رو گرفتی؟ می‌خواست تو رو بکشه!‏
اینجا رو نگاه.‏
برام مهم نیست این رابطه با یه‌ذره خون‌ریزی شروع بشه.‏
ولی من نمی‌خوام واسه رسیدن بهت آدم بکشم.‏
بیا.‏
نگهش دار.‏
بیا. بریم توی تخت.‏
یه‌ذره خواب لازم دارم.‏
پرنده!‏ پرنده، پاشو.‏
چی شده؟
یادم اومد...‏ اون درست همینجاست.‏
‏- چی؟ ‏- قلب سیاه.‏
چی؟
گذاشتمش کف خونه...‏
بعد از این‌که سنسیا با گلوله سوراخش کرد.‏
‏- مطمئنم.‏ ‏- حالت خوبه؟
مطمئنم درست همینجاها بود.‏
دایی!‏
‏- چیکار می‌کنی؟ ‏- همینجاست.‏
بیا. بذار کمکت کنم.‏
‏- زودباش دیگه.‏ ‏- باشه ولی اونو بذار کنار.‏
‏- اینجا رو ببر.‏ ‏- باشه.‏
خودشه. بکش.‏
خب. دیگه چیزی سد راه‌مون نیست.‏
چیزی نمونده پیداش کنیم.‏
خب، چی رو داریم پیدا می‌کنیم؟
آینده، پرنده.‏
آینده.‏