‫توی اتاق خواب مشکلی ندارید؟
‫لطفاً پاشید.
‫سرتون رو بچرخونید و سرفه کنید، لطفاً.
‫دوباره.
‫خوبه.
‫لطفاً به بغل دراز بکشید.
‫شاید یه کم سردتون بشه.
‫مثل همیشه، مصرف خوراکی های مضر، توتون، ‫گوشت قرمز ممنوع! استرس هم همین طور.
‫سوگیتا قرار نیست بیاد.
‫می گه موضوع مهمی پیش اومده.
‫آقای توزاوا...
‫به خاطر اتفاقات اخیر...
‫شاید به نفع همگی باشه...
‫که یه تجدید نظری ‫در الگوی کسب و کار انجام بشه.
‫می ترسم که یه موقع لو برید،
‫یا حتی خودم لو برم.
‫با همین داشته هامون ادامه می دیم.
‫خیلی بابت وقتی که گذاشتید ممنونم.
‫عذر می خوام.
‫وای خدا، جاشوا جیکوب ادلستین،
‫خیلی چیزها رو بهم نگفتی.
‫آقای فیلیپس گفت، یه بار...
‫توی کلاست یه بچه هه رو زدی.
‫راست می گه؟
‫در ضمن، راستی می گفتی. ‫خیلی آدم مزخرفیه.
‫بدونِ اینکه چیزی از شیمی یاد گرفته باشم،
‫از دبیرستان فارغ التحصیل می شم.
‫مامان هم که بدجوری هول کرده.
‫لطفاً بیشتر بهش زنگ بزن، ‫وگرنه عقلم رو از دست می دم.
‫اون بدجوری به سرش زده.
‫واقعاً صورت اون بچه هه رو کوبوندی روی میزش؟
‫مامان و بابا خبر دارن؟
‫خیلی ممنون.
‫روح مقدس! روح مقدس! یه روح مقدس اومده.
‫چی شده، ناتچان؟
‫عذر می خوام.
‫اشکالی نداره. ‫بیشتر وقت ها با جِن اشتباه می گیرن.
‫میشه با کارآگاه کاتاگیری صحبت کنم؟
‫متأسفانه امکان پذیر نیست، آقای ادلستین.
‫چون شوهرم خونه نیست.
‫اما بهش می گم که تشریف آوردید.
‫زود میاد یا دیر؟
‫شرمنده که این همه راه رو اومدید.
‫لطفاً این بستنی رو بگیرید.
‫ناتسومی! بستنی!
‫آخ جون!
‫این نوشیدنی رو هم همین طور.
‫خیلی ممنون.
‫آهای.
‫نوشیدنی و شیرینی جات!
‫حدسِ من اینه:
‫توی میچو بهت گفتن ‫اینجوری پلیس ها رو اجیر می کنن.
‫فقط امیدوار بودم که اینجوری ‫بتونم وارد خونه ات بشم.
‫دیشب، اون موقع که اون یارو رو قانع کردی...
‫که تفنگش رو بده.
‫چی گفتی؟
‫- پیچیده ست. ‫- هوم.
‫اطلاعات دیگه نداری که بهم بدی؟
‫- اطلاعات؟ ‫- آره، همون طور که خواستی چیزی...
‫در مورد اون شب ننوشتم.
‫بهت کمک کردم. ‫حالا می تونی کمکم کنی؟
‫دیر وقته. ‫بابت نوشیدنی ممنون.
‫صبر کن.
‫خواهش می کنم!
‫واقعاً چی می خوای آقای ادلستین؟
‫می خوام این شهر رو بشناسم،
‫اینکه پشت پرده ـش چیه،
‫و چه طور می گرده.
‫تازه اون موقع می تونم بنویسم ‫ اینجا چه خبره.
‫اما در حال حاضر، نمی تونم همیچن کاری بکنم.
‫راستش...
‫نمی دونم دارم چیکار می کنم.
‫«کسانی که صادق هستند ‫مسیری برایشان باز می شود.»
‫بشین.
‫مثل پدرم حرف می زنی.
‫پلیس بوده؟
‫پزشک قانونی.
‫توی زندگیم، ‫پزشک قانونی های خوبی می شناختم.
‫نه، ممنون.
‫توی کافه، قضیه چی بود؟
‫بین خودمون می مونه؟
‫مطمئن باش.
‫یاکوزا اونقدر جای خودش رو محکم کرده...
‫که هیچ وقت نمی تونیم از شرشون خلاص بشیم،
‫پس به پلیس ها توصیه کردن که صلح رو...
‫بین گروه های گانگستری مختلف حفظ کنن.
‫این چند سال اخیر، ‫توکیو وضعیت باثباتی داشته.
‫اما حالا «شینزو توزاوا» و افرادش از «کانسای» اومدن...
‫تا ادعای مالکیت ‫روی یه منطقه گانگستری بومی بکنن.
‫چیزی که تو دیدی این بود.
‫یه حرکت جزئی توی قلمروی «چایکاراکای».
‫اما تو به دنیا نگفتی،
‫پس اون ها می تونن تظاهر کنن که اتفاق نیفتاده.
‫این طوری ممکنه انتقام نگیرن و صلح از بین نره.
‫پس کسی که صلح رو حفظ کرد، من بودم؟
‫عصر شما هم بخیر. ‫(به انگلیسی)
‫اگه می خوای تحت تأثیرم قرار بدی،
‫به هدفت رسیدی.
‫من سامانتا هستم.
‫- ماتسوئو هستم. ‫- خوشوقتم.
‫ماتسوئو!
‫مثلِ «ماتسوئو باشو»؟ ‫(شاعری مشهور در ژاپن)
‫باشو رو می شناسید؟
‫«آتش را بر افروز...»
‫«تا چیزی را نشانت دهم.»
‫«گلولۀ برفیِ بزرگی را».
‫«در سفر، مریض بوده و در رؤیایم...
‫در مزارع پژمرده، تلوتلو می خورم.»
‫هوم.
‫و وقتی این شعر رو نوشت، داشت می مُرد.
‫بله.
‫به افتخارِ شاعرانِ قدیمی...
‫و دوستانِ جدید.
‫این جنگ بر سر قلمرو ‫به خودتون مربوطه.
‫کی پول اینا رو میده؟
‫کی بهتون گفت به افراد توزاوا نوشیدنی بدین؟
‫انتظار دارید از مشتری ها بپرسیم...
‫مال کدوم گروه گانگستری هستن؟
‫وقتی دیدم پول نمیدن، بهتون زنگ زدم،
‫بعدش اومدید کافه ام رو داغون کردین.
‫رئیس میگه یک ماه به صورت رایگان ‫ازتون محافظت می کنه.
‫اینجوری ازمون محافظت می کنه؟
‫اگه نمی تونم روی چیهاراکای حساب کنم،
‫شاید بهتر باشه از توزاوا کمک بخوام.
‫کی بهت گفت بهش بزنی؟
‫گفت می خواد بره سمتِ توزاوا.
‫داشتیم مذاکره می کردیم.
‫اون عوضی هیچوقت نِمیره سمتِ اونا.
‫می دونه اگه بره، می کُشمش.
‫مشکلی داری؟
‫در چه موردی؟
‫منظورت چیه در چه موردی؟
‫با این کاری که می کنیم دیگه.
‫نه.
‫چرت نگو.
‫اخیراً تو خودتی.
‫اون موقع که توی اون کلوپِ بازی ‫توی «مگورو» پیدات کردم رو یادته؟
‫بوی دل و رودۀ ماهی رو می دادی.
‫روزی شونزده ساعت کار می کردی،
‫زندگیت برات این تصمیم رو گرفته بود.
‫مثل همۀ عوضی های دیگۀ این کشور.
‫اونوقت من چیکار کردم؟
‫هان؟
‫آزادت کردم، برادر کوچولو.
‫آره.
‫اگه خواستی برگردی، لب تر کن.
‫نه، مشکلی ندارم.
‫و در مورد اتفاقی که توی اون کافه افتاد،
‫موقع مذاکره، مُشت نمی زنیم.
‫موقعیت شناس باش.
‫چطوری؟
‫ببین غریزه ـت چی بهت میگه.
‫خودتو کنترل کن. باشه؟
‫باشه.
‫خیلی خب، حالا می ریم اونجا که ‫دستگاهِ بازی داره، بعدش...
‫[مَردی که خود را با بنزین آتش زد]
‫چقدر خودکُشی!
‫به ژاپن خوش اومدی.
‫و ظاهراً همه ـشون ‫توی مکان عمومی انجام شدن.
‫- چرا؟ ‫- که وقتی خودتو آتیش می زنی،
‫اگه خونۀ صاحب خونه آتیش گرفت،
‫ازت شکایت نکنه.
‫- خداییش؟ ‫- پیش میاد.
‫خیلی چِرته!
‫- چِرت؟ ‫- بَد!
‫چِرت یعنی بد؟
‫آره.
‫واقعاً درکت نمی کنم.
‫خیلی آدم چرتی هستی!
‫- یاد گرفتی؟ ‫- نه.
‫روزنامۀ میچو. ارتباطاتِ شهری، بفرمایید.
‫امروز روزنامه ام رو برام نیاوردن.
‫اونجا رئیس کیه؟
‫هممم...
‫واقعاً شرمنده.
‫آدرستون چیه؟
‫مگه تو چیکاره ای، خارجی؟
‫مافوقت رو وصل کن.
‫خانمِ مارویاما.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫حالا یه زن رو وصل کردین؟ ‫اونم بعد از یه خارجی؟
‫یه کارمندِ واقعی رو وصل کنید.
‫امروز فقط زن و خارجی داریم. ‫ممنونم.
‫ازت می خوام توی این دفترها...
‫اطلاعات سه سال اخیر رو بررسی کنی.
‫برام مقاله هایی رو پیدا کن که در مورد...
‫قتل زنان مجردیه که...
‫روزنامۀ «میچو شیمبان»، بفرمایید.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫ادلستین هستم، بفرمایید.
‫البته.
‫خیلی ممنون.
‫به چه آدرسی؟
‫تحت هر شرایطی پشت سرم بمون.
‫اگه صدای شلیک شنیدی، بخواب روی زمین.
‫صبح بخیر. با تشکر.
‫اسم من ماکابه ـست.
‫اجازه بدید اختلافاتی که دیشب ناکامورا...
‫توی کافه به وجود آورد رو جبران کنیم.
‫در ضمن، واقعاً متأسفیم ‫که اون مردِ چیهاراکایی چاقو خورد.
‫این همون مرد چاقو به دست ـه.
‫از تشکیلاتمون اخراجش کردیم.
‫این مدرک ثابت می کنه.
‫درسته که آدمتون یعنی ناکامورا ‫صاحب تفنگی بوده...
‫که بر خلاف قانون حمل اسلحۀ گرم و سرده.
‫ولی صاحب گلوله های توش که نبوده.
‫دوتا گلوله داشته.
‫پس دو نفر دیگه رو دستگیر می کنم.
‫خیلی دل و جیگر داری.
‫آقای کاتاگیری.
‫این کار خیلی غیرعادی ـه.
‫کاری که آدمت کرد هم همینطور.
‫توی یه کافۀ چیهاراکایی اسلحه می کِشه؟
‫اگه با ایشیدا جنگ راه بندازی،
‫انگار با من و ادارۀ پلیس توکیو ‫جنگ راه انداختی.
‫نمی دونم ایشیدا چقدر بهت پول میده...
‫ولی من حاضرم دو برابرش رو بدم.
‫حرفتو دوباره تکرار کن.
‫من پشیمونم که به ناکامورا یه گلوله دادم.
‫خیلی از عملم پشیمونم.
‫دستگیرشون کنید.
‫از همکاریتون ممنونیم.
‫آهای، این قشنگ آزار و اذیت حساب میشه.
‫درسته! جرمشون چیه؟
‫جوابمون رو بدید.
‫یه سیگار هم به من میدی؟
‫خیلی ممنون.
‫از حرفای اون بالا، چیزی نقل قول نمی کنی.
‫بقیه ـش رو آزادی.
‫یورش، دستگیری به اتهام حمل اسلحۀ گرم!
‫تحقیقات در دست اقدام ـه.
‫یه گزارش انحصاری بنویس.
‫از من هم حسابی تعریف کن.
‫یک!
‫دو!
‫سه!
‫پلیس ها سه نفر رو دستگیر کردن.
‫وای، واقعاً گرفتنشون.
‫خوش اومدید.
‫یه نوشیدنی لطفاً.
‫چشم. الان میارم.
‫بخون و گریه کن!
‫بدک نیست.
‫وای!
‫«تیراندازی در کافۀ کابوکیچو...
‫و سه نفر از افراد "توزاوا گومی" ‫که دستگیر شدند.»
‫«حول و حوش ساعت 1:14 شب ‫در چهارم اکتبر...
‫نیروی انتظامیِ شینجوکو...»
‫خیلی خب، خیلی خب، بسه دیگه.
‫بیخیال، پسر.
‫خبر جیک، چاپ شده.
‫ایول!
‫چطور تونستی توی یه یورشِ پلیس...
‫به دفتر توزاوا، باهاشون بری؟
‫تین تین، موضوع اینه:
‫لطفاً انقدر منو اینجوری صدا نزن.
‫دیگه اینجوری صدا نزنیمش؟
‫نه، بازم می زنیم!
‫می دونید امروز باکو چی بهم گفت؟
‫«حتی اون خارجیه هم از تو قلم بهتری داره،
‫تازه اون نصف بوزینه، نصف یهودی ـه.»
‫من فارغ التحصیل رشتۀ ادبیات بودم!
‫اولاً که، من کاملاً یهودی ام ولی...
‫تو نویسندۀ فوق العاده ای هستی.
‫یه نویسندۀ خیلی خوب.
‫مراقب باش، پسر، ‫اون لیوان تَرَک خورده.
‫زیادی محکم زدین.
‫هوی!
‫این مارکِ «دولچه گابانا»ـست؟
‫چه فرقی می کنه؟
‫ببین، مالی. ‫چند تا لباس مجلسی از یه کامیون افتاده.
‫- یه دونه برات می خرم. ‫- واقعاً؟
‫واقعاً؟ واقعاً؟
‫این همه برای این پول نمیدم.
‫قیمت ها مقطوعن.
‫خودتون که پولی واسه اینا ندادین.
‫گوش کن، عوضی. ‫هر چقدر ما بگیم میدی.
‫اینطوری که نمیشه. ‫آهای!
‫با اون خانوما محترمانه رفتار کن.
‫نباید اینجوری باهام حرف بزنه.
‫دخترای ناراضی نتیجه‎ش مشتریای ناراضیه.
‫یعنی پول کمتری به رئیس می‎رسه.
‫به نظرت اشکالی نداره؟
‫پس دهنت رو ببند.
‫چشم.
‫خانوما، معذرت می‎خوایم. ‫قیمتا رو مناسب می‎کنیم.
‫امشب بیا بریم کلوپ.
‫- می‎خوام برم خونه. ‫- خواهش می‎کنم؟
‫تو هم باید بری خونه.
‫نمی‎‎خوای خوشحال باشم؟
‫فردا می‎بینمت.
‫خیلی خب، باشه.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫سلام.
‫جایی باید بری؟
‫- گرسنه‎ته؟ ‫- آره.
‫- بریم غذا بخوریم؟ ‫- بریم.
‫چی شد که تو اونیکس مشغول به کار شدی؟
‫بازجویی هم بخشی از شامه؟
‫فقط کنجکاوم بدونم،
‫که چه جوری سر از اونجا درآوردی؟
‫خب...
‫اول زبان انگلیسی تدریس کردم،
‫بعدش تصمیم گرفتم کاری کنم،
‫که فرصت کنم به کارای موردعلاقه‎م هم برسم.
‫مثلا چی؟
‫مثلا...
‫توکیوی لعنتی.
‫کافه‎ها، کافه‎‎های آوازخونی.
‫چشمه‎های آب گرم خوشگل، ‫یه عالمه کتاب مصور.
‫- من دیوونه‎ی کتاب مصورم. ‫- واقعا؟
‫آره. ‫«دراگون هد»؟
‫خیلی خوبه.
‫«پسران قرن بیستم» رو خوندی؟
‫آره.
‫آهنگای کاهیمی کاری رو گوش میدی؟
‫- وای، اون معرکه‎ست. ‫- خیلی خوبه.
‫- تو... ‫- واقعا خوبه.
‫«دختر لاستیکی» ‫با اختلاف آهنگ مورد علاقه‎مه.
‫آره، اون آلبومش فوق‎العاده‎ست.
‫آره، مثل شروع اون آهنگه...
‫با سازدهنی و گیتار.
‫عالیه.
‫- تو هم گوش میدی؟ ‫- آره.
‫عجب.
‫خب، بپرس.
‫چی بپرسم؟
‫پسر، از وقتی که نشستیم،
‫دلت می‎خواد بپرسی.
‫حالا دیگه ترسو نشو آقای میچو.
‫آقای خبرنگار زبر و زرنگ.
‫باشه. اگه می‎خوای بپرسم، پس...
‫- بپرس دیگه، لعنتی. ‫- تو کارای غیراخلاقی هم می‎کنی؟
‫بعضی وقتا 125 دلار می‎گیرم.
‫گاهی 375 دلار.
‫خیلی بشه، سه‎هزارتا می‎گیرم.
‫خدای من، اینا...
‫آره، این مقادیر واقعین؟
‫فکر کردی به 125 دلار...
‫راضی میشم؟
‫به نظرت آدم دوزاریم؟
‫- نه. ‫- اینطور به نظر میام؟
‫شرمنده اگه ذهنیتت خراب شد.
‫چیز دیگه‎ای می‎خواین؟ ‫کارتون تموم شد؟
‫دو تا نوشیدنی دیگه می‎خوایم. ‫حالا حالاها هستیم.
‫فقط واقعا کنجکاوم،
‫و بازم به پیگیریم ادامه میدم...
‫تا چیزای بیشتری از خودت بهم بگی.
‫آره، می‎دونم.
‫خب، می‎خوای چی کار کنی؟
‫- داستان اصلی مهاجرتمون رو بگیم؟ ‫- حتما.
‫- باشه، بگیم. ‫- بگیم.
‫سریع باش. ‫ تو 15 ثانیه یا کمتر بگو.
‫اول تو بگو. ‫حاضری؟
‫- باشه. ‫- بگو.
‫پدرم، ‫که آدم آرزو می‎کرد دهنش رو ببنده،
‫انتظارات بالایی داشت و حالا عاقم کرده.
‫مامانم نمی‎تونه قبول کنه که خواهر کوچیکم،
‫نمی‎خواد دوباره خودش رو بکشه،
‫برای همین، هر تماسش به من ‫پر از عذاب‎وجدانه.
‫پس، بله. به نظرم اینجا اومدنم،
‫و پیدا کردن مسیر زندگیم، ‫ کاملا عقلانیه. نه؟
‫وای.
‫- بد نبود. ‫- بگو.
‫پدرم قاضی بود و سیاستمدار شد،
‫فکر کرد من راه اون رو دنبال می‎کنم.
‫توقع داشت دانشکده حقوق برم.
‫و روی کمپین مجلس سنای بعدیش کار کنم، ‫برای همین ازم قطع امید کرده.
‫مامانم ویکودین مصرف می‎کرد،
‫برای همین اصلا شک دارم ‫که متوجه رفتنم شده باشه.
‫پس آره. منم فکر می‎کنم ‫که اینجا اومدنم، عاقلانه باشه.
‫تو اینطور فکر نمی‎کنی؟
‫بیخیال.
‫داستان خیلی خوبی بود،
‫اما داستان زندگی تو نبود.
‫یه چیز واقعی بهم بگو.
‫چهار ساله با خانواده‎م حرف نزدم.
‫چیز دیگه‎ای می‎خواین؟
‫هنوز گرسنه‎مونه. ‫با یه چیزی شگفت زده‎مون کن.
‫امیدواریم رئیس تاناکا سلامت باشن.
‫بله. به عنوان یه آدم 80 ساله، ‫توان خیلی بالایی داره.
‫همونطور که ممکنه بدونید،
‫در جلسه‎ای که پیش رو داریم...
‫چندین نفر از مقامات عالی‎رتبه حضور دارن،
‫و به توکیو میان.
‫برای همین اداره پلیس توکیو ‫می‎خواد همه چی بی‎حاشیه باشه.
‫چند نفرمون کفایت می‎کنه؟
‫چاییشون رو نخوردن.
‫بازم!
‫رئیس داره به فنامون میده.
‫لعنتی.
‫بابت بی ادبیم عذر می‎خوام.
‫اگه بازم در موردش حرف بزنید،
‫تک تکتون رو تنبیه می‎کنم.
‫رئیستون از آینده و زندگی‎تون ‫ محافظت می‎کنه.
‫اون وقت وفاداریش رو زیر سوال می‎برید؟
‫[سه نفر از افراد توزاوا گومی دستگیر شدند]
‫آخرین نوارت، کوتاه و رو مخ بود.
‫آخه واقعا وقتت رو صرف چی می‎کنی؟
‫به جای...
‫آهان! داری خوش می‎گذرونی.
‫من قرارمون رو باختم.
‫صبر کن ببینم. ‫شرمنده.
‫هنوز داریم در مورد تو حرف می‎زنیم.
‫می‎دونم خندوندمت، نخود مغز.
‫هر از گاهی کتابت رو بذار زمین ‫و یه زنگی بهم بزن.
‫بهت احتیاج دارم. ‫دلم برای صورتت هم تنگ شده.
‫این دفعه یادت بود سیفون رو بکشی؟
‫خفه شو.
‫ساتو به دستشویی علاقه‎ی زیادی داره.
‫دیشب با اون هرزه‎ی خارجی،
‫اونجا بود.
‫چه زری زدی؟
‫دیدم باهاش غیبت زد.
‫خواستم بهش یه لباس بفروشم.
‫آره خب. منم بودم انکار می‎کردم.
‫اون هرزه کثافته.
‫درسته، ساتو؟
‫معلومه که درسته.
‫هرزه‎ست دیگه. ‫هر جایی میره.
‫ساتو! نمی‎خوای چیزی بهش بگی؟
‫اجازه میدی این حرف رو بزنه؟
‫فقط میگم...
‫اگه حرفم غلط بود، یه کاری می‎کرد.
‫هوی
‫میای؟
‫کافیه!
‫هوی!
‫دیگه بسته!
‫من رو ببخشید.
‫فرقی با یه حیوون وحشی نداری!
‫یکی از داداشای خودت رو ‫ راهی بیمارستان کردی!
‫پیش خودت چی فکر کردی؟
‫می‎خوای انگشتت رو از دست بدی؟
‫من رو ببخشین، رئیس.
‫من رو ببخشین.
‫نمی‎تونم خسارت رو جبران کنم.
‫اما شاید...
‫بتونم چیز بهتری براتون بیارم.
‫منظورت چیه؟
‫سلام کاتاگیری.
‫ سلام روح مقدس! ‫بیا با هم بکاریم!
‫باشه.
‫آقای جیک نه کار می‎کنه ‫نه غذا می‎خوره.
‫البته.
‫می‎خوای اول وسایلت رو بذاری کنار؟
‫باشه.
‫قشنگه.
‫خوشمزه‎ست.
‫به به.
‫خوشمزه‎ست، نه؟
‫آروم بخور!
‫داره می‎ریزه!
‫قبل برگشتن به خونه، تا کی ژاپنی؟
‫الان دیگه اینجا خونه‎مه.
‫دستت درد نکنه. ‫خوشمزه بود.
‫دخترا، پدرتون خیلی شجاعه.
‫- می‎دونیم. ‫- می‎دونیم.
‫دست و دل باز هم هست.
‫لطف خیلی بزرگی بهم کرد.
‫و بابتش خیلی متشکرم.
‫مقاله‎ت خوب بود.
‫چیزی که تصمیم گرفتی نگی...
‫به طور بی‎رحمانه‎ای ویرایش شده بود.
‫پس ویراستارت مرد عاقلیه و احتیاط می‎کنه.
‫زنه. آره.
‫شاید باشه.
‫این رو از کجا آوردی؟
‫با چشای خودم دیدم که یه مرده ‫خودش رو با اینا آتیش زد.
‫با زنش مصاحبه کردم.
‫شوهرش رو تهدید کرده بودن.
‫«خانواده‎ت بابت تو خجالت‎زده نیست؟»
‫«چرا نمردی؟»
‫به یه مرد دیگه هم با همین علت، ‫چاقو زده بودن.
‫قضیه نزول خوریه؟
‫آره، اما نمی‎تونم پیگیری کنم.
‫- چرا؟ ‫- خب...
‫- پیچیده‎ست. ‫- پیچیده؟
‫- به یاکوزا مربوطه. ‫- گرفتم چی شد.
‫اما دونستن این که توی اکیپشون، ‫چه گروه‎ها و خانواده‎هایی هستن...
‫تقریبا غیرممکنه.
‫چرا؟
‫این نمادشونه. دوده.
‫این شرکتا دائما جابه‎جا میشن،
‫شماره‎شون رو عوض می‎کنن، ‫مغازه باز می‎کنن و می‎بندن.
‫برای همین زمانی که پلیس یا خبرنگار ‫آدرسشون رو پیدا می‎کنه...
‫می‎زنن به چاک. ‫می‎دونم.
‫خودم دیدم.
‫حالا چه جوری پیداشون کنیم...
‫و گیرشون بندازیم؟
‫تمام شرکتا موقع تاسیس شدن،
‫شماره‎ی ثبت می‎گیرن.
‫هر چه قدرم که این شرکتا جا به جا بشن،
‫این شماره تغییری نمی‎کنه.
‫شماره‎ی ثبت.
‫با این می ‎تونی انقدر پیگیری کنی،
‫تا مؤسسش رو پیدا کنی.
‫اگه من شواهد رو...
‫به خبرنگاری بدم، ممکنه اخراج بشم.
‫شرمنده.
‫باید دخترهام رو ببرم بخوابونم.
‫هی، روح مقدس!
‫بله؟
‫وقتی پدرم بیرون بود، ‫ این رو از توی کشوش برداشتم.
‫اینجوری، قانون ملی خدمات عمومی رو نقض نکرده.
‫ولی خیلی شرمنده شدم!
‫بابت عروسک ممنون!
‫ممنون
‫می شه لطفا یه پیغام براش بذارم؟
‫بله.
‫هر جا و هر موقعی که کارآگاه سوما بتونن،
‫باهاشون قرار می ‎ذارم.
‫این شام کوفتی کی آماده می شه؟
‫5دقیقه دیگه!
‫ببخشید.
‫بله.
‫من امی مارویاما هستم.
‫بله.
‫خیلی ممنون.
‫وقتی پای تلفنم، داد نزن!
‫بعدش تو چی گفتی؟
‫خدای من. ‫نه، روز افتضاحی داشتم.
‫5ساعت تمام مشاور املاکش بودم،
‫کل پله‎ های توکیو رو بالا پایین کردیم.
‫هیچی به هیچی.
‫حالا این رو باورت نمی شه.
‫می گن باید ضامن داشته باشم.
‫پول، تو برداشتی...
‫پیداش کردم. ‫ایناهاش.
‫ببخشید. پیداش کردم.
‫یه ضامن... ‫یه نفر که به بانک بگه...
‫براش مناسبم.
‫نه، زودی میام اونجا.
‫لطفا حواست به مالی باشه. ‫خدانگهدار پولینای زیبا.
‫شب خوش.
‫2نفریم.
‫- 2نفر؟ ‫- بله.
‫- باشه. ‫- 2تا نوشیدنی، لطفا.
‫- باشه. ‫- ممنونم.
‫سلام.
‫خوش اومدید.
‫همه چی با اون یارو روبراهه؟
‫کدوم یارو؟
‫همونی که تو خیابون بود.
‫اشتباه می ‎کنی ها.
‫من تنها بودم.
‫باشه.
‫تین تین کجاست؟
‫دیر کرد. ‫میاد تو قفس پیشمون.
‫یه چیزی دارم که می ‎خوام نشونتون یدم.
‫چی؟
‫ممنون.
‫زور بزن!
‫باشه، خیلی خب!
‫لعنتی.
‫از تو انتظار بیشتری دارم پسره‎ ی آمریکایی.
‫پسر،تو افتضاحی!
‫نه، مسئله اینه که...
‫پشت پرده‎ ی این شرکت های نزول‎ خور پست فطرت،
‫پای کی وسطه؟
‫به نظرت کی می ‎تونه باشه؟
‫خب، نمی ‎دونم. ‫ولی گمونم توی اون پوشه...
‫اطلاعات کافی داشته باشیم،
‫که سرنخ خیلی خوبی بهمون بده.
‫باید توی تیم هانشین تایگرز بازی کنی.
‫گمشو بابا.
‫خواهش می ‎کنم.
‫هی!
‫لعنتی!
‫خدای من، چیزی هم از دستت در می ره؟
‫کدوم آدم آمریکایی عاشق یاکوزاست،
‫ولی بلد نیست با چوب دستی، توپ رو بزنه؟
‫دوبار دیگه بزنم، می دمش به تو.
‫علاقه ‎ای ندارم. ‫بیسبال خسته کننده ‎ست.
‫چه کاری از دستم برمیاد...
‫باید بازی کنی. یالا.
‫نه.
‫چرا نه؟
‫اون بلد نیست خوش ‎بگذرونه.
‫- آره، بلد نیستی. ‫- نه، بیخیال. نه.
‫- حس و حالمون رو خراب نکن. ‫- چی؟
‫آدروستین کیه؟
‫کسی به این اسم اینجا نیست.
‫تو با ما میای.
‫ببخشید؟
‫باید تا یه جایی با ما بیای.
‫گفتم من ژاپنی بلد نیستم.
‫گفتیم با ما بیا.
‫شما دیگه کدوم خری هستین؟
‫باشه! باشه!
‫باشه، میام!
‫باشه!
‫کتم..
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫دنبالمون نیا.