‫بیروت، 24 مارس 1977.
‫ژوزف عزیز
‫درست پیش از رفتنم برایت می نویسم.
‫احتمالا وقتی به سوئیس برسم، این نامه را پست خواهم کرد.
‫به این ترتیب به نحوی با هم سفر خواهیم کرد
‫و شاید بازگشت به وطنم که از ترکش بسیار خوشحال بودم
‫برایم رنج کمتری به همراه داشته باشد.
‫وقت شامه!
‫دارم میام.
‫مرسی
‫ممنونم.
‫خانم دلالویه ی عزیز، ‫لطفا به پیشنهادی کاری برای خانواده ای ستودنی
‫که در پایین درج شده توجه کنید.
‫خانواده ی وایدن در فریبورگ.
‫خانم دلالویه ی عزیز
‫خانواده ی جبران؟ در بیروت!
‫به لبنان خوش اومدید! ‫می خوایید راهنماییتون کنم؟
‫بله.
‫خب... جبران. اشرفیه.
‫دنبالم بیایید!
‫- خوش اومدی آلیس! ‫- خوش اومدی آلیس!
‫سلام.
‫[کافه بیضا]
‫سلام خانم. قهوه میل دارید؟
‫بله.
‫ممنون.
‫عذر می خوام.
‫ببخشید. من عربی نمی فهمم.
‫ببخشید.
‫- می شه شکر رو بردارم؟‫ بله-
‫ژوزف قمر هستم. ‫ از آشنایی باهاتون خوش وقتم.
‫آلیس دلالویه هستم. ‫از آشنایی باهاتون خوش وقتم.
‫اصلا عربی حرف نمی زنید؟
‫برای اولین درس عربیتون
‫واژگان این شعری که پیدا کردم رو یاد می گیریم.
‫- از نظرتون اشکالی که نداره؟ ‫- نه.
‫در این کشور که ستارگان خود را دارد
‫هرگز ستاره ای چنین زیبا ندیده ام.
‫بر روی زمین چیزی یارای برابری ‫با ستاره ی سوئیسی را ندارد.
‫در آسمانی گرفته
‫ستاره ای فروزان.
‫نور تو مسحورم کرد.
‫می خواهم با تو رهسپار راهی شوم
‫که به بهشت می رسد
‫و روز و شبم را با تو قدم بردارم.
‫زیبا به نظر میاد.
‫دقیقا در مورد چیه؟
‫اسمش زیبایی درختان سدر لبنانه.
‫شعری درباره طبیعته.
‫این جا می تونی سحابی شکارچی رو ببینی
‫و اون هم کهکشان بزرگ آندرومداست.
‫اما سوئیس رو نمی تونم پیدا کنم.
‫بعد از تموم کردن کارت، چیکار می کنی؟
‫برمی گردی به کشورت؟
‫توضیحش مشکله، اما
‫حس نمی کنم که به اونجا تعلق دارم.
‫اگه دلیلی برای اینجا موندن پیدا نکنم
‫شاید توی منطقه سفر کنم.
‫تو چه طور؟
‫- آرزو نداری سفر کنی؟ آره-
‫اما روی زمین نه.
‫لابد خیال می کنی دارم دست می اندازمت.
‫توی دانشگاه با همکارهام
‫دارم روی یه پروژه ی موشکی ‫کار می کنم. تحقیقات تازه شروع شده.
‫امیدوارم اولین فرد لبنانی رو به فضا بفرستم.
‫فکر می کنی عجیب غریبه؟
‫نه، اتفاقا برعکس! ‫خیلی خوب درک می کنم.
‫- موشکت... آره-
‫وقتی حاضر بشه، ‫من رو برای پرتاب دعوت می کنی؟
‫آره.
‫آره، شغل خوبی داره. استاده.
‫فرانسوی حرف می زنیم.
‫نه، نیازی نیست.
‫عمرا خونه نمیام.
‫میمی، نامزدم آلیس رو معرفی می کنم.
‫خواهر کوچکم میمی.
‫- از آشنایی باهات خوشبختم. ‫- از آشنایی باهات خوشبختم.
‫احتیاط! حضور شخصی سوئیسی در منطقه علامت داده شده.
‫- و خب واقعیتش داره! ایناهاش! ‫- ژرژ بس کن.
‫- سلام خوش اومدی آلیس-
‫بیروت به نظرت چه طوره؟ محشر نیست؟
‫خیلی به خاطر عروسیتون خوشحالم.
‫بیا خونه امون. با هم به تدارکات ‫ جشن رسیدگی می کنیم.
‫- مگه نه، میمی؟ ‫- معلومه.
‫مطابق کلام خداوند زیباترین چیز در زندگی
‫عشق است.
‫حالا من شما را تا ابد زن و شوهر اعلام می کنم.
‫تولدت مبارک.
‫10
‫9
‫8
‫7
‫6
‫5
‫4
‫3
‫2
‫1
‫0
‫آفرین!
‫از حالا به بعد
‫شکی در این مورد وجود نداره. ‫کل دنیا داره فکر می کنه:
‫«کِی یه شخص لبنانی ‫روی ماه قدم می ذاره؟»
‫- سلام مامان. ‫- سلام.
‫سلیم بو زید، پسرم.
‫- از آشنایی باهاتون خوش وقتم. ‫- همچنین.
‫اون دو تا زوج دوست داشتنی ای می شن.
‫حلقه ات رو نشونم بده.
‫تبریک می گم مونا!
‫تبریک می گم. ‫شما دو تا زیبا و خیره کننده اید.
‫زود باش پسرم. بذارشون این جا.
‫این قدر با تعریف و تمجیدهای ‫مداومتون اذیتشون نکنید.
‫سیاستمداران ناامید شده اند: ‫کیسینجر، وزیر امور خارجه ی ایالات متحده
‫بدون توقف در لبنان ‫به سفرش در خاورمیانه پایان می دهد.
‫اخبار دیگرِ روز یکشنبه سیزدهم آوریل 1975.
‫روز پر حادثه ای را در لبنان شاهد بوده ایم.
‫امروز صبح خودرویی به روی جمعیت آتش گشود.
‫امروز بعد از ظهر در اقدامی تلافی جویانه ‫اتوبوسی در عین الرمانه درحومه ی جنوبی
‫ هدف شلیک قرار گرفت که باعث مرگِ
‫حدود سی شهروند غیرنظامی شد.
‫- چه خبر شده؟ ‫- نگران نباش. از این جا دوره.
‫رسما این دومین دور ناآرامی هاست ‫که کشورمان را به هم می ریزد.
‫در چند روز گذشته نزاع های خیابانی ‫پیرامون بیروت چند برابر شده اند.
‫دیشب حدود چهل نفر با شلیک گلوله جان باختند.
‫در کمال تعجب دور سوم نیز شروع شده.
‫مرکز شهر مستثنی شد
‫ولی حالا کشمکش ها در محله های حساس
‫به بمب گذاری های کورکورانه ‫و تصادفی تبدیل شده است.
‫خوشبختانه ایجاد دولت جدید
‫باید تاییدگر آتش بس موقت ‫در تابستان باشد که همه به آن امید بسته اند.
‫من بزرگتر درستش می کردم. کوچیکه.
‫حسودیت می شه.
‫مطمئنی نمی خواید ‫ بیشتر پیشمون بمونید؟
‫- فقط چند روزی. ‫- باید بریم خونه.
‫برای یه بار هم که شده ژرژ دبی نیست!
‫مونا باید واسه امتحانش ‫توی آکادمی موسیقی مطالعه کنه.
‫این جا خوشحال به نظر میاد.
‫بیاید غذا بخورید.
‫- چه عجب! ‫- بیاید، بیاید.
‫خیلی گشنمه.
‫خیلی دیر اومدیم. شروعِ
‫پادشاهان نفرین شده رو از دست می دیم.
‫کمیته ی ملی گفتگو
‫که دولت آن را پس از ‫ناآرامی های بهار ایجاد کرد
‫فردا نشستی خواهند داشت.
‫- گوشواره ام! ‫- برای این رویداد
‫- گمش کردی؟ ‫- خدا نکنه.
‫نخست وزیر گفته ‫خوشبین است که 50/01 درصد
‫داره شروع می شه.
‫برخلاف
‫- خوشگل اند، مگه نه؟ ‫- تو خوشگلی.
‫ممنون.
‫مامان!
‫بس کنید! تلویزیون رو خراب می کنید.
‫پیشمون نمی شینی؟
‫هی تو!
‫- چیه؟ ‫- چرا دهن لق؟
‫داری می گی من دهن لقم؟
‫خانم ها و آقایان
‫امتحان شروع می شه.
‫با خانم مونا قمر
‫شروع می کنیم.
‫ایشون قراره والس 15 ‫قطعه ی 39 از برامس رو بنوازند.
‫لبنان کشور کوچکم
‫لبنان، دارند تو را می کشند.
‫می خواهم قبل از
‫فروپاشی دنیا بیدارت کنم.
‫پیش از آن که درختان سترگ سدر
‫به دریای خون ختم شوند.
‫برای این که عطر گل یاس
‫هیچ وقت فراموش نشود.
‫تا باعث نشود فراموش کنیم
‫که ما کی هستیم.
‫لبنان، کشور کوچکم
‫لبنان
‫کشور عزیزم
‫مسلح نشو.
‫خاکت تحملش را ندارد.
‫تنها اتحادمان را تاب می آورد
‫و غرور و انقلابمان را.
‫بله خانم. نوآورانه بود
‫ولی نمی تونید قطعه رو ‫هر طور که می خواید تغییر بدید.
‫متوجهید؟
‫بی خیال! سال دیگه دوباره امتحان کنید.
‫به حرفش گوش نده. اون احمقه.
‫روی صحنه بی نقص بودی. ‫باید به آهنگسازی ادامه بدی.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫چه توقعی داشتی؟
‫آزمایش الکترونیک بخش بالایی تموم شده.
‫موتور هم همین طور.
‫چیزی رو فراموش کردم؟
‫ولید؟
‫بله. استاد قمر؟
‫چی؟
‫کدوم بیمارستان؟
‫ممنون.
‫خیلی مراقب باش
‫- مامان گوش کن! ‫- می دونم.
‫نگران نباش. پیداش می کنم.
‫برای اولین بار
‫مرکز شهر بیروت هدفِ ‫مجموعه بمب گذاری هایی بود.
‫بیمارستان سنت ژرژ؟
‫زخمی های اشرفیه دارند میان. ‫راهروها رو خالی کنید!
‫ژوزف!
‫- چطوری؟؟ ‫- خوبم.
‫خوبم.
‫پای ولید صدمه دیده.
‫چیزیش نمی شه. دکترها مراقبشند.
‫چیزی لازم داری؟
‫نه. یه کم می خوابم.
‫آلیس!
‫- سلام! ‫- مزاحمتون شدیم؟
‫- مونا! ‫- نمی تونستم خونه بمونم.
‫وحشتناک بود! سر و صداها! ‫دخترها خوابشون نمی برد.
‫حیوانات
‫می شه تا آروم بشه این جا بمونم؟
‫این یکی خوبه.
‫- کی می خواد پیشم بخوابه؟ ‫- من.
‫- من! ‫- روی تخت من نه.
‫پاشید ببینم! زود باشید.
‫ژرژ خونه ی داداشتیم. امن تره.
‫از تنها موندن توی خونه می ترسم.
‫همه خوبند. سلام می رسونند.
‫نگران نباش. در خونه رو قفل کردم.
‫آره، کرکره ها رو هم بستم. ‫فقط نگران این هایی؟
‫مهم اینه که تو بیای خونه. ‫من با بچه ها تنهام.
‫مراقب باش.
‫- تو این جایی! ‫- میمی.
‫- شب به خیر آلیس. ‫- شب به خیر.
‫باید مغازه رو ببینی. یه دیوار کامل ریخته.
‫- اشکالی نداره تا اوضاع آروم بشه... ‫- نه.
‫- این جا بمونیم؟ ‫- بیا تو.
‫ببخشید، فقط
‫نتونستم این ها رو ‫توی مغازه بذارم واسه همین
‫فکر کردم
‫- از این طرف. ‫- ممنون.
‫- همه اش همینه؟ ‫- آره، ممنون.
‫پس این جا هتله؟
‫امل خودش یه سوئیت کامل لازم داره.
‫سر به سرش نذار.
‫این تخت رو باز کن.
‫میز رو بردار.
‫چیزی نمونده. ولش کن.
‫سلام.
‫رنگش رو توی نور ببین. ‫بهش درخشندگی می ده.
‫داریم با فروش کالاهامون ‫ از شر وسایل راحت می شیم.
‫همین جوریش هم کلی فضا رو اشغال کردیم.
‫ایرادی نداره؟
‫نگران نباشید. فقط یه کم خسته ست.
‫- می خوای کمکمون کنی؟ ‫- آره.
‫نمی دونم. پیشنهادت چیه؟
‫سلام.
‫آلیس، بانوی خونه.
‫بهمون غذا بده! ‫بهمون غذا بده! بهمون غذا بده!
‫ساختمون می ریزه ها.
‫ممنون!
‫بشقاب هاتون رو بدید به من.
‫واسه تون می ریزم.
‫خروس بی محل.
‫گیر کردم.
‫نفر بعد.
‫کارت های خوبی داری.
‫کارت های من اصلا خوب نیستند.
‫- نوبت منه؟ ‫- نوبتته.
‫همچنان که منتظر تایید ‫دهمین مذاکرات آتش بس هستیم
‫به چند خبر خوب توجه کنید.
‫کاوشگر ونرا 9 شوروی ‫بر روی سیاره ی زهره فرود آمد.
‫برای اولین بار در تاریخ
‫تصاویری که از سطح سیاره ای دیگر ‫گرفته شده اند را مشاهده می کنید.
‫بینندگان عزیز، با این تصاویر
‫برایتان عصری دل انگیز،
‫آرام و امن را آرزو می کنیم.
‫یازدهمین آتش بس
‫مطابق انتظار تنها چند روز پابرجا ماند.
‫توصیه می کنیم از خیابان دمشق
‫و محوطه ی هتل های بزرگ ‫که صحنه ی نبردهای خونین اند دوری کنید.
‫تنها تلاش تک تک ما
‫می تواند پایان بخش مصیبتی باشد ‫ که ملتمان از سر می گذارند.
‫به همین دلیل است که از شما دعوت می کنم ‫تا از بیستمین آتش بس استفاده کنید
‫تا فردا در تظاهرات بزرگی
‫در حمایت از وحدت ملی شرکت کنید.
‫عجله کن. دیر می رسیم ها.
‫[بگذارید وجدان ها بیدار شوند. ‫بگذارید عشق چیره شود.]
‫- می رم بخوابم. ‫- باشه.
‫خدای بزرگ من هیچ وقت ‫ ازت چیزی نخواستم
‫ولی لطفا به این جنگ خاتمه بده.
‫خواهش می کنم زندگی ‫قبلیمون رو بهمون پس بده.
‫پروردگار کشور ما،
‫پروردگار پروتستان ها،
‫دروزها، شیعه ها،
‫علوی ها، اسماعیلی ها،
‫ملکی ها، کاتولیک های رومی،
‫مارونی ها، ارتدکس های یونانی،
‫کاتولیک های یونانی،
‫رسالتی ها، آشوری ها،
‫ارتدکس های سریانی، ارتدکس ها،
‫قبطی ها،
‫ارمنی ها،
‫کلدانی ها،
‫کلیمی ها، هندوها و بودایی ها
‫لطفا بهمون رحم کن.
‫همسر عزیزم
‫حالت چطوره؟
‫می خواهد به ایتاکا بازگردد. هفت حرفیه.
‫اولیس.
‫دنیای دیوانگان. شش حرفیه.
‫دنیای دیوانگان
‫- تیمارستان؟ ‫- آره.
‫مواظب باشید.
‫مراقب باشید که کجا پا می ذارید.
‫دخترها همون جا بمونید. ‫شیشه روی زمین ریخته.
‫تونی لطفا جارو بیار.
‫- مطمئنم سلیم حالش خوبه. ‫- از کجا می دونی؟
‫فدی بیا کمکم کن.
‫- بله ریموند؟ ‫- عزیز جان خبر بدی دارم.
‫برادرم بهم گفته
‫شبه نظامی ها توی منطقه می گردند،
‫وارد خونه ها می شن ‫و همه چیز رو نابود می کنند.
‫نامه ها، عکس ها، یادگاری ها.
‫هیچ چیزی که واسه تون ‫مهم باشه باقی نمی مونه.
‫منبعم معتبره.همسایه اش پلیسه.
‫پس مراقب باشید ‫و در خونه تون رو باز نکنید.
‫به همسایه های دیگه هم هشدار می دم.
‫- خداحافظ. ‫- مرسی ریموند. خداحافظ.
‫یه شایعه ی دیگه
‫که رادیو ریموند پخشش کرده.
‫نه.
‫- نه. ‫- آخرین بار چی گفته بود؟
‫سوریه آبی که می خوریم رو آلوده کرده.
‫زن بیچاره!
‫نه عزیزم اون رو توی رادیو گفتند.
‫فکر نمی کنی ریموند درست می گه؟
‫نمی دونم. همه دیوونه شدند.
‫غیرقابل فروشه.
‫چرا مناظر آفتابی نمی کشی؟
‫آفتاب بهتر فروش می ره.
‫فقط واسه کمک به خودت می گم.
‫دارم گالری رو می بندم.
‫سه شنبه می ریم پاریس.
‫پاریس؟ ولی چرا؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫تا یه هفته دیگه ‫کشوری باقی نمی مونه
‫و سلیم
‫فکر می کنی توی این بلبشو کار پیدا می کنه؟
‫اگه هیچکس اون قدر شجاع نباشه که بمونه
‫ببخشید چی گفتی؟
‫خداحافظ.
‫سلام سلیم.
‫ببین.
‫آرزو می کنم برم جشنواره ی بعلبک
‫تا دمیس روسس رو ببینم.
‫داشتم به مونا فکر می کردم.
‫واسه اش سخته.
‫هیچ وقت اون جوری ندیده بودمش.
‫باهاش کنار میاد. قویه.
‫وقتی اوضاع آروم بشه سلیم برمی گرده.
‫ولی ما
‫می تونیم بریم سوئیس
‫تا اوضاع آروم بشه.
‫- بهش فکر کردی؟ ‫- این جا وضعمون بهتره. بهت قول می دم.
‫آرزو می کنم
‫کل خانواده سوار موشکت فضا رو ببینند.
‫آرزو می کنم پایان ‫پادشاهان نفرین شده رو ببینم.
‫- آبی یا سفید؟ ‫- سفید.
‫نارنجی؟
‫ستاره.
‫- الو؟ ‫- سلام. منم. سلیم.
‫- می دونم شمایید عمو ژرژ. ‫- مچم رو گرفتی.
‫- خبری داری؟ ‫- آره، رسیده پاریس.
‫- امیدوارم به زودی کنار هم باشید. ‫- آره، امیدوارم.
‫- البته عزیزم. ‫- خیلی دوستتون دارم.
‫خداحافظ.
‫- الو ژرژ. ‫- الو.
‫همه مون این جاییم.
‫- کریسمس مبارک! ‫- کریسمس مبارک عزیزهای دلم.
‫بابا کی برمی گردی؟
‫به محض این که فرودگاه رو باز کنند عزیزم.
‫اگه می تونستم ‫شنا می کردم و می اومدم خونه.
‫دلمون برات تنگ شده عزیزم.
‫الو؟ ژرژ صدات نمیاد.
‫همین جام عزیزم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم عزیزم.
‫- دخترها خیلی سریع بزرگ نشید. ‫- نمی شیم.
‫فدی درس می خونی یا فقط خوش می گذرونی؟
‫جدی می گی بابا؟
‫نگران نباش. حواسم بهشون هست.
‫فقط جای تو خالیه. همه این جا روبراهند.
‫الو؟ امل؟
‫صدام رو می شنوی؟
‫امان از این کشور لعنتی!
‫چه در لبنان باشد چه خارج
‫خط سبزی که پایتختمان ‫را جدا می کند در ذهن همگی پابرجاست.
‫آروم بچه ها.
‫از حالا به بعد مردم از بیروت غربی ‫ و بیروت شرقی حرف می زنند.
‫گویی از قبل داشتیم خودمان را ‫برای پایان زندگی عادی آماده می کردیم.
‫یه ظرف حمص وزنش 500 گرمه.
‫هر بزرگسالی
‫250 گرمش رو می خوره.
‫اگه پونزده نفر رو دعوت کنیم ‫چند تا ظرف لازم داریم؟
‫دو دقیقه وقت دارید.
‫آره، یه مقداری داریم.
‫خیلی خب. چند تا تور نشونتون می دم. ببینید.
‫ملکه ی انگلستان توی اتاق نشیمنِ ‫ خصوصیش استفاده اش کرده.
‫- اصل اند. ‫- آره، اصل اند.
‫این ها طرح های مختلفند و دو رنگ داره.
‫اگه کل موجودی رو بردارید ‫الان می رسونمش در خونه تون.
‫فکر خوبیه.
‫- قبوله؟ ‫- آره.
‫- بیاید این کار رو انجام بدیم. ‫- موافقم.
‫بریم.
‫خدا بهتون قوت بده.
‫اگه قراره باجی پرداخت بشه ‫همه پول می ذاریم وسط.
‫من جواهراتم رو می فروشم، ‫طلاهام رو. برمی گردونیمش.
‫- مگه نه، ژوزف؟ ‫- معلومه.
‫ظرف دو روز پیداش می کنیم.
‫- امان از این کشور... ‫- فدی.
‫سوار یه ون آبی بوده. ‫رفت که یه بسته ای رو توی جمیزه تحویل بده.
‫باید واسه شام می رسید خونه.
‫چه ساعتی رفت؟
‫- یادتونه؟ ‫- بله.
‫پنج بعد از ظهر. نهایتا پنج و نیم.
‫برید خونه. بیرون نرید ‫ و سعی نکنید پیداش کنید.
‫وقتی خبری بشه باهاتون تماس می گیریم.
‫- فهمیدید؟ ‫- بله.
‫پایین برگه رو امضا کنید.
‫کار می کنه.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫مطمئنی؟
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بعد از تقریبا یک سال درگیری
‫به این جا رسیدیم، درمونده با سه تا ارتش،
‫دو تا پلیس، بیست و دوتا ‫نیروی شبه نظامی، چهل و دو حزب.
‫حتی در شر هم پیش پا افتاده ایم.
‫نمایندگان مجلس فردا ‫در ویلااسیل جمع می شن
‫تا به انتخابات ریاست جمهوری جدید سامان بدن.
‫باید قدرت این رو پیدا کنیم ‫که امیدوار باشیم بالاخره توافق می کنند.
‫باید یه چیزی رو بهتون بگم. مهمه.
‫می خوام برم پیش سلیم. می رم فرانسه.
‫چیزی تا صلح نمونده. ‫چرا اون برنمی گرده؟
‫اون جا شغل داره.
‫غیرممکنه.
‫چطور می خوای بری؟
‫عموش امین هفته ی آینده ‫ با ماشین می ره پاریس.
‫من هم باهاش می رم.
‫هر کی از پاریس برمی گرده یه چیز رو می گه:
‫هزینه ها توی فرانسه خیلی زیاده.
‫حدس بزن یه جفت کفش چنده؟
‫300 فرانک! می خوای همچین جایی بری.
‫- فرانسوی ها مهمون نواز نیستند. ‫- آره.
‫ظاهرا عرب ها رو پرت می کنند توی رود سن.
‫چرا باید بمونم؟
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫هماهنگ کردیم. مادرش می تونه چند هفته ای
‫بهمون جا بده.
متاسفم.
‫باید گذرنامه اش رو بگیریم. ‫این جوری امن تره.
‫مونا دیگه بچه نیست.
‫- حق با اونه. ‫- ولی
‫- این جا جای جوون ها نیست. ‫- چطور
‫اگه جلوی رفتنش رو بگیری
‫می ره پیشش و ارتباطش رو ‫ به کلی باهامون قطع می کنه.
‫اون عاشقه.
‫می دونی؟
‫برمی گرده.
‫وقتی این جنون تموم بشه برمی گرده.
‫- خداحافظ مونا. ‫- خداحافظ مونا.
‫دلمون برات تنگ می شه.
‫هنوز نمی تونم درک کنم چرا ما
‫چرا تو گذاشتی مونا بره.
‫فکر کردی به صلاحشه
‫ولی متوجه نشدی
‫که اگه در کنار هم نباشیم
‫ژوزف عزیز
‫من بدون پشیمونی می رم.
‫حتما فکر می کنی ‫به خاطر این که گذاشتی مونا بره ازت متنفرم.
‫اشتباه می کنی.
‫تصمیم درستی بود.
‫مشکلی باهاش نداشتم.
‫به هر حال اون قدر سرم شلوغ بود ‫که دلم برای مونا تنگ نشه.
‫بعد از ماه ها زیاد نقاشی می کشیدم.
‫انتخاب رئیس جمهور جدید ‫نوید پایان درگیری رو می داد.
‫ریموند دیگه نگران اون شایعات نبود.
‫انگار میمی سرنخ هایی برای ‫پیدا کردن تونی پیدا کرده بود.
‫فدی داشت بزرگ می شد ‫و داشت واسه خودش مردی می شد.
‫فدی!
‫سلام مامان.
‫اون چیه؟
‫حیف که امل
‫تصمیم گرفت دور از وسوسه های شهر
‫توی کوه ها منتظر ژرژ بمونه.
‫پا شو.
‫باهام بیا.
‫زود باشید دخترها.
‫به هر حال من هرگز لحظه ای ‫ امیدم رو از دست ندادم.
‫شکی در این نیست ‫که روز دوشنبه پانزدهم نوامبر 1976
‫در تاریخ لبنان در یادها می ماند.
‫بعد از 18 ماه جنگ، به لطف پا در میانیِ
‫همسایه ی قدرتمندمان به صلح رسیدیم.
‫همکاری بین کشورها
‫زمانی برای کمک و بازسازی فراهم می کند.
‫وظیفه ای که نیروهای حافظ صلح ‫آن را به عهده گرفته اند.
‫آن ها مسئول ضمانت امنیت، ‫اعتماد و پایداری لبنان اند.
‫[وزارت بازسازی]
‫استاد قمر؟
‫بفرمایید تو. جناب وزیر منتظرتونند.
‫سلام.
‫سلام. از آشنایی باهاتون خوش وقتم.
‫خب؟ برگشتیم؟
‫ظاهرا.
‫من شروع کردم.
‫بهت نشون می دم.
‫فکر کردم می تونیم پایه ی وسیع تری بسازیم
‫و این جا فضای بیشتری برای موتور بذاریم.
‫- زیادی جاه طلبانه ست؟ ‫- برعکس.
‫گزینه ای رو پیشنهاد می دم ‫که این جا فضای بیشتری داشته باشه.
‫- حتی می تونی بیشتر هم پیش بری. ‫- عالیه.
‫سوار ماشین شید.
‫مراقب باشید.
‫روی بانوی سوئیسی محبوبم ‫ حساب می کنم که مراقب کشورم باشه.
‫داداش
‫دلمون برات تنگ می شه.
‫از وقتی فرودگاه باز شده
‫بسیاری از لبنانی ها تصمیم گرفته اند ‫ برای همیشه کشور را ترک کنند.
‫متخصصان معتقدند این فرارها بر بازگشت ‫ کشورمان به حالت عادی اثری نمی گذارند.
‫حتی همگی بر این باورند
‫که سال 1977 برای لبنان ‫بسیار امیدوارکننده به نظر می رسد.
‫باعث افتخار بسیاره که افرادمون رو
‫بعد از مشکلی که گریبانگیر ‫کشورمون شد دوباره دور هم جمع می کنیم.
‫استاد قمر به همین دلیل
‫به شما و تیمتون تکیه می کنیم.
‫تلاش های شما متعلق به کل کشوره.
‫بی شک
‫نمونه ی اولیه ای که لبنان ‫توی کنگره در واشینگتن ارائه داده
‫با زیباترین موشک جهان
‫راهی به سوی ستارگان باز می کنه.
‫ممنونم.
‫جناب وزیر.
‫آفرین.
‫مامان و بابای عزیز
‫پاریس دلگیره ولی همه چیز روبراهه.
‫برام سخته وقتی هر روز ‫ فکرم پیش شماست
‫از چیزهایی که شهر برای عرضه داره لذت ببرم.
‫نابودی بیروت رو با وجود اعلام صلح
‫توی اخبار می بینم.
‫این که شما چی می کشید رو تصور می کنم.
‫چرا به رفتن از اون جا فکر نمی کنید؟
‫متاسفانه به خاطر کار سلیم،
‫ برگشتنم واسه کریسمس به مشکل برخورده.
‫هنوز خونه ی مادرش زندگی می کنیم.
‫میزبان شما شدن پیچیده ست
‫ولی یه راه حلی پیدا می کنیم.
‫دوستتون دارم، هر شب خواب آشپزی مامان
‫و صدای دوست داشتنی بابا رو می بینم.
‫دوستتون دارم. مونا.
‫- همه آماده اند؟ ‫- بله.
‫آقای ژوزف؟
‫چهل.
‫چهل و پنج.
‫پنجاه.
‫تبریک به همگی.
‫موفق شدیم.
‫موفق شدیم!
‫بالاخره!
‫ژوزف چطوره؟
‫ژوزف هیچ وقت تسلیم نمی شه.
‫اغلب دیر می آد خونه ‫ولی پروژه خوب داره پیش می ره.
‫واسه پرتاب میای؟
‫نه، با وجود بچه ها و مدرسه و... پیچیده ست.
‫می فهمم.
‫- به ژرژ و بچه ها سلام برسون. ‫- تو هم سلام برسون.
‫خداحافظ امل.
‫سلام. ما نیروهای حافظ صلحیم.
‫خونه رو بگردید.
‫اتاق ها رو بگردید.
‫اگه سلاح های سنگین ‫پنهان نکرده باشید، مشکلی نیست.
‫آب قطعه؟
‫- آلیس اونجایی؟ ‫- آره.
‫این بار دیگه حاضره؟
‫چند تا اصلاح دیگه باید ‫ روی موتور انجام بشه، اما آره.
‫روز قبل پرتاب جفتمون می تونیم بریم یه دوری بزنیم.
‫چی شده؟ اون قدرها سخت نیست.
‫- چی داری؟ 130-
‫بذارش روی 4/5/130.
‫و حالا؟
‫دسته های مختلفی که تلافی جویانه
‫ اسلحه به دست گرفتند کشتار را تقبیح کردند.
‫نیروهای حافظ صلح در محل
‫در تلاشند تا صلح را برقرار کنند
‫مراقب باشید بچه ها.
‫تموم می شه.
‫برنمی گردی، مگه نه؟
‫با تلفن با ولید صحبت کردم. همه چیز روبراهه
‫اون جا هستند.
‫نمی شه چند روز منتظر بمونی تا بفهمیم چی شده؟
‫- محتاطانه تره. ‫- به هیچ وجه.
‫تیم روی من حساب می کنه. ‫نمی تونم مأیوسشون کنم.
‫کاملا بی ملاحظه ای.
‫شاید اون روز صبح
‫تنش ماه های قبل داشت خودش رو نشون می داد.
‫وگرنه فکر نکنم هرگز می گفتی که من زیادی خودخواهم.
‫و باید بفهمم کشور بهت احتیاج داره.
‫تحت شرایط دیگه
‫نمی دونم به غرورت،
‫توهم بزرگیت
‫یا خودبزرگ بینی افسارگسیخته ات ‫ اشاره ای می کردم یا نه.
‫درسته. شاید یه خرده زیاده روی کردم
‫اما هیچ وقت فکر نمی کردم بتونی بهم بگی:
‫اگه زیادی شکننده ای، می تونی برگردی سوئیس.
‫- چی؟ ‫- واقعیت داره.
‫یه کم استراحت کن. واسه ات خوبه.
‫صدمه جدی نیست.
‫نگران نباش. فقط یه کم عقب می افته.
‫خیلی خب. بریم.
‫آلیس؟
‫خیلی خب.
‫زمان بهتری هم برای خریدن استخر هست؟
‫شما هم به لطف برنامه ی استخر جبیل
‫تغییر تازه ای به خونه تون بدید.
‫اگه استخر بخرید
‫22مارس 1977.
‫بررسی موتور.
‫امتحان سومین، نه... چهارمین
‫آلیس.
‫این که بهت گفتم بری، حرف نسنجیده ای بود.
‫نمی خوام دیگه این رو بهت تحمیل کنم.
‫می ترسم
‫باید بری. یه جای امن پیدا کن.
‫با اینجا موندن، به خاطر من خطر رو به جون می خری.
‫من نمی تونم
‫من به اینجا تعلق دارم.
‫این پروژه شاید دیوونگی باشه.
‫این آرزو
‫اما باید ادامه بدم
‫تا سعی کنم تا آخرش برم.
‫متأسفانه دیگه توی این کشوری
‫که خیلی دوستش داشتی ‫هیچی شبیه قبل نیست.
‫از دیدن این که به چی داره تبدیل می شه، شرمنده ام.
‫از این که تو این جوری می بینیش شرمنده ام.
‫نمی تونم اقرار کنم جایی که عشقمون متولد شد
‫تا این حد تغییر کرده.
‫بهشتمون نابود شده.
‫تک تکمون مسئولیم، اما هیچ کس ‫هیچ وقت گناهکار نخواهد بود.
‫بسه!
‫عجله کنید بچه ها.
‫باید با قایق برید قبرس.
‫بعدش هم با هواپیما برید زوریخ.
‫متأسفانه سوئیس پروازهاش ‫به لبنان رو از سر نگرفته.
‫از شانس خوبتون فردا ‫ساعت 2 بعدازظهر یه قایق داره می ره.
‫و قایق بعدی کیه؟
‫2هفته دیگه.
‫اگه می تونید، به تأخیر نندازیدش.
‫حسم اینه که وضعیت قرار نیست بهتر بشه.
‫چیز دیگه ای هم هست؟
‫یه روادید برای شوهرم می خوام.
‫البته.
‫بیا.
‫دیگه تقریبا کارمون تموم شده.
‫برای من بدترین زمان برای ترک کشوره
‫ولی خوشحالم به حرفم گوش کردی.
‫یه کم استراحت برات خوبه.
‫جنگ رو بردیم.
‫دیگه بهمون خوش نگذشت.
‫دیگه با هم نخندیدیم.
‫برای این زیاد می خندیدیم
‫که بتونیم به قدر کافی شجاع باشیم ‫تا با اشک هامون مواجه بشیم؟
‫سفر خوبی داشته باشی
‫التماست می کنم. بدون پشیمونی برو.
‫فقط زیباترین بخش های داستانمون رو با خودت ببر.
‫می خوام ازت بیزار باشم، تا بتونم بدون پشیمونی برم
‫اما هر چی بیشتر سعی می کنم ‫مصیبت داستانمون رو درک کنم
‫کمتر موفق می شم.
‫هر کلمه ای که می نویسم بهم ‫یادآوری می کنه که می تونستیم
‫به شیوه ی خودمون با وجود هر چیزی
‫به زندگی
‫و خلقِ
‫لحظات جادویی ادامه بدیم
‫عشق من.