‫در هالیوود،
‫فوری ترین راه رسیدن به اوج...
‫اینه که برای کسی کار کنی که خودش در اوجه.
‫سیستمش بهمون دیکته می کنه ‫که قبل از رسیدن به موفقیت...
‫اول باید برده باشی.
‫آدم های معدودی اونقدر همت دارن که تحقیرهایی رو تحمل کنن...
‫که سیستم رو تشکیل می ده.
‫این همت معمولاً با طمع برانگیخته می شه.
‫گاهی اوقات با بلندپروازی.
‫گاهی اوقات، حتی با عشق.
‫قصه هایی از عشق وجود دارن...
‫که الهام بخشِ موفقیت هایی می شن ‫که با وجود موانعی دشوار محقق شدن.
‫قصه های انرژی بخشی...
‫که توشون همدیگه رو به صلیب نمی کشیم،
‫بلکه عادلانه بازی می کنیم.
‫این...
‫یکی از اون داستان ها نیست.
‫♪ از هالیوود داره خون می ره ♪ ‫♪ خون آشام ها ازش تغذیه می کنن ♪
‫♪ تاریکی به گرد و غبار تبدیل می شه ♪
‫♪ همه رفتن اما کسی برای همیشه نمی ره ♪
‫♪ کسی به غیر از ما نمونده ♪
‫♪ سعی می کنیم با یه حس خاص مواجه بشیم ♪ ‫♪ اما هیچ وقت حسش نمی کنیم ♪
‫♪ با آخرین قطار می ریم به خونه ♪
‫♪ توی خوابمون می میریم ♪ ‫♪ داریم توی رویا زندگی می کنیم ♪
‫♪ فقط تنهایی می تونیم ازش بیرون بیایم ♪
‫شماها اینجا مغز ندارید.
‫کارآموزید.
‫برای خدمت به جویس هولت...
‫مدیرعامل فانتن پیکچرز، اومدید اینجا.
‫اینکه چه فکری می کنید، هیچ اهمیتی نداره.
‫اینکه چه حسی دارید، هیچ اهمیتی نداره.
‫شما هیچی نیستید.
‫هر روز 1000تا آدم بی نام و نشون ‫در فرودگاه لس آنجلس فرود میان،
‫و حاضرن تا برای عبور از دروازه های اینجا آدم بکشن.
‫- هر کاری خانم بخواد... ‫- انجام می دید.
‫هر کاری می کنید، ‫اول با ما هماهنگ کنید.
‫طاقتش رو ندارید؟ ‫برگردید همون آیووای کوفتی.
‫سلام. من...
‫دیر کردی.
‫بهم گفتن ساعت 9:00
‫9:00 یعنی 8:30
‫مردیث لاک هارت توی دفترتونه.
‫مجله «تایمز» یه مقالۀ دیگه نوشته...
‫که گفته «قصه های سفرپرست»...
‫بیشترین همزاد پنداری رو ‫در سری کتاب های این دهه داشته.
‫به جنگ پیشنهاد خرید قریب الوقوع اشاره کرده.
‫به داروسازی توی ملبورن زنگ زدم.
‫دیگه «مریم گلی بادومی» درست نمی کنن. ‫(نوعی دمنوش دارویی)
‫دوباره زنگ می زنم.
‫بین این و مارک «دیور» بحث کردم،
‫اما مارک «گوچی» باعث می شه کمتر ‫مثل یه زنیکۀ قدرتمند هالیوودی به نظر بیام.
‫تو عاشق اینی ‫که یه زنیکه قدرتمند هالیوودی باشی.
‫درسته.
‫خیلی خب، دوست من.
‫چی نیازه تا این جریان اتفاق بیفته؟
‫می خوای مجبورم کنی التماست کنم؟
‫با کمال میل می کنم.
‫می دونی چه چرندیات شرکتی ای...
‫از طرف استودیوهای بزرگ درست می شه؟
‫مشکل از من نیست.
‫اگه به من باشه، خونه ای می خوام...
‫که بیشتر تو سبک پانک راک باشه، ‫هنرمندانه چیده شده باشه.
‫با پانک راک و سبک هنرمندانه نمی شه...
‫پول اون کُت 2.500 دلاری رو داد.
‫این 2.850 دلاره، خانم!
‫مردیث، حتی اگه علت دیگه ای نداره،
‫نمی خوای توی این شهر ‫که تمام قدرت ها مرد هستن...
‫از یه مدیر عامل زن حمایت کنی؟
‫تو رو برای وجهه اشون گذاشتن.
‫شرکت «فانتن»، زن ستیزترین هیولاییه...
‫که توی جهان هست.
‫علتش اینه که دست و بالم بسته بوده.
‫اما مطمئنم شنیدی...
‫ردموند هر لحظه ممکنه بمیره و تو کنترل رو به دست می گیری.
‫شدنی نیست، جویس.
‫بفرما. ‫همش باید همون جا باشه.
‫گوشت 2برابر، بدونِ نانِ گِرد، یه طرف فلفل هالپانو،
‫آبمیوه پر از نعنا، بدونِ یخ،
‫و پودینگ نونِ موزی با نارگیل.
‫این ظاهرِ موب افتۀ مسیحیِ هنرمندانه ای که داری رو...
‫دوست دارم.
‫اهل کجایی؟
‫کلرادو اسپرینگز.
‫عذر می خوام. ‫سینه مرغِ بدون پوست چی شد؟
‫برای سگشه،
‫پس اگه بشه توی یه پاکت جدا بذاریدش...
‫خیلی بی نظیر می شه.
‫6سالی می شه که توی این محدوده ام.
‫می تونم مرد کمک دستت باشم.
‫خیلی خب، رفیق. ‫زور بیخودی نزن.
‫خواهرم، علاقه ای به حرف هات نداره.
‫باشه، خب، خودت ضرر می کنی.
‫آره.
‫همیشه دلم می خواست یه برادر داشته باشم.
‫روز اولته؟
‫انقدر تابلوئه؟
‫نه. این کار تو خونِته.
‫- بذار اون رو برات بیارم. ‫- ممنونم.
‫بذار حدس بزنم. ‫اون مال تراویسه، اونم مال سگ جویس، وسلی؟
‫قبل از اینکه جویس بکِشونتش سمت خودش ‫برای من کار می کرد.
‫منظورم تراویسه. ‫سگه رو نمیگم.
‫برای تو کار می کرد؟
‫آره.
‫مارتین برول هستم، معاون بخش تولید.
‫لو سیمز هستم. ‫معاونِ بخش «درود بر سزار»!
‫- اوه اوه. عجب! ‫- ببخشید، شوخی بدی بود.
‫شوخی افتضاحی بود.
‫ولی اشکالی نداره. ‫بدتر از ایناش رو هم شنیدم.
‫ولی باید مراقب باشی. ‫تراویس...
‫- خیلی خل و چل ـه؟ ‫- آره.
‫اون و الکس، ‫تیم تخریبِ جویس هستن.
‫صدها بار اخراج شدن...
‫ولی هیچوقت از شرشون خلاص نمیشه.
‫چرا؟
‫می دونن جسدها کجا دفن شدن.
‫بدونِ هماهنگی با اونا ‫نمی تونی بری پیش جویس.
‫اینجا رفتن پیش اون، یه جور هدفه؟
‫ببخشید؟
‫همۀ کارهایی که ‫توی لیستی که بهم دادین بود رو تموم کردم.
‫در ضمن جلو جلو کارهای فردا رو هم ‫انجام دادم.
‫تبریک می گم.
‫ازت می خوام که لطفاً... ‫(از اینجا بری)
‫شرمنده.
‫سلام، گرتا.
‫روز اول رو به خوبی پشت سر گذاشتم.
‫یه روز می ریم هالیوود زندگی می کنیم.
‫اونجا همیشه هوا گرمه.
‫توی اوج زمستون میشه آستین کوتاه پوشید.
‫و می تونیم توی حیاط پشتیمون ‫یه درخت لیمو داشته باشیم.
‫- قول میدی؟ ‫- قول میدم.
‫ناهارمون با سرمایه گذارهای جدید ‫الان تأیید شد.
‫«قصه های سفرپرست».
‫سری کتاب های مردیث لاک هارت.
‫در دست اقدامه.
‫یعنی چی؟
‫یا قانعشون کردی ‫یا نتونستی قانعشون کنی.
‫یعنی در دست اقدامه.
‫- شنیدم شرکت «یونیورسال»... ‫- اشتباه شنیدی.
‫قولشون رو به سرمایه گذارهای جدید دادم، مارتی.
‫- خبر دارم. ‫- هر لحظه اون پیشنهاد ممکنه بپره.
‫پنج میلیون دلار روی هواست، مارتین.
‫پولی که برای احیای این شرکت کوفتی ‫بهش نیاز داریم.
‫اونوقت قصد داری چطور ‫ردموند رو توی این قضایا...
‫دخیل کنی؟
‫نمی کنم.
‫سرمایه گذارها رو نگه می دارم ‫تا بالاخره بمیره.
‫متوجه شدم.
‫امتیاز کتاب ها رو بخر ‫وگرنه به فنا می ریم.
‫خب، مشکلی برای من پیش نمیاد ‫ولی شماها به فنا می رید.
‫لطفاً بگو که با دستیار مردیث...
‫ارتباط برقرار کردی.
‫حدود پنج بار براش پیغام گذاشتم.
‫زنگ نمی زنه.
‫از رابطه ـت سوء استفاده کن.
‫اگه لازمه دست به کارهای کثیف بزن.
‫اون کتاب های لعنتی رو لازم داریم.
‫دماغت رو بگیر. ‫بوی خیلی کوفتی میده.
‫نخند. به خاطر این چایِ کوفتی...
‫شش نفر رو اخراج کرده.
‫- برای چیه؟ ‫- باردار شدن.
‫آخه می دونی دیگه، ‫مادر خیلی خفنی میشه.
‫خوشحال میشم درستش کنم.
‫می خوای ریسک اینو بکنی ‫که توی هفتۀ اولت اخراج بشی؟
‫می خوای نفر هفتم بشی؟
‫به نظرم می تونم از پسش بر بیام.
‫خیلی خب.
‫راحت باش.
‫به نظرت صحبت های موقع ناهار چطور بود؟
‫داشتن بهمون دلداری می دادن.
‫اگه ردموند زودتر نَمیره، ‫تضمین می کنم...
‫پشیمون میشن و از دست می دیمشون.
‫بله.
‫آره، آره. ‫الان پیشش هستم.
‫خیلی خب. متوجه شدم.
‫خودِ حلال زاده اش بود.
‫ردموند درخواست داده بری خونه اش.
‫گندش بزنن.
‫توی ماشین منتظر بمون.
‫ببین کی تشریف آورده اینجا.
‫(صحبت به اسپانیایی)
‫منو جَوون نگه می داره.
‫دکترها میگن...
‫دیگه روزهای آخرمه.
‫وای خدا، چه بازیگر افتضاحی هستی.
‫بیخود نیست هیچوقت نتونستی بازیگر بشی.
‫شایعه شده که...
‫داشتی با سرمایه گذارها...
‫در مورد سرمایۀ خارجی صحبت می کردی.
‫- حقیقت نداره. ‫- منم همینو بهشون گفتم.
‫من گفتم اون همچین کاری نمی کنه.
‫چون بهم قول داده...
‫که استودیو رو اونطور که ‫ من می خوام می گردونه،
‫همونطور که بابام گردوندش.
‫آخرین استودیوی بزرگ آمریکایی ‫که آمریکایی ها می گردوننش.
‫چه ایدۀ تازه ایه، مگه نه؟
‫نه چینی ای، نه ایتالیایی ای، نه عربی!
‫درست نمی گم؟
‫بهم قول میدی؟
‫بهت قول میدم.
‫گمون کنم صحبت هاتون خوب پیش نرفته.
‫لعنتی.
‫چیه؟
‫هوم...
‫چیه؟
‫ظاهراً حق با تو بوده.
‫مردیث داره با یونیورسال قرار می بنده.
‫یونیورسال! چقدر هم پانک راک شد آخرش.
‫اونا سرمایه ـشون بی نهایت ـه.
‫عمراً اگه بتونیم باهاشون رقابت کنیم.
‫شرمنده.
‫تک تک خیابونا رو رفتم.
‫آخه تا وقتی اون پیرمرد خسیس هنوز زنده ـست،
‫هیچ جوره نمی تونیم ‫با همچین چیزی رقابت کنیم.
‫دست و بالم بسته ـست.
‫شرمنده.
‫برو بیرون.
‫چه غلطی می کنی؟
‫اگه دوباره این در رو باز کنی...
‫اونقدر سریع میندازیمت بیرون،
‫که تا به خودت بیای ‫می بینی توی آبمیوه فروشی...
‫داری اسموتی درست می کنی.
‫بیرون!
‫می دونی چند تا مدیر اجراییِ ‫ بیکارِ سفیدپوست استودیو...
‫اون کتاب ها مشکل خیلی بزرگی ان.
‫اگه میشه وانمود کن ‫که اینو بهت نگفتم.
‫اگه این اطلاعات به مطبوعات ‫یا جای دیگه ای درز پیدا کنه،
‫اونوقت...
‫ردموند خیلی خوشحال نمیشه. ‫می دونی؟
‫بذارش و برو.
‫چشم، خانم.
‫بچۀ جنوبی؟
‫کلرادو.
‫دخترای کلرادویی نمیگن «خانم».
‫بچه که بودم ‫خیلی کتاب های «تنسی ویلیامز» خوندم.
‫اینا با چه رنگی تعمیر شدن؟
‫- مشکی؟ ‫- اونوقت رنگ اصلیش چی بوده؟
‫قرمز.
‫پس باید با چه رنگی تعمیر می شدن؟
‫- قرمز. ‫- درسته.
‫تراویس، بیا اینجا.
‫سالی هشت میلیون در میاره،
‫اونوقت زنیکۀ روانی ‫کفش هاش رو تعمیر می کنه.
‫اوهوم.
‫چرا آدمای پولدار همیشه انقدر خسیسن؟
‫با عقل جور در نمیاد.
‫اوه. هِی!
‫هایدی. موقعیتِ ساعت 9.
‫حق نداری دعوتش کنی بیاد اینجا بشینه.
‫لو!
‫بیا اینجا بشین.
‫واقعاً ازت متنفرم.
‫فقط در صورتیکه دور بعدی نوشیدنی ها ‫مهمون من باشید.
‫عه، خب، اگه اینجوریه...
‫آقا، لطفاً نوشیدنی «دان خولیوی 1942» بیارید.
‫سه تا لیوان، لطفاً.
‫من نمی خوام. ‫ممنون.
‫بچه مثبتِ دانشگاه هاروارد ‫از این چیزا نمی خوره.
‫غیر قابل درکه، می دونم.
‫فقط یادت باشه، ‫شاید این هفته من هدفش باشم...
‫اما این یعنی بعدش نوبت توئه.
‫ملکه داره تخلیه انرژی می کنه.
‫ببین، یه هفته دوستت داره...
‫و شمعِ 80 دلاری ای ‫که بهش هدیه دادن رو بهت می ده.
‫هفتۀ بعد... تو رو می کشه
‫اما آخرش یه شمعِ خیلی قشنگ بهت می رسه...
‫که می تونی بذاری توی آپارتمانِ مزخرفت،
‫که هر وقت رفقات رو آوردی خونه...
‫فکر کنه خیلی باحالی
‫فکر نمی کنم کارِ من با شمع راه بیفته.
‫یعنی رفقای باحالی که توی شهرتون داری...
‫همشون معلم و حسابدار و مددکارِ اجتماعی ان؟
‫یکی منو بکشه!
‫نزدیکی به تعالی، مسرور کننده ست.
‫یه بار سر صحنه، ‫رایان گاسلینگ رو از نزدیک دیدم.
‫یعنی از کنار بود، ‫اما خب به هر حال.
‫خیلی حال کردم.
‫حالا که حرفش پیش اومد...
‫عه! بیخیال رفیق. ‫کسی دلش نمی خواد اون رو ببینه.
‫من دلم می خواد.
‫خیلی خب، من می رم به کارم برسم.
‫خداحافظ، کثافت ها.
‫معذرت می خوام.
‫تنظیمات پیش فرضش روی بی ادب و بدرفتاره.
‫فهمیدم.
‫عه!
‫مارتی:[سلام آبجی، فردا با هم شام بخوریم؟]
‫مواظب باش. ‫جویس اون رو به اینجا رسوند.
‫اون قدیم ها، اون ها با همدیگه...
‫نه، ما صرفاً دوستیم.
‫مارتی برول مالِ جویس هولته.
‫خیلی خب.
‫تموم شد.
‫کارگاهت داره به اتاق خوابمون مهاجرت می کنه؟
‫ای خدا! دست رو دلم نذار که خونه.
‫باید اون برنامۀ کوفتی رو کنسل کنم.
‫اصلاً به هیچ وجه حاضر نیستم.
‫بمون خونه و کار کن.
‫مسخره بازی در نیار.
‫حالا وقتش نیست.
‫داری اون برنامه رو زیادی بزرگش می کنی.
‫انقدر به جزئیات گیر نده.
‫اونی که به جزئیات گیر می ده، منم؟
‫اونوقت خودت خیلی نسبت به کارِت خونسردی؟
‫من که هنرمند نیستم.
‫باشه، اگه گفتی چیه؟
‫منم هنرمند نیستم.
‫من شریک زندگی جویس هولت هستم.
‫- کاپشن جدیده؟ ‫- آره.
‫مناسبتش چیه؟
‫ظاهراً که یه شام ساده با دوستان نیست.
‫تو هم می تونی بیای.
‫این هفته شکست خوردم.
‫شکست خوردن رو دوست ندارم.
‫بازم کتاب های دیگه نوشته میشه.
‫بیا دیگه. ‫بریم بیرون.
‫پاشو حاضر شو. ‫خوش می گذره.
‫می گن غذاش معرکه ـست.
‫نه.
‫توی این هفته...
‫امشب تنها شبیه که مجبور نیستم برم بیرون.
‫خوشحال می شم بمونم خونه و گرمکن بپوشم و ‫خیلی داغون به نظر بیام.
‫هیچ وقت داغون به نظر نمیای.
‫امشب بهت خوش بگذره.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫وقتی اومدم اینجا، 19 سالم بود.
‫آه در بساط نداشتم.
‫معلمم بهم گفت هیچ امیدی بهم نیست.
‫دختر بچه که بودم، یه بار یه متنی خوندم...
‫که بنا به دلایی حس خوبی در وجودم ایجاد کرد.
‫مریلین مونرو کمی قبل از مرگش...
‫اون متن رو نوشته بود.
‫و درسته که حالا خوندنش خیلی غم انگیز به نظر میاد...
‫اما در بر گیرنده همون چیزیه ‫که مردم رو به اینجا کشونده.
‫این شهر، این تجارت.
‫وعده و وعید. ‫حس امید.
‫جادو.
‫رفیق، دوستت برگشته.
‫سوار شو.
‫آدامس نداری؟ آدامس نعنا!
‫یه داروی ضد سرفه با طعمِ انار سرخ دارم.
‫هیچ کس توی زندگیم نبود...
‫که بهم بگه ارزش دارم.
‫خیلی نیازمند تأیید دیگران بودم.
‫هممون توی زندگی هامون به همچین شخصی نیاز داریم...
‫که بهمون بگه از پسش بر می آییم.
‫که اهمیت داریم.
‫درکتون می کنم. ‫درکتون می کنم.
‫اولش که نقل مکان کردم اینجا...
‫همین طور که به شب هالیوود نگاه می کردم...
‫با خودم گفتم حتماً 1000تا دختر هستن...
‫که مثل من برای خودشون تنهایی نشستن ‫و رویاپردازی می کنن.
‫اما نمی خوام نگرانِ اون ها باشم،
‫چون رویای من از همه بزرگتره.
‫ما کاری که باید بکنیم رو می کنیم...
‫تا به چیزی که می خوایم برسیم.