‫بابا، من بقیه رو تمیز می کنم.
‫- خدانگهدار. ‫- ممنون که اومدید.
‫- می شه الآن دیگه تعطیل کنیم؟ ‫- آره
‫تمرینات خوب داره پیش می ره؟
‫منو مسخره نکن!
‫یه پلاکارت با اسمت روش میارم.
‫و منم به طرفدارهام می دمش.
‫- خدانگهدار. ‫- رئیس وایستا
‫به سلامت بری خونه.
‫همین طبقه بالا زندگی می کنم.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫آهای، تو.
‫اینجا، سمت مانیتور.
‫سلام.
‫منم.
‫خیلی خب...
‫ظاهراً من توی آینده ام.
‫2دقیقه در آینده.
‫- داری با من حرف می زنی؟ ‫- آره، تو.
‫- ما داریم حرف می زنیم؟ ‫- آره
‫بازی کلمات، با «ل» شروع کن.
‫- رقص لیمبو. ‫- وجدان
‫مرد سیاه پوش.
‫باختی، باید با «ن» شروع می کردی.
‫قضیه چیه؟
‫مطمئن نیستم، اما من توی آینده ام.
‫تو توی گذشته ای.
‫همین یه کم پیش جای تو بودم.
‫چی؟
‫پیک گیتارت رو گم کردی، درسته؟
‫آره.
‫زیر موکت رو نگاه کن.
‫اونجاست.
‫- پیداش کردم. ‫- آره.
‫منم از نسخه آینده یادش گرفتم.
‫مانیتورت و تلویزیون مغازه با 2دقیقه تأخیر به هم وصلن.
‫- خیلی خب. ‫- پس، بیا اینجا
‫و این ها رو به خودت توضیح بده.
‫به زودی با عقل جور در میاد.
‫برگشتی.
‫سلام.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫آهای، تو.
‫اینجا، طرف مانیتور.
‫سلام.
‫منم.
‫خیلی خب...
‫ظاهراً، من توی آینده ام.
‫2دقیقه جلوتر.
‫- داری با من حرف می زنی؟ ‫- آره، تو.
‫- الآن داریم حرف می زنیم؟ ‫- داریم حرف می زنیم
‫بازی کلمات، با «ل» شروع کن.
‫- رقص لیمبو. ‫- وجدان
‫مرد سیاه پوش.
‫باختی، باید با «ن» شروع میکردی.
‫جریان چیه؟
‫مطمئن نیستم، ولی من توی آینده ام.
‫تو توی گذشته ای.
‫همین یه کم پیش جای تو بودم.
‫چی؟
‫پیک گیتارت رو گم کردی، درسته؟
‫آره.
‫زیر موکت رو نگاه کن.
‫اونجاست.
‫- پیداش کردم. ‫- آره.
‫منم از نسخه آینده یادش گرفتم.
‫مانیتورت و تلویزیون مغازه با 2دقیقه تأخیر به هم وصلن.
‫- خیلی خب. ‫- پس، بیا اینجا
‫و این ها رو به خودت توضیح بده.
‫به زودی با عقل جور در میاد.
‫داری چیکار می کنی؟
‫هیچی...
‫دارم حرف می زنم.
‫با کی؟
‫با خودم.
‫با خودت حرف می زنی!؟
‫آره، با خودم.
‫هی، داری چیکار می کنی؟
‫- دوباره انجامش بده. ‫- کلی روش کار کرده بودم
‫آینده
‫گذشته
‫- خوبه. ‫- خوب نیست، داری چیکار می کنی؟
‫- این یه خوابه. ‫- نه، واقعیته
‫هی، وایستا.
‫این یه خوابه.
‫اصلاً چرا اومدی پایین؟
‫وای، چه خوابی!
‫فقط یه خوابه.
‫همش یه خوابه.
‫آره، کلش خواب بود.
‫وقت بیدار شدنه
‫وقت بیدار شدن از این خوابه.
‫خواب نیست.
‫واقعیه، یه جوری.
‫عه.
‫من در آینده ام و تو توی گذشته.
‫مثل یه فیلم علمی تخیلیه.
‫تازه، مشکل هم داریم.
‫کومیا به زودی میاد.
‫- کومیا؟ ‫- همین بیرونه
‫میترسه.
‫قایم شو، و گرنه دردسر درست میشه.
‫سلام، رفیق.
‫سلام.
‫اجرا داری، درسته؟
‫- آره. ‫- منم میام
‫- تانابه و اوزاوا هم میان. ‫- عالیه
‫حسابی خوش می گذرونیم.
‫خب، بیشتر یه اجرای آکوستیکه.
‫هی، این چیه دیگه؟
‫اون تویی... یه فیلمه؟
‫آره، فکر کنم.
‫واسه یوتیوبه؟
‫یه همچین چیزی.
‫- کانال یوتیوب داری؟ ‫- ببین
‫وای، داری.
‫توی یوتیوب چی کار می کنی؟
‫- حرف نمیزنی. ‫- باید یه چیزی بگی
‫داری چی کار می کنی؟
‫من کار خاصی نمیکنم.
‫الان جواب دادی؟
‫آره... دادم.
‫این واقعاً عجیبه.
‫این چطوریه؟
‫مطمئن نیستم چطوری کار می کنه.
‫با هم ارتباط برقرار کردیم... ‫حرف میزنیم.
‫این پخش زنده ست؟
‫- نه، نیست... ‫- الان پیشش هستیم دیگه
‫ما پخش زنده ایم.
‫این چیه؟
‫خب، بیا پایین، ‫چون دو دقیقه تقریباً تموم شده.
‫- باشه. ‫- الان تو با خودت حرف زدی؟
‫تا حالا ندیده بودم...
‫وقت بیدار شدنه.
‫وقت بیدار شدن از این خوابه.
‫خواب نیست.
‫واقعیه، یه جوری.
‫عه.
‫من توی آینده ام و تو توی گذشته.
‫مثل یه فیلم علمی تخلیه.
‫تازه، مشکل هم داریم.
‫کومیا به زودی میاد.
‫- کومیا؟ ‫- همین بیرونه
‫میترسه.
‫قایم شو، وگرنه دردسر درست میشه.
‫سلام، رفیق.
‫اجرا داری، درسته؟
‫- آره. ‫- منم میام
‫- تانابه و اوزاوا هم میان. ‫- عالیه
‫عالی
‫حسابی خوش می گذرونیم.
‫خب، بیشتر یه اجرای آکوستیکه.
‫هی، این چیه دیگه؟
‫اون تویی... یه فیلمه؟
‫آره، فکر کنم.
‫واسه یوتیوبه؟
‫یه همچین چیزی.
‫- کانال یوتیوب داری؟ ‫- ببین
‫وای، داری.
‫توی یوتیوب چی کار می کنی؟
‫- حرف نمیزنی. ‫- باید یه چیزی بگی
‫داری چی کار می کنی؟
‫من کار خاصی نمیکنم.
‫الان جواب دادی؟
‫آره... دادم.
‫این واقعاً عجیبه.
‫این چطوریه؟
‫مطمئن نیستم چطوری کار می کنه.
‫با هم ارتباط برقرار کردیم... ‫حرف میزنیم.
‫الان پخش زنده ست؟
‫- نه، نیست... ‫- الان پیشش هستیم دیگه
‫ما پخش زنده ایم.
‫این دیگه چیه؟
‫خب، بیا پایین، ‫از اونجایی که دو دقیقه دیگه تقریباً تموم شده.
‫باشه.
‫ها؟ تو الان با خودت حرف زدی؟
‫من تا حالا ندیدم کسی با خودش حرف بزنه.
‫این دیگه چه جور فناوری ایه؟
‫در واقع فناوری نیست...
‫دوقلوئه؟ یه همانند؟
‫یا هوش مصنوعی؟
‫منم خیلی مطمئن نیستم، ‫پس نمیدونم چی بهتون بگم.
‫- شاید اینه! ‫- این چیه؟
‫مثل یه دیوونه یه کم پیش ‫داشت اینو می کشید.
‫چیزایی مثل آینده و گذشته.
‫حتماً همینه. ‫خیلی علمی تخیلیه.
‫پس همینه دیگه؟
‫یه تلویزیونی که از زمان فراتر میره، ‫یا تلویزیون زمان!
‫میتونیم بهش بگیم تلویزیون زمان، ولی...
‫مطمئن نیستم! ‫قبل از این که من بدونم اینجوری شده بود.
‫یهویی داشتم خودم رو صدا میزدم.
‫دفعهٔ قبل هم این کار رو کردی.
‫من خیلی سؤال دارم.
‫- این اتاقته؟ ‫- آره
‫و اون یارو که اونجا بود ‫گذشتهٔ منه.
‫من قبلاً اون طرف بودم.
‫گفت بیام پایین، ‫واسه همین اومدم.
‫بعد، خودم رو صدا کردم.
‫گیج کننده ست! ‫واسه اون، من توی آینده ام.
‫- بریم بالا. ‫- باشه!
‫- کدوم اتاقه؟ ‫- ۲۰۲
‫- تو هم میری؟ ‫- البته
‫الو؟
‫میتونی بیای پاران؟
‫میتونی فوری بیای؟
‫کیه؟
‫دعوتش نکن
‫عالیه. ‫یه تلویزیون زمان داریم!
‫لطفاً به بقیه نگو.
‫خودت میبینی. فوق علمی تخیلیه!
‫آره، اونم بیار.
‫کی میاد؟
‫تانابه و اوزاوا.
‫- نه، کافه دیگه تعطیله! ‫- بریم
‫عه، شماهایید.
‫- این تلویزیون زمانه؟ ‫- دقیقاً
‫یه فیلمه؟
‫اصلاً فیلم نیست.
‫ماییم.
‫چه خبره؟
‫ما توی دو دقیقه دیگه ایم.
‫خیلی خب. فهمیدم.
‫این ماییم دو دقیقه پیش.
‫یه سوال بپرس.
‫پایتخت سریلانکا کجاست؟
‫طولانی نبود؟
‫- سری جایاواردنپورا کوته ‫- آره.
‫عالیه!
‫درست گفتی، ارتباط برقرار کردیم.
‫هی، گذشتهٔ آیا.
‫به اوزاوا یه استیکر بفرست. ‫هر چی باشه مهم نیست.
‫خب چطوره که...
‫پیامات رو ببین.
‫دو دقیقه پیش یکی برات اومده، درسته؟
‫- اینجاست. ‫- گذشته ام الان داره برات میفرسته.
‫یا الان یا هیچ وقت.
‫فرستادمش.
‫دیدی! استیکر یا الان یا هیچ وقت ‫دو دقیقه پیش اومده!
‫گیج کننده ست.
‫من یه ترفند شعبده بازی انجام میدم.
‫یه چیزی بگو، و از جیبم میاد بیرون.
‫- کچاپ. ‫- لعنتی، کچاپ؟
‫- بم! ‫- چطور؟
‫گذشتهٔ من کچاپ رو میاره.
‫بگیرش و بذارش تو جیبت.
‫- کچاپ داری؟ ‫- توی یخچاله
‫- زود باش، دارن میان. ‫- ما که اینجاییم
‫- نه، گذشته هامون دارن میان. ‫- چی؟
‫- بریم! ‫- باشه
‫بعد، اتاق رو ترک می کنیم...
‫- هی! ‫- تانابه
‫کومیا در مورد تلویزیون زمان بهم زنگ زد
‫- اومدین! برین داخل. ‫- تو هم برو، اوزاوا
‫وای پسر، قضیه واقعاً عجیبه.
‫عه، شماهایید.
‫- این تلویزیون زمانه؟ ‫- دقیقاً
‫یه فیلمه؟
‫اصلاً فیلم نیست.
‫ماییم.
‫چه خبره؟
‫ما توی دو دقیقه دیگه ایم.
‫خیلی خب. فهمیدم.
‫این ماییم دو دقیقه پیش.
‫یه سوال بپرس.
‫پایتخت سریلانکا کجاست؟
‫طولانی نبود؟
‫- سری جایاواردنپورا کوته ‫- آره.
‫عالیه!
‫درست گفتی، ارتباط برقرار کردیم.
‫هی، گذشتهٔ آیا.
‫به اوزاوا یه استیکر بفرست. ‫هر چی باشه مهم نیست.
‫خب چطوره که...
‫پیامات رو ببین.
‫دو دقیقه پیش یکی برات اومده، درسته؟
‫اینجاست.
‫گذشته ام الان داره برات میفرسته. ‫یا الان یا هیچ وقت.
‫فرستادمش!
‫دیدی! استیکر یا الان یا هیچ وقت ‫دو دقیقه پیش اومده!
‫گیج کننده ست.
‫من یه ترفند شعبده بازی انجام میدم.
‫یه چیزی بگو، و از جیبم میاد بیرون.
‫- کچاپ. ‫- لعنتی، کچاپ؟
‫- بم! ‫- چطور؟
‫گذشتهٔ من کچاپ رو میاره.
‫بگیرش و بذارش تو جیبت.
‫- کچاپ داری؟ ‫- توی یخچاله
‫- زود باش، دارن میان. ‫- ما که اینجاییم
‫- نه، گذشته هامون دارن میان. ‫- چی؟
‫بریم!
‫بعد، اتاق رو ترک کردیم
‫شماها رو تو راه اومدن به پایین دیدیم ‫و الان اینجاییم.
‫این تلویزیون زمانه.
‫- پس اون گذشته ست؟ ‫- دقیقاً
‫- زود گرفتی! ‫- من گیج شدم
‫فقط می دونم که طبیعی نیست.
‫درسته.
‫خیلی خب، بذار مجدد بگم.
‫این... حال حاضره.
‫- آره. ‫- اینکه معلومه
‫و
‫اون طرف تلویزیون گذشتهٔ ماست، ‫دو دقیقه قبل.
‫فهمیدم.
‫ولی، از دید اونا...
‫این دو دقیقهٔ بعد در آینده ست.
‫- اونا هم می تونن ما رو ببینن؟ ‫- آره.
‫اونا آینده رو می بینن.
‫دیگه همه چی رو دیدیم خودمون.
‫عالیه.
‫- پس یه تأخیر زمانی هست؟ ‫- دقیقا
‫این کافه...
‫و این اتاقش توی طبقهٔ بالا...
‫... با دو دقیقه تأخیر به هم وصلن.
‫نمیدونم چرا.
‫- بریم. ‫- آره.
‫- به سمت آینده. ‫- اتاق ۲۰۲
‫وایسید!
‫بیاید، این کار رو نکنیم.
‫نباید از آینده باخبر بشیم.
‫و این که ترسناکه.
‫نه، جدی میگم، صبر کنید.
‫فقط این یه بار!
‫باید ببینیمش.
‫چه سفری.
‫خیلی شبیه سفر ممنوعه ست.
‫- اگه ممنوعه که نگاه نکنید! ‫- خفه شید!
‫الو؟
‫آره، دنبال تاکادا هستیم.
‫نه، جدی میگم.
‫باید ساکت باشیم.
‫خیلی ترسناکه.
‫آیا، برو کافه رو ببند.
‫وای!
‫وای، ببین.
‫باید آینده رو به شما عطا کنیم.
‫هر چی می خواید بپرسید.
‫دو دقیقه دیگه این اتفاق میفته؟
‫من یه برگهٔ شانس از فروشگاه آوردم.
‫کجا رو باید بخراشم.
‫باید سمت چپ رو خراش بدی.
‫درست میگه؟
‫عالیه! ‫یه کیسه خواب برنده شدم!
‫به ما هم آیندگان گفتن.
‫برید و به گذشته بگید.
‫ممنونم!
‫عالیه.
‫فهمیدم، حالا ما باید به گذشته بگیم.
‫شبیه یه چرخه نیست؟
‫- تو سؤالی نداری؟ ‫- نه
‫بهش بگو چطور تخم مرغ هات رو مزه دار کنی.
‫اونش به خودم مربوطه.
‫یه فکری دارم.
‫تو فکر دعوت کردن همسایه اش ‫به اجراشه.
‫- دختر آرایشگره؟ ‫- آره
‫خیلی خجالت میکشه بهش بگه.
‫- حقیقت نداره. ‫- ولی خودت گفتی.
‫من بزرگ ترم، و ما فقط همسایه ایم.
‫- از آیندهٔ خودت بپرس ببین اشکال نداره؟ ‫- نه
‫آینده ات میدونه.
‫قبول کرد!
‫- وای! ‫- بهش گفتی؟
‫میاد!
‫عالیه!
‫بریم، رئیس.
‫باید یه چیز دیگه می پرسیدم.
‫من کیسه خواب نمیخوام.
‫- کارت عالی بود، رفیق. ‫- زود باش
‫خیلی خوشحال به نظر میای.
‫وای، می دونی که دو دقیقه دیگه اینجوری میشه.
‫خیلی هیجان داشت.
‫موفق باشی.
‫- برم؟ ‫- آره، چون از آینده خبر داریم
‫منم باید یه سوال بپرسم.
‫ببخشید.
‫سلام، همسایه.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫اشکال نداره، امری داشتین؟
‫من توی یه گروه موسیقی هستم...
‫- یه گروه دورهمی با رفیقامه. ‫- که اینطور
‫اگه دوست داشتین، اجرا داریم.
‫ببخشید، علاقه ندارم.
‫واقعا؟
‫به موسیقی علاقه ندارم.
‫- باشه، ببخشید. ‫- مشکلی نیست
‫- خب؟ ‫- گفت نه
‫از موسیقی متنفره.
‫- ولی تو که گفتی خوب پیش رفته. ‫- زد تو ذوقم
‫واسه همین نمی خواستم برم.
‫- برو و بگو گفته قبوله. ‫- چی؟
‫- و گرنه نقض میشه. ‫- ولی گفت نه
‫میترسم نقضش کنیم.
‫قبول کرد!
‫وای!
‫بهش گفتی؟
‫میاد!
‫- وای!‍ ‫- بریم، رئیس
‫این تلویزیون حرف نداره!
‫واقعاً تلویزیون زمانه!
‫وای، واقعاً کار می کنه.
‫محاله همچین چیزی وجود داشته باشه.
‫عالیه.
‫میتونیم از آینده همه چیز بخوایم.
‫آره، میتونیم تقلب کنیم.
‫ظاهراً کاملاً درست نیست.
‫فقط الان، اون...
‫خب، برگشتم اتاق که از آینده ام سوال بپرسم...
‫این منم.
‫- سلام! ‫- سلام
‫آیندهٔ آیا، دورهٔ بعدی ژاپن بعد از ریوا چیه؟
‫نمیدونم.
‫نمیدونی؟
‫منطقیه.
‫آره، ببخشید.
‫اشکال نداره. منم بودم همینو ‫به گذشتهٔ خودم میگفتم.
‫آره.
‫اون میره و میاد اینجا.
‫اون چی بود؟
‫هیچی، خجالت آوره.
‫ازش پرسیدی بعد از ریوا چیه؟
‫آره، فکر کردم آیندهٔ آیا میدونه.
‫البته که نمیدونست.
‫البته، چون هنوز توی دورهٔ ریوا هستیم.
‫پس بیشتر از ۲ دقیقه رو نمی تونیم بدونیم.
‫فقط از آیندهٔ نزدیک مثل این خبر داریم.
‫چی شده، رفیق؟
‫مسئله اینه که...
‫آینده بهم خیانت کرد.
‫دختره قبول نکرده.
‫ولی تو که گفتی خوب پیش رفته.
‫دروغ بود.
‫دروغ؟
‫در واقع خوب پیش نرفته
‫ولی واسه این که تضاد نداشته باشه
‫گولم زد...
‫و خودم خودم رو گول زدم.
‫فکر کنم همیشه اطلاعات درست نیست.
‫ممکنه کلمات پوچی باشه.
‫درسته، ولی میدونیم که واقعیه ‫چون دیدیمش.
‫و تازه...
‫دو دقیقه کم نیست؟
‫- آره... ‫- فقط دو دقیقه توی آینده ست.
‫کاش میشد یه کم بیشتر دید.
‫یه جورایی محدود کننده ست.
‫نهایتاً چیزی که بتونه بهمون بگه ‫برنده شدن این شانسی هاست.
‫و این که اگه از یکی چیزی بخوایم ‫خوب پیش میره یا نه.
‫یه جورایی مسخره ست.
‫من ازش نخواستم قرار بذاریم.
‫فقط به کنسرت دعوتش کردم.
‫حس بدی دارم.
‫تقصیر توئه.
‫چطور درستش میکنی؟
‫الان دیگه زشته.
‫پس ازش خوشش میاد.
‫داشتم گرمش می کردم.
‫خب، این چطوره؟
‫چیزی به ذهنت رسید؟
‫کافه.
‫- وای! ‫- عالیه
‫اتاق دو دقیقه، کافه ‫ممکنه؟
‫- من میرم تو اتاقت. ‫- نه!
‫- یه لحظه ‫- اخمو نباش
‫- ببخشید. ‫- امروز تعطیلیم
‫- میشه صحبت کنیم؟ ‫- لطفاً فردا بیاید
‫- یه فرقه هستن؟ ‫- شاید
‫میان اینجا؟
‫هی، نمی تونید ما رو نادیده بگیرید.
‫باید گوش کنید.
‫الان کار داریم.
‫- سلام؟ ‫- سلام
‫ببخشید؟
‫سلام!
‫سلام.
‫وای!
‫سلام!
‫من اوزاوا هستم، زمان حال.
‫من اوزاوا هستم، دو دقیقه بعد.
‫من اوزاوا هستم، چهار دقیقه بعد.
‫فهمیدم، پس درست میگم، درسته؟
‫آره، ایده ات جواب داد.
‫عالی جواب میده، همین جوری
‫عالیه.
‫چه خبر شده؟
‫نمیدونم.
‫- پس فقط باید اینو ببرم؟ ‫- آره.
‫مانیتور رو ببر.
‫میتونم اینو ببرم؟
‫میتونیم؟
‫لطفاً؟
‫ببر.
‫این رو می بریم پایین.
‫خیلی خب، داریم میریم.
‫خیلی خب، فهمیدم.
‫داره مانتیور رو توی گذشته میبره.
‫دقیقاً همون کاریه که من کردم.
‫وای، عالیه.
‫ممکنه در مورد بعد از ریوا بفهمیم.
‫مراقب نرده ها باش.
‫بهش می خوری.
‫ببخشید.
‫- ببخشید! ‫- ببخشید!
‫خیلی خب، من دیگه برم.
‫داری باهاش چی کار می کنی؟
‫این رو رو به روی تلویزیون قرار میدیم.
‫همدیگه رو منعکس می کنن ‫و آیندهٔ دور رو نشون میدن
‫- دقیقاً. ‫- منظورت چیه؟
‫میشه از اینجا آینده رو دید
‫و توی اون آینده، ‫می تونی آیندهٔ بیشتری رو ببینی.
‫- اگه این کار رو کنی.. ‫- آهای!
‫این که خودتون ببینید راحت تره.
‫- آره. ‫- فهمیدم
‫خیلی خب، بیاید تماشا کنیم.
‫اینا رو رو به روی هم قرار میدیم.
‫فهمیدم.
‫این جوری، گذشته، حال و آینده رو داریم.
‫- فهمیدم! ‫- و بعد من میام اینجا
‫دارم هیجان زده میشم
‫وقتشه.
‫اول چی کار کنیم؟
‫سلام.
‫وای!
‫سلام!
‫من اوزاوا هستم، زمان حال.
‫من اوزاوا هستم، دو دقیقه بعد.
‫من اوزاوا هستم، چهار دقیقه بعد.
‫فهمیدم، پس درست میگم، درسته؟
‫آره، ایده ات جواب داد.
‫عالی جواب میده، همین جوری
‫عالیه.
‫چه خبر شده؟
‫نمیدونم.
‫ پس فقط باید اینو ببرم؟
‫آره.
‫مانیتور رو ببر.
‫میتونم اینو ببرم؟
‫- میتونیم؟ ‫- لطفاً؟
‫ببر.
‫اینو میبریم پس.
‫وای، داریم میریم.
‫خیلی خب، فهمیدم.
‫داره مانتیور رو توی گذشته میبره.
‫دقیقاً کاریه که من قبلاً کردم.
‫وای، عالیه.
‫ممکنه در مورد بعد از ریوا بفهمیم.
‫مراقب نرده ها باش.
‫بهش میخوری.
‫ببخشید!
‫- ببخشید! ‫- ببخشید
‫خیلی خب، فعلاً میرم.
‫داری باهاش چی کار می کنی؟
‫این رو رو به روی تلویزیون قرار میدیم.
‫همدیگه رو منعکس می کنن ‫و آیندهٔ دور رو نشون میدن
‫دقیقاً.
‫منظورت چیه؟
‫میشه از اینجا آینده رو دید
‫و توی اون آینده، ‫می تونی آیندهٔ بیشتری رو ببینی.
‫- اگه این کار رو کنی.. ‫- آهای!
‫این که خودتون ببینید راحت تره.
‫- آره. ‫- باشه
‫خیلی خب، بیا فعلاً تماشا کنیم.
‫اینا رو رو به روی هم قرار میدیم.
‫فهمیدم.
‫این جوری، گذشته، حال و آینده رو داریم.
‫- فهمیدم! ‫- و بعد من میام اینجا
‫دارم هیجان زده میشم
‫وقتشه!
‫- اول چی بگم؟ ‫- سلام؟
‫وای!
‫سلام!
‫من اوزاوا هستم، زمان حال.
‫من اوزاوا هستم، دو دقیقه بعد.
‫من اوزاوا هستم، چهار دقیقه بعد.
‫فهمیدم، پس درست میگم، درسته؟
‫آره، ایده ات جواب داد.
‫عالی جواب میده، همین جوری
‫عالیه.
‫- چه خبره؟ ‫- نمیدونم
‫پس فقط باید اینو ببریم؟
‫آره، مانیتور رو ببر.
‫میشه اینو ببرم؟
‫- میتونیم؟ ‫- لطفا؟
‫ببر.
‫پس اینو می بریم پایین.
‫وای، داریم میریم پایین.
‫خیلی خب ، فهمیدم.
‫داره مانیتور رو توی گذشته میبره.
‫دقیقاً کاریه که من یه کم پیش کردم.
‫وای، عالیه.
‫می تونیم بعد از ریوا رو ببینیم.
‫مراقب نرده باش.
‫بهش میخوری!
‫شرمنده!
‫- شرمنده! ‫- متاسفم.
‫خیلی خب، من فعلا میرم.
‫با این چیکار می کنی؟
‫اینو رو به تلویزیون میذاریم.
‫همدیگه رو بازتاب میدن ‫و آینده ی دور رو نشون میدن.
‫دقیقا.
‫منظورت چیه؟
‫از اینجا میشه آینده رو دید...
‫بفرما .
‫- وای! ‫- خارق العاده ست!
‫چی شد، چی شد؟
‫راستش نمی دونم،
‫ولی عجب ترفند محشری بود.
‫زمان غافل گیر مون کرد.
‫پس حال شد گذشته،
‫و گذشته، گذشته تر شد؟
‫و می تونیم آینده ی آینده رو ببینیم؟
‫درسته، پس انگار یه جور ساختار لانه ایه،
‫یا اثر دروسته.
‫اینجوریه.
‫این دختره روی قوطی کاکائو رو می بینین؟
‫اون یه قوطی از خودش دستشه ‫که باز اونم یه قوطی دستشه.
‫- همینجوری ادامه داره. ‫- درسته، درسته.
‫فکر کنین این آینده مون در ۲ دقیقه آتیه.
‫بعد، چهار دقیقه ی بعد، ‫شش دقیقه ی بعد...
‫- صحیح. ‫- آینده همینجوری ادامه پیدا می کنه.
‫اینجوری بود!
‫بله، پس اساسا،
‫ما از تلویزیون زمان استفاده کردیم ‫که یه چهارچوب دروسته درست کنیم.
‫- یه تلویزیون دروسته. ‫- تلویزیون زمان نه، تلویزیون دروسته.
‫هر دو اسم خوبه.
‫پس تا هر جای آینده رو بخوایم می تونیم ببینیم؟
‫پتو رو برداری تا ابد ادامه پیدا می کنه.
‫ترسناکه!
‫می تونه تا پنج، ده سال بره.
‫تونل زمانه!
‫احتمالا نمی تونیم تا اونقدر رو ببینیم، ‫چون هر تلویزیون فقط ۲ دقیقه رو نشون میده.
‫ولی میشه امتحان کنیم؟
‫کوچیک و کوچیک تر میشه، ‫ولی از منظر تئوری می تونیم!
‫پس نگاه کنیم؟
‫من که می ترسم، ولی آره!
‫اگه جلوتر دنیا به پایان برسه چی؟
‫مثلا با جنگ اتمی؟
‫- همه چی نابود بشه! ‫- امکان نداره این اتفاق بیفته.
‫پس بریم یه نگاه بندازیم؟
‫- بریم؟ ‫- نریم.
‫این عاقبت خوشی نداره.
‫بی خیال. فقط یه لحظه.
‫تو شاید دوباره بتونی ‫دل اون دختره رو بدست بیاری.
‫ما هرگز با هم نبودیم.
‫عیبی نداره. ‫دید ما محدوده.
‫برو که رفتیم!
‫من خیلی می ترسم!
‫چی؟
‫خرابه؟
‫- اسکل شدین! ‫- بی خیال!
‫سر کارمون گذاشتین!
‫و اینم یه پیام از طرف اوزاوای آینده.
‫من اوزاوا از آینده هستم! ‫سلام، اوزاوای گذشته!
‫من اوزاوای گذشته ام.
‫برو سراغ دستگاه فروش تخم مرغ شانسی.
‫یه گورخر خاکی گیرت میاد!
‫واقعا؟!
‫و پیام همینه!
‫عالیه!
‫- این چی بود؟ ‫- اون خیلی دور بود.
‫- من بودم از آینده! ‫- ها؟
‫من از آینده ی آینده ی آینده ی آینده یه پیام گرفتم.
‫گورخر خاکی چیه دیگه؟
‫من همیشه جای ایستگاه، تخم مرغ شانسی می گیرم،
‫ولی گورخر خاکی نادره.
‫و اوزاوای آینده گفت ‫الان فرصت گرفتنش رو دارم.
‫میرم بگیرم!
‫خیلی خوشحالم که می تونیم ‫از آینده خبردار بشیم!
‫باید استفاده ی بهتری هم بشه ازش کرد!
‫- گورخر خاکی؟ ‫- اون سریع رفت.
‫داره پتانسیل اینو هدر میده.
‫داره مغز خودش رو هدر میده.
‫یه چیز بهتری بخواه.
‫- خداحافظ. ‫- تو کجا میری؟
‫- خونه. ‫- چرا؟
‫- خوش بگذره. ‫- هنوز ناراحتی؟
‫من نمی خوام آینده رو بدونم.
‫همش همین رو میگی.
‫- خیلی منفی بافی. ‫- ولی نمی تونی بری!
‫- اون شوخی رو یادتونه؟ ‫- خرابه ها؟
‫- اون اونجا بود. ‫- متوجهم.
‫- باید انجامش بدی! ‫- آینده داره ما رو کنترل می کنه.
‫پارادوکسی اتفاق میفته.
‫- عیبی نداره. ‫- پیداش کردم!
‫از پوستر استفاده کن.
‫وقتشه. یالا.
‫- بجنب! ‫- برو که رفتیم!
‫من خیلی می ترسم!
‫چی؟
‫خرابه؟
‫- اسکل شدین! ‫- بی خیال!
‫و اینم یه پیام از طرف اوزاوای آینده.
‫من اوزاوا از آینده هستم! ‫سلام، اوزاوای گذشته!
‫من اوزاوای گذشته ام.
‫برو سراغ دستگاه فروش تخم مرغ شانسی.
‫یه گورخر خاکی گیرت میاد!
‫واقعا؟!
‫و پیام همینه!
‫عالیه!
‫شاید آینده داره ما رو کنترل می کنه.
‫حس می کنم باید دقیقا کپیش کنم.
‫یه خرده بیشتر از آینده رو ببینیم؟
‫خیلی خب، بیاین یه نقشه ای بکشیم.
‫می تونیم نتیجه ی مسابقات ‫اسب سواری آینده رو متوجه بشیم.
‫- درسته! ‫- آینده می تونه بهمون بگه برنده کیه.
‫آره، می تونیم کلی پول به جیب بزنیم.
‫می تونیم با بازی زمزمه حتی جلوتر رو هم ببینیم.
‫- درسته، درسته. ‫- از طریق هر تلویزیون بازپخشش می کنیم.
‫آره! می تونیم بپرسیم ‫تا شش ماه آینده کدوم رمز ارز سودمنده.
‫از شش ماه بعد بازی زمزمه رو انجام میدیم.
‫صبر کن، این یعنی باید ‫تا ابد اینجا بمونیم.
‫درسته.
‫- شش ماه باید اینجا باشیم. ‫- درسته.
‫و شاید توی پیام گند بزنیم.
‫ممکنه رمز ارز قلابی باشه.
‫پس نهایت به چند ساعت در آینده محدودیم.
‫- آره. ‫- محشره، چند ساعت.
‫چطوره بپرسیم پول گمشده ای رو کجا می تونیم پیدا کنیم؟
‫چی؟
‫شاید بتونیم ۱۰۰ میلیون ین ‫یه جایی توی بیشه زار بامبو پیدا کنیم.
‫هیچ کس ۱۰۰ میلیون پول گم نمی کنه.
‫مثاله.
‫- چک نقد؟ ‫- هیچ کس از این چک ها استفاده نمی کنه.
‫- آخرش صحبت شد سر پول. ‫- آره.
‫اگه آینده رو بدونی طبیعیه.
‫آره، بیاین با پرسیدن ‫از خودمون در آینده شروع کنیم.
‫اونا بهمون میگن.
‫شخصیت های آینده مون می دونن.
‫اونا الانش هم می دونن، ‫پس فقط کاری رو می کنیم که اونا بگن.
‫شاید آینده داره ما رو کنترل می کنه.
‫خب، بالاخره همه چی مقدر شده.
‫مسیری از پیش تعیین شده.
‫هنوز نباید بریم، نه؟
‫و پیام همینه!
‫- خیلی خب. ‫- بریم.
‫سلام؟
‫تادا!
‫اینو از کجا گیر آوردین؟
‫- پیداش کردیم. ‫- چی؟!
‫زیر روگذر ایستگاه ‫یه دستگاه وی سی آر پلیر توی آشغال ها هست.
‫و یه بسته پول نقد داخلش بود!
‫از کجا اومده بود؟
‫شاید صندوق مخفی یه بنده خداییه.
‫وای، تلویزیون دروسته محشره.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫تصمیم با خودتونه ‫که برین یا نه.
‫ولی میرین.
‫بریم.
‫- می خواین برین؟ ‫- یه بسته پول نقده!
‫- پول راحتی به جیب می زنیم! ‫- ولی... نترسیدین؟
‫ترسناکه، ولی باید بریم. ‫آینده رو دیدیم.
‫چهار دقیقه دیگه پول نقد دست مون بود.
‫دیگه کاریه که شده.
‫ولی یه خرده دلهره آوره.
‫ملت واقعا پول توی خیابون گم می کنن!
‫عجب آینده ی معرکه ای.
‫ببخشید.
‫- سلام. ‫- بابت اون موقع معذرت می خوام.
‫عیبی نداره. چه کمکی ازم ساخته ست؟
‫تو موسیقیدانی، نه؟
‫آره، خب...
‫اینو می خوای؟
‫- سنجه. ‫- سنج؟
‫درام کیت می زنی؟
‫نه، من گیتار می زنم.
‫اوه، پس سنج لازم نداری.
‫نه، ولی ما یه درامر داریم.
‫اوه، پس لطفا از این استفاده کنین!
‫چرا بهم سنج میدی؟
‫دوستم خیلی وقت پیش ‫اینو خونه ام جا گذاشت.
‫گفتم لابد لازمش نداره.
‫متوجهم.
‫می خواستم بندازمش دور، ‫ولی مطمئن نبودم که بندازم یا نه.
‫ببخشید که به زور میدمش بهت.
‫نه، درامرمون خوشحال میشه.
‫همیشه یه سنج اضافی به کارش میاد.
‫سلام منو بهش برسون.
‫اوه، اون...
‫این چیه؟
‫یه جورایی توضیحش سخته.
‫خیلی پیچیده ست، ‫پس لطفا بی خیالش شو.
‫تصمیم با خودتونه ‫که برین یا نه.
‫ولی میرین.
‫شما آماتور ها نمی تونین ما رو گول بزنین.
‫بله، حق با شماست.
‫هی، بیا اینجا!
‫نه، من دخلی به این قضیه ندارم!
‫- بیا. ‫- خواهش می کنم! بس کن! من توی این ماجرا نقشی ندارم!
‫هی، من میام نجاتت میدم، ‫پس منتظرم باش!
‫بجنب!
‫اون من بودم؟
‫کِی...
‫صبر کن، اون من بودم!
‫توضیح این سخته.
‫ها؟ کِی اینو گرفتی؟
‫این چیه؟
‫- برو خونه. ‫- چی؟
‫لطفا برو.
‫عاقبتت اونجوری میشه.
‫- با عقل جور درنمیاد. ‫- اصلا با عقل جور درنمیاد.
‫فراموشش کن و برو خونه.
‫اوه، همسایه ات؟
‫دوباره برگشتین پیش هم!
‫- ها؟ ‫- هیچی.
‫- تلویزیون دروسته رو دیدی؟ ‫- چی؟
‫آینده رو بهمون میگه،
‫و بد به نظر میاد، پس برو.
‫ببخشید، اون از آینده متنفره.
‫آره، خبر بدیه.
‫این یه وی سی آر پلیر خرابه.
‫آینده بهمون گفت پیداش کنیم، ‫و توش پول نقد بود!
‫محشره. ‫بهترین چیز ها رو بهمون میگه.
‫سلام؟
‫تادا!
‫اینو از کجا گیر آوردین؟ ‫- پیداش کردیم.
‫چی؟!
‫زیر روگذر ایستگاه ‫یه دستگاه وی سی آر پلیر توی آشغال ها هست.
‫و یه بسته پول نقد داخلش بود!
‫از کجا اومده بود؟
‫شاید صندوق مخفی یه بنده خداییه.
‫وای، تلویزیون دروسته محشره.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫تصمیم با خودتونه ‫که برین یا نه.
‫ولی میرین.
‫متوجه شدی؟
‫صبر کن، چی؟
‫- ما آینده رو یکپارچه نگه داشتیم. ‫- محشره!
‫اگه دوست داری امتحانش کن!
‫ما رازش رو کشف کردیم. ‫انگار دنیا کف دست مونه!
‫هی، تویی که دنیا کف دستته.
‫خوب با اون پول داری حال می کنی.
‫از کجا گرفتی؟!
‫جای خاصی نبود.
‫راستش ما یه خرده کفری هستیم.
‫یه جوون توی دفترمون ‫پول مون رو دزدید و فرار کرد.
‫الان حسابی پشیمون شده،
‫ولی گفت پول رو یه جا قایم کرده!
‫جایی که فقط گروهش ازش خبر دارن.
‫توی یه وی سی آر پلیر.
‫اون توی عصر بلوری ‫از یه دستگاه وی سی آر پلیر استفاده کرده.
‫هی، تکون نخور!
‫شما ها کی هستین؟
‫اینجا کافه ست.
‫اینا هم همگی مشتری هستن.
‫شانسی پول رو گیر آوردن.
‫پس تون میدیم.
‫بیاین بریم توی دفترمون صحبت کنیم.
‫ما هیچ دخلی به...
‫امکان نداره این حقیقت داشته باشه.
‫نه، حقیقت داره.
‫ما سر شرط بندی روی اسب سواری اینو بردیم...
‫و خوب هم بردیم.
‫- اون وی سی آر پلیر... ‫- سلام؟
‫تادا!
‫اینو از کجا گیر آوردین؟
‫پیداش کردیم.
‫چی؟!
‫زیر روگذر ایستگاه ‫یه دستگاه وی سی آر پلیر توی آشغال ها هست.
‫و یه بسته پول نقد داخلش بود!
‫از کجا اومده بود؟
‫شاید صندوق مخفی یه بنده خداییه.
‫اینجوری که فکر می کنین نیست.
‫ما پیداش کردیم.
‫ما پیداش کردیم... مگه نه؟
‫ما...
‫- مگه نه؟ ‫- پیداش کردیم، ولی...
‫شما آماتور ها نمی تونین ما رو گول بزنین.
‫بله.
‫حق با شماست.
‫- هی، بیا اینجا! ‫- نه، من دخلی به این قضیه ندارم!
‫- بیا. ‫- خواهش می کنم! بس کن! من توی این ماجرا نقشی ندارم!
‫هی، من میام نجاتت میدم، ‫پس منتظرم باش!
‫بجنب!
‫به پلیس زنگ نزنین.
‫من همین امروز ‫با اینا آشنا شدم، جدی میگم!
‫اصلا همدیگه رو نمی شناسیم!
‫منتظر نوبت تون بشین.
‫صبر کنین، چرا نشستین؟
‫اونا بردنش!
‫رئیس، خوبی؟
‫- اون کجاست؟ ‫- بردنش.
‫به نظرم رفتن دفتر طبقه ی پنجم.
‫- رئیس؟ صبر کن، این... ‫- من پای اونو به قضیه باز کردم!
‫- اونا گفتن صبر کنیم! ‫- ولم کنین! ولم کنین!
‫- ولم کنین! ‫- گورخر خاکی بهم افتاد!
‫یوهو!
‫چرا الم شنگه راه انداختین؟
‫- الان وقت این نیست، اوزاوا! ‫- چی؟
‫به مشکل خوردیم! ‫یه بسته پول پیدا کردیم.
‫- چی؟ ‫- ولی پول خلافه،
‫و دو تا آدم ترسناک اومدن.
‫- و دختر همسایه رو بردن. ‫- چرا؟!
‫اوضاع از کنترل خارج شده.
‫بیا. اینو ببین.
‫پول خلاف بود، ‫ولی آینده بهمون گفت بریم دنبالش.
‫منظورم از آینده، آینده ی گذشته ست.
‫آره، متوجهم.
‫بگذریم، بیا نگاه کن.
‫تصمیم با خودتونه ‫که برین یا نه.
‫ولی میرین.
‫صاحب پول تصادفا اینو دید.
‫شما آماتور ها نمی تونین ما رو گول بزنین.
‫بله، حق با شماست.
‫هی، بیا اینجا!
‫نه، من دخلی به این قضیه ندارم!
‫- بیا. ‫- خواهش می کنم! بس کن! من توی این ماجرا نقشی ندارم!
‫هی، من میام نجاتت میدم، ‫پس منتظرم باش!
‫بجنب!
‫و این اتفاقی بود که افتاد.
‫یالا، بریم.
‫- من آرومم. ‫- ولی نیستی!
‫صبر کنین!
‫اگه دو دقیقه ی دیگه ست...
‫این داره... این کار رو می کنه...
‫فهمیدم!
‫و قبلش...
‫- من میرم! ‫- نباید بری!
‫گوش کن،
‫تو باید نقشت رو ایفا کنی.
‫و...
‫- منم همینطور. ‫- اینم پیامی از طرف اوزاوای آینده.
‫من اوزاوا از آینده هستم! ‫سلام، اوزاوای گذشته!
‫من اوزاوای گذشته ام.
‫برو سراغ دستگاه فروش تخم مرغ شانسی.
‫یه گورخر خاکی گیرت میاد!
‫واقعا؟!
‫مسائل مهم تری داریم!
‫من نقشم رو ایفا کردم. ‫تو باید بری دفتر.
‫ولی تلویزیون گذشته رو ببر.
‫- چی؟ ‫- من میگم چیکار کنی.
‫شخصیت آینده ات داره میره بالا!
‫- اون اینو می بره بالا؟ ‫- آره.
‫- و از آینده بهمون اطلاعات بده. ‫- چه جوری؟
‫صحنه رو به شخصیت های گذشته مون نشون بده.
‫اون وقت می بینیم چی در انتظار مونه.
‫رفیق...
‫- موفق باشی. ‫- ما از گذشته تماشا می کنیم!
‫شما آماتور ها نمی تونین ما رو گول بزنین.
‫بله، حق با شماست.
‫هی، بیا اینجا!
‫نه، من دخلی به این قضیه ندارم!
‫بیا.
‫خواهش می کنم! بس کن! من توی این ماجرا نقشی ندارم!
‫هی، من میام نجاتت میدم، ‫پس منتظرم باش!
‫بجنب!
‫رئیس!
‫- اینو بذار جیب جلوت. ‫- چی؟
‫تو می تونی.
‫هی، رفیق!
‫سنج رو بذار پشتت.
‫سنج؟
‫نمیر.
‫این سنج سنگینه.
‫صبر کن!
‫وایستا.
‫وقتی یارو اومد سراغت از گورخر خاکی استفاده کن.
‫گورخر خاکی؟
‫- اون از حشرات متنفره. ‫- خیلی چیزی همراهم شد.
‫خیلی آدم باحالی بودی!
‫ولی من...
‫- گند زدی با این گره زدنت. ‫- اولین بارمه.
‫این مبل خیلی بزرگه!
‫داره شل میشه.
‫چیه؟
‫لطفا بذارین بره. اون بی گناهه.
‫چی؟
‫می بخشین...
‫هی!
‫پررو نشو، عوضی!
‫خفه شو!
‫هی، چرا زدیش؟!
‫خودش اومد طرفم!
‫نباید اونو بکشی!
‫می دونم!
‫- کچاپ رو ببر بذار توی جیبش . ‫- حله!
‫چطور جرئت می کنی؟
‫- سنج پشتش. ‫- خیلی خب!
‫نزدیک من نیا.
‫ببخشید. اینو بگیر.
‫- گورخر خاکی! ‫- فهمیدم!
‫بیا برگردیم.
‫خیلی خب .
‫تلویزیون رو بیار.
‫بابت این قضایا متاسفم.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫بعدا درست توضیح میدم.
‫این تلویزیون داره خیلی دردسر درست می کنه.
‫تلویزیون زمانه؟
‫واقعا؟
‫آره، ظاهرا.
‫دو هزاریت زود جا میفته.
‫گمونم .
‫وقتی برگشتیم زنگ می زنم پلیس.
‫ممنون.
‫نه، نگران نباش.
‫تقصیر کافه ی ما بود.
‫تو از نتیجه خبر داشتی؟
‫نه، من نمی دونستم چه اتفاقی قراره بیفته.
‫اوه.
‫ولی اگه از گذشته می دیدم ‫می تونستم بفهمم.
‫این یه خرده کلافه ام می کنه.
‫تانابه؟
‫تانابه؟!
‫- تانابه! ‫- اوه، سلام.
‫شما کی هستین؟
‫آیا؟
‫اوزاوا؟
‫لطفا قایم شو.
‫من میرم یه نگاه بندازم.
‫سلام. ببخشید مزاحم شدیم.
‫سلام.
‫شما مالک این کافه این، نه؟
‫اوه، لطفا آروم باشین.
‫ما آدم های مشکوکی نیستیم.
‫- شما مشکوکین. ‫- آره!
‫رفیق هاتون دارن یه چرت کوتاه می زنن.
‫ولی واسه شما دو تا مشکلی پیش نمیاد، ‫چون آدم های منطقی ای هستین.
‫ما از طرف اداره ی زمان و فضا هستیم، ‫از آینده.
‫می بینین؟ اداره ی زمان و فضا.
‫یه جور فرقه؟
‫فرقه نیست.
‫خب، فکر کنین ما پلیس سفر در زمانیم.
‫اوه، صحیح.
‫این تلویزیون و این مانیتور ‫یه اختلال کرم چاله ایجاد کردن.
‫کمیابه ولی گاهی در فضا-زمان اتفاق میفته.
‫حالا اگه بذارین یه نگاه بندازم...
‫همونطور که فکر می کردم، ‫پیوستگی علّی برعکس شده.
‫این قبلا هم اینجوری بود؟
‫آره... ولی کار من نبود.
‫معلومه که نه.
‫این کار اجازه میده ‫آینده ی آینده رو ببینین،
‫ولی یه اختلال فضا-زمان گسترده ایجاد می کنه.
‫همچنین می تونه یه پارادوکس ایجاد کنه.
‫این معمولا به عنوان یه جرم زمانی تلقی میشه ‫و میرین زندان زمان،
‫ولی شما از این سود غیر قانونی بدست نیاوردین.
‫پس فقط یه اخطار می گیرین.
‫تازه شما دو تا سعی کردین ‫اوضاع رو درست کنین.
‫و خب، از اینجا به بعدش با ما.
‫بیاین فراموش کنیم ‫که امروز اصلا اتفاق افتاده.
‫- فراموش کنیم؟ ‫- این عامل پاک سازی حافظه ست.
‫وقتی اینو بخورین، ‫ما همه چی رو مجدد تنظیم می کنیم.
‫مجدد تنظیم می کنین؟
‫شما این رخداد ها رو فراموش می کنین...
‫و اوضاع تون برمی گرده ‫به قبل از اتفاقات امشب.
‫اخیرا تکنولوژی پاک سازی حافظه پیشرفت کرده.
‫ما قبلا همه چی رو پاک می کردیم ‫یا یه هویت جدید بهتون می دادیم.
‫حالا می تونیم راحت ‫چند ساعت گذشته رو حذف کنیم...
‫و شما رو به زندگی عادی تون برگردونیم.
‫هر اتفاقی که الان افتاده رو فراموش می کنیم؟
‫درسته.
‫و من فراموش می کنم ‫که اومدم اینجا؟
‫درسته.
‫این شما هستین در دو دقیقه ی آتی.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫دارو رو مصرف می کنین.
‫خیلی خب.
‫تلپ میفتین.
‫و شما هم بعدی هستین.
‫شما هم همکاری کردین.
‫- ممنون! ‫- ممنون!
‫راستی یه تیم دیگه ‫به طبقه ی پنجم رسیدگی می کنه.
‫اون دو نفر تاثیری روی آینده ندارن، ‫پس می تونیم اونا رو پاک کنیم.
‫خب پس، بفرمایین.
‫- بفرمایین. ‫- اوه، آب لازم دارین.
‫اگه نخوریم چی؟
‫اوه، این اتفاق نمیفته.
‫شما باید بخورین.
‫یعنی میگم، از قبل مقدر شده.
‫من نمی خوام بخورم.
‫خدای من.
‫به هر حال قانونه.
‫قانون عالمه.
‫گوش کنین.
‫آینده روی گذشته ساخته میشه.
‫وقتی همگی نقش تون رو ایفا کنین، ‫آینده مون می تونه روش ساخته بشه.
‫گذشته...
‫لایه لایه ساخته میشه.
‫اگه گذشته آشفته بشه، ‫دوره ی ما به خطر میفته.
‫- شما بنیاد جامعه ی ما هستین! ‫- باشه!
‫متوجهم.
‫قورتش میدین، نه؟
‫پودر و موقعیت رو. ‫[قورت دادن موقعیت کنایه از فراموش کردن]
‫خب پس، حدودا ۲۰ ثانیه دیگه،
‫اونجا وایمیستین و نوبتی می خورین.
‫اون طور که آینده نشون داد،
‫خانم اول می ره.
‫این چند ساعت گذشته هرگز اتفاق نیفتاده.
‫- بیخیال! ‫- هی!
‫هی، این چه کاری بود؟
‫ببخشید، شاید سرما خوردم.
‫وقت برای این نداریم!
‫- مسخره بازی رو تموم کن. ‫- خیلی خب.
‫آینده مقدر شده.
‫صبر کن، وایستا، نوبت شما نیست! ‫اون اول باید بخوره!
‫- هی، وایستا! ‫- ها؟
‫شما... هی، وقت نداریم!
‫یه جورایی مثل گرد و خاکه.
‫از قصد این کار رو می کنید!
‫- نخیر! ‫- نه. می شه یه کم دیگه بدید؟
‫پیوستگی علّی فضا-زمان ما...
‫فراموشش کن. برو عجله کن!
‫شما متوجه نیستید چقدر موقعیت حساسه.
‫به موقع نمی رسیم انجامش بدیم.
‫تغییرات کوچیک می تونن ‫آینده رو عوض کنن!
‫اثر پروانه ایه!
‫اوه، نه، داری محو میشی.
‫پارادوکسی داره اتفاق میفته.
‫آینده... تغییر کرد.
‫خب ...
‫به نظرم اشکالی نداره.
‫اونا بیدار می شن؟
‫خب، اون گفت اونا خوابیدن.
‫خیلی خب.
‫منتظر بمونیم؟
‫آره.
‫قهوه می خوری؟
‫ممنون. از خدامه.
‫راستی،
‫چرا... از آینده بیزاری؟
‫وقتی اون موقع اینجا بودیم...
‫اوه، داستان مضحکی داره.
‫- متوجه ام. ‫- بفرما بشین.
‫پیش گویی های نستراداموس رو خوندی؟
‫همون که دنیا نابود می شه؟
‫بچه بود کتابش رو خوندم.
‫نابودی قرار بود سال 1999 اتفاق بیفته.
‫- صحیح. ‫- و خب،
‫فکر می کردم وقتی بزرگ بشم، دنیا تبدیل به خرابه ای می شه.
‫برای آینده خیلی برنامه ریزی نکردم، ‫اما دنیا صحیح و سالم موند.
‫صحیح.
‫همین.
‫چی؟
‫یعنی می گم، واقعا باور کرده بودم!
‫حس می کردم نستراداموس بهم خیانت کرده.
‫و بعد؟
‫ترسیدم و سعی کردم برای زندگیم برنامه بریزم،
‫اما بعد تقویم مایایی ها می گفت دنیا 2012 نابود می شه.
‫دوباره الکی منتظر هیچ و پوچ شدم.
‫به خاطر همین نمی خوام آینده رو بدونم.
‫پس واسه این بود؟
‫آینده آدم رو کنترل می کنه.
‫منم همین طور. ‫قبلا یه نامزد داشتم که عضو یه گروه موسیقی بود،
‫و مدام در باره آینده صحبت می کرد.
‫متن آهنگ هاش هم همین جوری بود.
‫بهم می گفت، ‫"آینده ی ما با هم مهمه."
‫اما گروهش یه خرده مشهور شدن و اون دیگه بهم زنگ نزد.
‫یعنی می گم، چی به سر ‫اون آینده ای که راجع بهش حرف می زد اومد؟
‫حتی توی متن آهنگ هاش هم بود.
‫و چرا من می ذارم این عصبانیم کنه؟
‫به خاطر همین از آینده نفرت دارم
‫اوه، و متأسفم...
‫که اون سنج رو بهت دادم.
‫اشکالی نداره. جونم رو نجات داد.
‫راستی، اون تلویزیون جدی این کار رو می کنه؟
‫ظاهرا.
‫می شه گذشته و آینده رو باهاش دید؟
‫آره، اون آینده ست و اونم گذشته.
‫- عجب، پس اون موقع چه اتفاقی افتاد؟ ‫- منظورت چیه؟
‫زنجیره ی وقایع، اون پول داخل وی سی آر پلیر،
‫کچاپ، گورخر خاکی...
‫- گمون نکنم بتونم خوب توضیح بدم. ‫- بگو.
‫تو به ژانر علمی-تخیلی علاقه داری؟
‫نه خیلی، اما...
‫من کمیک های کوتاه فوجیکو اف. فوجیو رو خوندم.
‫همین خوبه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫صبر کن. تو داستان های علمی-تخیلی خوندی؟
‫خب، خیلی ازشون خوشم اومد!
‫از این داستان ها خیلی بیشتر از دورایمون خوشم میومد.
‫- اما دورایمون بی نظیره ‫- بله، البته!
‫اما اون داستان...
‫کدوم یکی رو دوست داشتی؟
‫سئوال دشواریه، چون اون خیلی نوشته!
‫توی جلد سوم، ‫یه داستان در مورد شبیه سازی هست.
‫- که اون 3نفر می شه. ‫- آره!
‫- "من، من و من." ‫- همینه!
‫- دقیقا اینجا همین اتفاق افتاد. ‫- چی؟
‫من تبدیل شدم به من و من.
‫این که فقط 2نفر می شه.
‫نه، اما من بودم ‫و یه من دیگه در گذشته ی دورتر.
‫چی؟ صبر کن، اصلا متوجه نمی شم!
‫از کجا شروع کنم؟
‫- از اول. ‫- خیلی خب.
‫رفتم خونه، شخصیت آینده ام بهم سلام کرد.