‫[مزخرفات وال استریتی]
‫[برنامه پروفسور «جی»]
‫سلام، دوستان. روزِ «سینکو دی مایو» مبارک. ‫(پیروزی مکزیک بر فرانسه)
‫به کشتی باری ای که پر از سس مایونزه ‫و توی اقیانوس غرق می شه چی می گن؟
‫غرقِ در مایونز!
‫وای خدا! وای خدا!
‫چه جوک بدی.
‫خلاصه، امروز براتون «آی پی او» ‫یا عرضه اولیه سهام رو توضیح می دیم.
‫عرضه اولیه پروسه ایه که بوسیله اون ‫یه شرکت خصوصی، عمومی می شه.
‫برای یه مؤسس، موفقیت نهایی ‫مثل یه زنگ در حال زنگ خوردن می مونه...
‫به خصوص، زنگ آغاز به کارِ بازار بورسِ نیویورک.
‫اوه! اوه!
‫عمومی شدن یه شرکت، مزایای زیادی داره.
‫اما یه ضرر خیلی خیلی بزرگ هم داره.
‫احتمال اینکه عرضه اولیه ممکنه موفقیت آمیز نباشه.
‫عرضه اولیه، یا لحظه موفقیته یا لحظه شکست!
‫برندگان رو از بازندگان جدا می کنه.
‫شرکت هایی مثل گوگل رو از گروپون جدا می کنه.
‫آمازون رو از Pet.com جدا می کنه.
‫عمومی کردنِ یه شرکت ‫به این معنیه که عملاً دارید علنی می شید.
‫حتی یه آدم خیلی عادی هم ‫می تونه کثافت کاری هاتون رو ببینه،
‫حتی لکه روی لباس زیرتون رو!
‫چه طور داشتید شرکتتون رو می گردوندید؟
‫در حقیقت چقدر درآمد یا چقدر ضرر داشتید؟
‫برای همین، بعضی از مؤسس ها ‫سعی می کنن که تا هر وقت که تونستن...
‫دشمن رو پشت دروازه نگه دارن.
‫اجازۀ عبور ندارید!
‫[دفتر مرکزیِ گوگل] ‫[«سیلیکون ولی»]
‫قرار بود دستیارم سرِ هم بکنش...
‫اما امروز صبح مچ پاش پیچ خور ‫یا شایدم شکست.
‫نمی دونم. من که دکتر نیستم.
‫لیز خورد افتاد روی چمدون ها.
‫اون یکی دستیارم بردش اتاق اورژانس.
‫البته عیبی نداره، ‫چون ما خودمون رو وفق می دیم.
‫سازگاری پیدا می کنیم. ‫در لحظه تصمیم می گیریم. درسته؟
‫نمی دونم کسی بهتون گفته یا نه، اما این قدرت خاص منه:
‫تغییر.
‫چرا اومدید سراغ ما؟
‫چون شما کلی پول دارید، نه؟
‫وی ورک یه...
‫یه تجارت خانوادگیه.
‫و وقتی شرکایی پیدا می کنیم...
‫که به خانواده امون ملحق بشن ‫در اوج قدرت خودمون قرار می گیریم. می فهمید؟
‫هنوز متوجه نمی شم ‫شما کجاتون یه شرکت فناوریه.
‫هدف از این ماکت همینه که نشون بده...
‫فناوری چه طور ایده های فضای کاری فراهم می کنه.
‫که مثلاً کدوم اتاق های کنفرانس رزرو شدن.
‫باعث می شه از فضا به طور کارآمد استفاده بشه.
‫کارآمد بودن...
‫یعنی گوگل.
‫چرا اومدید سراغ ما؟
‫چرا نرفتید «سافت بنک»؟
‫سافت بنک به شدت متعهد باقی می مونه.
‫آدام، شرمنده. اما چرا عرضه اولیه نمی کنی؟
‫[بهم زنگ بزن، عزیزم، خواهش می کنم]
‫[دارم از گوگل میام بیرون. می رم ایلان رو ببینم.]
‫چقدر خوشگل بود!
‫خب، بچه ها بی نظیر بودن...
‫اما بقیه چیزها شرم آور بودن.
‫کفش های معلم ها باید سفید، سیاه یا بژ باشه.
‫و محض رضای خدا بند نداشته باشه.
‫خانم مایرز با اون سازِ «دایره زنگی» خیلی استرس داشت.
‫آخه مگه می شه آدم بلد نباشه دایره زنگی بزنه؟ ‫یه دایره زنگی ساده ـست!
‫حالا از زیر و بمِ صدای آقای آیوی نگم برات.
‫هر وقت صلاح دونستی می تونی شروع کنی، ‫راجع به این ماجرا بنویسی، بیاتریس.
‫که صدای زیر و بمِ آقای آیوی رو دوست نداری؟
‫آره.
‫خدا! آدم فکر می کنه توی نیویورک می شه معلمی پیدا کرد...
‫که هم می تونه آواز بخونه هم درس بده.
‫برای شروع جدول فعالیت ها آماده ام
‫- آماده ای؟ ‫- آماده ام.
‫امروز دوباره سایت رو چک کردم.
‫به گوین بگو هنوز دارم متن های موقت...
‫و «هلوتیکا» پیدا می کنم. ‫(نوعی فرمتِ تایپ)
‫قابل قبول نیست.
‫ساعت 11:23 به خط میز پذیرش زنگ زدم.
‫کسی جواب نداد. ‫5تا زنگ خورد، صاف رفت روی پیغامگیر.
‫به لیسا بگو این قابل قبول نیست.
‫یه جلسه با نیکول بذار ‫برای برنامه های توسعۀ...
‫وی گرو توی سان فرانسیسکو و آسیا،
‫و سرعت بورسیه تحصیلی که خیلی...
‫و دکّه لیموناد.
‫پس...
‫دکّه لیموناد.
‫بچه ها رو می بریم مزرعه امون...
‫و بعدش بهشون می گیم سبزیجات بِکنن،
‫اون ها رو به کارمندان وی ورک می فروشیم.
‫یه جور دکّه لیموناد قرن 21امی می شه.
‫کارآفرینی هوشیار.
‫کارآفرینی برای بچه های 5ساله؟
‫منم حس می کنم درست نیست.
‫حق با توئه.
‫بچه های کوچیکتر هم میاریم. ‫اما باید صندلی های کودک ماشین رو سفارش بدی
‫گواهی های پذیرش برای کلاس سال بعد کجا هستن؟
‫الآن پیشم هستن، ‫اما یه اشتباه تایپی پیش اومده.
‫نوشته: «کلاس 2031».
‫نه، درسته.
‫اون می شه تاریخی که از دبیرستان وی گرو ‫فارغ التحصیل می شن.
‫البته!
‫امضاشون می کنم.
‫من که همینجوری بچه ها رو ول نمی کنم ‫تا تحصیلات معمولی داشته باشن، بیاتریس.
‫می خوام ز گهواره تا گور بهشون آموزش بدم.
‫نظرت با این شعار چیه؟
‫«ز گهواره تا گور».
‫- آره. ‫- میشه روی یه بنر چاپش کنی؟
‫اونجوری می تونم ببینمش.
‫عالیه. دیگه تموم شد.
‫خیلی خب.
‫از طرف عشقم:[بهم زنگ بزن]
‫[افزایش سطح هوشیاری مردم جهان، قدم به قدم]
‫آدام.
‫الان یه هفته ـست رفتی «سیلیکون ولی». ‫کسی قبول نمی کنه.
‫دیگه وقتشه. باید عرضۀ اولیه ارائه کنی.
‫سلام عشقم! سعی کردم به موقع برگردم ‫تا بتونیم با همدیگه صبحونه بخوریم.
‫ولی خیلی زود بیدار شدی.
‫نظرت چیه یه توفو با املت...
‫و یه آبمیوۀ سبز درست کنم ‫تا روزت رو با اونا شروع کنی؟
‫با اجازه ـت من میرم. باید برم مدرسه ای ‫که تو بهم دادی رو اداره کنم.
‫- قصد نداشتم همچین برداشتی از حرفم... ‫- می دونم فکر می کنی هیچ کاری نمی کنم.
‫ولی واقعاً می کنم.
‫- عزیزم. خواهش می کنم. ‫- نه، نه، نه، خیلی واضح منظورت رو رسوندی.
‫- عزیزم... ‫- روانشناسم گفت:
‫«آدم فقط می تونه از کسی متنفر باشه ‫که واقعاً دوستش داره.»
‫به گمونم واقعاً دوستت دارم.
‫اونوقت چطور می تونی اوضاع رو ‫دوباره درست کنی؟
‫آدام؟
‫کی گفته اوضاعمون نادرسته؟
‫ما دقیقاً داریم راه رو درست می ریم، جیمی.
‫همون راهی که کائنات می خواد ‫ادامه اش بدیم.
‫- یعنی توی «سیلیکون ولی» به جایی نرسیدی؟ ‫- اونا آینده نگری ندارن.
‫در ضمن، باید حد اعتبارِ شخصی ـمون رو ‫افزایش بدم.
‫خیلی نه. فقط در حدی که ‫بهمون فرصت بده فکر کنیم بعدش چیکار کنیم.
‫در مجموع چقدر می خوای؟
‫۳۸۰ میلیون.
‫تو نمی خواد کاری کنی. ‫خودم با تیم وام دهی صحبت می کنم.
‫اونوقت نرخ افتِ وی ورک ‫این روزا چقدره؟
‫هفته ای ۵۸ میلیون.
‫پول زیادیه.
‫در مقایسه با پولی که ما در میاریم ‫چیزی نیست.
‫خب...
‫شخصاً به خودت چقدر تخصیص دادیم؟
‫۹۷ میلیون توی وام های کم سود؟
‫یه سهام هم توی شرکتت خریدیم.
‫سهامی که الان بیشتر از ‫۶۰۰ میلیون ارزش داره.
‫چرا شرکت رو عمومی نمی کنی؟
‫چرا عرضۀ اولیه نمی دی؟
‫نمی خوام به کسی جوابگو باشم.
‫خب، میلیاردها دلار ‫باعث میشه خیلی راحت تر این اتفاق بیفته.
‫این شکل های مختلف رو ببین.
‫این برگی که اینجاست چیه؟
‫«بلوم انرژی». توی اولین روز عرضه ‫بیشتر از ۶۶ درصدش خریداری شد.
‫به به، ۶۶ درصد توی روز اول؟
‫این چی؟
‫«دراپ باکس». ‫روز اول بیشتر از ۳۵ درصدش رو داد.
‫تحسین برانگیزه.
‫اونوقت شرکت من چی میشه؟
‫شرکت تکشاخ. ‫(شرکتی که رشدی سریع داشته)
‫تکشاخ!
‫[از طرف جیمی دایمن ‫ و دوستانت در جی پی مورگان چیس]
‫خیلی خب. موضوع بعدی...
‫ثبت نام ـه.
‫آمارمون دلسردکننده ـست.
‫اون آماری نیست که به نظرم باید باشه.
‫حالا چطوری ثبت نام رو بیشتر کنیم؟
‫باید راهبرد اجتماعی ـمون رو بازسازی کنیم.
‫چه راهبرد اجتماعی ای؟
‫چیزی برای بازسازی نیست، دیمین.
‫ما ۶۰۰ تا فالوور داریم. خب؟ نه.
‫باید چارچوب فکریمون رو گسترش بدیم. ‫باید به مخاطبینِ بیشتری دست پیدا کنیم.
‫به اون پادکست دعوتت کرده بودن.
‫جالبه.
‫آره، اگه فکر می کنی ‫رفتن از «ونتی فر» به یه پادکست...
‫مسیر درستی...
‫برای مدیر ارشد برندِ یه شرکت ‫چند میلیارد دلاریه، پس عالیه.
‫من در واقع تو فکرِ «سی ان بی سی» بودم.
‫خب؟ ‫آدام هر هفته میره.
‫اونا عاشق وی ورکن.
‫این جدیدترین و جسورانه ترین ‫ابتکارِ وی ورک ـه...
‫که داره تصویر سازی مجددی ‫از سیستم آموزشی می کنه.
‫و اونا یه مصاحبۀ اختصاصی ‫با مدیر عاملش می گیرن.
‫برنامۀ آدام یه مقدار شلوغه.
‫نه. نه، دیمین. خودمو می گم.
‫من مدیر عامل وی گرو هستم.
‫خیلی خب. حالا بهشون خبر بده ‫که نقشه های توسعه ـمون رو بهشون میگم،
‫در مورد شبکۀ جهانیِ مدرسه هامون ‫صحبت می کنم و ابتکاری که...
‫به پادکستِ مدرسۀ تعالی خوش اومدید.
‫اینجا ربکا نیومن رو پیشم دارم،
‫همسر مؤسس وی ورک، آدام نیومن.
‫راستش، من...
‫خیلی خوشحالم که اینجام. ممنونم.
‫مأموریت وی گرو...
‫و راستش این «وی» (ما) که همه ـمون ‫زیرش جمع شدیم،
‫اینه که سطح هوشیاری جهان رو ‫افزایش بدیم.
‫و یه مدرسه ـست، آره؟
‫بیشتر یه جور آماده سازی...
‫و رویکرد جدیدی به زندگی ـه.
‫چی شد که انگیزۀ انجام این کار رو گرفتی؟
‫خدا!
‫در اصل ترکیبی از یه سری موارد مختلف بود.
‫آخرش منو ول کرد ‫و با دوست صمیمیم رفت.
‫نه.
‫یه چیزی که دوست داشتم ‫مردم در مورد من می دونستن؟
‫من...
‫انعطاف بالایی دارم.
‫- انعطافِ احساسی؟ ‫- نه جسمانی.
‫یه یوگی توی هند یه بار بهم گفت...
‫اگه ستون فقراتت رو ثابت نگه داری ‫سن و سالت بالا نمی ره.
‫برای همین انگار ۲۱ سالته؟
‫نفرت می ورزم؟
‫نه.
‫نه، برای یه سِری چیزا ناراحت می شم و...
‫مثلاً چیا؟
‫هر جور ظلمی.
‫ظلم به حیوانات.
‫رنج کشیدنِ بچه ها.
‫کاری که داریم با سیاره می کنیم.
‫ولی نفرت نمی ورزم.
‫اگه بتونیم به مردم آموزش بدیم...
‫خودم رو هم میگم ها!
‫هر روز به خودم یادآوری می کنم...
‫که با هوشیار بودن و ‫در میون گذاشتن با دیگران...
‫به اهداف بیشتری دست پیدا می کنیم.
‫علاقۀ اصلیتون رو پیدا کنید...
‫و با دیگران در میون بذاریدش.
‫اون موقعست که می تونید ‫به تمام خواسته هاتون برسید،
‫ولی باید با بقیه همونجور رفتار کنید ‫که می خواید باهاتون رفتار بشه.
‫باید درک کنید که ما متحدیم.
‫میگل جون.
‫برادر عزیزم که از یه مادرِ دیگه زاییده شدی!
‫میشه بیام تو؟
‫آره.
‫یه تابلوی لیکتنستاین داری. ‫(نقاش معروف)
‫وای، خیلی کوچیکتر از اونیه که ‫فکرش رو می کردم.
‫چقدر پولش رو دادی؟
‫با بیست دلار از سایت Posters.com گرفتمش.
‫باید یه اثر هنریِ درست و حسابی ‫برات جور کنم، رفیق.
‫یه اثر هنریِ درست و حسابی.
‫میگل.
‫اون بیرون رو نگاه کن.
‫نگاه کن.
‫ما اینا رو ساختیم.
‫این چیزِ بزرگ و خوشگل رو میگم.
‫ما ساختیمش، ‫بعدش اونا اومدن و بهمون ملحق شدن.
‫می دونم فکر می کنی به حرفات گوش نمی کنم ‫ولی گوش می کنم.
‫می شنوم چی میگی.
‫یعنی چی؟
‫حالا می فهمی.
‫خب، رسماً انجام شد. ‫[شرکت «وی» برای عرضۀ اولیه تقاضا داد]
‫رسماً انجام شد.
‫- تقاضا دادین! ‫- آره، تقاضا دادیم. شرکت رو عمومی می کنیم.
‫- وی ورک داره عمومی سازی میشه. ‫- نه، شرکت «وی» داره عمومی سازی میشه.
‫وقتشه بری برای خودت ‫یه اثر هنری درست و حسابی بخری، میگل.
‫چی شد که به این نتیجه رسیدین ‫که آماده این؟
‫ما از اولش هم آماده بودیم.
‫فقط منتظر لحظۀ مناسبش بودیم.
‫[جی پی مورگان چیس]
‫خیلی خب، ۷۲ ساعت وقت دارید ‫تا حساب کنید چقدر می ارزن.
‫۱۰۰ میلیون سهام برای ما. ‫برید.
‫بیا یه لحظه در مورد مسائل مالی صحبت کنیم.
‫هیچ اطلاعات مالی ای رو ‫توی اظهارنامۀ محرمانه افشا نکردی.
‫توی فایلی که در اختیار ما دادی...
‫می بینیم که درآمدتون در سال ۲۰۱۷ ‫تا ۱.۸ میلیارد دلار رفت بالا.
‫ولی این در حالی بود ‫که ۱.۹ میلیارد زیان خالص داشتید.
‫ولی توی چارک چهارمِ سال مالی ‫۲.۴۳ میلیارد درآمد سالانه داشتیم.
‫برید.
‫[شرکت گلدمن ساکس]
‫و تعداد اعضامون یه پرش بزرگ داشت،
‫از ۱۸۶.۰۰۰ به ۴۰۱.۰۰۰ رسیدیم.
‫اوبر، لیفت، پینترست، اسلک و حالا وی ورک.
‫شرکت «وی». آره. آره.
‫- شرکت «وی». ‫- خیلی ممنونم.
‫از این بابت عذر می خوام. ‫همه ـشون آماده شدن تا امسال عمومی بشن.
‫و اسمش رو گذاشتن: ‫«رم کردنِ تکشاخ».
‫ما حامیِ موفقیتِ همه هستیم.
‫دلیلی نداره که نباشیم.
‫خیلی نسبت به تقاضای سرمایه گذاری ‫روی عرضۀ اولیه ـمون مطمئنیم.
‫خیلی خب.
‫بریم سراغش.
‫[شرکت مورگان استنلی]
‫زمان مناسبی برای مأموریتِ شرکتمونه.
‫- چه مأموریتی؟ ‫- افزایش سطح هوشیاریِ جهان.
‫و عمومی سازی، کمک می کنه ‫تا به این هدف دست پیدا کنیم.
‫وای خدا. خیلی هیجان انگیزه.
‫میشه یه چایی برام بیاری؟
‫- آره. ‫- ممنون.
‫مادر ترزا.
‫باب مارلی.
‫آدام نیومن.
‫هدفت برای افزایش سطح هوشیاری جهان ‫ما رو یاد این اسطوره ها میندازه.
‫«زندگیتون رو دوست داشته باشید، ‫جوری که دوست دارید زندگی کنید.»
‫باب مارلی گفته. روحش قدرتمند! ‫(به جای روحش شاد)
‫تنها فرق بین شما و آمازون ‫و گوگل و علی بابا...
‫اینه که شما دارید سریعتر رشد می کنید.
‫ما در نوع خودمون بهترین هستیم ‫و بهترین ها لایقِ بهترین ها هستن.
‫حس می کنم می دونم تو برای چه چیزایی ‫ارزش قائلی، آدام.
‫برای رابطه های شخصی!
‫و فکر کنم بدونی که ما اولین بانکی هستیم ‫که داریم پیشنهاد خرید سهام می دیم.
‫جیمی، بیشتر از اونی که بدونی ‫برات ارزش قائلم.
‫سؤال اینجاست ‫که تو چقدر برام ارزش قائلی؟
‫چهل و شش میلیارد.
‫توی آخرین جلسۀ مالی ـمون ‫چهل و هفت میلیارد ارزش گذاری شدیم.
‫نه، نرخت خیلی پایینه، دوستِ من.
‫خیلی پایینه. حیف شد.
‫بین هیجده تا پنجاه و دو.
‫بین هیجده تا پنجاه و دو؟
‫خب، بستگی داره چقدر بتونیم...
‫شصت میلیارد؟
‫سؤال اینجاست که چرا انقدر کم؟
‫اتفاقاً ما فکر می کنیم ‫جزو پیشنهادهای بالاست.
‫شصت و سه.
‫۱۸ سِنت بهش اضافه کن...
‫تا قبول کنم.
‫فکر می کنم رقم منطقی ای ‫برای سرمایه گذارهامون...
‫و برای سرمایه گذارهای آینده ـمون...
‫و از همه مهمتر،
‫برای کارمندانمونه.
‫حالا بیاید بریم کلی پول در بیاریم.
‫باشه؟ کلی پول!
‫خیلی خب.
‫خب، با تیمت به صورت مشترک ‫کار روی سندِ «اِس وان» رو شروع می کنیم.
‫اون معرفی نامۀ وی ورک... ‫معرفی نامۀ رسمیش به مردمه،
‫پس یکی از مهمترین بخش های پروسه ـست.
‫- زودتر قالش رو می کَنیم. ‫- باشه، باشه، حتماً.
‫بنویسیدش، ‫بعدش من بهش انرژی و قدرت میدم.
‫آدام، یه سند قانونی و مالیِ مهم ـه.
‫- می سپاریمش به متخصصینِ این حوزه. ‫- می فهمم.
‫میگل راست میگه، آدام.
‫مسائل به شدت تخصصی ایه. ‫الزامات گزارشگری مالی و مسئولیت های حقوقیه.
‫- بعید می دونم بخوای توش دخالت کنی. ‫- گوش کن چی میگم.
‫قبلاً اینطور بود.
‫علاقه ای به روش های قدیمی ـمون ندارم.
‫به دنیایی که در انتظارمونه علاقه دارم.
‫می فهمی؟ یه دنیای جدید می سازیم.
‫یه دنیای جدید، میگل.
‫به کارمندهات بگو استارتش رو بزنن، ‫بقیه ـش رو خودمون انجام می دیم.
‫باشه؟
‫ممنون.
‫گندش بزنن.
‫چی شده؟
‫فکر کنم می تونستیم ۶۴ میلیارد هم بگیریم.
‫بیخیال!
‫- آره! قرار خوبی بستیم. ‫- آره! آره!
‫- آره! ‫- آره!
‫آره!
‫آره! آره!
‫ریوکا.
‫ریوکا، بیا کنارم بشین، لطفاً.
‫به عنوان شوهرت ازت نخواستم، ‫به عنوان مدیر عاملت ازت خواستم.
‫این مسئله کاریه. لطفاً بیا بشین.
‫لطفاً.
‫فقط چند لحظه بشین.
‫ممنونم.
‫آب هویج.
‫می دونی سند اِس وان چیه؟
‫من توی وال استریت کار می کردم، آدام. ‫می دونم اِس وان چیه.
‫معرفی نامۀ یه شرکت به دنیاست.
‫بیانیۀ مأموریت ـه. علت ماهیت ـه.
‫دقیقاً.
‫وکیل ها و بانکدارها ‫جزئیات مهم قرارداد رو می نویسن،
‫ولی اصلش رو ما می نویسیم.
‫باید مثل یه موجود زنده باشه که نفس می کشه،
‫و... باید قصۀ شرکت «وی» رو بگه.
‫و شرکت «وی» از اولش...
‫توی من و تو خلاصه می شده.
‫با من بنویسش.
‫نه.
‫تو شرکت رو ساختی. ‫پس خودت بنویس.
‫اون پادکستی که رفتی رو دیدم.
‫به نظرم معرکه بودی.
‫یه پادکست ساده بود. اهمیتی نداره.
‫معلومه که اهمیت داره. ‫مهم بود.
‫دیمین میگه...
‫فکر می کنی پیامت به اندازۀ کافی ‫مخاطب نداره.
‫منم قبول دارم.
‫می خوای پیامت رو به گوش همه برسونی؟
‫می خوای... می خوای مدرسه ـت رو رشد بدی؟
‫می خوای صدات شنیده بشه؟
‫پس اِس وان رو باهام بنویس.
‫نه در قالبِ همسرم،
‫در قالبِ شریکم.
‫به همین راحتی ها نمی تونن...
‫به حرفِ شریک بنیانگذارِ ‫یه شرکت چند میلیارد دلاری گوش نکنن.
‫شنیدم ۱۰۰ میلیارد بوده.
‫شرکت گلدمن یه پیشنهاد تریلیاردی داده.
‫گوش کنید چی میگم. ‫اختیار معامله ـتون رو بخرید.
‫- اختیار معامله رو بیخیال. من یه واحد میخرم ‫- من وام های دانشجوییم رو میدم.
‫من که پولام رو نقد می کنم ‫و از اینجا می زنم به چاک.
‫نه، جدی میگم.
‫اینجوری وقتی سهام هاتون رو می فروشید ‫مالیات بر سود سرمایه کمتر میشه.
‫ولی من پولی ندارم. ‫چه جوری اختیار معامله ام رو بخرم؟
‫من یه وام از پدر بزرگ و مادربزرگم گرفتم.
‫- طبیعیه دیگه. ‫- آره.
‫توجه! توجه، کارمندان خوشگلِ وی ورکیِ من!
‫قبیلۀ من! خانوادۀ من!
‫بقیۀ روز رو بهتون مرخصی میدم. ‫و فردا رو!
‫پس گل هاتون رو آب بدید. ‫به مادرتون زنگ بزنید. برید قدم بزنید.
‫برید عاشق بشید.
‫هر کاری می کنید بکنید، ‫ولی از اینجا برید بیرون.
‫برید، برید، برید. باشه؟
‫- ممنونم. برید، برید، برید. ‫- داره جدی میگه؟
‫شوخی نداره.
‫حس می کنم داره تستمون می کنه.
‫بقیه کجان؟
‫بهشون یه روز مرخصی دادیم. ‫در واقع، دو روز.
‫تازه، همۀ کسایی که لازم داریم همینجا هستن.
‫نه حواس پرتی ای هست، ‫نه سر و صدایی.
‫فقط خودمونیم.
‫به بیاتریس گفتم سندهای اِس وانِ ‫عرضه های اولیۀ برترِ ۱۰ سال اخیر رو چاپ کنه
‫من میرم شروع کنم به مطالعه کردن.
‫فکر نمی کنم چیزی از اونا یاد بگیریم.
‫اگه کاری داشتی من توی دفترمم.
‫نظرت چیه قبلش یه کم یوگا کار کنیم؟
‫یه ذره نرمش کنیم؟
‫قهوۀ لاته؟
‫اون کاپوچینوئه.
‫تقریباً مطمئنم لاته ـست.
‫کاپوچینوئه.
‫دستیارهام بهش میگن لاته.
‫چون تو بهش میگی لاته ‫و هیچکس نمی خواد بهت بگه اشتباه می کنی.
‫بگو چیکار کنم،
‫چون هزار بار عذرخواهی کردم ‫ولی فایده ای نداشت.
‫چه جوری این وضعیت رو پشت سر بذاریم؟
‫هیچ جور! تا ابد وجود داره.
‫یعنی حرف دیگه ای نداری؟
‫- تموم؟ ‫- واقعاً فکر می کنی خودت تنها اینا رو ساختی؟
‫واقعاً؟
‫بهم یه تئاتر دادی، ‫بهم یه شغل دادی،
‫بهم یه مدرسه دادی...
‫چیزایی که ازم گرفتی چی؟
‫تو پولای پدرمـو ازم گرفتی.
‫تمام باورهام رو برداشتی
‫و یه بسته بندی شکیل ‫برای خزعبلاتت ساختی.
‫تو حتی حرف های منم دزدیدی.
‫«افزایش سطح آگاهی مردم دنیا.»
‫اینو کی گفت؟ تو؟
‫تو بدون من به هیچ جا نمی رسیدی.
‫راست میگی.
‫اینا حرفای توئن.
‫ولی آیا بهشون اعتقاد داری؟
‫چطوری می تونی سطح آگاهی جهان رو بالا ببری
‫وقتی حاضر به گذشت نیستی؟
‫کاپوچینوت اینجاست.
‫خب این همون قطعه ایـه که ‫خواسته بودین.
‫داره ما رو به فکر وا می داره ‫که از خودمون بپرسیم:
‫«چه چیزی ارزشِ زمان و توجه ما رو داره؟»
‫آره باحاله.
‫حس می کنم زُل زده تو چشمام.
‫خب، چند قیمتـه؟
‫آدام و ربکا چندین سالـه ‫که مشتری ما هستن،
‫واسه همین دوست داریم تخفیف اونا رو ‫برای شما هم اعمال کنیم.
‫چه عالی، ممنون.
‫بله، پس میشه ۴۸ میلیون.
‫با تخفیفش انقدره؟
‫شنیدم که بزودی از پس خریدش برمیاین.
‫آدام قضیۀ عرضه اولیه رو تعریف کرد. ‫مبارک باشه.
‫اون یکی، چی؟
‫اون یکی رو دوست دارین؟
‫حق با تو بود.
‫اینا خیلی بی مصرفـن.
‫و بی جون.
‫عین مُرده هان.
‫یادم انداختن که چرا حالم از کار کردن ‫تو «وال استریت» بهم می خورد.
‫اون چیه؟
‫اینا رو میگی؟ ‫یه سری چیزِ مُردۀ دیگه که وکیل ها فرستادن.
‫بیا نگاه کن.
‫عامل خطر؟
‫«یک: این رشد سریع مون ‫ممکنه همیشگی نباشه.
‫دو: ما سابقۀ ضرر داریم،
‫و اگر رشدمون با همین شتاب ادامه پیدا کنه،
‫ممکنه نتونیم تا آیندۀ نزدیک ‫به سوددهی برسیم.»
‫و شمارۀ سه:
‫آدمای کوچیک با ترس شکوفا میشن!
‫و ما اصلاً کوچیک نیستیم!
‫نه، ما با امید شکوفا میشیم،
‫به کمک خلاقیت و قوۀ تخیل و...
‫و عشق.
‫باشه. خب چطوری اینو بیان کنیم؟
‫خلاقیت با کلمات شروع میشه دیگه، درسته؟
‫خب، کلمات چی ان؟
‫بیا.
‫بیا، بیا، بیا.
‫اجتماع.
‫[وی ورک]
‫آگاهی.
‫رشد.
‫رشد عرفانی!
‫اراده!
‫- مثبت اندیشی. ‫- معنا.
‫امید!
‫- ما. (وی) ‫- ما!
‫من بدون تو هیچ ـم.
‫بروس ـم، آدام.
‫این چه مزخرفیـه که من شنیدم تو و ربکا ‫می خواین سند «اِس اون» رو بازنویسی کنید؟
‫این سند خیلی فنی ـه و...
‫اصلاً می دونی چیه؟ الان میام اونجا.
‫سلام!
‫ما کلماتـمون رو جور کردیم.
‫و حالا باید اعداد و ارقام رو جور کنیم.
‫خوشبختانه، تنها اعداد و ارقامی ‫که واسه وال استریت اهمیت دارن
‫در واقع حروف ـن.
‫ا ی ب ی ت ا، «ایبیتا».
‫ای بی تا.
‫که مخففِ «درآمد قبل از بهره، ‫مالیات و استهلاک»ـه.
‫ایبیتا یک شیوۀ مطابق معیار ‫برای ارزیابی عملکرد شرکت ها
‫و مقایسۀ اون با دیگر شرکت هاست.
‫و قدرتش به اینه که ‫همه ازش استفاده می کنن.
‫و بخاطر اینکه همه ازش استفاده می کنن، ‫می تونید دو چیز قابل قیاس رو با هم مقایسه کنید.
‫- گور بابای ایبیتا! ‫- واسه چی؟
‫پول زیادی از دست میدیم.
‫ما اگه بخوایم می تونیم همین فردا ‫به سوددهی برسیم،
‫ولی داریم خرجِ رشد می کنیم.
‫خب که چی؟
‫اینا صرفاً یه سری حروفـن. ‫بیا از حروف دیگه استفاده کنیم.
‫قالبشـو تغییر بدیم.
‫ما نباید اجازه بدیم راه و روش های ‫سنتی محدودمون کنه.
‫اگه حروف اونا همخونی نداره، ‫حروف جدید می سازیم.
‫چی گفتی الان؟
‫گفتم از حروف جدید استفاده می کنیم.
‫- اِس وان ـمون کو؟ ‫- اینجاست.
‫با همون اس وانی پیش می ریم ‫که وکیل ها بهمون دادن،
‫و بعد فقط کافیه هزینه های اجاره و مستأجر
‫و کارمندها و مخارج طراحی،
‫و مخارج مدیریتی و بازاریابی ‫رو ازش حذف کنیم.
‫بعدش سوددهی نشون میدیم.
‫اسمش هم می ذاریم ‫«ایبیتای تنظیمی اجتماعی».
‫و بهشون.. بهشون ارزش واقعیِ ‫اجتماع مون رو نشون میدیم!
‫باشه. خب، میشه همینو تکرار کنی؟
‫باشه، آره.
‫یکم به سمتِ راست.
‫راست، راست تر. حله. عالی شد بچه ها.
‫ایول. خب، بیاید یه عکس بگیریم.
‫شما هم می تونید توی تصویر باشید. آره.
‫[بیا بگیرش]
‫سلام، رفیقِ عینهو برادرم.
‫تابلوی لیکتنستاین رو نگرفتم،
‫ولی به جاش یه چیز بهتر گرفتم.
‫بعد راستی...
‫اگه برای سند اِس وان هم کمکی خواستین،
‫من هستم.
‫ای جان! خودشه.
‫اینجا امشب خونۀ ماست.
‫- ببین عجب جاییه. بیا. ‫- کفش هامـو در نیارم؟
‫نه بابا، نمی خواد کفشاتـو در بیاری.
‫فکر می کردم فقط اومدیم ‫نامۀ آدام رو بگیریم.
‫بیا اینجا. می خوام اینو لمس کنی. ‫نه اصلاً، می خوام بگیریش دستت.
‫- بذار سر جاش. ‫- بگیرش.
‫- گفتم بذارش سر جاش. ‫- و گرنه میندازمش.
‫چه حسی داره؟
‫- حس خوبی داره. ‫- حس محشری داره.
‫بیا بریم بزنیمش بر بدن.
‫نمی دونم آخه. می ترسم. ‫اگه برگردن، چی؟
‫- آره بابا، ریسکیـه. ‫- انقدر بد به دلتون راه ندین.
‫آدام که اصلاً براش مهم نیست.
‫تازه، بچه ها و پرستارهاشون رو هم ‫با یه فَروَند «بلید» فرستاده همپتونز.
‫پس چیزی نمیشه.
‫منظورت با هلی کوپتره؟
‫- آره، چه چیز دیگه ای می تونه باشه؟ ‫- عجب.
‫خب بذار ببینم چی داریم.
‫خوراکی وگان.
‫یادش بخیر بابام رو بطری های نوشیدنی علامت ‫می ذاشت که ببینه من و خواهرم ناخُنک می زنیم یا نه.
‫ما دیگه بچه نیستیم.
‫تو دیگه یه مَرد گنده شدی ‫که قراره میلیونر شه.
‫- پس مثل میلیونرها رفتار کن. ‫- آره مایکی.
‫تازه، من یه بار تو خشک شویی ‫یه چک ۸۴ هزار دلاری تو شلوار آدام پیدا کردم.
‫واسه همین یه حسی بهم میگه که ‫دیگه آمار نوشیدنی هاش دستش نیست.
‫خب، هر کی یه لیوان برداره.
‫به افتخار چی نوش جان کنیم؟
‫این عرضۀ اولیه.
‫- این عرضه اولیۀ خفن. ‫- آره.
‫- برگام. ‫- آره واقعاً.
‫باشه، خب.
‫کلویی، تو می خوای با اولین ‫یک میلیون دلارت چی بگیری؟
‫و لطفاً چیزایی مثل
‫وام دانشجویی و این چرت و پرتـا رو بیخیال شو.
‫خب می دونی من هیچی لازم ندارم.
‫آره خب، هیچکس چیزی لازم نداره.
‫ولی کلویی...
‫کلویی...
‫- لطفاً نکن. ‫- دلت چی می خواد، کلویی؟
‫چی می خوای؟
‫- داری می ترسونیم... ‫- زُل بزن تو چشمای من.
‫اگه چیزای خفن می خوای، ‫باید اراده کنی.
‫اراده.
‫که با خودش موفقیت و خوشبختی میاره.
‫کلویی، مگه تو نمی خوای ‫سطح آگاهی مردم دنیا رو بالا ببری؟
‫- ببرش بالا کلویی! به «ما» (وی) فکر کن. ‫- نه!
‫- کلو وی. ‫- کلو وی!
‫کلو وی ـه.
‫عجب!
‫هی. سؤال رو نپیچونی هـا.
‫چی می خوای بخری؟ ‫دوست دارم بدونم.
‫هیچوقت شده فکر کنی ‫که داری به آدام تبدیل میشی؟
‫- این حرفـو نزن. ‫- داری میشی.
‫ببینم واقعاً منظورت اینه که ‫من دارم شکلِ آدام میشم؟
‫بعید می دونم.
‫- نمک می ریزی؟ ‫- آره.
‫برو بالا.
‫- آره. ‫- صبر کن. یک دو سه، برو.
‫- می خوای بگیرمت؟ ‫- نه.
‫- یه ذره هم نمی خوای؟ ‫- نه.
‫زدیم تو خال.
‫[کیف ۲۳ هزار دلاری از برند اِرمس]
‫بگیرش! بگیرش!
‫بیخیال، می تونی قسطی پولشـو بدی.
‫من پارسال بعد از پرداخت مالیاتم ‫از این کمتر در آوردم.
‫آره حاجی، ولی پارسال عرضه اولیه نداشتیم.
‫هی پسر، نگاه کنید. ‫اینجا چه قصریـه.
‫از دفعۀ قبلی که من اومده بودم ‫یه طبقۀ کامل اضافه کردن.
‫آره. تازه خونه شون تو سان فرانسیسکو ‫یه اتاقِ گیتاری شکل داره.
‫شرط می بندم توش برنامه می کنن.
‫نه. اونا از این کارا نمی کنن.
‫فقط کارهای عرفانی می کنن ‫و روح هاشون یکی میشه.
‫خریدیش؟
‫نه بابا، فقط زُل زدم بهش.
‫آدام ـه.
‫- چرا داره ویدئو کال می کنه؟ ‫- چی؟
‫- چرا ویدئوکال گرفته باهام؟ ‫- نه مایکی.
‫جواب نده.
‫- اون خبر نداره ما اینجاییم. ‫- عوضی.
‫باید جواب بدم.
‫- گوشیتـو بشکون! ‫- حالا نیازی نیست جواب بدی.
‫- چرا باید جواب بدم. ‫- هیچ جوره جواب ندی هـا.
‫لعنتی، صدای موزیک رو کم کن.
‫سلام آدام. چه خبرا؟
‫پرینتر خراب شده.
‫باشه. خب می تونی ریسِتش کنی. ‫یادته دفعۀ قبل بهت یاد دادم؟
‫بزودی می بینمت.
‫«بزودی می بینمت» دیگه چه صیغه ایـه؟
‫- جمع و جور کنید و گم شین بیرون! ‫- بیخیال، گرفتی ما رو؟
‫کیفـه رو بخر.
‫- باشه باشه. ‫- فعلاً!
‫- دوستتون دارم، بچه ها. فردا می بینمتون. ‫- نه! یعنی...
‫- نه. بیخیال. لعنتی. ‫- دوسِت دارم داداش.
‫ایول!
‫احتمالاً یکی با پا رفته ‫روی محافظ برقش.
‫تو واقعاً یه نابغه ای، مایکی.
‫پسر خوبی هستی.
‫تو از اول کار همراه ما بودی، نه؟
‫- بله. ‫- از اولِ اولش.
‫الان ده سالی میشه، نه؟
‫- بله. ‫- آره آره.
‫مایکی.
‫مایکی مایکی مایکی.
‫چیزی زدی؟
‫با چندتا از دوستام یه چیزایی خوردیم.
‫با دوستات؟
‫این بو رو خوب می شناسم.
‫اسموتی.
‫- درست نمیگم؟ ‫- بله درست میگین.
‫اسموتی دوست داری؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫آره. خب حق هم داری.
‫آدم باید چیزای ناب رو امتحان کنه.
‫با من بیا. بیا بیا.
‫بیا با من، مایکی.
‫منم دوست داشتم باهات بخورم، ولی
‫رژیم ـم.
‫رژیم. چه باحال.
‫خب...
‫تو ۲۱ سالتـه، نه؟
‫- تقریباً داره ۲۶ سالم میشه. ‫- واقعاً؟ خب، خیلی بیبی فیسی.
‫خوب مزه مزه ـش کن. ‫مزه ـش رو بچش.
‫- بده من. ‫- ببخشید.
‫- یکی دیگه بزن. ‫- شرمنده از روی عادتـه.
‫حالا.
‫جرعه جرعه بخور، آروم.
‫خوب طعمشـو بچش.
‫بهم بگو چه مزه ای حس می کنی.
‫یه ذره...
‫زغالی؟
‫مایکی.
‫مزۀ پول میده.
‫تو چندتا سهم داری؟
‫حدود ۸۰ هزارتا.
‫۸۰ هزار؟
‫خب مایکی، وقتی عرضه اولیه رو شروع کنیم،
‫سهامت حداقل ۳۰ میلیون ‫ارزش پیدا می کنه.
‫دیگه وقتشـه به چیزهای ‫لوکسِ زندگی عادت کنی، مایکی.
‫بیا، مال خودت.
‫بیا بگیرش. لذت ببر. مال خودته.
‫مثل یه خاطره ـست.
‫ریوکا!
‫ناماسته.
‫همونطور که می دونی، ‫مایکی از اولِ راه همراه ما بوده.
‫ده سال میشه؟
‫- ده سال! ‫- آره.
‫- واقعاً؟ چه عالی. ‫- ده سال.
‫آره آره.
‫فکر کنم دیگه باید برگردیم سر کار.
‫- حتماً. ‫- اون شب اول رو یادته؟
‫شبی که شعبۀ اولـمون رو باز کردیم؟
‫آره. چطور می تونم فراموش کنم؟ ‫چطوری فراموش کنم؟
‫تو دفتر می چرخیدیم و میزها رو به هم پیچ می کردیم ‫و سعی می کردیم اینترنت رو وصل کنیم؟
‫و عین چی می خندیدی ‫و کارها رو انجام می دادی.
‫وی ورک یه بیزنس نیست. ‫یه حس ـه.
‫و ما باید این حس رو ‫به مردم منتقل کنیم.
‫با چارت و شماتیک و سرواژه ‫هم نمیشه این کارو کرد.
‫حتی کلماتِ درست هم ‫تا یه حدی کمک می کنن.
‫ما به...
‫ما به تصویر نیاز داریم.
‫- تصویر. تصویر. ‫- آره تصاویر.
‫این واسه سند اِس وان رایجـه؟
‫ما باید مردم رو تو کار شرکت بدیم.
‫باید اون حسی که همه مون شب اول ‫داشتیم رو بهشون بدیم.
‫صبر کن، تو اصلاً اون شب بودی؟
‫یادم نمیاد اونجا بوده باشی.
‫- من بودم و جیکوب... ‫- معلومه که بودم.
‫- من همیشه اینجا بودم. ‫- همیشه.
‫مرسی که اومدی.
‫ممنونم مایکی. لطف کردی.
‫خب، مایکی.
‫ببینم با این وضع که ‫نمی خوای رانندگی کنی، نه؟
‫- نه نه. ‫- خوبه.
‫- اونا مسخره ـم می کنن. ‫- نه.
‫- پشت سرم حرف می زنن. ‫- نه نه.
‫اونا فکر می کنن مدرسه یه پروژۀ دوزاریـه.
‫فکر می کنن به گوش من نمی رسه، ‫ولی می رسه.
‫حتی مواقعی که نشنوم، حس می کنم.
‫این «اونا» کین؟ اونایی که میگی کین؟
‫اسمـشون رو بهم بده تا پرتشون کنیم بیرون.
‫اخراجن.
‫کل شرکت رو که نمی تونی اخراج کنی.
‫چرا می تونم. ببین چه طوری اخراج کنم.
‫- خرکششون می کنم و... ‫- مهم نیست، مهم نیست.
‫من دیگه از این مسائل گذشتم.
‫بالآخره متوجه شدم که...
‫چه نقشی دارم.
‫من نابغه نیستم، یا جادوگر و الهه.
‫من حتی مدیر ارشد برند هم نیستم.
‫نه واقعاً.
‫قبلاً فکر می کردم وظیفه ام حفاظت از روح این شرکته،
‫اما حتی این هم نیست.
‫من خودم روح این شرکتم.
‫آره درسته.
‫همین طوره.
‫و تو توی تمام اتم ها و مولکول ها و تار و پودِ
‫تمام شعبات وی ورک دنیا وجود داری.
‫وی ورک یک شرکت اجتماعیست
‫که متعهد به تأثیرگذاری حداکثری در سطح جهانی است.
‫ما این رو به انرژی «ما» اختصاص می دیم.
‫که بزرگ تر از یکا یکمونه،
‫ولی درون تک تکمون هست.
‫ما معتقدیم که شرکتمون این قدرت رو داره که سطح کار...
‫زندگی...
‫و رشد افراد رو بالا ببره.
‫«شرکت وی ورک، منع استفاده از ‫گوشت و پلاستیک و کاربن را تضمین می کند.
‫مأموریت ما چیزی جز افزایش ‫سطح آگاهی مردم جهان نیست.»
‫از شما دعوت می کنیم در ساختن ‫دنیایی بهتر به ما بپیوندید،
‫چون که «ما» تازه شروع کردیم.
‫این دیگه چه سمی بود؟
‫می دونستم از درکش خارجه.
‫این متن سند اس وانمون بود.
‫اما نگران نباش، «کامی شماره 2».
‫هر چی وکلا خواستن هم داخلش هست.
‫- ما فقط عرف های دِمُده رو از توش حذف کردیم. ‫- صحیح.
‫این عکس ها... خدای من.
‫این مقدمه...
‫شما اس وان رو به کتاب داستان تبدیل کردید.
‫- کامی. ‫- خب؟ بروس.
‫شما اصلاً یه نمونه اس وان دیدید؟
‫کامی عزیز، من خودم تو وال استریت کار کردم.
‫پس بله، می دونم اس وان چه جوریه.
‫حله.
‫یه سئوالی ازت دارم.
‫شما می دونی «ماندرین» چیه؟
‫نه؟ خب بذارید بهتون بگم.
‫وقتی رفته بودم چین، ‫که شعبه شانگهایمون رو افتتاح کنم،
‫و داشتم با بازرس ها و مأمورهای دولت
‫ و کلی بازرس و مأمور دولتیِ دیگه سر و کله می زدم،
‫دوستان چینی من، لغت «ماندرین» رو بهم یاد دادن.
‫ماندرین به مقامات دولتی گفته می شد
‫که در چینِ قرن15ام در نظام شاهنشاهی کار می کردن.
‫خودشون فکر می کردن خیلی خفنن
‫چون از سیستم گزینشیِ سخت گیرانه ای قبول و انتخاب می شدن.
‫امپراطور می خواست این طوری فکر کنن، ‫چون با همچین طرز فکری،
‫جذبه و قدرت زیادی بدست می آوردن،
‫و همه به حرف هاشون گوش می کردن.
‫اما حرف اون ها ‫در واقع حرف خود امپراطور بود.
‫اون هیچ سازمان یا بصیرت... ‫یا قدرت واقعی ای نداشتن.
‫پس علیرغم تما غرور و تکبرشون، ‫اون ها صرفاً مأموران دولت بودن.
‫خدمتگزاران مردم.
‫عروسک خیمه شب بازی.
‫شما یه ماندرینی.
‫و من...
‫من یه امپراطورم.
‫ارسالش کن، بروس.
‫تو که نمی خوای موافقت کنی، نه؟
‫شاید بد نمی گه. ‫شاید وقت یه رویکرد جدید رسیده.
‫می خوای اجازه این کار رو بدی؟
‫هجمه زیادی میاد رومون.
‫تیکه پاره امون می کنن.
‫راستی یه قضیه دیگه.
‫ماندرین ها
‫اکثرشون اخته بودن.
‫[شرکت وی]
‫- ملکه من. ‫- بله پادشاه من.
‫- تشکر. ‫- خواهش می کنم.
‫اون تو وال استریت کار کرده.
‫فقط 3هفته.
‫- رسیدیم بچه ها. ‫- ما داریم می آییم!
‫همپتونز، ما داریم می آییم.
‫عجب چیزیه، پسر.
‫- فقط یه جوری می شه رفت همپتونز. ‫- همپتونز!
‫[ «آدام»: ‫در 169صفحه یافت شد. ]
‫[ «ربکا»: ‫در 20صفحه یافت شد. ]
‫[ «میگل»: ‫در 6صفحه یافت شد. ]
‫[یه نگاه به این اس وانِ وی ورک که حالا ‫رسید دستم بنداز. فکر کنم برات جالب باشه]
‫حالا جدی، حاجی. ‫از این معامله چقدر به تو می رسه؟
‫در بدترین حالت، شاید 20-30 میلیون دلار.
‫- 20-30 میلیون؟ جانم؟ ‫- آره.
‫اما اگه طوری که انتظار می ره پیش بره،
‫شاید ۵۰میلیون هم بشه.
‫- برگام. 50میلیون! ‫- آره حاجی!
‫[پست جدید: وی... چی شد!؟]
‫حاجی، باید بیای این رو بخونی.
‫«گالووی» الان تو وبلاگش ‫وی ورک رو ترکوند.
‫گزارش اس وانشون رو خوندی؟
‫[وال استریت ژورنال]
‫[همین الآن بخرید]