اسم من ریکه.
من تکاور نیروی دریایی ایالات متحده م.
جنگ مثل جهنمه...
ولی هرگز تصور نمی کردم که همچین چیزی رو تجربه کنم.
«.ساخته شده براساس یک داستان واقعی»
در شهر شیکاگوی ایالت ایلینوی بزرگ شدم،
و پدربزرگِ پدرم تو جنگ جهانی اول جنگید «.ریک»،
پدربزرگم تو جنگ جهانی دوم،
و پدرم تو ویتنام.
می خواستم مسیر اونا رو ادامه بدم «.کورتین، همسرِ ریک».
خب، پدرم تأثیر به سزایی تو زندگی م داشت.
دشمن اینجاست، پسرم اون جاده رو می بینی؟.
مطمئنم که می زنمش.
.تو بچگی هام می خواستم شبیه اون بشم .هنوزم می خوام مثل اون بشم
بفرما.
.می پرستیدمش
‫بدون هیچ تردیدی هرکاری ‫از دستش برمی اومد برام می کرد.
.یعنی بدون لحظه ای شک، هرکاری برام می کرد
نزدیکش زدی. این و ببین.
اینجا رو باش.
با انگشت پای چپت هدف گیری کن.
بفرما.
حالا دیگه بهش زدی.
تا دَه دقیقه ی دیگه
یه گروه با تعداد بالا از سمت اون تپه می آن.
اگه جای تو بودم، سنگ هام رو آماده می کردم.
‫پدرم جزو نیروهای ویژه ی ارتش ‫در جنگ ویتنام بود.
،یه نشان ستاره ی برنزی بهش اهدا شد
.که جایزه ی بسیار معتبرِ شجاعته
پس تنها راهی که می تونستم از اون موفق تر بشم
عضویت در نیروی تفنگ داران دریایی بود.
تفنگ داران دریایی بهترینِ بهترین هاس
«.پس با خودم گفتم: باید عضو همین ارگان بشم»
«.دِب، خاله ی ریک»
و در طول جنگی که درگیرش بودیم،
میدونین، شکی نبود که اگه کسی عضو واحد پیاده نظام تفنگداران دریایی بشه،
یعنی باید به جنگ بره.
اوهوم.
خب، ما هم فهمیدیم که باید بریم افغانستان «.سرجوخه استَف براوو، سرجوخه ی گروهِ ریک».
باید به یه منطقه ی جنگی می رفتیم.
«.جودی، مادرِ ریک»
اونجا توسط طالبان اداره می شد، می دونین ،اگه واسه بازرسی به اون منطقه برین،
‫اونا بهتون شلیک می کنن، ‫حالا با هرچی که بشه، می دونین
آر.پی.جی، خمپاره انداز یا مسلسل.
نمیخواستم جلوش خیلی گریه کنم.
می رفتم دستشویی تا جیغ و داد بکشم و دعا کنم.
می دونستیم قراره دوران سختی باشه.
واقعاً لحظات خیلی طولانیِ غمناک و پر از اشک و غصه ای داشتیم،
ولی تو هم به بابات رفتی .و مثل اون بچه ی سرسخت و مقاومی هستی،
خب، می دونین، اتوبوس ها رسیدن .ما هم آماده رفتن شدیم،
سرجوخه ی اول حضور و غیاب کرد.
براوو اونجاست.
قبلاً تو عراق جنگیده بود ،می دونین، سرجوخه س،
و اون کسی بود که، می دونین .همه بهش احترام می ذاشتن،
:پس، پدرم گفت خب، بیا بریم اونجا»
- «.بریم اونجا دخلشون و بیاریم - باید این یارو رو ببینم .
با دیدن سرجوخه ی سرسخت و پدرم در کنار هم
«.با خودم گفتم:«اُه، اُه
پسرم رو سالم برگردون.
.پدرم آدم خیلی محکم و سرسختیه
.هیچ وقت ندیدم که یه قطره اشک بریزه
ممکن بود آخرین باری باشه که
.می دیدمش
پس تو افغانستان از هواپیما پیاده شدیم
حس این که برای اولین بار از آمریکا خارج شده م
و پا گذاشتن تو اون کشور بیگانه،
که محیطش با هرجای دیگه ی زمین فرق داشت، عجیب بود.
به دوردست ها نگاه می کردم
.و تا چشم کار می کرد، بیابانِ بیکران بود
.هرجا سر می چرخوندیم کوه بود
،خیلی تجربه ی عجیب غریبی بود
«.با خودم می گفتم: «هی، دیگه تو آموزشی نیستیم
.دیگه اینجا جا افتادی. واقعاً تو افغانستانم
.دیگه همینه، می دونین، واقعیته
‫تمام آموزشهایی که دیدیم ما ‫رو آماده کرده تا به اینجا بیایم
‫و اگه صدای تماس یا چیزی شنیدیم، ‫باید واکنش نشون می دادیم.
.ولی من آماده بودم، پس بزن بریم
- .ریک - سلام رفیق. از دیدنت خوش وقتم .
- .بزن بریم - باشه .
.ریک یکی از بهترین تفنگ داران دریایی بود
،اون قاطع بود
.تأثیر بسزایی در جوخه مون داشت
در کل مدتی که اونجا بودیم،
من بهش به عنوان معاونم در جوخه اعتماد داشتم.
:پس، سرجوخه براوو من و برد داخل چادر و گفت
هی، می دونی، ما باید» بریم و گشت زنی کنیم
و معلوم نیست چقدر این کار طول می کشه،
«.ولی اساساً این کاریه که باید انجام بدیم
و...
کوله پشتی و
اِ4م رو برداشتم.
و زدم بیرون.
خیلی ترسناکه چون تو یه جای کاملاً واقعی ای
.که کَسایی هستن که برای کُشتنت آموزش دیدن
بجنبین!
کمک!
هی!
.دشمن هرلحظه ممکنه از اون تپه بیاد بیرون
‫بهتره سنگ هات رو آماده کنی، ‫سنگ هات و آماده کن، سنگ هات و آماده کن.
- !صبر کن! هی - بجنب .
بیا بریم! هی!
بیا بریم! بجنب!
هی! هی، نه!
جِف!
جف، باهام حرف بزن.
طاقت بیار رفیق. بجنب.
بی خیال. بی خیال...بی خیال جف.
خدایا!
جب.
یکی از دوستام بود، خیلی با هم صمیمی بودیم.
می دونی، از کامیون پرید بیرون،
تا به یه نفر دیگه کمک کنه.
و من نتونستم کمکش کنم.
ببخشید.
پنج نفر از افرادمون رو از دست دادیم.
به نظرم با توجه محیط و شرایطی که داشتیم،
پست تر و حقیرتر از هرچیزی
که باهاش مواجه بودیم
این بود که کلی مرگ و میر دور و برمون اتفاق می افتاد، خیلی زیاد.
- .نمی دونم - دیوونه کننده بود .
فقط با این لغت می شه توصیفش کرد.
می دونی، یعنی روبه رو شدن واقعی با مرگ.
تقریباً هر روز در مبارزه بودیم.
تنها هدفم زنده موندن بود.
بُکُش تا کُشته نشی.
- !کمک - بجنبین .
بریم رفیق! برو!
حرکت کن!
ام...
احساساتی که پیدا می کنی و چیزایی که بدنت باهاش مواجه می شه، غیرواقعیه.
خب از نبرد برمی گردیم :و می شینیم و با خودمون می گیم
«.چرا خیسم؟» می دونی، مثل این که خودتو کثیف کردی.
حالا دیگه مدتیه که داریم این کار رو می کنیم
و مدام در نبردیم.
این کار خیلی آسیب زاست، می دونی «بعد با خودت می گی:«کِی کافیه؟،
پس منتقل شدیم به باکوآ در افغانستان.
می دونین، فکر می کردم قسمت بدترش گذشته،
ولی روحمم خبر نداشت که چی قراره پیش بیاد.
:فقط بهمون می گفتن که «.هی، شماها باید برین پست بدین»
درواقع فقط منطقه ی عملیاتی رو تحت نظر می گرفتیم
و مطمئن می شدیم که کسی نخواد به ناحیه مون حمله کنه و اونجا رو بگیره.
‫و وظیفه ی پست دادنمون این شکلیه ‫که باید بریم بالای این ساختمون کوچک چوبی
‫می دونی، تو ارتفاعی که ازش بیرون و نگاه می کنیم و یه نقطه ی کوچکِ ناحیه رو می بینیم
.و تو یه قبرستون بودیم
.قبرهای اعضای طالبان اونجا بود
‫.وقتی از اون بالا نگاه می کردیم، ‫فقط قبرستون رو می دیدیم.
صدها جسد تو اون قبرستون بود.
‫وقتی سر پُست بودیم و بیرون رو نگاه می کردیم، تا جایی که چشم
چشم کار می کرد فقط
همه جا مرگ رو می دیدیم.
می دونین، خیلی ترسناکه.
یه شب بود که
باید نیمه شب شیفت می دادم.
سه ساعت از پست دادنم گذشته بود.
.هنوز کاملاً بیدار و هوشیار بودم
‫با خودم گفتم: «اُه، یکی جلوی محل پُست من ‫می خواد جلب توجه کنه.
کی اونجاست؟
سرجوخه براوو
فکر کنم یکی اون بیرونه.
می تونید به محل پُست من توجه بیشتری کنید؟
بازم می گم، اصلاً شک ندارم که یه چیزی اون طرفا دیدم، می دونین.
:خب، اون لحظه با خودم گفتم
«.شاید واقعاً یه چیزی اونجا باشه»
و اون موقع صحبت کردیم که بره بیرون و منور رو روشن کنه.
یه غول گنده و چشم قرمز بود که داشت منو می سوزوند.
می تونستم گوشتش رو روی اون صورت اهریمنی ش ببینم
که داشت از جاش کنده و جدا می شد
و پوستش آویزون شده بود.
وحشتناک بود.
نمی تونستم حرف بزنم.
نمی تونستم جیغ و فریاد بِکِشم.
نمی تونستم نفس بکشم.
تنها کاری که می خواستم بکنم این بود که پلک بزنم، چون چشم هام خیلی می سوختن.
هیچ کاری نمی تونستم بکنم.
بعد از همه ی چیزهایی که پشت سر گذاشتم،
فکر می کردم که این اهریمن می خواست من و بُکُشه.
آخرش انگار با خودش گفت
باشه، دیگه تمومه. ولت می کنم»، می دونین».
و می دونستم پلک بزنم و می دونین
یه نفسی گرفتم و شروع به دویدن کردم مستقیم دویدم سمت تنها چراغی که.
تو کل ناحیه بود
‫و اون نور از مرکز عملیات رزمی بود، ‫یعنی همون جایی که سرجوخه براوو بود.
تا حالا پیش نیومده بود که تفنگ داری بیاد سمتم و
همچین داستانی رو تعریف کنه،
مخصوصاً با چنین جزئیاتی
و درد و ناراحتی فیزیکی که همراهش بود.
ولی من به این تفنگ دارم اعتماد داشتم
و کلی تماس های صمیمانه با هم داشتیم که
می دونین، می تونست به جاش بابت خیلی چیزهای دیگه ابراز نگرانی کنه.
- .درسته - هرگز .
هرگز درباره ی هیچ کدوم از اونا نگران نبود.
درسته.
ولی تو این موقعیت، فقط :با نگاه کردن به قیافه ش، گفتم
«.اُه، خدای من»
پس اصلاً به این که واقعاً همون چیزی رو که
ادعا می کنه، دیده شک نکردی؟
نه، اصلاً، هرگز.
هیچ شکی نداشتم که اون چیزی که می گه واقعیه.
چیزی که تو داستانت خیلی برام قابل توجهه،
اینه که می دونم چقدر شجاعی
و اون چیز تو رو به وحشت انداخت.
این نکته باعث می شه احساساتی بشم.
بقیه ی زمانی رو که اونجا بودم همیشه خیلی عصبی و مضطرب بودم.
تا این که برگشتیم خونه.
.بعد دویدم تو بغلشون
‫نمی دونم. فکر کنم یکی از ‫شادترین روزهای زندگیم بود.
خیلی حس قوی ای بود، می دونین.
اون...
‫می دونین، یه پیوندی با هم داشتیم، ‫می دونین، از زمانی که بچه بودم
تلاشم این بود که مثل اون باشم.
گندش بزنن، ببخشید.
بالاخره اون پیوند رو به دست آوردم.
یعنی اون تیکه گم شده ش رو پیدا کردم.
هیچ وقت به پدرم درباره ی، می دونین،
اتفاقی که برام سر پُست تو افغانستان افتاد رو نگفتم.
نمی خواستم اعتبارم رو خراب کنم
ولی، آره.
چند هفته پیش، پدرم رو از دست دادم.
اون مُرد.
آره، اون چیزیه که من همیشه، می دونین،
حالا که بهش فکر می کنم می بینم از این که بهش نگفتم پشیمونم.
و چندوقت پیش،
تصمیم گرفتم دوباره ثبت نام کنم،
و برگشتم به افغانستان.
پس در آستانه ی دوباره اعزام شدنم بودم و داشتم آخرین تمریناتم رو
قبل از این که واقعاً برگردم اونجا انجام می دادم.
اهریمن برگشت.
سعی کردم تا جایی که می تونم بلند فریاد بزنم.
بالا رو نگاه کردم و دیدم اونم داره من و نگاه می کنه.
حس می کردم که از این کار لذت می بره
می خواست با دیدنش از ترس میخ کوب بشم.
‫حالا می خوام برای بار سوم، ‫باز هم برگردم افغانستان
می دونین، یعنی دو هفته ی دیگه،
پس درواقع میاد من و بیدار می کنه
و شاید خودش رو به این دلیل نشون داد «.که بگه: «جای تو این جا نیست
می دونین، که بگه دیگه برنگرد.
منو به وحشت می اندازه
و واسه تو می ترسم
چون نمی خوام دیگه همچین چیزی رو تجربه کنی.
می دونم اگه برگرده
.برای انتقام گرفتن برمی گرده
اسم من ریکه.
من تکاور نیروی دریایی ایالات متحده م.
جنگ مثل جهنمه...
ولی هرگز تصور نمی کردم که همچین چیزی رو تجربه کنم.
«.ساخته شده براساس یک داستان واقعی»
در شهر شیکاگوی ایالت ایلینوی بزرگ شدم،
و پدربزرگِ پدرم تو جنگ جهانی اول جنگید «.ریک»،
پدربزرگم تو جنگ جهانی دوم،
و پدرم تو ویتنام.
می خواستم مسیر اونا رو ادامه بدم «.کورتین، همسرِ ریک».
خب، پدرم تأثیر به سزایی تو زندگی م داشت.
دشمن اینجاست، پسرم اون جاده رو می بینی؟.
مطمئنم که می زنمش.
.تو بچگی هام می خواستم شبیه اون بشم .هنوزم می خوام مثل اون بشم
بفرما.
.می پرستیدمش
‫بدون هیچ تردیدی هرکاری ‫از دستش برمی اومد برام می کرد.
.یعنی بدون لحظه ای شک، هرکاری برام می کرد
نزدیکش زدی. این و ببین.
اینجا رو باش.
با انگشت پای چپت هدف گیری کن.
بفرما.
حالا دیگه بهش زدی.
تا دَه دقیقه ی دیگه
یه گروه با تعداد بالا از سمت اون تپه می آن.
اگه جای تو بودم، سنگ هام رو آماده می کردم.
‫پدرم جزو نیروهای ویژه ی ارتش ‫در جنگ ویتنام بود.
،یه نشان ستاره ی برنزی بهش اهدا شد
.که جایزه ی بسیار معتبرِ شجاعته
پس تنها راهی که می تونستم از اون موفق تر بشم
عضویت در نیروی تفنگ داران دریایی بود.
تفنگ داران دریایی بهترینِ بهترین هاس
«.پس با خودم گفتم: باید عضو همین ارگان بشم»
«.دِب، خاله ی ریک»
و در طول جنگی که درگیرش بودیم،
میدونین، شکی نبود که اگه کسی عضو واحد پیاده نظام تفنگداران دریایی بشه،
یعنی باید به جنگ بره.
اوهوم.
خب، ما هم فهمیدیم که باید بریم افغانستان «.سرجوخه استَف براوو، سرجوخه ی گروهِ ریک».
باید به یه منطقه ی جنگی می رفتیم.
«.جودی، مادرِ ریک»
اونجا توسط طالبان اداره می شد، می دونین ،اگه واسه بازرسی به اون منطقه برین،
‫اونا بهتون شلیک می کنن، ‫حالا با هرچی که بشه، می دونین
آر.پی.جی، خمپاره انداز یا مسلسل.
نمیخواستم جلوش خیلی گریه کنم.
می رفتم دستشویی تا جیغ و داد بکشم و دعا کنم.
می دونستیم قراره دوران سختی باشه.
واقعاً لحظات خیلی طولانیِ غمناک و پر از اشک و غصه ای داشتیم،
ولی تو هم به بابات رفتی .و مثل اون بچه ی سرسخت و مقاومی هستی،
خب، می دونین، اتوبوس ها رسیدن .ما هم آماده رفتن شدیم،
سرجوخه ی اول حضور و غیاب کرد.
براوو اونجاست.
قبلاً تو عراق جنگیده بود ،می دونین، سرجوخه س،
و اون کسی بود که، می دونین .همه بهش احترام می ذاشتن،
:پس، پدرم گفت خب، بیا بریم اونجا»
- «.بریم اونجا دخلشون و بیاریم - باید این یارو رو ببینم .
با دیدن سرجوخه ی سرسخت و پدرم در کنار هم
«.با خودم گفتم:«اُه، اُه
پسرم رو سالم برگردون.
.پدرم آدم خیلی محکم و سرسختیه
.هیچ وقت ندیدم که یه قطره اشک بریزه
ممکن بود آخرین باری باشه که
.می دیدمش
پس تو افغانستان از هواپیما پیاده شدیم
حس این که برای اولین بار از آمریکا خارج شده م
و پا گذاشتن تو اون کشور بیگانه،
که محیطش با هرجای دیگه ی زمین فرق داشت، عجیب بود.
به دوردست ها نگاه می کردم
.و تا چشم کار می کرد، بیابانِ بیکران بود
.هرجا سر می چرخوندیم کوه بود
،خیلی تجربه ی عجیب غریبی بود
«.با خودم می گفتم: «هی، دیگه تو آموزشی نیستیم
.دیگه اینجا جا افتادی. واقعاً تو افغانستانم
.دیگه همینه، می دونین، واقعیته
‫تمام آموزشهایی که دیدیم ما ‫رو آماده کرده تا به اینجا بیایم
‫و اگه صدای تماس یا چیزی شنیدیم، ‫باید واکنش نشون می دادیم.
.ولی من آماده بودم، پس بزن بریم
- .ریک - سلام رفیق. از دیدنت خوش وقتم .
- .بزن بریم - باشه .
.ریک یکی از بهترین تفنگ داران دریایی بود
،اون قاطع بود
.تأثیر بسزایی در جوخه مون داشت
در کل مدتی که اونجا بودیم،
من بهش به عنوان معاونم در جوخه اعتماد داشتم.
:پس، سرجوخه براوو من و برد داخل چادر و گفت
هی، می دونی، ما باید» بریم و گشت زنی کنیم
و معلوم نیست چقدر این کار طول می کشه،
«.ولی اساساً این کاریه که باید انجام بدیم
و...
کوله پشتی و
اِ4م رو برداشتم.
و زدم بیرون.
خیلی ترسناکه چون تو یه جای کاملاً واقعی ای
.که کَسایی هستن که برای کُشتنت آموزش دیدن
بجنبین!
کمک!
هی!
.دشمن هرلحظه ممکنه از اون تپه بیاد بیرون
‫بهتره سنگ هات رو آماده کنی، ‫سنگ هات و آماده کن، سنگ هات و آماده کن.
- !صبر کن! هی - بجنب .
بیا بریم! هی!
بیا بریم! بجنب!
هی! هی، نه!
جِف!
جف، باهام حرف بزن.
طاقت بیار رفیق. بجنب.
بی خیال. بی خیال...بی خیال جف.
خدایا!
جب.
یکی از دوستام بود، خیلی با هم صمیمی بودیم.
می دونی، از کامیون پرید بیرون،
تا به یه نفر دیگه کمک کنه.
و من نتونستم کمکش کنم.
ببخشید.
پنج نفر از افرادمون رو از دست دادیم.
به نظرم با توجه محیط و شرایطی که داشتیم،
پست تر و حقیرتر از هرچیزی
که باهاش مواجه بودیم
این بود که کلی مرگ و میر دور و برمون اتفاق می افتاد، خیلی زیاد.
- .نمی دونم - دیوونه کننده بود .
فقط با این لغت می شه توصیفش کرد.
می دونی، یعنی روبه رو شدن واقعی با مرگ.
تقریباً هر روز در مبارزه بودیم.
تنها هدفم زنده موندن بود.
بُکُش تا کُشته نشی.
- !کمک - بجنبین .
بریم رفیق! برو!
حرکت کن!
ام...
احساساتی که پیدا می کنی و چیزایی که بدنت باهاش مواجه می شه، غیرواقعیه.
خب از نبرد برمی گردیم :و می شینیم و با خودمون می گیم
«.چرا خیسم؟» می دونی، مثل این که خودتو کثیف کردی.
حالا دیگه مدتیه که داریم این کار رو می کنیم
و مدام در نبردیم.
این کار خیلی آسیب زاست، می دونی «بعد با خودت می گی:«کِی کافیه؟،
پس منتقل شدیم به باکوآ در افغانستان.
می دونین، فکر می کردم قسمت بدترش گذشته،
ولی روحمم خبر نداشت که چی قراره پیش بیاد.
:فقط بهمون می گفتن که «.هی، شماها باید برین پست بدین»
درواقع فقط منطقه ی عملیاتی رو تحت نظر می گرفتیم
و مطمئن می شدیم که کسی نخواد به ناحیه مون حمله کنه و اونجا رو بگیره.
‫و وظیفه ی پست دادنمون این شکلیه ‫که باید بریم بالای این ساختمون کوچک چوبی
‫می دونی، تو ارتفاعی که ازش بیرون و نگاه می کنیم و یه نقطه ی کوچکِ ناحیه رو می بینیم
.و تو یه قبرستون بودیم
.قبرهای اعضای طالبان اونجا بود
‫.وقتی از اون بالا نگاه می کردیم، ‫فقط قبرستون رو می دیدیم.
صدها جسد تو اون قبرستون بود.
‫وقتی سر پُست بودیم و بیرون رو نگاه می کردیم، تا جایی که چشم
چشم کار می کرد فقط
همه جا مرگ رو می دیدیم.
می دونین، خیلی ترسناکه.
یه شب بود که
باید نیمه شب شیفت می دادم.
سه ساعت از پست دادنم گذشته بود.
.هنوز کاملاً بیدار و هوشیار بودم
‫با خودم گفتم: «اُه، یکی جلوی محل پُست من ‫می خواد جلب توجه کنه.
کی اونجاست؟
سرجوخه براوو
فکر کنم یکی اون بیرونه.
می تونید به محل پُست من توجه بیشتری کنید؟
بازم می گم، اصلاً شک ندارم که یه چیزی اون طرفا دیدم، می دونین.
:خب، اون لحظه با خودم گفتم
«.شاید واقعاً یه چیزی اونجا باشه»
و اون موقع صحبت کردیم که بره بیرون و منور رو روشن کنه.
یه غول گنده و چشم قرمز بود که داشت منو می سوزوند.
می تونستم گوشتش رو روی اون صورت اهریمنی ش ببینم
که داشت از جاش کنده و جدا می شد
و پوستش آویزون شده بود.
وحشتناک بود.
نمی تونستم حرف بزنم.
نمی تونستم جیغ و فریاد بِکِشم.
نمی تونستم نفس بکشم.
تنها کاری که می خواستم بکنم این بود که پلک بزنم، چون چشم هام خیلی می سوختن.
هیچ کاری نمی تونستم بکنم.
بعد از همه ی چیزهایی که پشت سر گذاشتم،
فکر می کردم که این اهریمن می خواست من و بُکُشه.
آخرش انگار با خودش گفت
باشه، دیگه تمومه. ولت می کنم»، می دونین».
و می دونستم پلک بزنم و می دونین
یه نفسی گرفتم و شروع به دویدن کردم مستقیم دویدم سمت تنها چراغی که.
تو کل ناحیه بود
‫و اون نور از مرکز عملیات رزمی بود، ‫یعنی همون جایی که سرجوخه براوو بود.
تا حالا پیش نیومده بود که تفنگ داری بیاد سمتم و
همچین داستانی رو تعریف کنه،
مخصوصاً با چنین جزئیاتی
و درد و ناراحتی فیزیکی که همراهش بود.
ولی من به این تفنگ دارم اعتماد داشتم
و کلی تماس های صمیمانه با هم داشتیم که
می دونین، می تونست به جاش بابت خیلی چیزهای دیگه ابراز نگرانی کنه.
- .درسته - هرگز .
هرگز درباره ی هیچ کدوم از اونا نگران نبود.
درسته.
ولی تو این موقعیت، فقط :با نگاه کردن به قیافه ش، گفتم
«.اُه، خدای من»
پس اصلاً به این که واقعاً همون چیزی رو که
ادعا می کنه، دیده شک نکردی؟
نه، اصلاً، هرگز.
هیچ شکی نداشتم که اون چیزی که می گه واقعیه.
چیزی که تو داستانت خیلی برام قابل توجهه،
اینه که می دونم چقدر شجاعی
و اون چیز تو رو به وحشت انداخت.
این نکته باعث می شه احساساتی بشم.
بقیه ی زمانی رو که اونجا بودم همیشه خیلی عصبی و مضطرب بودم.
تا این که برگشتیم خونه.
‫حس شادیه خاصی داشت، ‫این که از اتوبوس بیام بیرون
.و پدر و مادرم رو ببینم، می دونین
.بعد دویدم تو بغلشون
‫نمی دونم. فکر کنم یکی از ‫شادترین روزهای زندگیم بود.
خیلی حس قوی ای بود، می دونین.
اون...
‫می دونین، یه پیوندی با هم داشتیم، ‫می دونین، از زمانی که بچه بودم
تلاشم این بود که مثل اون باشم.
گندش بزنن، ببخشید.
بالاخره اون پیوند رو به دست آوردم.
یعنی اون تیکه گم شده ش رو پیدا کردم.
هیچ وقت به پدرم درباره ی، می دونین،
اتفاقی که برام سر پُست تو افغانستان افتاد رو نگفتم.
نمی خواستم اعتبارم رو خراب کنم
ولی، آره.
چند هفته پیش، پدرم رو از دست دادم.
اون مُرد.
آره، اون چیزیه که من همیشه، می دونین،
حالا که بهش فکر می کنم می بینم از این که بهش نگفتم پشیمونم.
و چندوقت پیش،
تصمیم گرفتم دوباره ثبت نام کنم،
و برگشتم به افغانستان.
پس در آستانه ی دوباره اعزام شدنم بودم و داشتم آخرین تمریناتم رو
قبل از این که واقعاً برگردم اونجا انجام می دادم.
اهریمن برگشت.
سعی کردم تا جایی که می تونم بلند فریاد بزنم.
بالا رو نگاه کردم و دیدم اونم داره من و نگاه می کنه.
حس می کردم که از این کار لذت می بره
می خواست با دیدنش از ترس میخ کوب بشم.
‫حالا می خوام برای بار سوم، ‫باز هم برگردم افغانستان
می دونین، یعنی دو هفته ی دیگه،
پس درواقع میاد من و بیدار می کنه
و شاید خودش رو به این دلیل نشون داد «.که بگه: «جای تو این جا نیست
می دونین، که بگه دیگه برنگرد.
منو به وحشت می اندازه
و واسه تو می ترسم
چون نمی خوام دیگه همچین چیزی رو تجربه کنی.
می دونم اگه برگرده
.برای انتقام گرفتن برمی گرده