‫«کرافتون، بریتیش کلمبیا | سال 1887»
1،2،3
‫هی!
‫لعنـ...
‫لطفا کمک کن.
‫خواهش می ‎کنم. ‫آقای کرافت؟
‫خواهش می ‎کنم کمک کن.
‫اسم من وایِت هستش، و روح یه مَرد ‫از دهه 1800 منو آزار می داد.
‫می خواستم از همه‎ اتون تشکر کنم که اومدید
‫این برای هممون مهم بود که دور هم جمع بشیم ‫و در موردش صحبت کنیم.
‫برای من مهمه که این داستان رو بگم، ‫چون می‎ترسیدم تعریفش کنم.
‫موضوعیه که هممون ازش دوری کردیم...
‫- بله. ‫- چون معذب کننده ست.
‫و این بخشی از روان پاکسازی هستش، ‫که ما دور هم بشینیم...
‫و راجع بهش صحبت کنیم.
‫همونطور که همه می ‎دونیم، ‫من اهل کرافتون هستم،
‫کرافتون در استان بریتیش کلمبیا، ‫تو جزیره ی ونکوورِ کاناداست.
‫اون شهر به عنوان یه شهر معدنی تأسیس شد.
‫کرافتون درواقع از رو اسم ‫آقای هنری کرافت انتخاب شده.
‫اون صاحب فعالیت های معدنی اونجا بود.
‫اون رئیس بود، ‫و همه کاری که اون می ‎گفت رو می ‎کردن.
‫و اگه به حرفش گوش نمی دادی،
‫راحت جایگزینت می ‎کرد.
‫دقیقا. ‫اون برنامه ایمنی ای نداشتن.
‫همچین چیزی نداشتن که ‫مواظب کارگرها باشه.
‫و بنابراین آدم های زیادی اونجا مُردن.
‫مادرم شغل خوبی اونجا تو کرافتون پیدا کرده بود.
‫و بنابراین همه‎مون به اونجا نقل مکان کردیم.
‫و من بعداً فهمیدم که ما به خونه هنری کرافت نقل مکان کردیم
‫- خونه وحشتناکی بود. ‫- یه خونه خیلی بزرگ بود، تقریباً یه قصر می ‎موند.
‫چون کلمه مناسب‏ تری نیست، ‫باید بگم که شبیه یه خونه جن‎ زده بود.
‫روزی که وارد خونه شدیم...
‫یه جورایی حس دلشوره ای داشتم.
‫یه چیزی درست نبود.
‫دیدن اون همه عروسک...
‫که روی صندلی ‎ها و مبل ‎ها بودن...
‫و یادمه که اندازه من بودن.
‫هر دفعه که به یاد اون خونه می افتم ‫اولین چیزی که به ذهنم می رسه اون عروسک‎‏ هاست.
‫منم.
‫و اون انباری.
‫خود خونه به اندازه کافی برام سخت بود،
‫برای همین دیگه از انباری دوری می‎ کردم.
‫هیچ وقت نرفتم اونجا.
‫من نمی ‎خواستم تمیزش کنم...
‫- یا اصلا سر و کاری باهاش داشته باشم. ‫- آره، چیزی که من...
‫تو اون انبار دیدم...
‫خیلی روم تاثیر گذاشت.
‫یه لکه بزرگ روی دیوار بود...
‫و نمی‏ دونستم چی بود.
‫باعث شد احساس سرما و...
‫و ناخوشایندی بهم دست بده.
‫وقتی دیدمش، مستقیم به مادرم نگاه کردم و گفتم،
‫"عمراً من تو این خونه زندگی کنم".
‫و یه کارتن بچه گربه های وحشی ‫زیر ایوون پیدا کرده بودم،
‫و بهم گفتن اگه قبول کنم که اونجا زندگی کنم ‫می‏‎ تونم یه بچه گربه نگه دارم.
‫آره، یادمه.
‫- پس من بچه گربه ام رو گرفتم و رفتیم تو خونه. ‫- خیلی آب زیر کاه بودن.
‫یادمه که بالای پله ها ‫بوی سیگار بزرگ می اومد.
‫و همین طور هم صندلی راک.
‫هیچ کس رو تو اتاق ندیدم.
‫نه، تقریبا انگار یکی تو اتاقم...
‫روی صندلی نشسته بود ‫و داشت سیگار می ‎کشید.
‫یه لحظه وحشتناک تکان دهنده‏ ای بود.
‫شما آلونک پشت خونه رو یادتونه ‫که برای انباری یا رختشویی بود؟
‫که لباسشویی و خشک کنمون اونجا بود؟
‫یادمه که عکس‏ها رو می‎دیدم. ‫آدمای تو تابوت، آدمای تو تابوت.
‫یادمه که بعضی‎ هاشون ‫فقط عکس یه آدم و تابوت بود،
‫و بعضی‎ هاشون اعضای خانواده شون کنارشون بودن.
‫و وحشتناک بود، ‫چون معلوم بود که اون ها آدم های مُرده ‎بودن،
‫می‎ دونید، تو جایی که من زندگی می ‎کردم.
‫و فرمالدهید و مایع مومیایی کردن اونجا بود
‫می ‎دونید، و نمی دونم والا ‫فقط وقتی که اون ها رو...
‫تنهایی پیدا کردم، ‫کلی سئوال برام پیش اومد.
‫بعد از اینکه رفتیم تو خونه زندگی کنیم، ‫تو چند روز اول،
‫یادمه که بیدار بودم ‫چون نمی‎ تونستم بخوابم.
‫اون ماشین آتش ‎نشانی بدون ‫هیچ باتری ‏ای روشن شد.
‫و خیلی واضح صدای پا شنیدم.
‫خیلی ترسیده بودم،
‫و یادمه که پتو رو می ‎کشیدم روی صورتم.
‫و یادمه که اکثر وقت ها ‫می‎ دویدم تو اتاق تو، جسیکا.
‫و تو تخت تو می ‎خوابیدم، ‫چون خیلی می ‎ترسیدم که تنها باشم.
‫یادمه جیغ می کشیدم.
‫یادمه اون شب جیغ می ‎کشیدم.
‫یادمه که اون روی صندلی راک نشسته بود،
‫و یادمه که می دیدم...
‫نور نارنجی می اومد بالا، ‫و بعد روشن‏‎ تر می‎ شد.
‫بعد می رفت پایین، ‫انگار یکی داشت سیگار می ‎کشید.
‫من دیگه طبقه بالا نمی ‎خوابیدم، ‫و خیلی حس بدی داشتم که تو رو اونجا ول کردم.
‫اما نمی ‎تونستم بالا بمونم.
‫اون موقع بود که دیگه خیلی برام دشوار شد،
‫چون نمی‎ دونستم که چه فکری کنم.
‫من...
‫اون موقع بود که ارواح تبدیل ‫به یه چیزه واقعی تبدیل شدن...
‫و نه فقط توی کارتون ‎ها.
‫و شدتش...
‫مدام ادامه داشت.
‫من در مورد...
‫- پله‎ها بهت نگفتم. ‫- نمی‎ دونم چرا نگفتی. آره.
‫- نگفتم... ‫- ترسناکه. تو یه پسر بچه بودی.
‫نمی‎خواستم خونه ات رو برات خراب کنم، ‫چون می‎دونستم که خیلی خونه رو دوست داشتی.
‫باور کنین، می‎دونستم که یه خبرایی هست، ‫ولی...
‫ولی جدیش نگرفتم.
‫اونطوری که واسه شما اتفاق میوفتادن ‫واسه من نمیوفتادن.
‫هر ماه که اونجا زندگی می‎کردیم، ‫اوضاع یکم شدیدتر می‎شد.
‫و دیگه زیاد از حد شد.
‫هر شب می رفتم بخوابم ‫و انتظار داشتم که اتفاقی بیوفته.
‫خیلی درد داشت.
‫آره، مستقیم بردمت بیمارستان.
‫باید با جراحی ازم خارج شون می‎کردن.
‫- آره. بدجور تو پاهات رفته بودن. آره. ‫- آره.
‫من خیلی خوب از جعبه خرده ابزارِ ماهی گیریم مراقبت می‎کردم، ‫و درکل لوازم ماهی گیریم.
‫خیلی بهش افتخار می‎کردم.
‫اگه یه قلاب ماهی ‎گیری کف اتاقم می‎بود ‫غیرقابل باور میشد،
‫چه برسه کل جعبه.
‫شکی درش نیست که از قصد اونجا گذاشته شده بودن ‫تا من روی قلاب‎های ماهی‎گیری پا بذارم و...
‫تجربه خیلی ناجوری بود.
‫تقریبا انگار روح توی خونه...
‫داشت خطر رو بیشتر می‎‏کرد.
‫با شدید شدن اوضاعِ توی خونه،
‫بیشتر و بیشتر گوشه‎گیر می‎ شدم،
‫و دیگه با دوستام مثل قبل نبودم.
‫با خانواده‎ام هم مثل قبل رفتار نمی‎کردم.
‫از همه دوری می‎کردم.
‫اون موقع بود که به گذشته کرافتون ‫علاقه پیدا کردم...
‫و گذشته خونه‎ای که توش زندگی می‏کردیم.
‫و بعد برگشتم تو اون انباری...
‫تا تو جعبه‏ ها و روزنامه ‏های قدیمی بگردم.
‫وقتی داشتم توشون می‎گشتم ‫یه عکس از هنری کرافت پیدا کردم.
‫و طوری اونو شناختم که ‫انگار پدر خودم رو شناختم.
‫فوراً شناختمش. ‫می دونستم که خودش بود.
‫اون روحی بود که آزارم می‎داد و...
‫و اون کارو توی خونه کرد.
‫می‏دونستم که خودش بود، ‫و حس کردم...
‫احساس عصبانیت و خشم کردم.
‫و با خودم می‎گفتم، ‫این عوضی ‎ایه که این کارو باهامون کرد.
‫می‎‏دونین و...
‫و می‎‏تونستم واضح‏تر بفهمم که ‫چه اتفاقی داشت میوفتاد.
‫و بعد یه چیزه دیگه فهمیدم...
‫که منو وحشت‏زده کرد.
‫[ خودکشی در خانه هنری کرافت. ]
‫مستاجر قبلی خونه خودکشی کرده بود.
‫و...
‫و بعدش قبل از اینکه ما به اونجا نقل‎مکان کنیم ‫خونه به مدت چهار سال خالی بود.
‫واسه همین اجاره‎اش خیلی مقرون به صرفه بود.
‫اون لحظه فراواقعی ای برام بود،
‫که من جایی وایسادم...
‫که اون مَرد جونش رو گرفته.
‫و...
‫نمی ‏دونم که اون چی ها کشیده ‫و چرا اون کار رو کرده،
‫چرا خودکشی کرد...
‫اصلا چی باعث شد که خودکشی کنه.
‫اما اگه اونم همون اتفاقاتی به سرش اومد ‫که تو اون خونه سر ما اومد...
‫احتمال زیادی وجود داره که ‫خودش رو به خاطر همین کشته،
‫به خاطر عذاب و به خاطر... ‫آزار و اذیت مأوراطبیعی ‏ای...
‫که توی اون خونه اتفاق افتاده.
‫شاید وادار به خودکشی شده...
‫همون طوری که اون داشت به ما فشار می آورد
‫طوری که آقای کرافت به ما فشار می آورد
‫می شه گفت که ظاهر شدن‏ هاش ‫داشت به اوجش می‎ رسید و...
‫و هیچ وقت یادم نمی ره ‫شبی که...
‫هممون اونجا بودیم.
‫که می‎ دونید، مکس، تو اونجا بودی و تو اونجا بودی
‫- اون یکی از بدترین شب ‏های زندگیم بود. ‫- آره، قطعا.
‫جسیکا، تو دوستت دایان ‫رو دعوت کرده بودی خونه.
‫وایِت؟
‫وایِت!
‫هممون دویدیم تو خیابون، ‫و رفتیم خونه دوستت.
‫و به مامان زنگ زدیم.
‫رفتم خونه و وقتی از در وارد شدم، کاملا آروم بود
‫تعدادی چراغ روشن بود، ‫اما خبری نبود.
‫و یادمه که یه بشقاب اونجا بود...
‫و توی دیوار بود ‫انگار مثل یه فریزبی پرتاب شده بود...
‫و اونجا گیر کرده بود.
‫می‏ دونستم که چه اتفاقی افتاده. ‫یعنی، همین که ببینیش،
‫وحشت می ‏‎کنی، زبونت بند میاد.
‫فقط می ‏خواستم برم دنبال بچه ‏هام.
‫پس فکر کنم اومدم اونجا دنبالتون...
‫- آره. ‫- اونجا.
‫هیچ وقت در نظر نگرفته بودم که ‫اون خونه واقعا چقدر خطرناکه.
‫هنوزم باورش برام سخته، ‫با اینکه خودم تو زندگیم تجربه ‏اش کردم.
‫- آره. ‫- چیزی که با چشم‏ های خودم دیدم...
‫باورشون برام سخته.
‫- همه‎ چی خرد شده بود. ‫- و اثاثیه پشت و رو شده بودن،
‫صندلی‏ ها پشت و رو شده بودن، ‫میز رو بغلش افتاده بود.
‫متأسفانه اتفاقی که اون شب برای دایان افتاد...
‫- آره. ‫- قلبمون رو شکست.
‫فقط چقدر، نیم کیلومتر از خونه مون فاصله داشت؟
‫آره. دایانا نمی‎ خواست برگرده به خونه مون، ‫برای همین رفت خونه‎ اش.
‫و بعد داشتن از تپه پایین می ‎رفتن...
‫اون شب، دایان تو اون تصادف مُرد.
‫خبردار شدم، و خونه بودم،
‫و نا پدریم داشت صحنه تصادف رو تمیز می کرد
‫و ماشین رو برداشته بود ‫و برای ناهار اومده بود.
‫و ماشین رو بیرون پنجره ‎ام پارک کرده بود
‫و هنوز هم می‎ تونستی تو شیشه ‍ های شکسته ام رو ببینی
‫و یادمه که مادرم داشت سرش داد می زد، ‫"تو باید اون رو از اینجا ببری".
‫اون منو نابود کرد...
‫همین دیدنش.
‫آره، اون...
‫زیادی بود.
‫نمی تونستم...
‫فکر کنم برای من، ‫حس می ‎کنم همه چی بهم مرتبطه.
‫- واقعا. ‫- قطعا.
‫حس می ‎کنم یه رویداد قبل از شروع شدن یه رویداد دیگه به اتمام نرسید
‫واقعا چنین حسی دارم.
‫و واقعا امیدوارم که دایان ‫بهای اون رو نپرداخته باشه.
‫یعنی تقصیر منه که آوردمش اونجا؟
‫یعنی می ‎دونم که تقصیر من نیست.
‫اما اگه نیاورده بودمش اونجا...
‫- نمی‎ دونم واژه اش چیه. ‫- احساس گناه؟
‫اوه!
‫- یکی از چراغ‎ ها خاموش شد. ‫- یعنی چی.
‫به فیلمبرداری ادامه بدید. ‫داریم چراغ ها رو درست می کنیم.
‫- الآن درست می شه. ‫- این وحشتناکه.
‫اوه! این منو وحشت ‎زده کرد.
‫شرمنده، بچه‎ها.
‫- واقعا ترسناکه. ‫- آره.
‫درست موقعی که گفتم ‫احساس گناه می ‎کردم.
‫عجیبه.
‫احتمالا...
‫می ‏دونید...
‫وقتی اتفاقی که تو گاراژ...
‫برای مستأجر قبلی افتاد ‫رو در نظر می ‎گیری،
‫بعد ما جاش قرار می‎ گیریم.
‫- کلی مرگ اون خونه رو محاصره کرده. ‫- آره، منم همین حس رو دارم.
‫معلومه که من اینجا به حرف همه اعتماد دارم. ‫[ تری، شوهر جسیکا. ]
‫شاید چیزی باشه که قبلا باورم نمی‎ شد.
‫اما اصلا شکی ندارم که ‫شما این رو تجربه کردید.
‫پس، برام آگاه کننده‎ ست،
‫و به نظرم نباید کسی به خاطرش احساس گناه کنه.
‫اوه، می دونم.
‫وقتش بود از اونجا بریم. ‫وقت رفتن بود.
‫اون موقع بود که تو هم بالآخره تصمیم گرفتی ‫که دیگه وقتشه بریم، درسته؟
‫- ما رفتیم. ‫- خونه رو ترک کردیم.
‫بهای سنگینی برای هممون به همراه داشت،
‫و تا به امروز هنوزم داریم بهاش رو می ‎پردازیم.
‫می‎دونید، این رو همراهمون داریم.
‫اونجا اتفاقی نیفتاد که طبیعی باشه، ‫شکی در این نیست.
‫من شخصا فکر می ‎کنم که خود هنری کرافت،
‫از ترسوندن ما رضایتی نصیبش می‎شد.
‫اون از ترس ما چیزی به دست آورد.
‫از گریه کردن من چیزی بدست آورد.
‫وقتی می ‏ترسیدیم از جیغ‎ هامون چیزی عایدش بشه
‫من تو خونه کینه رو حس کردم.
‫دیگه قابل مهار نبود.
‫و فقط منفجر شد.