!‫خدای من، کارت رایت ‫الآن وقتش نیست.
‫گوشیت رو بده به من.
‫گوشیت رو بده به من!
‫- گوشی. ‫- برای چی؟
‫فقط گوشیت رو بده به من.
‫هارپر کجاست؟
‫- این چه کوفتیـه؟ اون کی... ‫- هی، گوشی.
‫- گوشـیم؟ ‫- گوشـیت!
‫گمشو. با این گوشی با بچه هام ‫تصویری حرف می زنم.
‫برام مهم نیست با کی چه غلطی می کنی، بدش به من!
‫تلفن های سازمانی ردیابی می شن.
‫باید ناپدید شیم.
‫حالا، شما 3تا برید دنبال هو و لوی
‫و بهتره زود باشید، اگه نمی خوایید بازرس ها پدرتون رو دربیارن.
‫باشه، صبر کن... ‫نمی دونیم خونشون کجاست.
‫منطقه ی هکنی، خیابون میدلکس کورت، ‫پلاک 423.
‫منطقه بریکستون، خیابان مرون رود، ‫پلاک 16.
‫کدپستیشون رو دیگه خودتون می تونید در بیارید.
‫- بعدش کجا بریم؟ ‫- خودتون می دونید.
‫کجا؟
‫سر قبر ویلیام بلیک.
‫صبر کن، کجا؟
‫قبلاً دیده بودمش. ‫شناختمش.
‫- کی رو؟ ‫- اون کله رو.
‫اون یکی از ماست
‫یکی از ما بوده.
‫چیکار کردی؟ ‫چه اتفاقی افتاد الآن؟
‫اون یه خائن بود.
‫جاسوس بود.
‫با سیمندز صحبت کردم.
‫کی؟
‫خط اعتباری گرفتم، قابل ردیابی نیست.
‫اگه من دخل اون عوضی رو نیاورده بودم،
‫هنوز اونجا نشسته بودیم ‫تا سر و کله ی پلیس ها پیدا شه.
‫یا سرویس هوایی ویژه.
‫و اون عوضی ها بدون معطلی شلیک می کنن.
‫کاری که من کردم دفاع از خود بود.
‫دفاع از خود؟ ‫اون اسلحه نداشت.
‫- اونم بود همین کار رو باهامون می کرد. ‫- چه طوری همین کار رو می کرد؟
‫ما رو می نداخت زندان، این طوری!
‫فکر می کنی چقدر اون تو دووم می آوردیم؟
‫یه تروریستی زخمیمون می کرد می افتادیم یه گوشه تا بمیریم.
‫- نمی خوام اون جوری بمیرم. ‫- نه، رفیق. حرف هات اصلاً عقلانی نیست.
‫چون اون برنامه ش رو ریخته بود، نه؟
‫یادته؟
‫اون اومد سراغمون، درسته؟
‫و بعد ما نقشه رو بردیم پیش سیمندز.
‫برامون پاپوش درست کرده بود!
‫- نه ‫- زیادی مشتاق و زیادی سخت گیر بود.
‫هیچ وقت این کار رو تا آخر انجام نمی داد.
‫قرار نبود تا آخرش رو بریم.
‫هیچ کس قرار نبود بمیره.
‫- هدف همین بود. ‫- قراره چیکار کنیم؟
‫داشت ورق بازی می کرد، و تو سرش رو قطع کردی!
‫- چه غلطی قراره بکنیم؟ ‫- آروم باش!
‫آروم باش. ‫من می گم...
‫گوش کن، می ذاریم این بچه بره.
‫- می تونه شناساییمون کنه. ‫- نه، نه، نه
‫پارچه روی صورتش بود.
‫به زور یه چیزهایی کوچیکی دیده.
‫صدامون رو شنیده. ‫همین حالا داره صدات رو می شنوه.
‫پس چی؟ ‫پس چی؟
‫اسممون رو نمی دونه، درسته؟
‫دنی کمپل، ‫خیابون دانلوپ تراس پلاک 14.
‫هی! هی!
‫داری چیکار می کنی؟
‫هی، بچه، شنیدی؟ ‫شنیدی چی گفت؟
‫الآن داره کامل صورتت رو می بینه.
‫لعنت بهت! ‫لعنت بهت!
‫بچه، شنیدی؟
‫اگه نشنیده، می تونم بلندتر بگم.
‫تو مثل مار می مونی، می دونستی این رو؟
‫- پیشنهاد می کنم دهنت رو ببندی... ‫- ای کثافت...
‫و گرنه اسم و همه چیت رو می گم
‫آره.
‫هیچ نشونه ای از سمت سازمان امنیت،
‫دال براینکه اون ها به شناسایی،
‫محل نگهداری دانشجوی ربوده شده ‫حسن احمد، نزدیک شدن، وجود نداره.
‫و در حالی که خیلی ها امیدوارن که اون سالم برگرده،
‫همچنان میلیون ها نفر در سراسر دنیا،
‫درحال پخش کردن ویدئوی گروگان گیری هستن
‫برای بررسی موقعیت به صورت گسترده تر، من...
‫بله؟
‫هویت مقتول رو تأیید کردیم. ‫آلن بلک است.
‫حسن چی؟
‫ردی ازش نیست.
‫بلک 20دقیقه پیش مرده.
‫لمب چی؟
‫رفته. ماشینـش اینجاست ‫میاریمش سازمان.
‫از در پشتی هم به زور وارد شدن، ‫پس به نظر میاد تنها نبوده.
‫همسایه ی روبرویی می گه چند نفر رو با هم دیده.
‫کند ذهن ها.
‫هر چی هست، الآن وقتش نیست.
‫رئیس پشت خط امنه، خانم
‫بهم گفتن اضطراریه.
‫باید برم.
‫نذارین کسی وارد صحنه بشه. کامل بگردید.
‫هر وقت تونستید، فورا بیایید اینجا.
‫اینگرید.
‫بذار دوباره بهت اطمینان بدم ‫که لازم نیست از سفرت دور شی.
‫اومدم فرودگاه، بعد از اینکه ‫از جلسه ی وزارت خارجه اومدم بیرون.
‫کنترل اوضاع رو کامل از دست دادی؟ ‫چه خبره اونجا؟
‫- لمب ناپدید شده. ‫- خدای من.
‫چند وقتـه که نگرانـشم، واسه همین ‫سید بیکر رو فرستادم اونجا.
‫بیکر درمورد آلن بلک چی میگه؟
‫اون توی بیمارستانـه.
‫وقتی توی ماموریت ‫با کارت رایت بوده، تیر خورده.
‫درستـه.
‫میخوام لمب و نخاله هاش رو ‫از خیابون جمع کنین و بیارین پارک.
‫میخوام بدونم دقیقاً تا چه حدی ‫افشا شدیم.
‫پسره کجاست؟
‫همه رو خبر کردم.
‫واحد ضدتروریست آماده باش هستن ‫مرکز فرماندهی هم درجریانـه.
‫تا وقتی فرود میام ‫اوضاع رو جمع و جور کن.
‫و اگه کند ذهن ها پشت ماجران، ‫کلکشون رو بکن.
‫لعنتی.
‫بیست تا برای کلاه
‫مبارک باشه.
‫مین، نمیشه خاموشـش کرد؟
‫نه، سی دی گیر کرده توش.
‫و ضبط خاموش نمیشه.
‫میتونی حداقل آهنگ رو ‫عوض کنی؟
‫گیر کرده، خاموش نمیشه. ‫مشکل اینـه.
‫- خدای من ‫- لعنت به من، ولش کن
‫درمورد آلن بلک چی میدونیم؟
‫میدونم یه سال پیش از اسلو هاوس رفت، ‫خیلی قبل تر از اینکه تو بیای.
‫تو از کجا می شناسیـش؟
‫من...
‫- شاید از پارک. ‫- چندین سال پیش از پارک اخراج شده.
‫آره، چون با سفیر ونزوئلا ‫به مشکل خورده بود.
‫لمب از کجا میدونست ‫که باید بره اون خونه؟
‫تاورنر، حتما اون گفتـه. ‫رفته بود دیدنـش.
‫- داستانشون چیـه؟ لمب و تاورنر؟ ‫- لعنتی.
‫لمب ولمون کرده رفته.
‫اون پاکتـی که از جنازه ی مودی ‫ برداشت، پول فرارش بود.
‫که بخواد میتونه راحت ناپدید شه.
‫لعنتی، بدبخت شدیم ‫واقعاً بدبخت شدیم.
‫آره، آره. ‫ولی فکر نکنم این کارو بکنه.
‫وقتی یه بازرس زندانیـم کرده بود ‫نجاتـم داد با اینکه مجبور نبود.
‫نه، نه، اون فرق داره.
‫نه، لمب یه بازی ای راه میندازه
‫دوست نداره بازنده باشه.
‫باشه، حالا ما چیکار کنیم؟
‫کاری که لمب گفت رو بکنیم؟
‫یا بریم ریجنتز پارک ‫و خودمون رو تحویل بدیم؟
‫- نقشه ی لمب رو میریم. ‫- خودمون رو تحویل میدیم.
‫خیلی خب، باشه.
‫من میگم همه رو جمع کنیم،
‫بریم سر قبر بلیک، ‫و اگه لمب پیداش نشد،
‫اونوقت می فهمیم دورمون زده.
‫- آره. ‫- آره، نقشه رو اجرا می کنیم.
‫لعنتی، شماها آدرس هو و لوی رو ‫یادتون موند؟
‫آره، این بود...
‫منطقه ی هکنی، خیابون میدلکس کورت، ‫ پلاک 423، کد پستی ای9
‫منطقه ی بریکستون، خیابان مرون رود، ‫ پلاک 16، کد پستی اس دبیلو2
‫کد پستی هارم بلدی.
‫- من دنبال هو نمیرم. ‫- آره، منم همین طور
‫لعنتی...ممنون.
‫خب، شما دوتا برین دنبال استروآن. ‫من میرم دنبال هو.
‫خانم.
‫پسره کجاست؟
‫داریم چندتا ماشین رو ‫ردیابی می کنیم.
‫«چندتا» یعنی چقدر؟
‫سی و پنج تا ماشین ‫پانزده دقیقه قبل از ورود لمب
‫از جلوی دوربین ترافیکِ ‫انتهای خیابون روپل، رد شدن.
‫خانم، میدونم درجایگاهی نیستم ‫ که بپرسم، ولی چه خبره؟
‫حق با توئه، در جایگاهی نیستی ‫ که بپرسی.
‫فکر می کنی لمب چرا فرار کرده؟
‫احتمالاً سر بلک رو دیده، از اینکه ‫اوضاع چطور به نظر میاد، ترسیده.
‫همون جوری که بود ‫به نظر میومد.
‫رئیس کند ذهن ها ترسیده چون ‫چون گند زدن توی عملیات.
‫لمب سرخود عمل کرد، ‫و یکی از مامورای من کشته شد.
‫خدای من.
‫کی از ماجرا خبر داره؟
‫تو، من، رئیس ‫کس دیگه ای خبردار نشه.
‫میگم تیم هاب ‫ دنبال حسن بگردن.
‫و میخوام تو و بازرس هات ‫دنبال کند ذهن ها باشین.
‫خودم لمب رو تحویل میدم.
‫این اسم مستعاریـه که ‫احتمالاً استفاده می کنه.
‫اگه پیداش شد، ‫نیروی کمکی ببر.
‫و دافی؟
‫اگه قرار باشه کسی صدمه ببینه ‫ترجیح میدم اون شخص لمب باشه.
‫از بابت رازداریـت مطمئنم. ‫نمیخوام دیگه نگران لمب باشم.
‫- کدوم گوری داریم میریم؟ ‫- از لندن خارج میشیم.
‫- از خیابون های فرعی، که دوربین نداره. ‫- بعدش چی؟
‫چرا اسمم رو بهش گفتی؟
‫تا متمرکزت کنم.
‫فقط یه راه برای خارج شدن ‫از این داستان هست.
‫- چی، با قایق؟ ‫- چی؟
‫قایق پسرعموم توی هارویچ ـه.
‫- این نقشه ی کمکـی بود. ‫- از دست تو و اون قایق لعنتی.
‫نه، نه، نه، گوش کن ‫اگه مارو ببره هلند یا فرانسه،
‫- هرکدوم که نزدیک تره... ‫- من سوار قایق نمی شم، رفیق.
‫یه دختر کوچولو دارم.
‫هی، هیچ وقت دیگه ‫دخترت رو نمی بینی.
‫مگه نه؟
‫سیمندز اینو گفت؟
‫«سوار قایق شین»، آره؟ ‫«سوار قایق شین»
‫- سیمندز؟ ‫- آره؟
‫نه، میخواست بکشیم کنار ‫هیچ کاری نکنیم.
‫- چی؟ ‫- خفه شو.
‫- خدای من. ‫- نه.
‫پس خودمونیـم و خودمـون، نه؟
‫- نه؟ ‫- نیازی بهش نداریم.
‫سیمندز می تونست ‫بهمون پول بده.
‫می تونست برامون هویت جدید ‫جور کنه.
‫- از این مخمصه نجاتمـوم بده! ‫- نیازی به سیمندز نداریم!
‫کاری که اونجا کردی ‫پای خودتـه.
‫- کار خودت تنها بود! ‫- فکر می کنی برای پلیس ها مهمـه؟
‫بازم یکی رو دزدیدی.
‫- بازم تهدید کردی که می کشیش. ‫- آره.
‫- فقط بهم گوش بده، باشه؟ ‫- ولی نمی خواستیم بکشیم، مگه نه؟
‫- نمی خواستی بکشیش؟ ‫- نه، نمی خواستیم.
‫- میخواستیم آزادش کنیم، مگه نه؟ ‫- آره.
‫با این کار چندسال ‫زندانی می شدیم؟
‫حدوداً دو سال.
‫از پس دوسال برمیومدم ‫قبلاً تجربه ش کردم...
‫گوش کن، من میگم ‫الان ماشین رو نگه داریم.
‫بذاریم بچه بره، باشه؟
‫و خودمون از کشور خارج شیم.
‫الان نقشه ی فرار رو بهش گفتی.
‫نه، نه، نه.
‫سر راه یه جایی توی جنگل ‫دست و پاش رو می بندیم.
‫تا پیداش کنن ما رفتیم.
‫گم و گور شدیم.
‫باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫باشه، خیلی خب. ‫قایق.
‫باشه.
‫صبر کن.
‫به بابا یه بغل گنده بدین.
‫خیلی خب، بچه ها، بذارین بابا بره. ‫کار مهمـی داره.
‫- توی پارک؟ ‫- توی پارک، آره. محرمانه ست.
‫مگه نه، مامور پیرس؟
‫تقریباً.
‫می تونیم بریم، مامور لوی؟
‫باید ادامه بدیم، چون شاید ‫از آینه ی ماشین ببینن.
‫خب، بذار من رانندگی کنم.
‫کجایی؟ کجایی؟
‫- چی شده، داداش؟ ‫- دنبال هو می گردم.
‫اینجا هو نداریم.
‫اینجا چه غلطی می کنی؟
‫به خاطر صدای بلند آهنگـتون ‫شکایت شده، افتضاحـه.
‫زود باش، باید بریم.
‫زود باش!
‫مسئول تویی؟
‫فیلم 20 دقیقه پیش ‫دوربینـت رو نشونـمون بده.
‫خب، میخوای راجب اتفاقی ‫که الان افتاد حرف بزنی؟
‫خب، چیزی که شد ‫اینه که رسیدیم.
‫نه، منظورم بین خودمونـه.
‫فکر کنم باید راجب اینکه از دست مامورای ‫ ام آی5 فرار کردیم حرف بزنیم، مین.
‫خب، یه جوری فرار کردیم.
‫اگه از بازرس ها جلو نزنیم ‫و نفهمیم بلک چه غلطی می کرده،
‫«ما»یی درکار نخواهد بود.
‫آره، حتماً ‫ولی وقتی، اوضاع درست شد...
‫«ما»یی درکار هست؟
‫اگه هی درموردش حرف بزنی ‫احتمالـش کمتر میشه.
‫هی، بیخیال.
‫شاید بذارن هم سلولی بشیم.
‫خدایا، واقعاً بدبخت شدیم.
‫اونجا.
‫آره، خودشـه.
‫همه بیرون.
‫همین الان، سه، دو.
‫بیا، پیداش کردیم.
‫- دافی. ‫- داره از هویتـی که گفتی استفاده می کنه.
‫ساعت 6 صبح، پرواز به ‫استانبول رزرو کرده.
‫- مطمئنی؟ ‫- الان دارم به فیلم دوربین نگاه می کنم.
‫صورتـش واضح نیست. ‫ولی خود لمب ـه.
‫- داریم میریم فرودگاه گت ویک. ‫- دافی!
‫صبر کن.
‫اینو ببین.
‫عوضی کثیف.
‫چی؟
‫از فرودگاه های هیت رو، ‫استنسد، لندن سیتی، بیرمینگام
‫و منچستر بلیط خریده. ‫میدونه مجبوریم همه رو پوشش بدیم.
‫- داره نیروهامون رو پخش می کنه. ‫- آره، درحالی که با کشتی فرار می کنه.
‫نه، میدونم کجا میره.
‫خدای من.
‫هرکی که هستی، برو گمشو. ‫من مسلح ام.
‫- نه، نیستی. ‫- لمب؟
‫زودباش. باز کن.
‫همین الان.
‫نصف شبـه.
‫نمی تونی همینجوری ‫سرزده بیای.
‫نه، بذار چراغ خاموش باشه.
‫چی می خوای؟
‫دوباره خودت رو بدبخت کردی؟
‫این بطری آبـه.
‫احتمالاً تاحالا از اینا ندیدی.
‫لباس بپوش.
‫- اینجا خونه ی منـه، نمیتونی بهم... ‫- فقط لباس بپوش!
‫کجا میریم؟
‫- چیکار می کنی؟ ‫- توی راه بهت میگم.
‫فقط باید سریع باشیم. ‫بازرس ها دنبالمونـن.
‫چرا دنبال منـن؟ ‫من که کاری نکردم.
‫خب، کاری که بتونن ‫ردیابی کنن، نکردم.
‫باید همش ماشین عوض کنیم.
‫نمی تونی هیچ کدومو با سیم روشن کنی، ‫ باید سیستم هشدارو هک کنی.
‫با قیمت مناسب ‫میتونم کمک کنم.
‫بی خیال.
آنالوگ کار می کنم.
‫من یه بیکن چیزبرگر دوبل می خوام
‫- خب؟ ‫- چیپس، یه نوشابۀ فانتا...
‫و...
‫- فقط کیت کت و توایکس دارین، آره؟ ‫- فقط همین، مرسی.
‫گوش کن.
‫ببین اگه تو هر جور دردسر شخصی افتادی،
‫فقط می خوام بدونی که هیچ اهمیتی برام نداره.
‫و دلم نمی خواد که قاتیش بشم.
‫خب قبلاً قاتی شدی.
‫چی...
‫لعنتی!
‫آره؟
‫«لوی» رو آوردیم طبقۀ پایین خانم.
‫الآن میام پایین.
‫خانم.
‫سلام.
‫میشه یه دقیقه بهم وقت بدین؟ من...
‫اون بالا همه چیز بی رحمانه س.
‫- می تونم تصورش رو بکنم. ‫- اُه، نه، نمی تونی.
‫هیچ کدومتون نمی تونین.
‫برگشت به پارک چه حسی داره؟
‫خب اون پارکی که من می شناختم نیست واقعاً.
‫یعنی تا حالا این پایین نبودم. ‫نمی دونستم همچین اتاق هایی داریم.
‫آدمای زیادی نیستن که اینو می دونن.
‫به خاطر همین اینجا رو واسه ت انتخاب کردم.
‫نمی خوام کسی بدونه که تو اینجایی.
‫همسرم می دونه که من اینجا، تو پارکم.
‫هنوزم فکر می کنه تو اینجا کار می کنی مگه نه؟
‫منتظر زمان مناسبم تا بهش بگم.
‫یه سال شده.
‫پسر کوچولوت باید، چند، شش ساله ش شده باشه؟
‫و ایوی هفت ساله س؟
‫نه، هشت.
‫حتماً از فکر این که باباشون ‫جیمز بانده کیف می کنن.
‫می فهمم که چرا نمی خوای ‫هیش کی حقیقت رو بدونه.
‫پس موضوع اینه؟ که به خانواده م دروغ گفتم؟
‫اول به بازجوها دروغ گفتی، مگه نه؟
‫درستپاچه شدم.
‫گفتی که تو ایمیل رو نفرستادی، ‫با وجود این که با نام کاربریِ تو ثبت شده.
‫می خوای بخونیش؟
‫- نه راستش. ‫- فکر می کنم که باید بخونیش.
‫«کس دیگه ای هم از لباس ترنی شگفت زده شد؟
‫داعشیِ شیک.
‫نکنه مأمور مخفی باشه؟»
‫آخه اون تو یه کنفرانس مطبوعاتی ‫شال سرش گذاشته بود.
‫یه خُرده شبیه...
‫تو از یه سری ایمیل های خدماتی استفاده کردی
‫تا بگی رئیس اِم آی5 داره مخفیانه ‫تو یه سازمان تروریستی کار می کنه.
‫ولی اون یه جک بود.
‫اما این یه الگوی رفتاریه استروآن.
‫مسخره بازی در آوردن.
‫تخریب مافوق.
‫زیرسؤال بردن خط فرماندهی. ‫جدی نگرفتن شغلت.
‫و کاری که ما اینجا می کنیم خیلی جدیه.
‫پس اگه قرار باشه بیای ‫اینجا و تو پارک کار کنی،
‫می خوام بدونم که اینا رو یاد گرفتی.
‫کاملاً!
‫هیچ قولی بهت نمیدم.
‫احتمالاً بدونی که چند نفر از اسلوهاوس
‫اومدن به اینجا تو ریجنتزپارک.
‫هیش کی.
‫غیرممکن نیست.
‫چیز غیرعادی ای تو اسلوهاوس دیدی،
‫هیچ فعالیت غیرمعمولی؟
‫نه.
‫فکر نکنم.
‫چه جور فعالیت غیرمعمولی؟
‫جای تأسفه که متوجه چیزی نشدی.
‫روت حساب باز کرده بودم.
‫می بینی، یه مشکلی دارم.
‫مشکل خیلی بزرگ.
‫می خوای بخشی از راه حل مشکلم باشی؟
‫آروم! بازیِ ماریو کارت نیست که!
‫می تونی سوابق خدمات آلن بلک رو بیاری؟
‫میشه با پرسیدن سؤالایی ‫که جوابشون مشخصه وقتم رو نگیری؟
‫میشه لطفاً انجامش بدی؟ یا هر کلمۀ جادوییِ ‫دیگه ای که باید استفاده کنم تا انجامش بدی.
‫چطوری منو پیدا کردی؟ ‫این جوابت می تونه اون کلمۀ جادویی باشه.
‫وقت تلف نکن رودی، کارت رو بکن.
‫نه، ولی این یه ورود غیرمجاز ‫به سیستم امنیتی بزرگه.
‫باید دستورالعملش رو مرور کنم ‫تا دوباره اون اتفاق نیفته.
‫یه اشتباه بزرگ تو مسائل امنیتی ت انجام دادی.
‫غیرممکنه.
‫من پایگاه اطلاعاتیِ کارکنای پارک رو هک کردم.
‫آدرس خودم رو تغییر دادم.
‫تلفنم، اینترنت، قبض هام، ‫حتی حساب های بانکیم
‫همه شون به یه کارت شناسایی جعلی ‫مرتبطن که هر 24 ساعت عوض میشه.
‫من انقدر از شبکه دور هستم ‫که حتی نمی دونم شبکه چیه.
‫لمب تا خونه ت دنبالت کرده.
‫کِی؟
‫نمی دونم ولی به همه گفته.
‫بلک! زود باش.
‫تو با بلک کار می کردی، مگه نه؟
‫- رودی؟ ‫- آره!
‫بلک تو اون خونه پیش حسن احمد چی کار می کرد؟
‫هیچ سرنخی از حرفی ‫که زده یا کاری که کرده داری؟
‫آره، روز آخر گفت «لعنت بهت.
‫من دیگه میرم آدم دزدی کنم و سر ‫یه بچۀ آسیایی رو به خاطر انگلستان بزنم.»
‫باشه رودی، باشه، خیلی خب؟
‫مثل دیوونه ها رانندگی می کنی می دونی؟
‫- خودشه. ‫- حواست به جاده باشه!
‫جلو رو بپا!
‫مطمئنم یه جا دیدمش. ‫زود باش.
‫هیچ وقت تو اسلوهاوس به هم برنخوردیم. ‫فکر کنم قبل از این که من بیام اون رفته بود.
‫این موضوع هیچ ربطی به من نداره.
‫می شناسیش؟
‫آلن بلک. ‫بعد از اومدن من به اسلوهاوس خیلی زود رفت.
‫از اون موقع دیگه ندیدیش؟
‫مطمئنی؟
‫تازگیا ندیدی که با جکسون لمب معاشرت کنه؟
‫نه از وقتی که رفت.
‫پس تو جزوی از راه حل من نیستی، مگه نه؟
‫تو هم یه مشکل دیگه ای.
‫چی کار می کنی؟ ‫اینجا قبر بلیک نیست.
‫فقط می خوام مطمئن بشم که حالش خوبه.
‫- خیلی خب؟ ‫- چرا؟
‫اون نمی تونه الآن کمکت کنه!
‫خیلی خوش شانس باشی فقط ده دقیقه ‫وقت داری قبل از این که مأمورین پارک برسن.
‫5 دقیقه دیگه می رسم. ‫فقط ماشین رو روشن بذار!
‫لعنتی.
‫دو پیغام جدید داری.
‫پیغام اول.
‫دایانا تاورنر هستم. ‫باید سریعاً بیای پارک.
‫جکسون لمب سرکش شده.
‫پیغام دوم.
‫کاترین، دایانا تاورنر هستم. ‫واقعاً ازت می خوام که بیای پارک.
‫یه چیزهایی دربارۀ مرگ چارلز پارتنر وجود داره
‫که لمب بهت نگفته.
‫باهام تماس بگیر.
‫صبح بخیر.
‫کت و شلوار آبیت رو گرفتم.
‫اگه خواستی می تونی امروز بپوشیش.
‫- چارلز؟ ‫- چرا انقدر طولش دادی؟
‫از اتاق من برو بیرون.
‫چیه، فکر کردی از پیش تو بودن خوشحال میشم؟
‫فکر کنم آره.
‫درست همون قدر ‫که من دلم نمی خواد تو رو ببینم.
‫بجنب.
‫حالا!
‫تاورنر چی می گفت؟
‫اون چیه که من دربارۀ مرگ چارلز نمی دونم؟
‫داره ذهنت رو به هم می ریزه.
‫ببین، می تونی الآن با من بیای یا بعداً ‫با افرادی که خیلی رفتار دوستانه ندارن بری.
‫بستگی به خودت داره.
‫نه، گوشی رو بذار.
‫سلام. ببخشید، می تونین بهم بگین ‫سیدنی بیکر تو کدوم اتاقه؟
‫فقط افراد خانواده می تونن ملاقاتش کنن.
‫خب من برادر ناتنیشم.
‫می تونین از کنترلگر وارد بشین؟
‫بله، بله.
‫- عالیه. کدوم اتاق؟ ‫- آی سی یو، اتاق 4.
‫- انتهای راهرو دست راست. ‫- عالیه، ممنون.
‫پیرس؟
‫بیکر ملاقاتی داره.
‫اونجا چه غلطی می کنه؟
‫کی می تونه سریع تر برسه اونجا؟
‫کارت رایت برگشته بیمارستان. ‫برگیرینش.
‫با کمال میل.
‫گم شو.
به خاطر ‫ریوره، مگه نه؟
‫اون زده جاده خاکی ‫و حالا ما داریم تاوان پس میدیم؟
‫خب، خیلی هم جاده خاکی نزده.
‫بیکر آسیب دیده. مودی مُرده.
‫احتمالاً یه افسرارشد دنبال همه مونه.
‫لعنتی ها.
‫وضعیت سید چقدر وخیمه؟
‫نه به بدیِ مودی که مُرده. ‫متوجه شدی؟
‫مشخص بود جد مودی پایان بدی داره، ‫ولی از سید خوشم میاد.
‫شب پرمشغله ایه؟
‫اضافه کاری وایستادی نیک؟
‫- سراغ آدم اشتباهی اومدی. ‫- می خوام بدونم اسلحه همراهت داری یا نه.
‫نه.
‫باید بررسیت کنم. ‫لطفاً دست هات رو بگیر بالا.
‫خواهش می کنم نیک، بچه رو آرومش کن. ‫بی خیال، خجالت آوره. بازرس حرفه ای ای هستی.
‫از چین و چروک لباسم هم ‫می تونی بفهمی اسلحه ندارم.
‫- متأسفانه فرصت این رو نداری که... ‫- اگه یه قدم دیگه سمت من برداره،
‫با مُچ شکسته ش منو بازرسی بدنی می کنه.
‫بیا.
‫وب، تو می تونی رانندگی کنی.
‫خانم استندیش، شما جلو بشینید.
‫لمب، تو عقب پیش من می شینی.
‫بجنبین.
‫واقعاً؟
‫وقت تمومه کارت رایت. گندش بزنن.
‫بی خیال. باورکردنی نیست.
‫دوست داری وقتی بهت سخت می گیرم.
‫اون داستان که تو تاورنر رو دنبال کردی چی؟
‫فقط یه افسانه س؟
‫نه افسانه نیست، درواقع. ‫اون اتفاق واقعاً افتاده.
‫لعنتی.
‫ممنون سید.
‫لعنتی...
‫وایسا، وایسا، وایسا!
‫- در بسته می شود. ‫- زود باش، زود باش، زود باش.
‫- لعنتی... ‫- سلام.
‫مریض معمولیه یا اورژانسیه؟
‫فقط بخشش داره عوض میشه.
‫ممنون.
‫اُی.
‫هی!
‫لعنتی.
‫تو فاصلۀ 20 مایلی از هارویچ
‫از یه روستا عبور می کنیم.
‫انگار اونجا یه مقدار درخت هست.
‫اونجا ولش می کنیم، باشه؟
‫به نظر من که خوبه.
‫باشه؟
‫اگه تو میگی، باشه.
‫شنیدی بچه جون؟
‫یه جایی ولت می کنیم و یکی ‫میاد پیدا می کنه، خیلی خب؟
‫باشه؟ ‫چیزی نیست.
‫راستش یه کم اوضاع به هم ریخت و این جوری شد.
‫نمی خواستیم این کار بکنیم. ‫فقط می خواستیم مردم رو آگاه کنیم.
‫می دونی چی میگم؟ ‫این جوریه دیگه.
‫من..
‫متأسفم.
‫- تو متأسفی؟ ‫- هی. هی!
‫یکی مُرد، خیلی خب؟
‫جاسوس باشه یا نه، کار درستی نبود.
‫اونا متأسف هستن؟
‫وقتی که افراد ما رو می کُشن ‫و به زنامون تعرض می کنن متأسفن؟
‫نه.
‫گور باباش.
‫«متأسفی»؟
‫- چه مرگته رفیق؟ ‫- چه... من چه مرگ...
‫اون بچه قاتل نیست، خیلی خب؟ ‫منم نیستم.
‫ولی من هستم، مگه نه؟
‫این طور که پیداست قراره به خاطر یه قتل ‫دخلم بیاد،
پس چه فرقی می کنه اگه کس دیگه ای رو هم بکشم؟
‫گور باباش.
‫- می کُشیمش. ‫- من کسی رو نمی کُشم رفیق.
‫- ما ایمانمون رو از دست... ‫- آروم باش!
‫خفه شو! سؤال اصلی اینه که
‫جرئتش رو دارین جلوم رو بگیرین یا نه؟
‫آره؟
‫- بله؟ ‫- تو ماشین با لمب و استندیشیم و داریم میایم.
‫بهش بگو بهتره تو یه ‫اتاق پنجره دار ازم بازجویی کنه.
‫ممکنه کارمون اونجا طول بکشه ‫و محیط بسته خوب نیست.
‫چی شده؟
‫کاترین استندیش رو دارن میارن اینجا.
‫مطمئنم می تونم کاری کنم چیزی رو ‫که تو فراموش کردی به خاطر بیاره.
‫چی سر من میاد؟
‫می خوای به زنم بگی که اینجا کار نمی کنم؟
‫آره. و می خوام بهش بگم که برای تحقیقات
‫دربارۀ مرگ آلن بلک بازداشت شدی.
‫نه! نه، صبر کن، صبر کن، نه، نه. ‫خواهش می کنم، خواهش می کنم، خواهش می کنم.
‫الآن داره یادم میاد.
‫فراموشش کردم چون فکر کردم ‫چیزیه که نباید می دیدم.
‫کاملاً یادمه که لمب و آلن بلک رو
‫بعد از رفتنش از اسلوهاوس دیدم.
‫اگه خوب فکر کنم احتمالاً ‫تاریخش هم یادم بیاد.
‫خب، اینو ضبطش می کنیم.
‫بیا جانب احتیاط رو رعایت کنیم. ‫رو کاغذ هم بنویسش.
‫بشین.
‫می خواد ما رو ببره به اون ‫سلول های زیرزمین جدید؟
‫خودم بشخصه ندیدمشون.
‫من قبلاً تو ساختمون قدیمی کار می کردم.
‫ولی تو سلول های اِستَسی بودم
‫پس هرچی که باشه باکلاس و لذت بخشه.
‫و بعد چی؟
‫خانم دی خط زمانی رو بازنویسی می کنه،
‫و اسلوهاوس رو مقصر این افتضاح بزرگ جلوه میده.
‫کسی نمی خواد بگه«عافیت باشه»؟
‫نه؟
‫یه کم بی ادبانه بود.
‫البته اون ترجیح میده ‫که سر اون بچه قطع شده باشه
‫تا اعتراف کنه اینا همه تقصیر اونه.
‫داره زمین و زمان رو به هم می ریزه.
‫داره رد خودش رو از بین می بره.
‫ولی با همین از بین بردن ردپاهاس که ‫در نهایت کمک می کنه مجرم پیدا بشه،
‫مگه نه نیک؟
‫البته اون اینو می دونه.
‫ولی فکر می کنه خودش استثناس.
‫همه همین فکر رو می کنن.
‫همه همیشه اشتباه می کنن.
‫ببین تا جایی که من می دونم، ‫دیانا تاورنر رئیس پارکه.
‫تا ریاست تغییر نکنه، ‫کاری رو که اون بگه می کنم.
‫ولی همه چیز درست می شه نیک.
‫کار عاقلانه اینه که قوانین لندن ‫خانم دی رو فراموش کنی
‫و تمرکز کنین رو پیدا کردن اون بچه، ‫قبل از این که به قتل برسه.
‫البته اگه تا حالا کُشته نشده باشه.
‫اُه، خدای من! گربه اینجا نگه داشتین یا چی؟
‫استندیش، تو کیفت دستمال کاغذی داری؟
‫فقط یه دونه واسه م مونده.
‫پس بده ش به من.
‫اول می خوام به جواب سؤالم برسم.
‫اُه، ... سؤالت چیه؟
‫سؤال مربوط به
‫پیغام صوتی ایه که امشب دریافت کردم.
‫بعداً بهت میگم.
‫قول میدم.
‫دستمال.
‫همه می دونیم که نمی خوام بُکُشمت آقای وب.
‫ولی اگه مجبور بشم به پات شلیک می کنم.
‫بزن کنار.
‫- گفتم بزن کنار. ‫- باشه، خیلی خب، خیلی خب.
‫اینجا ایتسگاه شماست پسرها.
‫می تونین از اینجا پیاده برین، ‫اگه اشکالی نداشته باشه.
‫خیلی آدم رو غافلگیر می کنی استندیش. ‫می دونستی؟
‫از کجا می دونی جنس لباسم از پلاستیکه؟
‫چون خودم واسه ت خریدم.
‫نیاز به اتو نداره.
‫خیلی بهینه س.
‫خدای من، کارت رایت ‫الان وقتـش نیست.
‫گوشیت رو بده به من.
‫گوشیت رو بده به من!
‫- گوشی. ‫- برای چی؟
‫فقط گوشیت رو بده به من.
‫هارپر کجاست؟
‫- این چه کوفتیـه؟ اون کی... ‫- هی، گوشی.
‫- گوشـیم؟ ‫- گوشـیت!
‫گمشو. با این گوشی با بچه هام ‫تصویری حرف می زنم.
‫برام مهم نیست با کی چه غلطی ‫می کنی، بدش به من.
‫تلفن های سازمانی ‫ردیابی میشن.
‫باید ناپدید شیم.
‫حالا، شما سه تا برین دنبال ‫هو و لوی
‫و بهتره عجله کنین اگه نمی خواین ‫بازرس ها پدرتونو دربیارن.
‫باشه، صبر کن... ‫نمیدونیم خونـشون کجاست.
‫منطقه ی هکنی، خیابون میدلکس کورت، ‫پلاک 423.
‫منطقه بریکستون، خیابان مرون رود، ‫پلاک 16.
‫کدپستی شونو دیگه خودتون ‫می تونین دربیارین.
‫- بعدش کجا بریم؟ ‫- خودتون میدونین.
‫کجا؟
‫سر قبر ویلیام بلیک.
‫صبرکن، کجا؟
‫قبلاً دیده بودمـش. ‫شناختمـش.
‫- کی رو؟ ‫- اون کله رو.
‫اون یکی از ماست
‫یکی از ما بوده.
‫چیکار کردی؟ ‫چه اتفاقی افتاد الان؟
‫اون یه خائن بود.
‫جاسوس بود.
‫با سیمندز حرف زدم.
‫کی؟
‫خط اعتباری گرفتم، ‫قابل ردیابی نیست.
‫اگه من دخل اون عوضی رو ‫نیاورده بودم،
‫هنوز اونجا نشسته بودیم ‫تا سروکله ی پلیس ها پیدا شه.
‫یا سرویس هوایی ویژه.
‫و اون عوضی ها بدون معطلی ‫شلیک می کنن.
‫کاری که من کردم ‫دفاع از خود بود.
‫دفاع از خود؟ ‫اون اسلحه نداشت.
‫- اونم بود همین کارو باهامون می کرد. ‫- چطوری همین کارو می کرد؟
‫مارو مینداخت زندان، اینطوری!
‫فکر می کنی چقدر اون تو ‫دووم میاوردیم؟
‫یه تروریستی زخمی مون می کرد ‫میوفتادیم یه گوشه تا بمیریم.
‫- نمی خوام اونجوری بمیرم. ‫- نه، رفیق. حرفات اصلاً عقلانی نیست.
‫چون اون برنامه ش رو ریخته بود، نه؟
‫یادتـه؟
‫اون اومد سراغـمون، درسته؟
‫و بعد ما نقشه رو بردیم ‫پیش سیمندز.
‫برامون پاپوش درست کرده بود!
‫- نه ‫- زیادی مشتاق و زیادی سخت گیر بود.
‫هیچ وقت این کارو تا آخر ‫انجام نمی داد.
‫قرار نبود تا آخرش رو بریم.
‫هیچکس قرار نبود بمیره.
‫- هدف همین بود. ‫- قراره چیکار کنیم؟
‫داشت ورق بازی می کرد، ‫و تو سرش رو قطع کردی!
‫- چه غلطی قراره بکنیم؟ ‫- آروم باش!
‫آروم باش. ‫من میگم...
‫گوش کن، ‫میذاریم این بچه بره.
‫- میتونه شناسایی مون کنه. ‫- نه، نه، نه
‫پارچه روی صورتش بود.
‫به زور یه چیزایی کوچیکی دیده.
‫صدامون رو شنیده. ‫همین الان داره صدات رو می شنوه.
‫پس چی؟ ‫پس چی؟
‫اسمـمون رو نمیدونه، درسته؟
‫دنی کمپل، ‫خیابون دانلوپ تراس پلاک 14.
‫هی! هی!
‫داری چیکار می کنی؟
‫هی، بچه، شنیدی؟ ‫شنیدی چی گفت؟
‫الان داره کامل صورتـت رو می بینه.
‫لعنت بهت. ‫لعنت بهت.
‫بچه، شنیدی؟
‫اگه نشنیده، میتونم بلندتر بگم.
‫تو مثل مار می مونی، ‫میدونستی اینو؟
‫- پیشنهاد می کنم دهنت رو ببندی... ‫- ای عوضی...
‫و گرنه اسم و همه چیـت رو میگم
‫آره.
‫هیچ نشونه ای از طرف ‫سازمان امنیت،
‫دال براینکه اونا به شناسایی،
‫محل نگه داری دانشجوی ربوده شده ‫حسن احمد، نزدیک شدن، وجود نداره.
‫و درحالی که خیلی ها امیدوارن ‫که اون سالم برگرده،
‫همچنان میلیون ها نفر در سراسر دنیا،
‫درحال پخش کردن ویدیوی ‫گروگان گیری هستن.
‫برای بررسی موقعیت ‫به صورت وسیع تر، من...
‫بله؟
‫هویت مقتول رو تایید کردیم. ‫آلن بلک ـه.
‫حسن چی؟
‫ردی ازش نیست.
‫بلک 20 دقیقه پیش مرده.
‫لمب چی؟
‫رفته. ماشینـش اینجاست ‫میاریمش سازمان.
‫از در پشتی هم به زور وارد شدن، ‫پس به نظر میاد تنها نبوده.
‫همسایه ی روبه رویی ‫میگه چند نفرو باهم دیده.
‫کند ذهن ها.
‫هرچی هست الان وقتـش نیست.
‫رئیس پشت خطِ امنـه، خانم
‫بهم گفتن اضطراریـه.
‫باید برم.
‫نذارین کسی وارد صحنه شه. ‫کامل بگردین.
‫هروقت تونستین سریع بیاین اینجا.
‫اینگرید.
‫بذار دوباره بهت اطمینان بدم ‫که لازم نیست از سفرت دور شی.
‫اومدم فرودگاه، بعد از اینکه ‫از جلسه ی وزارت خارجه اومدم بیرون.
‫کنترل اوضاع رو کامل از دست دادی؟ ‫چه خبره اونجا؟
‫- لمب ناپدید شده. ‫- خدای من.
‫چند وقتـه که نگرانـشم، واسه همین ‫سید بیکر رو فرستادم اونجا.
‫بیکر درمورد آلن بلک چی میگه؟
‫اون توی بیمارستانـه.
‫وقتی توی ماموریت ‫با کارت رایت بوده، تیر خورده.
‫درستـه.
‫میخوام لمب و نخاله هاش رو ‫از خیابون جمع کنین و بیارین پارک.
‫میخوام بدونم دقیقاً تا چه حدی ‫افشا شدیم.
‫پسره کجاست؟
‫همه رو خبر کردم.
‫واحد ضدتروریست آماده باش هستن ‫مرکز فرماندهی هم درجریانـه.
‫تا وقتی فرود میام ‫اوضاع رو جمع و جور کن.
‫و اگه کند ذهن ها پشت ماجران، ‫کلکشون رو بکن.
‫لعنتی.
‫بیست تا برای کلاه
‫مبارک باشه.
‫مین، نمیشه خاموشـش کرد؟
‫نه، سی دی گیر کرده توش.
‫و ضبط خاموش نمیشه.
‫میتونی حداقل آهنگ رو ‫عوض کنی؟
‫گیر کرده، خاموش نمیشه. ‫مشکل اینـه.
‫- خدای من ‫- لعنت به من، ولش کن
‫درمورد آلن بلک چی میدونیم؟
‫میدونم یه سال پیش از اسلو هاوس رفت، ‫خیلی قبل تر از اینکه تو بیای.
‫تو از کجا می شناسیـش؟
‫من...
‫- شاید از پارک. ‫- چندین سال پیش از پارک اخراج شده.
‫آره، چون با سفیر ونزوئلا ‫به مشکل خورده بود.
‫لمب از کجا میدونست ‫که باید بره اون خونه؟
‫تاورنر، حتما اون گفتـه. ‫رفته بود دیدنـش.
‫- داستانشون چیـه؟ لمب و تاورنر؟ ‫- لعنتی.
‫لمب ولمون کرده رفته.
‫اون پاکتـی که از جنازه ی مودی ‫ برداشت، پول فرارش بود.
‫که بخواد میتونه راحت ناپدید شه.
‫لعنتی، بدبخت شدیم ‫واقعاً بدبخت شدیم.
‫آره، آره. ‫ولی فکر نکنم این کارو بکنه.
‫وقتی یه بازرس زندانیـم کرده بود ‫نجاتـم داد با اینکه مجبور نبود.
‫نه، نه، اون فرق داره.
‫نه، لمب یه بازی ای راه میندازه
‫دوست نداره بازنده باشه.
‫باشه، حالا ما چیکار کنیم؟
‫کاری که لمب گفت رو بکنیم؟
‫یا بریم ریجنتز پارک ‫و خودمون رو تحویل بدیم؟
‫- نقشه ی لمب رو میریم. ‫- خودمون رو تحویل میدیم.
‫خیلی خب، باشه.
‫من میگم همه رو جمع کنیم،
‫بریم سر قبر بلیک، ‫و اگه لمب پیداش نشد،
‫اونوقت می فهمیم دورمون زده.
‫- آره. ‫- آره، نقشه رو اجرا می کنیم.
‫لعنتی، شماها آدرس هو و لوی رو ‫یادتون موند؟
‫آره، این بود...
‫منطقه ی هکنی، خیابون میدلکس کورت، ‫ پلاک 423، کد پستی ای9
‫منطقه ی بریکستون، خیابان مرون رود، ‫ پلاک 16، کد پستی اس دبیلو2
‫کد پستی هارم بلدی.
‫- من دنبال هو نمیرم. ‫- آره، منم همین طور
‫لعنتی...ممنون.
‫خب، شما دوتا برین دنبال استروآن. ‫من میرم دنبال هو.
‫خانم.
‫پسره کجاست؟
‫داریم چندتا ماشین رو ‫ردیابی می کنیم.
‫«چندتا» یعنی چقدر؟
‫سی و پنج تا ماشین ‫پانزده دقیقه قبل از ورود لمب
‫از جلوی دوربین ترافیکِ ‫انتهای خیابون روپل، رد شدن.
‫خانم، میدونم درجایگاهی نیستم ‫ که بپرسم، ولی چه خبره؟
‫حق با توئه، در جایگاهی نیستی ‫ که بپرسی.
‫فکر می کنی لمب چرا فرار کرده؟
‫احتمالاً سر بلک رو دیده، از اینکه ‫اوضاع چطور به نظر میاد، ترسیده.
‫همون جوری که بود ‫به نظر میومد.
‫رئیس کند ذهن ها ترسیده چون ‫چون گند زدن توی عملیات.
‫لمب سرخود عمل کرد، ‫و یکی از مامورای من کشته شد.
‫خدای من.
‫کی از ماجرا خبر داره؟
‫تو، من، رئیس ‫کس دیگه ای خبردار نشه.
‫میگم تیم هاب ‫ دنبال حسن بگردن.
‫و میخوام تو و بازرس هات ‫دنبال کند ذهن ها باشین.
‫خودم لمب رو تحویل میدم.
‫این اسم مستعاریـه که ‫احتمالاً استفاده می کنه.
‫اگه پیداش شد، ‫نیروی کمکی ببر.
‫و دافی؟
‫اگه قرار باشه کسی صدمه ببینه ‫ترجیح میدم اون شخص لمب باشه.
‫از بابت رازداریـت مطمئنم. ‫نمیخوام دیگه نگران لمب باشم.
‫- کدوم گوری داریم میریم؟ ‫- از لندن خارج میشیم.
‫- از خیابون های فرعی، که دوربین نداره. ‫- بعدش چی؟
‫چرا اسمم رو بهش گفتی؟
‫تا متمرکزت کنم.
‫فقط یه راه برای خارج شدن ‫از این داستان هست.
‫- چی، با قایق؟ ‫- چی؟
‫قایق پسرعموم توی هارویچ ـه.
‫- این نقشه ی کمکـی بود. ‫- از دست تو و اون قایق لعنتی.
‫نه، نه، نه، گوش کن ‫اگه مارو ببره هلند یا فرانسه،
‫- هرکدوم که نزدیک تره... ‫- من سوار قایق نمی شم، رفیق.
‫یه دختر کوچولو دارم.
‫هی، هیچ وقت دیگه ‫دخترت رو نمی بینی.
‫مگه نه؟
‫سیمندز اینو گفت؟
‫«سوار قایق شین»، آره؟ ‫«سوار قایق شین»
‫- سیمندز؟ ‫- آره؟
‫نه، میخواست بکشیم کنار ‫هیچ کاری نکنیم.
‫- چی؟ ‫- خفه شو.
‫- خدای من. ‫- نه.
‫پس خودمونیـم و خودمـون، نه؟
‫- نه؟ ‫- نیازی بهش نداریم.
‫سیمندز می تونست ‫بهمون پول بده.
‫می تونست برامون هویت جدید ‫جور کنه.
‫- از این مخمصه نجاتمـوم بده! ‫- نیازی به سیمندز نداریم!
‫کاری که اونجا کردی ‫پای خودتـه.
‫- کار خودت تنها بود! ‫- فکر می کنی برای پلیس ها مهمـه؟
‫بازم یکی رو دزدیدی.
‫- بازم تهدید کردی که می کشیش. ‫- آره.
‫- فقط بهم گوش بده، باشه؟ ‫- ولی نمی خواستیم بکشیم، مگه نه؟
‫- نمی خواستی بکشیش؟ ‫- نه، نمی خواستیم.
‫- میخواستیم آزادش کنیم، مگه نه؟ ‫- آره.
‫با این کار چندسال ‫زندانی می شدیم؟
‫حدوداً دو سال.
‫از پس دوسال برمیومدم ‫قبلاً تجربه ش کردم...
‫گوش کن، من میگم ‫الان ماشین رو نگه داریم.
‫بذاریم بچه بره، باشه؟
‫و خودمون از کشور خارج شیم.
‫الان نقشه ی فرار رو بهش گفتی.
‫نه، نه، نه.
‫سر راه یه جایی توی جنگل ‫دست و پاش رو می بندیم.
‫تا پیداش کنن ما رفتیم.
‫گم و گور شدیم.
‫باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫باشه، خیلی خب. ‫قایق.
‫باشه.
‫صبر کن.
‫به بابا یه بغل گنده بدین.
‫خیلی خب، بچه ها، بذارین بابا بره. ‫کار مهمـی داره.
‫- توی پارک؟ ‫- توی پارک، آره. محرمانه ست.
‫مگه نه، مامور پیرس؟
‫تقریباً.
‫می تونیم بریم، مامور لوی؟
‫باید ادامه بدیم، چون شاید ‫از آینه ی ماشین ببینن.
‫خب، بذار من رانندگی کنم.
‫کجایی؟ کجایی؟
‫- چی شده، داداش؟ ‫- دنبال هو می گردم.
‫اینجا هو نداریم.
‫اینجا چه غلطی می کنی؟
‫به خاطر صدای بلند آهنگـتون ‫شکایت شده، افتضاحـه.
‫زود باش، باید بریم.
‫زود باش!
‫مسئول تویی؟
‫فیلم 20 دقیقه پیش ‫دوربینـت رو نشونـمون بده.
‫خب، میخوای راجب اتفاقی ‫که الان افتاد حرف بزنی؟
‫خب، چیزی که شد ‫اینه که رسیدیم.
‫نه، منظورم بین خودمونـه.
‫فکر کنم باید راجب اینکه از دست مامورای ‫ ام آی5 فرار کردیم حرف بزنیم، مین.
‫خب، یه جوری فرار کردیم.
‫اگه از بازرس ها جلو نزنیم ‫و نفهمیم بلک چه غلطی می کرده،
‫«ما»یی درکار نخواهد بود.
‫آره، حتماً ‫ولی وقتی، اوضاع درست شد...
‫«ما»یی درکار هست؟
‫اگه هی درموردش حرف بزنی ‫احتمالـش کمتر میشه.
‫هی، بیخیال.
‫شاید بذارن هم سلولی بشیم.
‫خدایا، واقعاً بدبخت شدیم.
‫اونجا.
‫آره، خودشـه.
‫همه بیرون.
‫همین الان، سه، دو.
‫بیا، پیداش کردیم.
‫- دافی. ‫- داره از هویتـی که گفتی استفاده می کنه.
‫ساعت 6 صبح، پرواز به ‫استانبول رزرو کرده.
‫- مطمئنی؟ ‫- الان دارم به فیلم دوربین نگاه می کنم.
‫صورتـش واضح نیست. ‫ولی خود لمب ـه.
‫- داریم میریم فرودگاه گت ویک. ‫- دافی!
‫صبر کن.
‫اینو ببین.
‫عوضی کثیف.
‫چی؟
‫از فرودگاه های هیت رو، ‫استنسد، لندن سیتی، بیرمینگام
‫و منچستر بلیط خریده. ‫میدونه مجبوریم همه رو پوشش بدیم.
‫- داره نیروهامون رو پخش می کنه. ‫- آره، درحالی که با کشتی فرار می کنه.
‫نه، میدونم کجا میره.
‫خدای من.
‫هرکی که هستی، برو گمشو. ‫من مسلح ام.
‫- نه، نیستی. ‫- لمب؟
‫زودباش. باز کن.
‫همین الان.
‫نصف شبـه.
‫نمی تونی همینجوری ‫سرزده بیای.
‫نه، بذار چراغ خاموش باشه.
‫چی می خوای؟
‫دوباره خودت رو بدبخت کردی؟
‫این بطری آبـه.
‫احتمالاً تاحالا از اینا ندیدی.
‫لباس بپوش.
‫- اینجا خونه ی منـه، نمیتونی بهم... ‫- فقط لباس بپوش!
‫کجا میریم؟
‫- چیکار می کنی؟ ‫- توی راه بهت میگم.
‫فقط باید سریع باشیم. ‫بازرس ها دنبالمونـن.
‫چرا دنبال منـن؟ ‫من که کاری نکردم.
‫خب، کاری که بتونن ‫ردیابی کنن، نکردم.
‫باید همش ماشین عوض کنیم.
‫نمی تونی هیچ کدومو با سیم روشن کنی، ‫ باید سیستم هشدارو هک کنی.
‫با قیمت مناسب ‫میتونم کمک کنم.
‫بی خیال.
آنالوگ کار می کنم.
‫من یه بیکن چیزبرگر دوبل می خوام
‫- خب؟ ‫- چیپس، یه نوشابۀ فانتا...
‫و...
‫- فقط کیت کت و توایکس دارین، آره؟ ‫- فقط همین، مرسی.
‫گوش کن.
‫ببین اگه تو هر جور دردسر شخصی افتادی،
‫فقط می خوام بدونی که هیچ اهمیتی برام نداره.
‫و دلم نمی خواد که قاتیش بشم.
‫خب قبلاً قاتی شدی.
‫چی...
‫لعنتی!
‫آره؟
‫«لوی» رو آوردیم طبقۀ پایین خانم.
‫الآن میام پایین.
‫خانم.
‫سلام.
‫میشه یه دقیقه بهم وقت بدین؟ من...
‫اون بالا همه چیز بی رحمانه س.
‫- می تونم تصورش رو بکنم. ‫- اُه، نه، نمی تونی.
‫هیچ کدومتون نمی تونین.
‫برگشت به پارک چه حسی داره؟
‫خب اون پارکی که من می شناختم نیست واقعاً.
‫یعنی تا حالا این پایین نبودم. ‫نمی دونستم همچین اتاق هایی داریم.
‫آدمای زیادی نیستن که اینو می دونن.
‫به خاطر همین اینجا رو واسه ت انتخاب کردم.
‫نمی خوام کسی بدونه که تو اینجایی.
‫همسرم می دونه که من اینجا، تو پارکم.
‫هنوزم فکر می کنه تو اینجا کار می کنی مگه نه؟
‫منتظر زمان مناسبم تا بهش بگم.
‫یه سال شده.
‫پسر کوچولوت باید، چند، شش ساله ش شده باشه؟
‫و ایوی هفت ساله س؟
‫نه، هشت.
‫حتماً از فکر این که باباشون ‫جیمز بانده کیف می کنن.
‫می فهمم که چرا نمی خوای ‫هیش کی حقیقت رو بدونه.
‫پس موضوع اینه؟ که به خانواده م دروغ گفتم؟
‫اول به بازجوها دروغ گفتی، مگه نه؟
‫درستپاچه شدم.
‫گفتی که تو ایمیل رو نفرستادی، ‫با وجود این که با نام کاربریِ تو ثبت شده.
‫می خوای بخونیش؟
‫- نه راستش. ‫- فکر می کنم که باید بخونیش.
‫«کس دیگه ای هم از لباس ترنی شگفت زده شد؟
‫داعشیِ شیک.
‫نکنه مأمور مخفی باشه؟»
‫آخه اون تو یه کنفرانس مطبوعاتی ‫شال سرش گذاشته بود.
‫یه خُرده شبیه...
‫تو از یه سری ایمیل های خدماتی استفاده کردی
‫تا بگی رئیس اِم آی5 داره مخفیانه ‫تو یه سازمان تروریستی کار می کنه.
‫ولی اون یه جک بود.
‫اما این یه الگوی رفتاریه استروآن.
‫مسخره بازی در آوردن.
‫تخریب مافوق.
‫زیرسؤال بردن خط فرماندهی. ‫جدی نگرفتن شغلت.
‫و کاری که ما اینجا می کنیم خیلی جدیه.
‫پس اگه قرار باشه بیای ‫اینجا و تو پارک کار کنی،
‫می خوام بدونم که اینا رو یاد گرفتی.
‫کاملاً!
‫هیچ قولی بهت نمیدم.
‫احتمالاً بدونی که چند نفر از اسلوهاوس
‫اومدن به اینجا تو ریجنتزپارک.
‫هیش کی.
‫غیرممکن نیست.
‫چیز غیرعادی ای تو اسلوهاوس دیدی،
‫هیچ فعالیت غیرمعمولی؟
‫نه.
‫فکر نکنم.
‫چه جور فعالیت غیرمعمولی؟
‫جای تأسفه که متوجه چیزی نشدی.
‫روت حساب باز کرده بودم.
‫می بینی، یه مشکلی دارم.
‫مشکل خیلی بزرگ.
‫می خوای بخشی از راه حل مشکلم باشی؟
‫آروم! بازیِ ماریو کارت نیست که!
‫می تونی سوابق خدمات آلن بلک رو بیاری؟
‫میشه با پرسیدن سؤالایی ‫که جوابشون مشخصه وقتم رو نگیری؟
‫میشه لطفاً انجامش بدی؟ یا هر کلمۀ جادوییِ ‫دیگه ای که باید استفاده کنم تا انجامش بدی.
‫چطوری منو پیدا کردی؟ ‫این جوابت می تونه اون کلمۀ جادویی باشه.
‫وقت تلف نکن رودی، کارت رو بکن.
‫نه، ولی این یه ورود غیرمجاز ‫به سیستم امنیتی بزرگه.
‫باید دستورالعملش رو مرور کنم ‫تا دوباره اون اتفاق نیفته.
‫یه اشتباه بزرگ تو مسائل امنیتی ت انجام دادی.
‫غیرممکنه.
‫من پایگاه اطلاعاتیِ کارکنای پارک رو هک کردم.
‫آدرس خودم رو تغییر دادم.
‫تلفنم، اینترنت، قبض هام، ‫حتی حساب های بانکیم
‫همه شون به یه کارت شناسایی جعلی ‫مرتبطن که هر 24 ساعت عوض میشه.
‫من انقدر از شبکه دور هستم ‫که حتی نمی دونم شبکه چیه.
‫لمب تا خونه ت دنبالت کرده.
‫کِی؟
‫نمی دونم ولی به همه گفته.
‫بلک! زود باش.
‫تو با بلک کار می کردی، مگه نه؟
‫- رودی؟ ‫- آره!
‫بلک تو اون خونه پیش حسن احمد چی کار می کرد؟
‫هیچ سرنخی از حرفی ‫که زده یا کاری که کرده داری؟
‫آره، روز آخر گفت «لعنت بهت.
‫من دیگه میرم آدم دزدی کنم و سر ‫یه بچۀ آسیایی رو به خاطر انگلستان بزنم.»
‫باشه رودی، باشه، خیلی خب؟
‫مثل دیوونه ها رانندگی می کنی می دونی؟
‫- خودشه. ‫- حواست به جاده باشه!
‫جلو رو بپا!
‫مطمئنم یه جا دیدمش. ‫زود باش.
‫هیچ وقت تو اسلوهاوس به هم برنخوردیم. ‫فکر کنم قبل از این که من بیام اون رفته بود.
‫این موضوع هیچ ربطی به من نداره.
‫می شناسیش؟
‫آلن بلک. ‫بعد از اومدن من به اسلوهاوس خیلی زود رفت.
‫از اون موقع دیگه ندیدیش؟
‫مطمئنی؟
‫تازگیا ندیدی که با جکسون لمب معاشرت کنه؟
‫نه از وقتی که رفت.
‫پس تو جزوی از راه حل من نیستی، مگه نه؟
‫تو هم یه مشکل دیگه ای.
‫چی کار می کنی؟ ‫اینجا قبر بلیک نیست.
‫فقط می خوام مطمئن بشم که حالش خوبه.
‫- خیلی خب؟ ‫- چرا؟
‫اون نمی تونه الآن کمکت کنه!
‫خیلی خوش شانس باشی فقط ده دقیقه ‫وقت داری قبل از این که مأمورین پارک برسن.
‫5 دقیقه دیگه می رسم. ‫فقط ماشین رو روشن بذار!
‫لعنتی.
‫دو پیغام جدید داری.
‫پیغام اول.
‫دایانا تاورنر هستم. ‫باید سریعاً بیای پارک.
‫جکسون لمب سرکش شده.
‫پیغام دوم.
‫کاترین، دایانا تاورنر هستم. ‫واقعاً ازت می خوام که بیای پارک.
‫یه چیزهایی دربارۀ مرگ چارلز پارتنر وجود داره
‫که لمب بهت نگفته.
‫باهام تماس بگیر.
‫صبح بخیر.
‫کت و شلوار آبیت رو گرفتم.
‫اگه خواستی می تونی امروز بپوشیش.
‫- چارلز؟ ‫- چرا انقدر طولش دادی؟
‫از اتاق من برو بیرون.
‫چیه، فکر کردی از پیش تو بودن خوشحال میشم؟
‫فکر کنم آره.
‫درست همون قدر ‫که من دلم نمی خواد تو رو ببینم.
‫بجنب.
‫حالا!
‫تاورنر چی می گفت؟
‫اون چیه که من دربارۀ مرگ چارلز نمی دونم؟
‫داره ذهنت رو به هم می ریزه.
‫ببین، می تونی الآن با من بیای یا بعداً ‫با افرادی که خیلی رفتار دوستانه ندارن بری.
‫بستگی به خودت داره.
‫نه، گوشی رو بذار.
‫سلام. ببخشید، می تونین بهم بگین ‫سیدنی بیکر تو کدوم اتاقه؟
‫فقط افراد خانواده می تونن ملاقاتش کنن.
‫خب من برادر ناتنیشم.
‫می تونین از کنترلگر وارد بشین؟
‫بله، بله.
‫- عالیه. کدوم اتاق؟ ‫- آی سی یو، اتاق 4.
‫- انتهای راهرو دست راست. ‫- عالیه، ممنون.
‫پیرس؟
‫بیکر ملاقاتی داره.
‫اونجا چه غلطی می کنه؟
‫کی می تونه سریع تر برسه اونجا؟
‫کارت رایت برگشته بیمارستان. ‫برگیرینش.
‫با کمال میل.
‫گم شو.
به خاطر ‫ریوره، مگه نه؟
‫اون زده جاده خاکی ‫و حالا ما داریم تاوان پس میدیم؟
‫خب، خیلی هم جاده خاکی نزده.
‫بیکر آسیب دیده. مودی مُرده.
‫احتمالاً یه افسرارشد دنبال همه مونه.
‫لعنتی ها.
‫وضعیت سید چقدر وخیمه؟
‫نه به بدیِ مودی که مُرده. ‫متوجه شدی؟
‫مشخص بود جد مودی پایان بدی داره، ‫ولی از سید خوشم میاد.
‫شب پرمشغله ایه؟
‫اضافه کاری وایستادی نیک؟
‫- سراغ آدم اشتباهی اومدی. ‫- می خوام بدونم اسلحه همراهت داری یا نه.
‫نه.
‫باید بررسیت کنم. ‫لطفاً دست هات رو بگیر بالا.
‫خواهش می کنم نیک، بچه رو آرومش کن. ‫بی خیال، خجالت آوره. بازرس حرفه ای ای هستی.
‫از چین و چروک لباسم هم ‫می تونی بفهمی اسلحه ندارم.
‫- متأسفانه فرصت این رو نداری که... ‫- اگه یه قدم دیگه سمت من برداره،
‫با مُچ شکسته ش منو بازرسی بدنی می کنه.
‫بیا.
‫وب، تو می تونی رانندگی کنی.
‫خانم استندیش، شما جلو بشینید.
‫لمب، تو عقب پیش من می شینی.
‫بجنبین.
‫واقعاً؟
‫وقت تمومه کارت رایت. گندش بزنن.
‫بی خیال. باورکردنی نیست.
‫دوست داری وقتی بهت سخت می گیرم.
‫اون داستان که تو تاورنر رو دنبال کردی چی؟
‫فقط یه افسانه س؟
‫نه افسانه نیست، درواقع. ‫اون اتفاق واقعاً افتاده.
‫لعنتی.
‫ممنون سید.
‫لعنتی...
‫وایسا، وایسا، وایسا!
‫- در بسته می شود. ‫- زود باش، زود باش، زود باش.
‫- لعنتی... ‫- سلام.
‫مریض معمولیه یا اورژانسیه؟
‫فقط بخشش داره عوض میشه.
‫ممنون.
‫اُی.
‫هی!
‫لعنتی.
‫تو فاصلۀ 20 مایلی از هارویچ
‫از یه روستا عبور می کنیم.
‫انگار اونجا یه مقدار درخت هست.
‫اونجا ولش می کنیم، باشه؟
‫به نظر من که خوبه.
‫باشه؟
‫اگه تو می گی، باشه.
‫شنیدی بچه جون؟
‫یه جایی ولت می کنیم و یکی ‫میاد پیدا می کنه، خیلی خب؟
‫باشه؟ ‫چیزی نیست.
‫راستش یه خرده اوضاع به هم ریخت و این جوری شد.
‫نمی خواستیم این کار رو بکنیم. ‫فقط می خواستیم مردم رو مطلع کنیم.
‫می دونی چی می گم؟ ‫این جوریه دیگه.
‫من..
‫متأسفم.
‫- تو متأسفی؟ ‫- هی. هی!
‫یکی مُرد، خیلی خب؟
‫جاسوس باشه یا نه، کار درستی نبود.
‫اون ها متأسف هستن؟
‫وقتی که افراد ما رو می کُشن ‫و به زن هامون تعرض می کنن متأسف هستن؟
‫نه.
‫گور باباش.
‫«متأسفی»؟
‫- چه مرگته رفیق؟ ‫- چه... من چه مرگ...
‫اون بچه قاتل نیست، خیلی خب؟ ‫منم نیستم.
‫اما من هستم، مگه نه؟
‫این طور که پیداست قراره به خاطر یه قتل ‫دخلم بیاد،
پس چه فرقی می کنه اگه کس دیگه ای رو هم بکشم؟
‫گور باباش.
‫- می کشیمش. ‫- من کسی رو نمی کشم رفیق.
‫- ما ایمانمون رو از دست... ‫- آروم باش!
‫خفه شو! سئوال اصلی اینه که
‫جرأتش رو دارید جلوم رو بگیرید یا نه؟
‫آره؟
‫- بله؟ ‫- تو ماشین با لمب و استندیشیم و داریم می آییم.
‫بهش بگو بهتره تو یه ‫اتاق پنجره دار ازم بازجویی کنه.
‫ممکنه کارمون اونجا طول بکشه و محیط بسته خوب نیست.
‫چی شده؟
‫کاترین استندیش رو دارن میارن اینجا.
‫مطمئنم می تونم کاری کنم چیزی رو ‫که تو فراموش کردی به خاطر بیاره.
‫چی سر من میاد؟
‫می خوای به زنم بگی که اینجا کار نمی کنم؟
‫آره. و می خوام بهش بگم که برای تحقیقات
‫در مورد مرگ آلن بلک بازداشت شدی.
‫نه! نه، صبر کن، صبر کن، نه، نه. ‫خواهش می کنم، خواهش می کنم، خواهش می کنم.
‫الآن داره یادم میاد.
‫فراموشش کردم چون فکر کردم ‫چیزیه که نباید می دیدم.
‫کاملاً یادمه که لمب و آلن بلک رو
‫بعد از رفتنش از اسلوهاوس دیدم.
‫اگه خوب فکر کنم احتمالاً تاریخش هم یادم بیاد.
‫خب، این رو ضبطش می کنیم.
‫بیا جانب احتیاط رو رعایت کنیم. ‫رو کاغذ هم بنویسش.
‫بشین.
‫می خواد ما رو ببره به اون ‫سلول های زیرزمین جدید؟
‫خودم به شخصه ندیدمشون.
‫من قبلاً تو ساختمون قدیمی کار می کردم.
‫اما تو سلول های اِستَسی بودم
‫پس هر چی که باشه باکلاس و لذت بخشه.
‫و بعد چی؟
‫خانم دی خط زمانی رو بازنویسی می کنه،
‫و اسلوهاوس رو مقصر این افتضاح بزرگ جلوه میده.
‫کسی نمی خواد بگه «عافیت باشه»؟
‫نه؟
‫یه کم بی ادبانه بود.
‫البته اون ترجیح می ده ‫که سر اون بچه قطع شده باشه
‫تا اعتراف کنه این ها همه تقصیر اونه.
‫داره زمین و زمان رو به هم می ریزه.
‫داره رد خودش رو از بین می بره.
‫اما با همین از بین بردن رد پاهاست که ‫در نهایت کمک می کنه مجرم پیدا بشه،
‫مگه نه نیک؟
‫البته اون این رو می دونه.
‫اما فکر می کنه خودش استثناء ست.
‫همه همین فکر رو می کنن.
‫همه همیشه اشتباه می کنن.
‫ببین تا جایی که من می دونم، دیانا تاورنر رئیس پارکه.
‫تا ریاست تغییر نکنه، ‫کاری رو که اون بگه می کنم.
‫اما همه چیز درست می شه نیک.
‫کار عاقلانه اینه که قوانین لندن خانم دی رو فراموش کنی
‫و تمرکز کنین رو پیدا کردن اون بچه، قبل از این که به قتل برسه
‫البته اگه تا حالا کشته نشده باشه.
‫اوه، خدای من! گربه اینجا نگه داشتین یا چی؟
‫استندیش، تو کیفت دستمال کاغذی داری؟
‫فقط یه دونه برام مونده.
‫پس بده ش به من.
‫اول می خوام به جواب سئوالم برسم.
‫اوه، ... سئوالت چیه؟
‫سئوال مربوط به
‫پیغام صوتی ایه که امشب دریافت کردم.
‫بعداً بهت می گم.
‫قول می دم.
‫دستمال.
‫همه می دونیم که نمی خوام بکشمت آقای وب.
‫اما اگه مجبور بشم به پات شلیک می کنم.
‫بزن کنار.
‫- گفتم بزن کنار. ‫- باشه، خیلی خب، خیلی خب.
‫اینجا ایتسگاه شماست پسرها.
‫می تونید از اینجا پیاده برید، اگه ایرادی نداشته باشه.
‫خیلی آدم رو غافلگیر می کنی استندیش. ‫می دونستی؟
‫از کجا می دونی جنس لباسم از پلاستیکه؟
‫چون خودم واسه ت خریدم.
‫نیاز به اتو نداره.
‫خیلی بهینه ست