‫خیلی شرمنده.
‫مسخره بازی در نیار! بیا تو
‫راستش رو بخوای، تعجب کردم که
‫تا الآن وا ندادی
‫کی گفته وا دادم؟
‫همین جوری نصفه شب توی خیابون ها می گردی؟
‫عالی به نظر میای راستی.
‫کاش می رفتی پیش قاضی.
‫به هیچ دردی نمی خورد.
‫به جز این حقیقت که، مردی که
‫داری محاکمه اش می کنی رو می شناسی.
‫نمی شناسمش.
‫همراه با زنش کلاس می رفتی.
‫اون هالی بود.
‫بجنب، کیت.
‫ببین، نیومدم اینجا که نصیحت بشنوم، پس...
‫می دونم.
‫اومدی از حضورم لذت ببری.
‫درسته، باید می رفتم دادگاه.
‫یا دادگاه جزا، یا حتی پیش آنجلا.
‫اما دیگه خیلی دیره.
‫صدات پشت تلفن
‫می دونی من رو یاد چی انداخت؟
‫وقتی پیدات کردم، توی دستشویی دانشگاه
‫اون قدر خودت رو سابیده بودی
‫که دیگه پوستت کنده شده بود.
‫ببین. الآن نمی خوام در موردش حرف بزنم.
‫می دونم نمی خوای، و درک می کنم.
‫اما انگار به خودت ظلم کردی
‫که تنهایی بارش رو به دوش کشیدی.
‫و خوشم نمیاد.
‫هیچ وقت بهم نگفتی کی بوده.
‫چون مهم نیست.
‫کیت!
‫معلومه که هست.
‫تام سادرن بود، مگه نه؟
‫- می دونستم که یه لیبریتینه. ‫- چی؟
‫خودت هم اعتراف کردی.
‫ببین، تام سادرن نبود.
‫پس کی؟
‫لطفاً. من بهترین دوستتم.
‫چرا نمی تونی بهم بگی کی این کار رو کرده؟
‫لابد شوخیت گرفته.
‫وای خدایا.
‫وای خیلی کودنم،
‫جلو چشمم بود.
‫لعنتی ،کیت.
‫وای.
‫کاش می دونستم.
‫چیزی رو تغییر نمی داد.
‫چی تو سرت بود که این پرونده رو قبول کردی؟
‫یکی رو محاکمه کنی که...
‫به خودم حمله کرده؟
‫کسی دیگه صلاحیتش رو
‫نداشت، نه مثل من.
‫ولما ی این که خودت رو توی چنین وضعیتی قرار بدی...
‫ببین، چاره ای نداشتم.
‫چه طور هر روز توی چشمش نگاه می کنی؟
‫نکردم.
‫ولی دیگه فردا ممکن نیست.
‫امروز
‫مگه... این یه اتهام قابل اخراج نیست؟
‫وای، رفیق، گند زدی.
‫آره.
‫پس امروز...
‫باید بزنی بترکونیش.
‫سلام.
‫بیدارت کردم، شرمنده
‫عیبی نداره، بیا تو
‫داری می لرزی.
‫یه اتفاق ترسناک افتاد.
‫چی؟
‫بچه ها داشتن می رفتن اتاق الک و یکی هروئین خریده.
‫هروئین؟
‫تام رو از اونجا آوردم بیرون، چون...
‫چیزی نیست.
‫نمی خوام بدونم.
‫آره، بود.
‫ببخشید. عذر می خوام.
‫وای! ببخشید. ببخشید.
‫ببخشید. شرمنده
‫تقصیر من بود.
‫باید 10دقیقه دیگه بریم.
‫نمی خوام برم مدرسه.
‫چرا؟
‫می خوام نگاه کنم که بابایی
‫به اون خانمه می گه دروغگو.
‫دادگاه جزا جای بچه ها نیست.
‫چرا؟
‫توی مجلس عوام که تونستیم ببینیمش.
‫- خب، این فرق داره. ‫- چی فرق داره؟
‫ام می خواد بببینه بابایی به اون خانم می گه دروغگو.
‫خب، نیازی نیست.
‫چرا باید در موردت دروغ بگه، بابایی؟
‫خب، چون...
‫حتماً اشتباهی گرفته.
‫اون آدم بدیه؟
‫خب...
‫مسئله اینه که همه می دونیم
‫آخر داستان چطوره، نه؟
‫از کجا میدونیم؟
‫چون ایمان کامل داریم
‫که هئیت منصفه حقیقت رو می بینن.
‫و این که من چی هستم، پسر خوب؟
‫یه وایت هاوس.
‫و تو چی هستی، پسر خوبم؟
‫یه وایت هاوس
‫و چه چیزی در مورد وایت هاوس ها هست؟
‫همیشه بهترین میشیم.
‫به همین راحتی.
‫- لعنتی! ببخشید! ‫- بابایی!
‫لعنتی... ببخشید. ببخشید.
‫داغ بود!
‫نگران نباشید.
‫بگو که همه چی قراره درست بشه.
‫همه چی قراره درست بشه.
‫- اومد. ‫- آقای وایت هاوس
‫خانوم وایت هاوس.
‫- برید عقب، یالا. ‫- آقای وایت هاوس.
‫نخست وزیر هنوز به شوهرتون اعتماد داره؟
‫مطمئنی؟
‫یکی بیشتر نمی خورم.
‫از آدمایی که همچین ‫خویشتن داری ای دارن خوشم میاد.
‫نمی خواستی که ببینی دارم می لرزم.
‫می خواستم درواقع
‫جانم؟
‫جذبه ات یه امتیازه،
‫ولی اطمینان کاملت امروز به دردمون نمی خوره.
‫من بهش حمله نکردم.
‫از این مطمئنم.
‫و با این حال، تو یه مرد مدرنی.
‫یه محافظه گرا،
‫و البته یه فمنیست.
‫واسه همین، همون طور که بهم گفتی
‫فکر این که هر زنی...
‫برای هر دلایل پیچیده ای که داره
‫که خیلی هم باهاشون ابراز همدردی میکنی
‫فکر این که هر زنی
‫بتونه اتفاقی که توی اون آسانسور افتاده رو
‫اون قدر بد برداشت و جلوه بده
‫همینه که تن و بدنت رو می لرزونه...
‫و همینه که هیئت منصفه باید ببینه.
‫آها، یه چیز دیگه.
‫کیت وودکرافت.
‫دست کمش نگیر
‫نذار غافل گیرت کنه
‫و از مشکل اصلی حاشیه نرو.
‫رضایت.
‫[ آلیسون جسوپ ]
‫باورت میشه؟ یهو از کار افتاد.
‫۲۰۰ پوند، توی کمتر از شش ماه خرج شد.
‫مردک گستاخ.
‫صحبت گستاخ ها شد
‫فهمیدم که اون پیری بی خیال نمیشه
‫کدوم پیری؟
‫همونی که داره در مورد موکلم توی
‫روزهای دانشجویی اش داستان میسازه.
‫مدام به پلیس فشار میاره
‫که جای دختره رو پیدا کنن.
‫فکر کردم طرف مُرده.
‫نه. ‫مامانش گفت که رفته استرالیا.
‫منم.
‫می خوای من با سرکار صحبت کنم؟
‫آره، اگه میتونی.
‫نماینده ام میگه پلیسا مدام بهش میگن
‫که گورش رو گم کنه.
‫پیرزنه، نه دختره توی استرالیا.
‫میای؟
‫یا امروز باید از هر دو طرف دفاع کنم؟
‫قیام کنید.
‫میتونی شاهد رو قسم بدی؟
‫امکانش هست نوشته های کارت رو بخونید؟
‫به خداوند منّان قسم یاد می کنم ‫که مدارکی که ارائه میدم
‫حقیقت تمام و کمال باشد و ‫چیزی جز حقیقت نباشد.
‫خانوم ریگن، می تونید شروع کنید.
‫ممنون. و صبح به خیر قربان.
‫میشه اسم کاملتون رو برای دادگاه بگید، لطفاً؟
‫بله. اسم من جیمز چارلز وایت هاوسه.
‫مرد خونواده داری هستین، آقای وایت هاوس؟
‫بله.
‫پس ارتباط خودتون با خانم لیتن رو ‫چطور می بینید؟
‫ارتباطم با خانوم لیتن اشتباه بوده.
‫بدترین کاریه که تا حالا انجام دادم.
‫پس چرا اجازه دادین اتفاق بیفته؟
‫عمیقاً به هم جذب شده بودیم.
‫فکر کنم هر دو سعی در اجتنابش داشتیم
‫ولی از اول هم کار اشتباهی بود.
‫قبلاً ارتباط نزدیکی با همکارانتون داشتید ‫آقای وایت هاوس؟
‫یه زیر دست؟
‫هرگز.
‫تا حالا ارتباطی نداشتم، تمام.
‫عاشق همسرم و خونواده ام هستم.
‫سلسه مراتب مشخصی توی دفترتون هست؟
‫ربطی به سلسله مراتب نداره، ‫ در مورد همکاری با همه.
‫باور کنید، اگه بهترین ایده از
‫کم مقام ترین عضو کارکنان گفته میشد
‫من قبولش می کردم.
‫ولی برای موفقیت یک محیط کاری،
‫مردم باید احساس امنیت کنن
‫که حد و مرزهایی وجود داشته باشه.
‫اگه یه عضو پارلمان میومد پیش من
‫و میگفت که با یه کارمند ارتباط داشته
‫بهش کلی قانون و تبصره نشون میدادم
‫که کسی نمی تونه این کار رو کنه.
‫و با این حال؟
‫یه اشتباه کردم.
‫اون ارتباط ۵ ماه طول کشید.
‫اگه می دونستید اشتباهه، چرا اجازه دادین
‫که توی یک ارتباط اشتباه بمونید؟
‫من هرگز قصد ارتباط با خانم لیتن رو نداشتم
‫ولی وقتی که شروع شد،
‫دیگه سخت بود که جلوش گرفته بشه.
‫و چرا؟
‫به همدیگه اهمیت میدادیم.
‫و خیلی با هم تفاهم داشتیم.
‫مثلاً؟
‫سیاست.
‫می تونستیم روزها در مورد محاسن ‫یه موقعیت یا یه پروتکل بحث کنیم.
‫زوایا، و این که هر کدوم ‫چطور نقشش رو ایفا می کرد.
‫الیویا عاشق سیاسته.
‫هیچی رو یادش نمیره.
‫و به خاطر ذهن نافذش روش حساب کردم.
‫پس بعد از اولین برخورد ‫ارتباط ادامه داشت.
‫هدایایی براش گرفتین؟
‫هر از گاهی گل میفرستادم.
‫و بله، برای تولدش هدیهٔ خاصی گرفتم.
‫چی بود؟
‫یه گردن بند.
‫پلاتینیوم، با تعویذی به شکل کلید.
‫یه کلید.
‫می خواستید براش چه معنایی داشته باشه؟
‫فقط به عنوان یه یادگاری.
‫نشونه ای که یکپارچه شده با...
‫فقط این که براش ارزش قائل بودم.
‫و محض روشن شدن زمان بندی ‫تولد خانم لیتن کی بود؟
‫اواخر ژوئیه.
‫تاریخ دقیقش رو یادتونه؟
‫۲۳ ژوئیه.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫خیلی خب. الان بهتر شد؟
‫آره، خیلی. الان صدات میاد.
‫سلام، سلام، سلام.
‫می تونی یه ویدئو برام بفرستی؟
‫میفرستم. قول میدم میفرستم.
‫می خوای برگردیم خونه؟
‫- می خوای زودتر برگردیم؟ ‫- آره، لطفاً.
‫ولی نه، هیچ وقت همچین کاری نمی کنم ‫خوش بگذرونید.
‫چرا نمی تونی یه کم بیای اینجا خب؟
‫کاش می تونستم، ولی
‫کلی کار ریخته سرم.
‫زیاد کار نکن.
‫نمی کنم.
‫- دلم براتون تنگ شده. ‫- دلمون برات تنگ شده، بابایی.
‫- دلمون برات تنگ شده
‫خداحافظ.
‫- دلم برات تنگ شده. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫براش ارزش قائل بودین
‫یه هدیهٔ گران قیمت بهشون دادین ‫طبق گفتهٔ خودتون.
‫منصفانه ست که بگیم
‫تو این مقطع ارتباط جدی بوده؟
‫خب، بله.
‫خانم لیتن بهمون گفته که عاشق شما بوده.
‫این حس دو طرفه بوده؟
‫فکر کنم امکانش هست.
‫بله.
‫بله، بود.
‫هر دو به یک اندازه به هم علاقه داشتیم.
‫واسه همین من...
‫واکنشتون چی بود وقتی بهتون گفتن
‫که الیویا لیتن
‫شما رو به حمله متهم کرده؟
‫هوش از سرم پریده بود.
‫رسماً درک نمی کردم چی دارم میشنوم.
‫در حدی که اون حرف ها اصلاً
‫با عقل جور در نمیومد.
‫میخوام برگردیم به
‫اتفاقی که توی راهروی اتاق کمیته
‫در صبح دوازدهم اکتبر.
‫جیمز.
‫نمی تونم این مسخره بازی رو تحمل کنم.
‫فقط محض اطلاع، کی آسانسور رو زد؟
‫الیویا بود.
‫توی مدارکش گفته که شما بودین
‫الیویا بود.
‫دلیلش رو می دونید؟
‫نه. دنبالش رفتم بعد از این که صدام کرد ‫و گفت...
‫جیمز.
‫- کجا میری؟ ‫- کجا میری؟
‫چی ازش برداشت کردین؟
‫می دونست که بابت مقالهٔ تایمز ناراحتم.
‫فرض کردم می خواد بریم جایی
‫که در مورد حل کردنش حرف بزنیم.
‫از کجا اینا رو برداشت کردین؟
‫یه حس متقابل مثل بقیهٔ همکارا داشتیم.
‫این قضیه که باهاش صمیمی بودین چی؟
‫اون لحظه این تو ذهنم نبود.
‫صمیماً نظرش رو در مورد مقاله می خواستم
‫وقتی آسانسور رسید چی شد؟
‫جیمز.
‫دنبالش رفتم داخل.
‫امیدوار بودین در مورد چی صحبت کنید؟
‫اتهام مقاله به غرور، ‫مبهوتم کرده بود
‫و فکر کردم از بین همهٔ مردم دنیا ‫اون می تونه حالم رو خوب کنه.
‫پس وقتی رفتین داخل آسانسور، صحبت کردین؟
‫نه.
‫ چی شد؟
‫یه جور خاصی نگاهم کرد.
‫رفتین سمتش؟
‫نه. اون اومد سمت من.
‫چطور می تونید مطمئن باشید
‫که همین قصد رو داشته؟
‫بعدش دیگه هماهنگ بودیم ‫انگار یه چیز ذاتیه.
‫منظورتون چیه؟
‫دستش رو گرفتم.
‫به هم محبت می کردیم.
‫خانوم لیتن مدعی شده که
‫متوسل به زور شدین.
‫من اهل استفاده از زور نیستم.
‫من آدم زورگویی نیستم.
‫پس کبودی ها چی بوده؟
‫خب حتماً اتفاقی سرش به جایی خورده.
‫سعی کردم کمک کنم، ولی
‫اوضاع اون موقع از کنترل خارج شده بود.
‫خارج؟
‫خیلی عجله داشتیم.
‫و پارگی پیراهن
‫ممکنه لای در گیر کرده باشه.
‫اون لحظه رو یادم نمیاد.
‫ولی خب...
‫ولی چی، آقای وایت هاوس؟
‫خب، پیرهن خانم لیتن...
‫یه جورایی خودش...
‫زیادی شل و ول بود.
‫کبودی روی شونهٔ خانم لیتن رو چی میگید؟
‫نتیجه یه برخورد تصادفی.
‫برخورد اتفاقی؟ آره خیلی وقت ها پیش اومده.
‫اتفاقی که خودمم ازش ناراحت بودم
‫- پس... ‫- مسلماً هدف کبود شدن نبود
‫امیدوارم کاملاً واضح بوده باشه.
‫ رضایت.
‫آقای وایت هاوس، هیئت منصفه اینجان
‫که مقولهٔ رضایت رو بررسی کنن.
‫سؤال بله و خیر
‫که دوست دانای من جوابش رو داره.
‫مدارک خانوم لیتن اینه که شما گفتین
‫«این قدر مسخره بازی در نیار»
‫حالا این نشون میده
‫که می دونستید که رضایت نداشته.
‫اینو گفتید؟
‫نه.
‫گفتید که واسم ناز نکن؟
‫- نه. ‫- کلمهٔ دیگه ای که به معنی ناز کردن بوده باشه؟
‫حرف نزدیم.
‫مدارک خانوم لیتن نشون میده
‫که گفته: «اینجا نه»
‫شنیدین همچین حرفی بزنه؟
‫دارم میگم، هیچ حرفی رد و بدل نشد.
‫تنها حرفی که زدیم قبل اون ماجرا بود.
‫اون لحظه کاملاً از قصد ‫و نیت همدیگه آگاه بودیم.
‫ممکنه که گفته باشه و شما نشنیده باشین؟
‫نه.
‫چون خیلی فضا خیلی ساکت بود.
‫خانوم لیتن همهٔ نشونه هایی که
‫با این جریان موافقه رو داد.
‫و متأسفم که میگم،
‫نیازی به قانع شدن نداشتم.
‫مطمئنید که خانم لیتن
‫به اون اتفاق رضایت داشت؟
‫که کاملاً و پُر واضح قبول کرده بود؟
‫نه تنها موافقت کرده بود
‫بلکه اصرار هم داشت.
‫میگفت، معلومه که آره.
‫از این قضیه مطمئنید، آقای وایت هاوس؟
‫بیشتر از این از چیزی مطمئن نبوده ام.
‫ممنونم.
‫سؤال دیگه ای ندارم، اعلی حضرت.
‫آقای وایت هاوس، می خوام مستقیم
‫بریم به روزی که این اتفاق افتاده.
‫قرار بود که ‫به جلسه کمیته منتخب امور داخلی برید
‫- درسته؟ ‫- بله
‫- در مورد یه موضوع ضروری؟ ‫- بله
‫جلسه در شرف شروع بود، درسته؟
‫درسته
‫چقدر مونده بود به جلسه، آقای وایت هاوس.
‫نمی دونم، خیلی نبود.
‫صحبت از چند دقیقه ست؟
‫بله.
‫پس خیلی زیاد نبوده
‫می خواستید توی اون زمان چی کار کنید؟
‫یه هوایی بخورم که حالم جا بیاد، فکر کنم.
‫نمی خواستید کار غیرقانونی ای
‫توی اون چند دقیقه بکنید؟
‫نه، البته که نه.
‫اینم بخشی از جا اومدن حالتون بود؟
‫نه.
‫پس وقتی رفتید آخر سالن
‫که خلاف مسیر جهت ‫جلسه ایه که باید میرفتید
‫کجا میرفتید؟
‫جای خاصی نمیرفتم. ‫ناراحت بودم.
‫چون توسط روزنامهٔ تایمز بهتون گفتن مغرور؟
‫به نظرم منصفانه نبود.
‫پس دنبال یه جایی برای کار خلاف نبودین؟
‫نه، نبودم.
‫و با این حال، آقای وایت هاوس ‫بعد از یک دقیقه اینا
‫دقیقاً مشغول همین کار بودین.
‫مشغول خلاف همراه همکار سابقتون.
‫برنامه این نبود.
‫فقط چند نکتهٔ دیگه واسه روشن سازی دارم.
‫خانم لیتن میگه که کتکش زدین.
‫نزدم.
‫شما مرد قوی ای هستین، آقای وایت هاوس.
‫یه قایق ران سابق دانشگاه آکسفورد از قضا.
‫یه ورزشکار.
‫و با اطمینان دارید میگید
‫که هیچ وقت وقتی عصبانی شدید ‫دست روی کسی بلند نکردید؟
‫بله.
‫خانوم لیتن میگه که لباسش رو پاره کردین.
‫من لباسش رو پاره نکردم.
‫- خودشون پاره شدن پس؟ ‫- نه
‫این جوری بود که لباسش ‫شل و ول بود؟
‫تخصص دارین که بگید یه نفر چجور لباس بپوشه؟
‫- اعلی حضرت. ‫- خانم وودکرافت
‫این اتفاق برای شما یه موقعیت معمولی نبود ‫درسته؟
‫منظورتون چیه؟
‫مگه این که کتک زدن یه زن
‫وقتی که از چیزی عصبانی باشید ‫برای شما معمولی باشه؟
‫نه، معمولی نبود.
‫تا حالا اتفاق نیفتاده بود؟
‫هرگز.
‫شما خانم لیتن رو ‫توی مجلس عوام دو بار کتک زدین.
‫بله.
‫پس حتماً پیش خودتون گفتید ‫که با این کار مشکلی نداره؟
‫که توی یه جلسهٔ مجلس دیگه کتکش بزنید؟
‫شاید. ‫فقط نه توی اون لحظهٔ خاص.
‫وقتی وارد آسانسور شدین عصبی بودین ‫مگه نه؟
‫- نه. ‫- در مورد مقاله ناراحت بودین
‫یه کم ناامید شده بودم، نه... در اون حد عصبی.
‫محض شفاف سازی، اتفاقی که ‫توی آسانسور افتاد سریع بود.
‫- توی یکی دو دقیقه تموم شد؟ ‫- بله
‫پس بذارید بازم ازتون بپرسم، آقای وایت هاوس
‫وقتی وارد آسانسور شدین ‫توقع درگیری داشتین؟
‫نه، نه فوراً.
‫پس چی شد؟ ‫چی شد که یهویی تصمیمتون رو گرفتید؟
‫همون طور که گفتم بهم نگاه کرد
‫و خیلی سریع و روشن شد ‫که این اتفاق قراره بیفته.
‫قبل از وارد شدن به اونجا این تو سرم نبود.
‫پس وارد آسانسور شدین، ‫یه جور خاصی نگاهتون می کنه
‫و بعد فوراً کارتون رو شروع میکنید؟
‫فوراً نه.
‫و بعد دستش رو گرفته بودین؟
‫خودش دستم رو گرفت.
‫یه آسانسور خیلی کوچیکه ‫عرضش یه کم بیشتر از یک متره
‫گفتید دقیقاً چقدر نزدیک به هم بودین؟
‫خب خیلی نزدیک بودیم.
‫که خیلی نزدیک بودین؟
‫۱۰ یا ۲۰ سانتی متر فاصله؟ ‫یا شاید کمتر؟
‫بله، فکر کنم.
‫پس اگه می گفت: «اینجا نه» ‫شما می شنیدین؟
‫بله، ولی هیچ وقت چیزی نگفت.
‫هیچ حرفی زده نشد؟
‫هیچی.
‫گفتید مرد زورگویی نیستید.
‫اگه میگفت اینجا نه، ‫دست بر می داشتید.
‫البته که همین کار رو میکردم، ‫ولی اینو نگفت.
‫بهمون گفت که بهتون گفته دست بردارید.
‫اشتباه کرده.
‫- گفته اینجا نه. ‫- نگفته
‫اونو کتک زدین، با این که می دونستید ‫داره میگه نه.
‫نه.
‫و با این حال بهش گفتید ‫این قدر مسخره بازی در نیار.
‫باید برم.
‫آقای وایت هاوس؟
‫آقای وایت هاوس ‫لازمه سؤالم رو تکرار کنم؟
‫همین الانشم بهتون گفتم ‫که این حرف رو نزدم.
‫شاید مشکل از شنوایی شماست، ‫خانم وودکرافت.
‫اون حرف چه معنی ای داره ‫آقای وایت هاوس؟
‫کدوم؟
مسخره بازی
‫حرف کوچه بازاریه، من نگفتم.
‫- ولی معنیش رو میدونید؟ ‫- البته
‫خب، بهمون بگید، لطفاً.
‫کسیه که کار و رفتار احمقانه ای می کنه ‫وقتی توقع میره منطقی باشه.
‫ولی نگفتم، حرف اشتباهیه.
‫و چرا اشتباهه؟
‫تحقیرآمیز و گستاخانه ست.
‫چیز دیگه ای نیست؟
‫زن ستیزه.
‫پس اگه یه مرد اینو به یه زن بگه
‫موافقید که تحقیرش کرده ‫که کار غیرمنطقی انجام داده؟
‫اگه یه مرد گفته باشه آره، ‫ولی این مرد نگفته.
‫پس فقط محض شفافیت کامل
‫مدرکتون از نگفتن ‫این قدر مسخره بازی در نیار
‫اینه که هیچ وقت همچین حرفی نمی زنید؟
‫- بله. ‫- هرگز اینو نگفتید؟
‫به هیچ کس؟
‫نگفتم.
‫پس وقتی خانم لیتن بهمون گفت
‫که گفتید این قدر مسخره بازی در نیار، ‫حتماً دروغ گفته.
‫متأسفانه.
‫وقتی گفته بهش تعرض کردین دروغ گفته؟
‫بله.
‫تا حالا کسی به شما نه گفته؟
‫این سؤال مسخره ایه.
‫باورنکردنیه که خانوم لیتن ‫بهتون نه بگه؟
‫البته که نه. ‫ولی توی این اتفاق هر دو هم نظر بودیم.
‫- از این قضیه مطمئنید؟ ‫- بله
‫دلیل دیگه ای سراغ دارید که چرا خانم لیتن
‫بخواد تهمت ناروایی به شما بزنه؟
‫نه، در واقع نگرانش میشم.
‫ولی با انجام این کار هیچ نفعی نمی بره ‫درسته؟
‫- نفع؟ ‫- از منظر شغلی
‫خب به شغلش که کمکی نمی کنه، می کنه؟
‫پس به نظر میاد بعد از قطع ارتباط
‫به کار کردن برای شما ادامه میده
‫و بعد وقتی بهش نشون میدین ‫که علاقه دارین
‫که همون چیزیه که خودش میخواد، ‫شما رو به تعرض متهم می کنه.
‫درست برداشت کردم؟
‫ببینید، متوجهم چطور به نظر میاد.
‫به نظر خیلی غیرممکنه، درسته؟
‫نابودی حرفهٔ کاریم شاید هدفش بوده باشه.
‫چرا؟
‫مطمئنا راه کم تر تخریب کننده ای ‫برای ابراز آسیب دیدنش بوده.
‫می تونست به همسرتون بگه.
‫تنها چیزی که میخوام بگم، خانوم وودکرافت
‫اینه که توی همچین مواردی ‫تکلیفشون مشخص نیست.
‫شکی نیست.
‫خطر از این بزرگتر نمی تونست باشه.
‫فهمیدم دارید چی کار می کنید.
‫من رو مغرور جلوه میدین
‫یه مرد بدون شک و تردید.
‫اساساً من رو آقازاده خطاب می کنید
‫که من یه هیولای دارای برتری ام
‫که این جوری بزرگ شده ‫که می تونه به هر چیزی که می خواد برسه.
‫مسئله اینه که، من همچین آدمی نیستم.
‫نیستید، آقای وایت هاوس؟
‫توی شرایط مرفهی به دنیا اومدم؟ ‫بله.
‫به مدارس خوبی رفتم
‫ولی کل مدت شاغل بودم صرف خدمت
‫به جامعه، مردم حوزهٔ انتخاباتی و کشورم شده.
‫نمیگید که این خدمت طولانی تون
‫بهتون حق تعرض میده؟
‫- اعلیاحضرت. ‫- خانوم وودکرافت
‫به چه رویی اینو میگید؟
‫ظاهراً بهتون برخورده.
‫خانوم وودکرافت، کافیه.
‫محض اطلاع، من بارها اتفاقات مربوط به
‫خانم لیتن توی آسانسور رو
‫بارها و بارها توی سرم مرور کردم
‫از خودم پرسیدم که ممکنه
‫اشتباه برداشت کرده باشم؟
‫نکردم.
‫و محض اطلاع، بقیهٔ لحظات
‫گذشته ام رو هم مرور کردم
‫که برخوردها همون قدر که یهویی بودن
‫بی تکلف هم بودن.
‫موقع جوانی خیلی اهل دعوا بودم
‫و بله، بهش فکر کردم.
‫ولی خانم وودکرافت، ‫می تونم تو چشماتون نگاه کنم
‫و بگم که با تمام وجودم
‫و با تک تک سلول های بدنم اطمینان دارم
‫که هیچ وقت پام رو از حدم درازتر نکردم.
‫در مورد گذشته تون ازتون سؤال نکردم ‫آقای وایت هاوس
‫یا جوانی پر دعواتون.
‫فقط این که در این لحظه
‫منطقاً باور داشتید که الیویا لیتن
‫باهاتون موافقت کرده بود.
‫ولی گذشته از حال خبر می ده، درسته؟
‫همین که برخوردهای گذشته ام رو مرور می کنم
‫و اتفاقی که ‫توی اون آسانسور افتاده رو مرور می کنم
‫هنوزم عمیقاً بر این باورم
‫که هرگز کسی رو مجبور به کاری نکردم
‫و تا حالا ارتباطی نداشتم
‫که 100درصد با رضایت نبوده باشه.
‫چون وقتی در مورد رضایت صحبت می کنیم
‫درباره اخلاقیات صحبت می کنیم.
‫و رفتارهای غیراخلاقی برای من زننده ست.
‫و برام سئواله، خانم وودکرافت...
‫شما چه طور؟
‫من اینجا نیستم که سئوالات شما رو
‫جواب بدم، آقای وایت هاوس.
‫اومدم که به پرونده شما رسیدگی کنم.
‫و همون طور که از اول هم گفتم
‫دعوی من خیلی ساده ست.
‫الیویا لیتن واضحاً به شما گفته
‫که رضایت نداره.
‫درست نیست؟
‫نه. هیچی نگفت.
‫- به خاطر همینه که بهش گفتید مسخره ‫- هیچ وقت چنین چیزی نگفتم.
‫نمی تونید اعتراف کنید. ‫مگه نه، آقای وایت هاوس؟
‫چون اون حرف توی اون جمله
‫همون طور که خودتون کاملاً می دونید ‫نشون میده که رضایت نداشته.
‫چیزی که می خواستید رو بهتون نداده
‫و به خاطر همینه که باید بهش زور می گفتید.
‫من بهش زور نگفتم.
‫و به خاطر همینه که به شما اتهام تعرض زده.
‫من متعرض نیستم!
‫بهش تعرض نکردم!
‫کلمهٔ تعرض و اسم من
‫هیچ ربطی به هم ندارن.
‫دیگه سئوالی از متهم ندارم.
‫خانم ریگن؟
‫چیزی نیست، اعلیحضرت.
‫می تونید به محل متهم برگردید لطفاً آقای وایت هاوس؟
‫2تا «ن» داره؟
‫مطمئنی، کریستینا؟
‫آره، مطمئنم.
‫2تا «ن» و 2تا «پ» داره.
‫کی میان خونه؟
‫الانه که بیان. ‫باید وسیله ها رو جمع کنیم.
‫نظری در مورد استشهاد امروز دارید؟ سوفی!
‫برو. عجله کن، لطفاً.
‫لطفاً من رو ببخش.
‫- برای چی؟ ‫- که گفتم عاشقش بودم
‫باید رابطه رو واقعی جلوه می دادم.
‫کاملاً برنامه ریزی شده بود.
‫توصیه وکیلت بود یا کریس کلارک؟
‫فقط... غریزه بود.
‫ولی می خوام بدونی که حقیقت نداشته.
‫ترکوندی، کیت.
‫بعید می دونم تا حالا یه زن باهاش ‫اینجوری صحبت کرده باشه.
‫این ها رو ببرم به دفترتون پس؟
‫بله، لطفاً
‫فهمیدم داری چیکار می کنی.
‫توی همچین مواردی وضعیت شغلی بلاتکلیفه.
‫- می شناسمت؟ ‫- هالی هستم
‫خب، اگه نشناسم، باید آشنا بشیم.
‫خانم وود کرافت؟
‫خانم وایت هاوس.
‫آهای؟
‫بیا.
‫سلام؟
‫سالگرد ازدواجتون مبارک!
‫- غافلگیر شدین؟ ‫- بله
‫چقدر خوشگله. ‫مرسی
‫- خیلی ممنونم. ‫- ممنون
‫کیک می خواید؟
‫کی کیک رو رد می کنه؟ درسته؟
‫می دونید چیه؟ من...
‫امروز خیلی هیجان زده شدم.
‫برمی گردم.
‫یه لحظه، بچه ها.
‫سوفی؟
‫برمی گردم.
‫بابایی، کیک می خوای؟
‫بله، کیک.
‫- سلام. ‫- کجایی؟
‫توی دفترم.
‫هنوز؟
‫باید روی پایان بندیم کار کنم.
‫امروز ترکوندیش؟
‫فکر کنم.
‫ولی اونم.
‫همم. خوبی؟
‫معلوم نیست.
‫ازش می گذرم، حداقل.
‫مهمون نمی خوای؟ ‫شکلات؟
‫جفتش.
‫اما باید کار کنم.
‫من هستم.
‫و به خاطر همین دوستت دارم.
‫تموم می شه بالآخره.
‫بخوایم نخوایم تموم می شه.
‫من اولی رو ترجیح می دم.
‫ممنون، عزیزم.
‫خانم وایت هاوس.
‫خانم وود کرافت.