‫[بر اساس رمانی از هارلن کوبن]
‫- خبر داریم کیه؟ ‫- نه.
‫نه تلفنی، نه کیفی، هیچی.
‫احتمالاً دزدیده شدن.
‫آخه کی موبایل نداره؟ اونم توی این حرفه.
‫لازم نیست کارت رو براش توجیه کنی.
‫حدسی داریم؟
‫آدم های لات و لوت، دلال مواد، اینجا همیشه یه خبری هست.
‫هر ماه 1بار می آییم اینجا، خب...
‫دزدی هست، زور گیری، مثل همیشه.
‫پرس و جو کردید؟ شاهدی چیزی هست؟ برید سر کارتون.
‫بله ژنرال همین حالا انجام می شه.
‫[پاول کوپینسکی ‫وکیل حقوقی]
‫چی شده؟
‫از دیروز خبری از آدام نیست.
‫نگرانش نباش.
‫مردها درک متفاوتی از زمان دارن.
‫آخرین بار کی دیدیش؟
‫دیشب توی مهمونی. ‫سر یه قضیه بیخودی زیادی واکنش نشون داد.
‫سر تو داد زد؟
‫سر من نه. سر گایوس...
‫و بقیه.
‫سر این که ایگور برای اون ها مهم نیست. ‫که فراموشش کردن.
‫بعدشم رفت و دیگه گوشیش رو جواب نداد.
‫می خوای با خانواده اش تماس بگیرم؟
‫تماس بگیر.
‫از اونجایی که نمی بری، من رفتم، خداحافظ.
‫خدانگهدار. کایاک؟
‫واقعاً خوشگل شدی.
‫جدی می گم.
‫خدانگهدار.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫گایوس رو دیدی؟
‫زنگ زدم. جواب نداد.
‫تقریباً 10بار بهش پیام دادم، هیچی.
‫چه خبر شده؟
‫آنا بارجیک هستم، پیغام بذارید.
‫الو؟ میخاو بارجیک هستم.
‫سلام بابا، منم.
‫عه، تویی، دختر عزیزم.
‫سلام.
‫همه چیز خوبه؟
‫مامان تلفن هام رو جواب نمی ده.
‫جواب نمی ده؟
‫شاید پیش یه بیماره.
‫- همیشه بلافاصله تماس می گیره. ‫- آروم باش اولچا، من سعی می کنم بگیرمش.
‫داریم می ریم خرید.
‫می شه با یشمینا برم خرید؟
‫بعد از مدرسه ات برو خرید، ‫فقط به یانوش بگو بعدش بیاد دنبالت.
‫دوستت دارم، خدانگهدار.
‫بعد از تقریباً 24 ساعت...
‫آتش نشان ها موفق شدند ‫آتش سوزی کارخانه ی ششچین را مهار کنند.
‫چندین واحد آتش نشانی در این عملیات حضور داشتند.
‫ساعت 11 صبح، یک مصاحبه ی مطبوعاتی...
‫لعنتی.
‫با آقای میخاو بارجیک، ‫بازرس اداره ی آتش نشانی خواهیم داشت.
‫در اولین فرصت ممکن. اسمم بارجیکه.
‫چقدر طول می کشه؟
‫سلام. آدام بارجیک هستم، لطفاً پیغام...
‫دوباره پیغام گیر.
‫خب. بریم.
‫- کجا؟ ‫- بیا، حرف نزن.
‫آدام!
‫آهای، کایا! این بازه.
‫نه.
‫دزدگیر و دوربین دارن. تو دردسر می افتیم.
‫آدام!
‫خانم بارجیک؟
‫بیا. تو دردسر می افتیم.
‫[سابقه ی تماس ها]
‫آنا بارجیک هستم. پیغام بذارید.
‫اولینا منظور بدی نداره، ‫اما نباید این جوری تحقیقاتمون رو خراب کنه.
‫- دخالت کنه یعنی. ‫- من دخالت می کنم؟
‫- آره می کنی. ‫- چه طور دخالت می کنم؟
‫الآن، این پرونده دست یاسک و مارکه.
‫- آره یا نه؟ ‫- آره.
‫چی ها می دونیم؟
‫یه نفر رو آش و لاش کردن، یه بدکاره رو.
‫پرس و جو کردیم، هیچ کس اون رو نمی شناسه.
‫بررسی های اولیه اینطور بوده که ممکنه اوباش محلی باشن.
‫- چی ها پیدا کردید؟ واضح بگو. ‫- تازه دارم می گم.
‫ادامه بده یاسک، گوش می کنم.
‫بازداشتشون کردیم. شاید یه چیزی بدونن.
‫- اثر انگشت برداشتید؟ ‫- بله.
‫آره، اما به جایی نرسید.
‫متوجه ام.
‫متوجه هستیم ‫که اینجا از همه ی جنسیت ها نیرو داریم...
‫و خانم ها هم حقشونه که ترفیع بگیرن.
‫اما لعنتی، همیشه که موضوع این نیست که کی مرده و که نیست.
‫آدم ها یا مردن، یا نامرد.
‫- دخترها هم همین طور. ‫- ببخشید چی؟
‫خیلی خب. شما اینجایید که کار کنید، ‫نه اینکه از هم خوشتون بیاد. مفهومه؟
‫بله.
‫نیازی نیست نگران باشی. همه چیز درست می شه.
‫لطفاً من رو ببخشید.
‫میخاو بارجیک.
‫تلفن همسرم به نظر خاموشه.
‫طبق برنامه اش امروز تعطیله؟
‫متشکرم.
‫لطفاً منتظرم بمون.
‫لعنتی، خیلی وقته منتظریم.
‫پنج دقیقه اشکال نداره، ‫ولی نه نیم ساعت. قراره برنامه زنده باشه.
‫به زودی شروع می کنیم.
‫نظری در مورد چیزهایی که شنیدیم دارید؟
‫فکر نمی کنم بدکاره بوده باشه.
‫جسد دختره بررسی شد، شواهدی نبود.
‫شاید تازه کار بوده؟
‫ناخن های دست جسد سالم بودن. جای سوزن نبود.
‫گزارش سم شناسی ماده ی مخدری توی خونش پیدا نکرده.
‫تغذیه اش خوب بوده.
‫- مثل بیشترشون. ‫- چه حرفیه داری میزنی آخه؟
‫شکستگی یا کبودی ای از قبل نداشته.
‫وقتی هم پیداش کردیم کفش هاش پاش بوده.
‫بدکاره ها هم کفش می پوشن.
‫درسته. ولی کهنه نشده بودن. ‫کسی هیچوقت باهاشون راه نرفته.
‫شکمش آفتاب سوخته نیست که نشون میده ‫لباس نا مناسبی نپوشیده.
‫شونه هاش هم همینطوره.
‫روی انگشت حلقه ی دست راستش جای حلقه ی ازدواج هست،
‫احتمالاً خیلی وقته که دستش می کنه،
‫یه پینه هم وسط کف دستش داره.
‫خب، آقایون؟
‫اینا مدارک محکمی ان.
‫کس دیگه ای به شایستگی این بازرس شک داره؟
‫اولینا، پرونده دست توئه.
‫ممنونم.
‫با هم کار می کنیم.
‫هشتاد درصد محل آتیش گرفته بود.
‫به پانزده واحد آتش نشانی نیاز داشتیم.
‫کارخونه پارا-زایلین میسازه،
‫که بسیار سمی و بسیار اشتعال آوره.
‫کار آسونی نبود.
‫واقعیت داره که آتش سوزی عمدی بوده؟
‫بازپرس های شچچین دارن تحقیقات رو انجام میدن.
‫فکر می کنم این سوال رو ‫باید از سخنگوی بازپرس های منطقه بپرسید.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫یه سوال دیگه.
‫لطفاً یه لحظه صبر کنید.
‫- میخاو، چیکار می کنی؟ ‫- باید برگردم ورشو.
‫چرا؟ الان؟ امکان نداره. روندمون...
‫مسئله خانوادگیه. اینجا کاری نمونده. باید برم.
‫تومک، ما قبلاً قوانین سختگیرانه تری رو هم ‫شکوندیم، اگه کارم داشتی باهام تماس بگیر
‫سلام. آدام بارجیک هستم، پیغام...
‫واقعاً داری خودت رو اذیت می کنی.
‫کار درستی نیست.
‫ولی یه چیزی دارم که کمکت می کنه.
‫- نمی خوام. ‫- حالت رو خوب می کنه. ذهنت آزاد میشه.
‫آروم باش کایا. مواد نیست.
‫دکتر تجویز کرده.
‫واسه کی؟ واسه تو که حتماً نبوده.
‫که چی؟ جواب میده، نمیده؟
‫اگر هم دوزش رو بدونی ضرری نداره.
‫یه قرص بسه.
‫بیا دختر.
‫پسر گم شده مون هم اومد.
‫ممنون.
‫قضیه ی جر و بحث دیروز واقعاً چی بود؟
‫خودت اونجا بودی.
‫- از آدام خبری داری؟ ‫- تو داری؟ مگه با هم دوست نیستید؟
‫با هم ارتباط نداریم.
‫بعد از دیشب، ارتباطمون قطع شد.
‫آدام فکر می کنه تقصیر اونه...
‫که ایگور مُرده.
‫فکر می کنی اون...؟
‫من دارم میرم خونه، میای؟
‫باهاش برو خونه، وگرنه یکی دیگه مونم از دست میره.
‫الان خوشحالی؟
‫آهای، یشمینا!
‫یشمینا!
‫- سلام. مدرسه تموم شد؟ ‫- سلام بابا.
‫سلام.
‫چطور بود؟
‫خوب بود.
‫همه چیز خوبه؟
‫مطمئنی؟
‫اومدیم یه نوشیدنی بگیریم.
‫- اُلا، چه خبر از آدام؟ ‫- چطور؟
‫- امروز دیدیش؟ ‫- خونه ی دوستم خوابیدم.
‫باهات تماس نگرفته؟
‫چی شده؟
‫- آدام رفته. ‫- یعنی چی رفته؟
‫- فکر کنم از خونه فرار کرد. ‫- دوباره؟
‫سلام میخاو.
‫سلام، گوش کن، آنا در دسترس نیست.
‫می تونی بری ببینی خونه ست یا نه؟
‫خب، من رسیدم.
‫برو داخل ببین حالش خوبه؟
‫یه سنگ سبک پایین سمت راسته. کلید اونجاست.
‫پیداش کردی؟ عالیه.
‫حالا کُدش.
‫بزن چهار، پنج، شش، هفت.
‫وایسا. دزدگیرتون فعال نیست.
‫- همیشه وقتی میره بیرون روشنش می کنه. ‫- وایسا.
‫آنیا؟
‫آنیا!
‫منم یانوش، خونه ای؟ آنیا!
‫اینجا نیست.
‫باشه، برو طبقه ی بالا.
‫آنیا؟
‫آدام!
‫خب؟
‫- هیچی. اتاق خالیه. ‫- لعنتی.
‫یه ساعت دیگه میام اونجا.
‫اگه خواستی اُلا می تونه یه شب دیگه هم بمونه.
‫چی؟ آره، حتما. یعنی ممنونم.
‫- آدام چطور؟ ‫- منظورت چیه؟
‫زنگ زد؟ فکر کنم غیبش زده.
‫- منظورت چیه از این حرف؟ ‫- یه نفر گفت مدرسه نرفته.
‫- کی؟ ‫- یکی از همکلاسی های دخترش.
‫لعنت به من! چه خبر شده؟
‫- کلاس شنا رو کنسل کردن؟ ‫- امروز نرفتم.
‫زنگ نزد؟
‫باید کارش رو توضیح بده.
‫وقتی عمه کمیلا غیبش زده بود، حس بدی داشتی؟
‫که شاید واسه اش اتفاقی افتاده باشه؟
‫آره. ولی موقعیت کاملاً فرق می کرد.
‫یه دختر دیگه هم گم شده بود.
‫جسدش یه مدت کوتاه بعدش پیدا شد.
‫واسه این نگران بودم.
‫ایگور هال مُرده. دوست آدام بود.
‫قبلاً با هم در می رفتن.
‫بابا، من دیوونه نیستم.
‫یه چیزی غلطه.
‫سلام، میخاوم، آنیای من اونجاست؟
‫- نیومده اینجا. ‫- لعنتی. امروز هیچکس باهاش حرف نزده.
‫- نمی دونی کجاست؟ ‫- شاید به خاطر گوشیش باشه، یا باطریش.
‫- مسافر میزنید؟ ‫- آره، حتماً.
‫گوش کن، اگه باهات تماس گرفت بلافاصله بهم خبر بده.
‫باشه.
‫پس خداحافظ.
‫آدام، کدوم گوری هستی؟
‫در اولین فرصت باهام تماس بگیر، می شنوی؟
‫مسخره بازی در نیار.
‫آنیا!
‫آنا بارجیک هستم. پیغام بذارید.
‫شما آقای میخاو بارجیک، شوهر آنا هستید؟
‫خودم هستم. چه کمکی می تونم بکنم؟
‫همسرتون...
‫با یک آمبولانس...
‫... توی خیابون.
‫- چی؟ ‫- اطلاعات بیشتری نمی تونم بدم...
‫ببخشید چی؟
‫پلیس باهاتون تماس می گیره.
‫در مورد چی صحبت می کنی؟ الو؟
‫چی شد؟
‫- الو؟ ‫- الو؟
‫آدام کارهای عجیبی می کنه، ولی...
‫مامان تا حالا غیبش نزده بود.
‫اون از این کارها نمی کنه.
‫شاید گوشیش خاموش شده باشه.
‫توی ماشینش شارژر داره.
‫بهش عادت نداری، مگه نه؟
‫- به چی؟ ‫- که مادرت بهت بی توجهی کنه.
‫من خوب می دونم. ‫مامان من نه زنگ میزنه نه چیزی می نویسه، هیچی.
‫- آخه اون خارج از کشوره. ‫- که چی؟
‫اونجا اینترنت ندارن؟ یا گوشیش خاموش شده؟
‫نه، مامان من مثل مامان تو نیست. اصلاً شبیهش نیست.
‫فکر می کنی براش مهمه ‫امروز توی مدرسه چطور باهام حرف زدن؟
‫با پلیس حرف زدم. ‫اصلاً براشون مهم نبود که آدام رفته.
‫نمی دونم چیکار کنم.
‫خدا رو شکر که تو خوبی.
‫به پیام های آدام دسترسی ندارمو گوشیم رو دزدیدن.
‫کایا هم چیزی نمی دونه.
‫می دونستی با هم دوستن؟
‫اگه نبودن تعجب می کردم.
‫یه چیزی یادمون رفته.
‫اون همه چیز داره.
‫بهترین مدرسه، کلاس اضافه ی باشگاه، ‫تعطیلات، پول واسه مسائلش.
‫نمی دونیم چه فکری تو سرشه یا چیکار می کنه.
‫هیچی. بچه ی خودمون رو نمی شناسیم.
‫18 سالشه، ‫توی این سن من هم از خانواده ام فاصله می گرفتم..
‫اون ازمون فاصله نگرفته.
‫ما ازش فاصله گرفتیم.
‫اینجا رو بپیچ سمت چپ. سر اولین چراغ بپیچ چپ.
‫- حداقل چرخ هات رو پنچر نکردن. ‫- بیخیال.
‫حالت خوبه؟
‫دیروز پر از آدم بود، اینجا مهمونی می گیرن.
‫- به پلیس زنگ می زنم. ‫- خیلی زوده واسه گزارش گم شدنش.
‫باید از 48 ساعت بیشتر بشه.
‫پلیس امروز خیلی واضح اینو بهم گفت.
‫که اینطور. آخه این یعنی چی. ‫پلیس بهمون کمک نمی کنه؟
‫پلیس نه.
‫من دیگه بازپرس نیستم. نمی تونم بهتون کمکی بکنم.
‫ولی می دونید که نصب کردن ‫نرم افزارهای جاسوسی غیر قانونیه دیگه؟
‫جُرمه، اونم یه آدم بالغه.
‫گوش کن، شاید بتونم کمک کنم.
‫من آدام رو می شناسم. این بچه ها رو می شناسم. ‫بعد از مرگ ایگور باهاشون صحبت کردم.
‫نوشته هام رو نگاه می کنم. شاید یه چیزی پیدا کردم.
‫بهت می گم چرا اون نرم افزار جاسوسی رو نصب کردم.
‫وقتی آداش اونجا بود، رفتیم تعطیلات.
‫جاده ی سلامت بود، بستنی، کلی آدم. ‫یه نفر داشت حباب درست می کرد.
‫گمونم می خواست یکیشون رو بگیره چون...
‫یهو متوجه شدم که اونجا نیست.
‫یهو دستم رو ول کرد.
‫بعد از چند دقیقه پیداش کردم.
‫هیجان زده بود و می خندید.
‫تا سر حد مرگ ترسیده بودم.
‫اون موقع بود که به خودم قول دادم،
‫که دیگه هیچ وقت ولش نکنم.
‫که ازش مواظبت کنم.
‫که جاش همیشه پیشم امن باشه.
‫آنیا، ممکن بود برای هر کسی پیش بیاد.
‫تقصیر من بود، اگه ازش مواظبت می کردم...
‫هیچ اتفاقی نمی افتاد.
‫فقط امیدوارم ربطی به مرگ ایگور نداشته باشه.
‫سلام.
‫بارجیک ها رو دیدی؟
‫آره.
‫خب؟
‫کایا، اگه...
‫اگه آدام چیزی بهت گفته که ما نمی دونیم...
‫الآن بهترین فرصته که بهمون بگی.
‫- قبل از اینکه خیلی دیر بشه. ‫- هرچیزی.
‫- بابا، همه چیز رو بهتون گفتم. ‫- خیلی دیر می شه.
‫ممکنه جونش در خطر باشه.
‫- داری با کی حرف می زنی؟ ‫- کایا...
‫با من، یا با یه شاهد؟
‫کایا...
‫- الو؟ ‫- سلام عزیزم.
‫- خیلی زنگ زدم. چرا جواب ندادی؟ ‫- یه مسئله ای پیش اومد. اما حالا حل شده.
‫آدام خونه ست؟
‫چند روزی باید می رفت بیرون.
‫فردا صحبت می کنیم، باشه؟ بابا فردا میاد دنبالت.
‫من نگرانم.
‫اُلنکا، همه چیز خوبه.
‫برو بخواب. دوستت دارم.
‫خدانگهدار.
‫شب بخیر.
‫می خوای یه چیز خفن ببینی؟
‫- حتماً. ‫- بیا.
‫اما ساکت باش.
‫- تو دیوونه ای. ‫- اصلاً.
‫فیکه؟
‫بابا باشگاه تیراندازی میره. نگفته بودم بهت؟
‫فقط باید ماشه رو بکشی.
‫لویسکی جلوی تخته سیاهه...
‫و من این طوری... بوم! بوم! بوم!
‫- کجایی؟ ‫- زود میام خونه.
‫اون یارو از میوه فروشی دوباره اومد اینجا.
‫دانوش...
‫تادوش، خواهش می کنم بهم بگو. ‫تو اون بچه رو زدی؟
‫یه جوک بود راجع به ریش. بچه ها بد برداشت کردن.
‫حرفت رو باور می کنم. اما چرا بیخیال نمی شه؟
‫خیلی عجیبه، می دونی؟
‫عزیزم، من سریع میام خونه.
‫ایمیلم هم باز هم کار نمی کنه...
‫ببخشید خانم.
‫می دونید این رو چه طور درست کنید؟
‫برای پسرم خریدمش.
‫خانمم بهم گفت.
‫اما دستور العملش رو فکر کنم ‫یه مهندس ناسا نوشته باشه.
‫می دونم چی می گی.
‫حس می کنم یه کودنم که کمک می خواد،
‫اما اگه تا ساعت 8 برنگردم، زنم من رو می کشه.
‫من اونی هستم که بچه ها رو می بره حموم.
‫باشه، حتماً. باید با کمربند ببندیش.
‫حتماً، اما آدم باید بدونه چه طوری درست می شه.
‫من نمی دونم چه طوری.
‫من این طوری درستش می کنم.
‫کمربند رو می گیرم...
‫ولم کن!
‫ولم کن! می شنوی؟
‫ولم کن!
‫نه...
‫ساکت باش رناتا!
‫ساکت باش.
‫اگه همکاری نکنی...
‫پسرت رو می کشم.
‫همش 2سالشه.
‫چشم های قشنگش به مادرش رفته.
‫من فقط می خوام صحبت کنم.
‫خب، چیکار کنیم؟
‫باشه؟
‫التماس می کنم، فقط به اون صدمه ای نرسون...
‫ساکت باش.
‫اسم ماریانا برات آشناست؟
‫الآن چه طور؟
‫آره.
‫اخیراً برات چیزی فرستاده؟
‫نه.
‫- نه، واقعاً نفرستاده. ‫- دوباره فکر کن.
‫واقعاً برام چیزی نفرستاده.
‫واقعاً می گم، چیزی...
‫داری باهام چیکار می کنی؟
‫چرا؟
‫از روی عشق.