‫عشق خیلی پسته.
‫اول دلت رو می بره...
‫و احساس منحصر به فردی بهت می ده.
‫ولی همین که گاردت رو میاری پایین، می خوابونه زیر گوشت.
‫طوری هم می زنه که دردت بگیره.
‫بعضی ها به خاطر عشق خودشون رو از پل ‫پرت می کنن پایین، بعضی ها هم عوضی می شن.
‫همینه دیگه، هیچ غلطی نمی تونی بکنی.
‫آدم ها همین جوری هستن.
‫در داستان های یونان باستان هم...
‫خانم بافری با ما تو کلاس، جنگ و دعوا داره
‫شروع کنیم؟
‫دارم از کمر درد می میرم.
‫حتی تایگر بالم هم کمکی نمی کنه.
‫آلیس بارونه، تو در ‫پیشگاه پروردگار توانا هستی؟
‫بله.
‫کارت مقدس رو ببوس.
‫اون آدامس رو تف کن بیرون!
‫کارت سنت مایکل فرشته مقرب رو ببوس.
‫انگشت اشاره تو بده من.
‫در مقابل خونواده، پدر و مادر...
‫منافع و شرف جامعه مقدس ارجحیت دارن.
‫از حالا به بعد، اونا میشن خونواده ت.
‫تنها خونواده ت.
‫در پیشگاه این جامعه قسم بخور...
‫که به همراهانت وفادار خواهی بود.
‫تا همین یه ماه پیش ‫بیگ بابول بلوند قهرمانم بود.
‫فکر می کردم خیلی خفنه
‫بادکنک های گنده باد می کرد و همه آدم بدها رو می کشت.
‫و پدر، مادر، برادر و خواهر رو انکار کنی...
‫و حتی اگه نیاز شد، خون خودت رو هم بدی.
‫همون طور که تو به جامعه وفاداری...
‫اون هم به تو وفادار خواهد بود.
‫این سوگند رو فقط می شه با مرگ شکست.
‫حاضری این کار رو بکنی؟
‫بله.
‫حالا می دونم که نمی تونه با حباب گنده کسی رو بکشی
‫خب، حتی یه ابله هم این رو می فهمه.
،‫اما چیزی که بازم متوجه اش نمی شم ‫اینه که چرا بلوندی داشت می خندید.
‫سلاحی که دستت گرفتی اسمش مشیت الهیه.
‫قراره هم خون خودت رو بکشی.
‫در پیشگاه خدواند توانا بگو، حاضری این کار رو بکنی؟
‫مرگ خنده دار نیست.
‫مرگ وحشتناکه.
‫[3ماه قبل]
‫بچه ها، یه خبر داغ، اولین خلبان زن!
‫دیروز یه خیال بود و ‫امروز یه حقیقت. به این می گن پیشرفت!
‫بازم کسانی هستن که گله می کنن. ‫بیدار بشید، دیگه قرون وسطا تموم شده!
‫شاید هنوز متوجه نشدید، دوستان عزیزم، ‫ولی در سال 1986 هستیم.
‫آینده همین جاست!
‫آلیس، برو دنده 3!
‫- برو 2، موتور خفه کرد ‫- رانندگی کن.
‫آزادی زندان فقط وقتی ‫محقق می شه که ما رانندگی کنیم...
‫با تمام ماشین ها، به خوبی یا بهتر از مردها.
‫دنده 3.
‫اخبار رو شنیدی، نه؟
‫آلیتالیا می خوام اولین ‫خلبان زن رو استخدام کنه...
‫و به زودی... هی!
‫- کثافت! ‫- بوق نزن، مامان!
‫می دونم، اما اون عوضی پیچید جلوم!
‫باورم نمی شه.
‫- همیشه آخرین نفر هستم. ‫- خوبه، تو چشمی.
‫دقیقا.
‫روز خوبی در مدرسه داشته باشی!
‫خون از قسمت های بالایی بدن...
‫وارد سیاهرگ بزرگ می شه.
‫می بینید؟
‫از طرف دیگه، خون از سینه، شکم و پاها رد می شه...
‫و وارد سیاهرگ بزرگ پایینی می شه.
‫باز هم مثل سانتا ماریا گورتی لباس پوشیدی.
‫و تو چی، مثل واندا اوسیریس؟
‫- عاشقتم، عزیزم. ‫- منم.
‫جیامتئو!
‫جیم گنده بهت زنگ می زنه.
‫- چی می خواد؟ ‫- از معصومیت درت بیاره!
‫جیامتئو!
‫این پایین رو نگاه کن.
‫شرط بستیم. می گن ‫طعم پنیر دارن، من می گم طعم پیتزا.
‫یکی بخور.
‫نه، ممنون
‫عجله کن دیگه، فقط یکی!
‫در شش ها، خون پر از اکسیژن میشه.
‫رگ های ریوی...
‫آلیس، برگرد.
‫یالا، یکی بخور.
‫آلیس!
‫دیوونه شدین؟
‫بچه ها بسه! ساکت باشید!
‫چرا وقتم رو برای شما هدرمی دم؟
‫همه می دونیم شما به فنا می رید!
‫توی رادیو چی می گن؟
‫پیشرفت، آینده...
‫به نظر خفن میاد، نه؟
‫ربات ها، سفینه های فضایی رو تصور کنین...
‫ولی رویاهایی که مادر ‫فمینیستت برای آینده ت داره...
‫خب، یه مقدار فرق داره.
‫یه کار ثابت در کارخونه، درست عین خودش.
‫نه مثل خلبان آلیتالیا!
‫خیلی محشره، نه؟
‫به قول معلم خلاصه بگم، به فنا رفته.
‫مدرسه، کار، همه چی قطعیه.
‫یه خط مستقیم بدون هیچ مسیر انحرافی.
‫و بازم...
‫[رسوایی در میلان]
‫گاهی اتفاق غیرمنتظره می افته ‫و همه چیزو تغییر میده.
‫بدون هشدار.
‫[مرد کالابریایی برهنه دستگیر شد]
‫خدای مهربون! بیا اینجا. ‫نشونت میدم چطوری انجامش بدی.
‫زود باش، لازم نیست جایزه ‫نوبل داشته باشی که انجامش بدی.
‫نوزدهم دسامبر 1977.
‫روزی که پدرم مرد.
‫آلیس!
‫پس این آمریکایی ها از جکسون کورپ ‫یه ایتالیایی رو فرستادن...
‫که حداقل می تونیم ‫باهاش حرف بزنیم. خیلی دوست داشتنیه.
‫در جلسه شورای کار شرکت کرد...
‫و خیلی از دخترهای اتحادیه حمایت کرد! ‫باید می دیدیش.
‫تو چی، مدرسه چطور بود؟
‫آلی؟ از زمین به آلیس. مدرسه چطور بود؟
‫عالی بود، مامان.
‫امروز چیزهای جالب زیادی یاد گرفتم.
‫گوش کن، اشکالی داره که این ‫آقای محترم فردا شب بیاد اینجا؟
‫کی؟
‫همین یارو ایتالیایی جدید از ‫منابع انسانی. اسمش لئوناردوست.
‫بیچاره هیچکس رو اینجا نمی شناسه. ‫از آپکیو در ل مارچه اومده
‫- با دشمن خودمونی میشی؟ ‫- دیوونه شدی؟
‫قرار نیست اینجا بخوابه، ‫فقط از روی ادب دعوتش می کنم.
‫و یکم بهم احترام بذار چون ‫دارم برای هر دومون جون می کنم.
‫آره، خودت به تنهایی.
‫خودم به تنهایی، دقیقا.
‫درست بشین.
‫دلم می خواد بدونم اگه ‫بابا نمرده بود زندگی مون چطوری می شد.
‫این دیگه چه حرفیه؟ ‫نمی تونی گذشته رو تغییر بدی.
‫هیچوقت در موردش حرف نمی زنی.
‫چون حرفی برای گفتن نیست.
‫یه خلافکار بود و مثل ‫تمام خلافکارها کشته شد.
‫- همین؟ ‫- بله.
‫دیگه حرفی نباشه.
‫باشه.
‫فردا خوش بگذره...
‫میرم جیمبو تا ‫شما با هم راحت باشین.
‫اما قرار نیست اینجا بخوابه!
‫و فردا دایناستی داره!
‫[میلان-بوسولنگو]
‫دوربین مامانم رو دزدیدم، ‫اگه بفهمه منو می کشه.
‫تازه اسپری مو و رژ لب برداشتم ‫تا سانتا ماریا گورتی رو خوشگل کنم.
‫میلان صبر کن که داریم میایم!
‫زودباش، خوشحال باش.
‫ازت عکس می گیرم.
‫باشه. ثابت وایستا.
‫این چه قیافه ایه؟
‫نیومدیم اینجا برای گردش.
‫می دونم، راستش الان ‫می خوایم بریم خرید.
‫پدر منو یادته؟
‫همونی که کشته شد؟
‫آره، شاید واقعا نمرده باشه.
‫سانتو ماریا بارونه اینجاست، ‫توی روزنامه دیدم. می خوام ببینمش.
‫فامیلشی؟
‫- آره یا نه؟ ‫- پدرشه.
‫- درخواست وکیل رو داری؟ ‫- چی؟
‫باید درخواست وکیل باشه.
‫برای این حرفها وقت ندارم، ‫همین الان باید ببینمش.
‫زود باشین، آقای نگهبان! ‫لطفا بذارین بیاد تو.
‫متاسفم، قانون همینه.
‫نفر بعدی.
‫زود باشین، راه بیافتین.
‫بریم فروشگاه؟
‫آلیس، شوخی کردم!
‫صبر کن!
‫[میلان 87-1986]
‫وینچنزو! کلاشنیکف ها رسید!
‫بیارشون تا تیراندازی کنیم!
‫بیخیال، بذار این بچه ها یکم ‫خوش باشن، امروز جشن می گیریم.
‫بیاین بالا!
‫ببخشید، دو کارماین، ‫واقعا دارم از کمر درد می میرم.
‫یکم تایگر بالم بزن روش.
‫چه خوب که اومدین اینجا.
‫وینچنزو، حتی برادر ‫فقیدت هم اینجاس.
‫زود باش، وینچنزو، رسیدیم.
‫- اسلحه رو دیدی؟ ‫- چی داری میگی؟
‫مطمئنی خونه ی مادربزرگته؟
‫آدرسش که همینه.
‫کی هستی؟
‫دنبال لینا بارونه می گردم.
‫کی هستی؟
‫آلیس، نوه ش.
‫- ما هم نوه شیم. ‫- عموزاده ایم؟ دختر کی هستی؟
‫سانتو.
‫- تو چی؟ ‫- ورونیکا چیکونه.
‫اون عموزاده ما نیست.
‫دنبالمون بیا.
‫همینجا منتظرم بمون.
‫راه بیافت دیگه!
‫زود باش.
‫مامان بزرگ لینا!
‫مامان بزرگ، نوه ت اومده.
‫مامان بزرگ لینا، نوه ت اینجاست، آلیس.
‫مامانت می دونه اومدی اینجا؟
‫پس نباید می اومدی.
‫بخور.
‫می دونستم دیر یا زود ‫میای دنبال خونواده ت بگردی.
‫آلیس!
‫ببین کی اینجاست!
‫آلیس! واقعا خودتی؟
‫منو می شناسی؟
‫ساکت!
‫رای منفی غیرمنتظره...
‫توسط جیانکولو فورچتا از ایتالیای ‫سبز برای جلوگیری تصویب حیاتی بود...
‫بنابراین نقشه های ‫مرکز خرید جدید از بین رفت.
‫صبر کنیین، یکی داره ‫از شهرداری میاد بیرون. آقای فورچتاست.
‫عضو شورا، رای خودتون رو دادین...
‫چرا نظرتون عوض شد؟
‫اول از همه، تمام دوران حرفه ایم ‫در سیاست براساس صداقت بوده.
‫در خصوص این رای، در مسئله نهایی...
‫حزب ایتالیای سبز نتونست...
‫تعهدهای پایه در مورد صداقت رو ‫از حزب سالوو فرائو دریافت کنه.
‫برای این تصمیم یه کمی دیر نبود؟
‫من یه مسیر 12 ساعته رو اومدم،
‫چون بهم گفته بودن توی میلان می تونیم جشن بگیریم.
‫حالا می خوام بدونم...
‫من با بچه ها و نوه هام اومدم...
‫که چی رو جشن بگیریم؟
‫سوگواری رو؟
‫حلش می کنیم دون کارمینه. فقط یه سوء تفاهمه.
‫یه سوء تفاهم بود دون کارمینه، حلش می کنیم.
‫ولی اون سالوو فرائوی لعنتی، اون دامرینو...
‫اون کدوم گوریه؟
‫نگران نباشید، پیداش می کنیم.
‫پیداش می کنیم دون کارمینه.
‫پیداش می کنیم.
‫باستیانو، به روکو زنگ بزن.
‫تو با من بیا.
‫آلیش کوچولو، منو نمی شناسی؟ منم، روکو!
‫آخرین باری که دیدمش بچه بود.
‫- ببین چه دختر قشنگی شدی. ‫- آره، همینطوره.
‫- جومبو! ‫- جیمبو هستم.
‫- ولی جومبو هم بگی اشکال نداره. ‫- هرچی، حالا برو دیگه.
‫بیا. اتوبوس بگیر. خدانگهدار.
‫بعداً باهات تماس می گیرم. حرفی نزن.
‫عجب دختری!
‫روکو.
‫خب؟ بریم!
‫خانم بارونه شما دارید ‫منو توی شرایط سختی می ذارید.
‫می دونم، ‫ممنونم بابت بزرگواریت در قبال این دختر بیچاره.
‫کُلی بلا سرش اومده تا پدرش رو ببینه.
‫آره، ولی قوانینی وجود دارن.
‫تو هم یه پسر داری، درسته مارشال؟
‫لورنزو فکر می کنم.
‫کلاس چندمه؟
‫کلاس... سوم.
‫دوم.
‫سال دیگه کلاس سومه...
‫اگر مریم مقدس اجازه بده.
‫سلول شماره ی سه.
‫شما همینجا منتظر باشید.
‫سانتو ماریا، بیا اینجا.
‫رفتارهای ناپسند.
‫بدون لباس توی خیابون چیکار می کردی؟
‫- با یه خانمی بودم. ‫- یه خانم؟
‫عوضی!
‫با دقت بهم گوش کن سانتو.
‫دامرینو غیبش زده،
‫همسرش جوزپینا گوشیش رو جواب نمیده.
‫آخرین بار کی دیدیش؟
‫- آخرین بار؟ ‫- باید پیداش کنیم.
‫مخصوصاً با اون همه پولی ‫که واسه ورودش به شورای شهر خرج کردم.
‫پدرت و من بیست ساله منتظر...
‫این قرار فرودگاه مالپنساییم.
‫این فرصت من برای پیوستن به سانتائه.
‫گوئندالینا بارونه...
‫اولین زنی که در جوار مادر مقدس میشینه.
‫اگرم یه عوضی حقیری بخواد جلوی من وایسه...
‫به خواست خدا توی اسید حلش می کنم!
‫یه نفر هست می خواد ببیندت.
‫پرنسس.
‫اسم من آلیشه.
‫چقدر خوشگل شدی.
‫زود باش، یه چیزی بگو.
‫چرا گذاشتی باور کنم که مُردی؟
‫اینو بهت گفته بودن؟
‫بیشتر از 10 ساله که تصور من اینه.
‫فکر می کنی می تونم ‫توی یه دقیقه همه چیز رو توضیح بدم؟
‫از توی این سلول؟
‫مامان ازت خواست این کار رو بکنی؟
‫نمی خوای جواب بدی؟
‫- پرنسس... ‫- آلیش.
‫چرا دنبالم نگشتی؟
‫مادرت اینطور می خواست.
‫ولی یه روز من هم بدون فکر تو نگذشته.
‫الان گفتنش آسونه.
‫باید زودترش فکرش رو می کردی، وقتی بهت نیاز داشتم.
‫هرکاری می تونستم کردم آلیش.
‫من همیشه کنارت بودم...
‫به روش خودم.
‫حتی اگه منو ندیده باشی.
‫اینطور نیست. حرفت رو باور نمی کنم.
‫دارم بهت حقیقت رو میگم.
‫آلیش!
‫آلیش، نگاهم کن.
‫من هیچوقت فراموشت نکردم.
‫هیچوقت.
‫اگه واقعاً برات مهم بود، به خاطرم می جنگیدی.
‫زندگی...
‫زندگی پیچیده ست آلیش.
‫بریم، مارشال تا همین الانش هم بزرگی کرده.
‫به حرفشون گوش نکن، من آدم خوبی ام!
‫با پدرت خداحافظی کن.
‫وایسا، آلیش! برگرد!
‫تو تنها کسی هستی که توی این دنیا دارم، ‫یه لطفی بهم بگن،
‫ولی به هیچکس نباید بگی، ‫مخصوصاً مادربزرگت، فهمیدی؟
‫اگه فهمیدی سر تکون بده.
‫باید مراقب باشی، اگه کسی بفهمه میکشنم.
‫ولی نگران نباش، می دونم از پسش بر میای.
‫چیکار؟
‫اینجا یه آدرس هست.
‫کلیدهای آپارتمانم توی گلدون رز مخفی شدن.
‫بلافاصله برو اونجا، باید تمیزش کنی.
‫یعنی چی؟
‫فردا که بشه، یه عمر زندگی جلوی رومونه.
‫- بابا دوستت داره. ‫- بیا بریم.
‫بابا دوستت داره!
‫درست انجامش میدم؟
‫آره، عالیه.
‫خیلی خوشمزه بود راستی.
‫آشپزیت واقعاً...
‫خب، پس...
‫دارم با این آمریکایی ها انگلیسی تمرین می کنم...
‫درسته، فکر خوبیه.
‫باریکلا. نباید از پیشرفت بترسیم.
‫منم همیشه همین رو می گم.
‫- سلام؟ ‫- سلام گابریلا، ونسا هستم.
‫لعنتی، گولمون زدن.
‫چیکار کنیم؟ فکر می کنی لازمه نگران باشیم؟
‫جرمیا، شما 2نفر کجا بودید؟
‫آلیس کجاست؟
‫این اتاق خواب پدرته،
‫هیچ وقت نخواستیم تغییرش بدیم.
‫یه خرده یادت میاد؟
‫یه خرده.
‫تو هم وقتی بچه بودی، اینجا می خوابیدی.
‫قبلاً برات لالایی می خوندم تا خوابت ببره.
‫بهترین قسمت روز بود.
‫یادت میاد؟
‫حالا برو بخواب، ‫فردا با اولین اتوبوس می فرستمت بوسولنگو.
‫نمی خوام برای مدرسه غیبت کنی، ‫وگرنه مادرت عصبانی می شه.
‫لبخندهای توی این خونه رو یادم میاد.
‫اینجا همه بهم لبخند می زدن.
‫اینجا همه دوستت داشتیم آلیش.
‫پرنسس...
‫پرنسس جنگل طلسم شده.
‫نیتو، چرا هنوز بیداری؟
‫منتظر تو بودم.
‫این مال توئه.
‫نیتو، من هنوز عزادارم.
‫خودت می دونی.
‫اگه بتونه حرف بزنه...
‫آشغال!
‫عجب ضربه ای!
‫- آلیش! ‫- داری کجا می ری؟
‫آروم باش.
‫کجاست؟
‫مامان، نتونستم جلوش رو بگیرم.
‫برو رد کارت!
‫از اینجا برو.
‫مهمون داریم.
‫- این همه سر و صدا لازم بود؟ ‫- قرارمون این نبود.
‫قرار و مدارها مثل کفش می مونن. ‫گاهی اوقات باید مرمت بشن.
‫آلیش!
‫آلیش، به خاطر مادربزرگ بیا بیرون. نترس.
‫حاضر شو، می برمت خونه.
‫برو، کاری رو بکن که مادرت می گه.
‫سانتو رو دید؟
‫خودش پیداش کرد.
‫بیا این طور بگیم ‫که نزدیک شدن بهش فقط یه اشتباه بود.
‫یه اشتباه دیگه بکنی، نابودت می کنم!
‫تو رو توی مشتم دارم لینا، هردومون می دونیم.
‫مردنش فکر تو بود؟
‫خونه درباره اش صحبت می کنیم، قول می دم.
‫جوابم رو بده.
‫فکر تو بود که بگی مُرده؟
‫آره، همین طور بود.
‫هزار بار دیگه هم همین کار رو می کنم.
‫این آدمی که حالا هستی ‫به خاطر اینه که از اون دور نگهت داشتم.
‫چرا؟ من حالا چی هستم؟
‫من چی هستم؟
‫تو می دونی؟ چون من دیگه نمی دونم.
‫- من کی هستم؟ ‫- زنده ای.
‫اون روز توی شهربازی زنده موندن پدرت معجزه بود،
‫تو هم ممکن بود صدمه ببینی.
‫این ها تبهکارن آلیش.
‫دلیل خوبی داشته که همیشه بهت گفتم ‫ازشون فاصله بگیری.
‫تو دروغگویی، زندگیم رو نابود کردی،
‫هیچ وقت نمی بخشمت! تو دیگه مادر من نیستی!
‫بجنب، تلفن لامصب رو جواب بده.
‫علی.
‫سلام؟
‫خدا رو عبادت کن! ‫جوزپینا، دیگه وقتی نداریم.
‫سانتو...
‫سانتو رو توی خواب دیدم.
‫اون هم همه جای صورتم رو چنگ زد.
‫جوزپینا، چه مزخرفی داری می گی؟
‫جوزپینا، خواهش می کنم!
‫یه کلمه هم به کسی نگو.
‫یه مادرم بگو دامرینو ‫با اون دختره از آمریکای جنوبی فرار کرده.
‫- بی وفایی هم؟ ‫- بهتره بی وفا بوده باشم تا بکننم زیر خاک.
‫[خیابان 6ام سورنتینو، طبقه ی 6ام، تمیزش کن.]
‫همه چیز رو درست می کنم.
‫خدایا، عشق چشمم رو بسته بود، ‫از اینکه بهت توهین کردم، پشیمونم.
‫جوزپینا، بهم گوش کن!
‫باید از اون خونه دور بمونی.
‫از اون خونه ی لعنتی دور بمون.
‫[خیابان 6ام سورنتینو]
‫خب داشتیم چی می گفتیم؟
‫آهان، عشق.
‫داشتیم می گفتیم که ما رو وادار به ‫انجام چه کارهای وحشتناکی می کنه.
‫کارهایی که برخلاف منطق و قانون ان،
‫و به ضرر خودمون هستن.
‫اون هم فقط برای این که دوست مون داشته باشن.
‫خودمون رو فریب می دیم که هیچ نقصی نداره...
‫مثل یه خواب.
‫ولی یه مشکل کوچیک این وسط هست،
اونم این که چند لحظه بیشتر طول نمی کشه
‫که این خواب قشنگ تبدیل به یه کابوس ترسناک بشه.
‫جوزپینا؟