‫من هستم.
‫خدایا، آبجی. من که نیستم.
‫منم نیستم. هر چی پول دارم ازم، می گیرید.
‫در ضمن من مثل شماها یه شغل ثابت ندارم.
‫ثابت؟ قرار نیست تمام عمرم رو ‫تو اون کلینیک حوصله سر بر سپری کنم.
‫با پزشکان بدون مرز می رم آفریقا.
‫کی؟ تو؟ تو که وقتی تو ساحل موهات وز می کنه قاتی می کنی!
‫اگه موهام وز کردن،
‫از پشت می بندمشون، خودت ‫می دونی که. امروز چت شده؟
‫بازی رو ادامه بدیم یا به صحبت کردن در مورد آفریقا ادامه بدیم؟
‫تو هم همین طور. نمی شه ‫از چیزی که من می خوام حرف بزنیم؟
‫- خودت پروژه ای نداری؟ ‫- من ساختمون می سازم...
‫و چیزهایی طراحی می کنم ‫که بشر تا ابد به یاد داشته باشه.
‫این بازی رو هم برنده می شم، فلوریناتا.
‫با چی، ویکتورین؟ تو که نمی تونی ‫شرط ببندی، آه در بساط نداری.
‫بچه ها.
‫- ببین چه شرطی می بندم! ‫- چه خبره؟
‫- نه، نه، این کار رو با من نکن. ‫- سر کل عمرم شرط می بندم. بله.
‫این کار رو با من نکن. شماها هم نزنید دیگه!
‫- نزنید. نمی بخشمتون. ‫- به من گوش کن. گوش کن، فلورا.
‫- نه، نه، این کار رو با من نکن. ‫- ساکت! چه قدر کسل کننده ای!
‫کسل کننده ای و تحملت رو ندارم،
‫اما بدون تو هم نمی تونم زندگی کنم ‫و از اون جایی که هیچ وقت نمی ذاری ببرم،
‫تصمیم گرفته م بقیه عمرم رو با تو بازی کنم،
‫پس صادقانه جواب این سئوال رو بده:
‫با من ازدواج می کنی یا نه؟
‫- چه قدر کوچیکه، ویکتور. ‫- سر به سرم نذار، فلورا!
‫بله، می کنم.
‫- درست استفاده ش کردی؟ ‫- درست استفاده ش کنم؟
‫فکر کردم باید بذارم زیربغلم! ‫البته که درست استفاده ش کردم!
‫- ما داریم بچه دار می شیم. ‫- پس چی!
‫داریم بچه دار می شیم، دختر.
‫کوکا کولات رو ریخت یا کیسه آبت پاره شد؟
‫- دومی. ‫- اوه، باشه.
‫دومی؟ کیسه آبت پاره شد؟
‫- آره. ‫- واقعاً؟
‫- وایستا. می خوام ببینم چه طور تموم می شه! ‫- دیوونه شدی؟ پا شو بریم!
‫لطفاً ساکت باشید!
‫هیچ کس حق نداره به من ‫بگه ساکت باشم. دارم زایمان می کنم!
‫سلام!
‫سلام. ما شش شبه نخوابیدیم.
‫- چشم هام دارن منفجر می شن. ‫- نگاه، نگاه...
‫شماها بی نظیر شدین.
‫آره.
‫هی، من به این دماسنج دیجیتال ها اعتماد ندارم.
‫چرا نداری؟ خیال کردی تقصیرِ...
این دماسنج دیجیتاله که باردارم؟
تقصیر تو نیست؟
‫یه بوس برای بابات بفرست.
‫سلام کن.
‫بگیرش.
‫توصیه می کنم همه یه عالمه بچه بیارید.
‫چی شد؟
‫آره، مثبته. تبریک می گم.
‫مواظب باشید، پدرتون هیولا شده!
‫اوه، خدای من!
‫تکون بخور، باید ‫مامان رو مجبور کنی انجامش بده.
‫ازم فیلم نگیر! خاموشش کن!
‫[7سال بعد]
‫- واقعاً دارید طلاق می گیرید؟ ‫- آره، داریم طلاق می گیریم.
‫همین دیگه.
‫مدتی می شه تو فکرمونه...
‫تصمیمش رو تعطیلات تابستون که بچه ها نبودن گرفتیم.
‫فهمیدیم بینمون...
‫به هم خورده و همه چیز تمومه.
‫رابطه مون خیلی حوصله سر بره.
‫- آره، هم دیگه رو دوست داریم، ‫- آره.
‫رفیقیم،
‫- اما دیگه شوری در کار نیست. ‫- شور.
‫نه.
‫- دیگه بحثمون نمی شه. ‫- دعوا نمی کنیم.
‫هیچی. این برای ما مثل...
‫مرگه، می دونید؟
‫نمی خوایبم از اون زوج های معمولی بشیم...
‫- دقیقاً. ‫- که تظاهر می کنن با هم حرف می زنن و به هم گوش می دن.
‫مگه می خواییم هم اتاقی هایی باشیم ‫که هر از چند گاهی با هم صمیمی می شن؟
‫- مثلاً بیا امروز با هم باشیم. ‫- و هستیم، اما...
‫شور و شوقی در کار نیست.
‫دقیقاً.
‫- به خاطر احترامی که برای رابطه قائلیم این کار رو می کنیم. ‫- راه حل دیگه ای نبود؟
‫مثلاً زوج درمانی؟ مردم ‫زوج درمانی می رن و جواب می گیرن.
‫آره، ما یه مدت رفتیم...
‫- ...و برامون خیلی خوب بود. ‫- به من نگفته بودی!
‫نگفتم چون تصمیم گرفته بودیم چیزی نگیم، اما...
‫مشخصاً برای ما جواب داد. ‫به کارمون اومد.
‫تا یه مدت...
‫با یه نفر دیگه صحبت می کردم، عزیزم.
‫اوه، من می دونم با کی! با...
‫آره، آره.
‫چی؟ چرا؟
‫- چی؟ ‫- اوه، البته.
‫فکر می کردی بچه دار شدن همه چیز رو حل می کنه؟
‫- نه، نه، ولش کن. ‫- نه، نه...نه، البته...
‫بچه ها چه طور باهاش کنار اومدن؟
‫تصور می کنم...
‫حالا باید به بچه ها بگیم.
‫آره. کی؟ فردا سر صبحانه؟
‫«بچه ها، غلات صبحانه اتون رو تموم کنید. ‫راستی، مادر، پدرتون دارن طلاق می گیرن.»
‫- درجا می میرم. ‫- نه، باید در موردش فکر کنیم.
‫- باید بهترین موقع رو پیدا کنیم. ‫- آره. آره.
‫فهمیدم. درست قبل از کریسمس.
‫عالیه. هدایا باعث میشن یادشون بره.
‫تازه هنوز وقت هست!
‫هوهوهو! کریسمس مبارک!
‫موتور خریدن واسه الکسیا ‫زیاده روی نیست؟
‫الان میگی؟ من که بهت ‫گفتم اسپری فلفل کافیه.
‫تازه حقش نیست. اون غیرقابل تحمله. ‫کل روز همه ش میگه: «چی؟»
‫«چی؟ نه، نه.»
‫ولی این ترم همه ش نمره کامل ‫گرفته. بهش بدهکاریم.
‫با همچین کادویی، ‫دیگه ککش هم نمی گزه...
‫- ...که داریم طلاق می گیریم. ‫- باشه پس.
‫باشه.
‫بیدار شید ببینم!
‫خوشگل موشگل کو؟ ‫بیا، خوابالو.
‫صبح بخیر، عزیزم.
‫- سارا، ساعت هشته. ‫- مامان، کشتمش.
‫- چه بلایی سر خرگوشه اومد؟ ‫- باز خواب دیدم زیادی دوستش دارم.
‫- خدایا، سرش قطع شده. ‫- چی کارش می کنی؟
‫جسدش رو دفن می کنم ‫و شاهد جور می کنم،
‫چون مامانت تو این قضیه ‫پشتته، عزیزم.
‫ای بابا...مامان، ‫داشتم خواب خوب می دیدم.
‫یه ستاره راک مشهور بودم.
‫برای هزاران نفر ‫اجرا می کردم،
‫- تو تلویزیون مصاحبه داشتم... ‫- پس خوب شد قبل از این که بری...
‫...کلینیک ترک اعتیاد ‫بیدارت کردم. صبح بخیر، شاهدخت.
‫کلینیک چی؟
‫من خواب دیدم این قدر ‫خفنی برام موتور خریدی.
‫صبح کله سحر بانمک شدی. ‫مگه امروز یه امتحان مهم نداری؟
‫در رو تو روی من نبند. دوستت دارم! ‫تو هم دوستم داشته باش. به نظرت ازم متنفره؟
‫تو سن بدیه، همه ‫تو این سن خُل میشن.
‫- تو هم ازم متنفر میشی؟ ‫- صد درصد.
‫آخرین کسی که بشینه صبحانه ‫سالم و متعادل گیرش میاد!
‫من شکر تصفیه شده می خوام! ‫شکر تصفیه شده!
‫ویکتور، من دارم میرم.
‫یادت باشه شهریه کلاس ‫گفتاردرمانی سارا رو بدی، خب؟
‫در ضمن 10 یورو واسه ‫استاد گیتار الکسیا بهش بده...
‫...و برو سوپرمارکت. ‫لیست خرید رو یخچاله.
‫خداوندا، 20 تا پیام ‫تو چت خانواده ها، اون هم 8 صبح؟
‫«کلاس خوان شپش گرفته.» ‫دوباره! بی خیال!
‫وانمود می کنه تعجب کرده، ‫انگار نمی دونست پسرش...
‫...تمام عمرش بیمار صفر بوده.
‫راستی، باید بهشون قضیه چیز رو بگیم...
‫جسد رو قایم کن...
‫...و به لیست ‫مرغ بریون...
‫...و شامپوی ضدشپش رو اضافه کن.
‫- خداحافظ! دوستتون دارم! ‫- خداحافظ، مامان!
‫- خداحافظ، مامان! دوستت دارم!
‫صبح بخیر.
‫- بس کنین. ‫- بابا!
‫- بس کنین! هر کی شوخی کنه کتک می خوره! ‫- ولم کن!
‫- هی، سارا! ‫- ولی...!
‫همه تون اول صبح خسته کننده این.
‫اُه، ما خسته کننده ایم؟
‫خانم خانما ترجیح می دادن ‫راننده شخصی داشته باشن؟
‫برام موتور بخر ‫که مجبور نشی راننده باشی.
‫من دیگه هیچی نمیگم.
‫صبح بخیر، آبجی. ‫امروز چیا داری؟
‫سه تا زایمان، یکیشون دوقلو... ‫می تونی کمکم کنی.
‫باز هم؟ نه، نمی تونم. ‫پینه پای مرسدس با منه.
‫- صبح بخیر، مرسدس. ‫- صبح بخیر، خوانا.
‫جراحی امروزت رو نگاه!
‫- خدایا، باز اومده این جا؟ ‫- پونزدهمین بار این ماه میشه.
‫البته که دوش گرفتم. تازه ‫شلوارک تمیز پامه، مامان.
‫البته.
‫درخواست داوطلبیت چی شد؟
‫فرستادمش. آفریقا، آفریقا... ‫شانس به من رو کن.
‫- الان که نکرده، داره میاد. من رفتم. ‫- صبر کن...
‫- دکتر فلورا. ‫- چیه؟
‫- مدل موتون رو عوض کردین؟ ‫- نه، پنج ساله همینه.
‫- وای. ‫- ببین،
‫اول اون سه نفری که به نظر سالم میان رو ‫می بینم، بعدش تو رو. قبوله؟
‫باشه، من مثل وقتی که واسه ‫تیم فوتبال مدرسه یارکشی می کردن، آخرم.
‫- همیشه همینه. ‫- آره، خبرت می کنم.
‫خوبه.
‫- دنبالم نیا. نوبتت نشده، ادو. ‫- نه، نه. البته.
‫ویکتور، می خواستم ‫این گزارش ها رو بذارم تو پرونده.
‫- آره، این باید داخلش باشه. ‫- عالیه.
‫مرسی.
‫گوش کن، ویکتور.
‫شنیده م داری طلاق می گیری. ‫عجب دردسری، مگه نه؟
‫میشه رک صحبت کنم؟ ما ‫خیلی رو پروژه روسی حساب کردیم...
‫...و اگرچه من بهت اعتماد کامل دارم،
‫اگه فکر می کنی ‫حال و حوصله ش رو نداری...
‫نه، نه، نگران نباشین. ‫کلادیا داره حسابی تو پروژه...
‫- ...کمکم می کنه و همه چیز تحت کنترله. ‫- مطمئنی؟
‫از اولش هم از فلورا خوشم نمیومد. ‫می دونی منظورم چیه؟
‫روزی که دیدمش، ‫فهمیدم یه تخته ش کمه.
‫همیشه چشمش به من بود. ‫من می گفتم:
‫«دختر، چی کار داری می کنی؟» ‫به خاطر تو پا پس می کشیدم.
‫به هر حال، بهترین اتفاقیه که می تونست ‫برات بیفته. از دخترها فاصله بگیر.
‫روی پروژه تمرکز کن.
‫اولین ساختمونته، بچه جون.
‫گند نزن.
‫مجرد!
‫ظاهرش فرق کرده. ‫می دونی چی کار کرده؟
‫- پارسال ریش نداشت. ‫- شاید به خاطر فازشه،
‫ولی بدم نمیاد یه خوش و بشی باهاش بکنم.
‫تا کی بهش زل بزنیم که عجیب نباشه؟
‫یه ربع پیش.
‫- داره میاد، عادی رفتار کن. ‫- چطوری؟
‫چه می دونم! جدی باش، ‫انگار هیچ اهمیتی برامون نداره.
‫هیچ اهمیتی برامون نداره. ‫اریکا، جواب نمیده. داره میاد.
‫- دو متر، یه متر... ‫- سلام.
‫- مهمونی سیمون میرین؟ ‫- آره، البته، میایم.
‫شاید هم نیایم، ‫کلی کار داریم.
‫حیف شد. راستی...
‫- می بینمت، درسته؟ ‫- من رو؟ پس چی!
‫از همه مهم تر، فردا ‫کتابتون رو یادتون نره.
‫کیا هنوز پشمالو رو نبرده ن خونه؟ دست ها بالا!
‫کارلیتوس؟
‫آلبا؟
‫من. این جا، این جا.
‫بله، سارا. ‫تو پشمالو رو ببر خونه،
‫ولی یادت باشه به اندازه آنتونیتو ‫بهش ابراز علاقه نکنی.
‫کل کلاس یه عبارت جدید ‫یاد گرفتن که چی بود؟
‫- «دررفتگی گردن». ‫- باشه، سارا؟
‫زنگ تفریح! از این نیم ساعت ‫استفاده کنین...
‫...که روح و جان و خلاقیتتون رو تقویت کنین...
‫آره، شاید بتونین ‫تو تیک تاک همین کار رو بکنین.
‫[اگه بلایی سر پشمالو بیاری، ‫کارت تمومه، عجیب الخلقه.]
‫«بابا یه جا نزدیک مامان ‫می گیره که دو تا خونه داشته باشین:
‫خونه بابا و خونه مامان.»
‫- چیه؟ ‫- نیشت زیادی بازه.
‫- می خوای زار بزنم؟ ‫- مثبت باش،
‫- باشه. ‫- ولی یه کم هم جدی باش.
‫- بیچاره ها، دلم می سوزه... ‫- آروم باش.
‫- سعی می کنم مثبت باشم. ‫- مثبت و جدی.
‫«مامان بابا دارن طلاق می گیرن، ‫ولی عیبی نداره.»
‫فکر نمی کنم...
‫آب دوست داری؟ ‫دوست داری، کوچولو؟
‫- قضیه موش صحراییه چیه؟ ‫- موش خونگیه، نه صحرایی.
‫- حالا هر چی. اجازه هست دستشویی کنم؟ ‫- نمی تونی صبر کنی؟
‫خیسه، نمی خوام سرما بخوره.
‫- البته، موشه در اولویته. ‫- چی کار داری می کنی؟
‫- من رفتم. من رفتم. ‫- در رو ببند!
‫«مامان بابا دارن طلاق می گیرن ‫ولی ایرادی نداره.»
‫خیلی خوب، حالا تو بگو.
‫بدون گریه کردن. ‫گریه نکنی ها، خب؟
‫باشه، خیلی خوب.
‫- قضیه موش صحراییه چیه؟ ‫- موش خونگیه، نه صحرایی.
‫سرما می خوره میفته می میره.
‫نه، نه، نه.
‫می دونی، دارم از بیرون به خودم ‫نگاه می کنم و ناراحت میشم.
‫- دقیقاً، تو... ‫- حرفم رو نمی زنم.
‫استدلال نیار. فقط انجامش بده. ‫«مامان بابا...
‫...دارن طلاق می گیرن.»
‫بعد یواش بگو ‫«عیبی نداره».
‫- نه، نه. ‫- افتضاحه.
‫مامان، پشمالو رو چی کار کنم؟
‫حیوون بیچاره رو خشک کن، ‫موش آب کشیده شده!
‫جلسه تو اتاق پذیرایی. ‫همین الان، بچه ها!
‫- دارم سعیم رو می کنم. ‫- خشکش کن و بیا.
‫این دختر، واقعاً... ‫حالا هم موشه...
‫خب، عزیزانم، ‫اول همه بگم...
‫...که خیلی دوستتون داریم.
‫- الکسیا، میشه... ‫- نه، مزاحمم نیستین.
‫می بینی چطور باهام ‫حرف می زنه؟ دوستم نداره.
‫الکسیا.
‫چه خبره؟
‫خبر اینه که...
‫- چیزی تو مایکرویوه؟ ‫- آره، دارم پشمالو رو خشک می کنم.
‫اُه، حله.
‫چی؟
‫- نه، نه، نه! ‫- نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه!
‫سارا!
‫نه، نه، سارا، نه.
‫حالش خوبه؟
‫♪ یا مریم مقدس... ♪
‫- مرسی، خوان. ‫- خیلی قشنگ بود، خوان.
‫فقط می خواستم خشکش کنم ‫که سرما نخوره.
‫- حالا مُرده. ‫- باز یکی رو کُشتی، عزیزم.
‫ولی تصادفی بود، درسته؟
‫کل مدرسه ازم متنفر میشن.
‫هی، سارا،
‫یه موش عادی بود، خب؟
‫ما یکی عین همون می خریم ‫و هیچ کس خبردار نمیشه. خب؟ هیچ کس.
‫اولین حیوونی نیست ‫که دستت می میره.
‫نه اولیه، نه دومی...نه سومی...
‫- بابا، بس کن. ‫- خیلی خوب.
‫می دونم چه حسی داری، سارا.
‫هیچ بچه ای نباید بیشتر ‫از حیوونش عمر کنه.
‫بیا بریم تو.
‫گریه کن، گریه کن. ‫خودت رو خالی کن، سارا.
‫اگه عمداً انجامش داده باشه، دختره روانیه.
‫- از عمد نبوده. ‫- اگه عمدی بوده باشه،
‫مثل برادرته.
‫همین دیگه.
‫گاهی وقت ها می ترسوندم. ‫حتی پلک هم نمی زنه.
‫- درسته، پلک نمی زنه. ‫- پلک نمی زنه.
‫- بزرگتره پلک می زنه. ‫- آره...عجب دردسریه!
‫- خب... ‫- خیلی کوچیکه ولی...
‫صدای خوان هم افتضاحه.
‫می خواست تو برنامه استعدادها مدرسه ‫آواز بخونه، ولی من گفتم: «خوان، نمیشه!»
‫نه، نه. آسیب روانی می دید. ‫بچه ها خیلی بی رحمن.
‫- من می خوام حضانت با من باشه! ‫- تو که گفتی دیگه نمی بینیش!
‫- ولی مادرمه! ‫- اما مادرت...
‫نه. آروم باش، بلتران.
‫بله.
‫آروم باش. بلتران، ببین، ‫قانون مدنی 154 میگه:
‫«والد غیر-قیم ‫به دستور دادگاه موظفه...
‫...والدی که قیمه رو ‫از مسائل مربوط به نگهداری...
‫...از فرزند مطلع کنه.» ‫روشن شد؟
‫بلتران؟ بلتـ...
‫بلتران، پسرم. ‫چهار سالشه.
‫- «رولدان گارسیا». ‫- حاضر. ‫- حاضر.
‫- عالی جناب. ‫- نه، من قاضی نیستم.
‫پیش از هر چیزی می خوام ‫بدونین که طلاق به این معنی نیست...
‫...که شکست خوردین ‫یا بهترین سال های عمرتون رو تلف کردین، خب؟
‫- نه، ما همچین دیدگاهی نداریم. ‫- البته، بهتره به این فکر نکنین...
‫...که اگه آدم درستی رو انتخاب کرده بودین ‫چه کارها که نمی تونستین بکنین.
‫به بچه ها گفتین؟
‫تصور می کنم راحت نبوده. ‫حتماً ازتون متنفرن...
‫...که کودکیشون رو خراب کردین.
‫می خواستیم بگیم، ‫ولی یه کاری پیش اومد و...
‫یه کار کوچیک که دست و پا داشت.
‫فکر کردم سر شرایط طلاق توافق کردین.
‫نه، توافق کردیم. ‫حضانت مشترک می خوایم.
‫حضانت کاملاً مشترک. ‫به صلاح بچه هاست.
‫خوبه. پس چرا هنوز بهشون نگفتین؟
‫خیلی خوب، ‫همه ش انجام شد.
‫بسیار خوب... ‫کارمون تموم شد.
‫من تصویرسازی نهایی ‫کل طبقات ساختمون رو هم انجام داده م.
‫میرم خونه.
‫حق با توئه، نمی دونم چی رفت تو جلدم.
‫کلادیا، مسئله این نیست ‫که من دلم نمی خواد. می دونی...
‫عمراً. اگه دست من بود...
‫...الان لباس مجلسی تنم بود که بریم قرار.
‫بهترین راه جشن گرفتن بود، ‫قال قضیه رو بکنیم...
‫- ...و بریم سر قرار، ولی... ‫- بله.
‫...متأسفانه نمیشه. ‫من نمی تونم.
‫چرا؟
‫خب، هنوز طلاق نگرفته م.
‫آره، البته فقط از نظر فنی.
‫آه، از نظر فنی!
‫ولی نمی خوام ‫تو دردسر بندازمت...
‫- نه، نه. نه، کلادیا. ‫- ...یا درگیرت کنم یا هر چی.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫تونستی بخوابی؟ ‫نشنیدم بیای خونه.
‫اُه، آره، تا دیروقت دفتر موندیم.
‫- داشتیم کار روسیه رو آماده می کردیم. ‫- فکرش رو می کردم.
‫چرا این همه سوال می پرسی، فلورا!؟
‫اول صبحی چه قدر بدخلق شدی!
‫- آفرین. ‫- خوب بود، درسته؟
‫- خیلی خوب بود. راضی ای؟ ‫- آره، آره.
‫باید هم باشی.
‫عجب موفقیتی! ‫چه آدرنالینی!
‫از ژانویه تا پنج ماه میرین روسیه. ‫تو و کلادیا.
‫می خوام برای نظارت به پروژه ‫بعد از کریسمس اون جا باشی.
‫- چی؟ ‫- اولین ساختمونت!
‫ولی روسیه؟ یهویی؟
‫مطلقه و در حال جهان گردی! ‫دیگه چی از خدا می خوای؟
‫نه، از ایده ش خوشم میاد. ‫فرصت خوبیه، ولی...
‫- با فلورا حرف می زنم... ‫- اسم اون موجود رو نیار.
‫...و سه تا «موجود» دیگه.
‫خب، خودت حلش کن. ‫شروع کنین روسی یاد گرفتن، خب؟
‫[به روسی] ‫روز خوش، خانم!
‫میگه «روز خوش»...
‫خب، پیش به سوی روسیه، نه؟
‫پیش به سوی روسیه.
‫- دختر! نگاه کن، دختر! ‫- من یه زایمان دارم.
‫- نه، نه، من دارم میرم آفریقا! ‫- واسه تعطیلات؟
‫رفتم تو پزشکان بدون مرز! ‫درست بعد از سال جدید میرم!
‫ایمیلش رو ببین.
‫عجب!
‫7 ماه! بالاخره خوشبخت میشم! ‫دور از این همه دردسر.
‫من باید برم، دختره ‫زایمان بریچه.
‫- می خواستیم جنسیتش سورپرایز باشه. ‫- «بچه هه»، من گفتم «بچه هه».
‫ویکتور.
‫گوش کن، باید حرف بزنیم.
‫نه. نه، تو برو.
‫چی؟
‫تو باید بری.
‫ولی چرا تو باید بی خیال شی؟
‫من می تونم سال بعد برم آفریقا، ‫ولی ساختمون تو رو نمیشه انداخت بعداً.
‫ویکتور، تو خیلی زحمت کشیدی...
‫...و حقته.
‫برو. فکر کن هدیه پیش از موعد کریسمسه، خب؟
‫نمی دونم چی بگم.
‫- خیلی خوش شانسم که دارمت. ‫- آره، درسته.
‫- خونه می بینمت؟ ‫- خونه می بینمت.
‫چطوری؟
‫- حرف زدین؟ ‫- آره، زدیم.
‫- خب؟ ‫- خب، به نظر میاد...
‫- ...میریم روسیه. ‫- نگو!
‫- آره. ‫- باورم نمیشه. تو باورت میشه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫مزاحمتون نمیشم. ‫سوئیچ ماشینم رو جا گذاشتم.
‫- ببخشید. ‫- آره، خب...
‫- کلادیا، فلورا. فلورا، کلادیا. ‫- از آشناییتون خوشوقتم، خانم.
‫- «خانم»؟ اُه، عالیه. ‫- من باید برم.
‫نه، نه، من میرم. خدایا... ‫چه قدر معذب کننده.
‫تو معذبی، اون معذبه، من معذبم.
‫حتی این خانمه که داره ‫سیب زمینی می خوره معذبه.
‫من رفتم. تا بعد.
‫خداحافظ.
‫ویکتور، راستی...
‫روست بیف درست نمی کنم. ‫گمونم شام نمیای خونه.
‫خودمون چهار تاییم، برای همین ‫ماکارونی درست می کنم. زحمتش کمتره.
‫آره، یه چیز ساده درست کن. ماکارونی.
‫بچه ها همیشه ماکارونی دوست دارن.
‫من هم عاشق ماکارونیم.
‫تحویل بگیر.
‫منظورم این نیست که بچه ای، ‫چون از اون جا که این جا کار می کنی،
‫- فرض می کنم بالغی. ‫- آره.
‫- عجب جیگری داری! ‫- چی؟
‫هیچی، شاید کوفته قلقلی ‫درست کنم و قال قضیه رو بکنم.
‫آره، کوفته قلقلی هم ایرادی نداره.
‫خوشوقت شدم. ‫تا بعد.
‫عادته دیگه. خداحافظ.
‫بذارین ببینم...
‫همسرتون زنگ زد بهم بگه ‫به خاطر سفر خارج کشور،
‫می خواین موقتاً حضانت مشترک رو عوض کنین.
‫- بله. ‫- پس موافقیم که...
‫...غیر از این 7 ماه ‫که حضانت تکی خواهد بود،
‫حضانت 50 50 بین ‫مادر و پدر تقسیم میشه.
‫ببخشید، گفتین هفت ماه؟
‫- بله. مگه همین نیست؟ ‫- چرا، هست.
‫- نه، پنج ماهه. ‫- حالا قراره پنج ماه برید؟
‫- نه. ‫- بله.
‫- منم که دارم میرم. ‫- شما دارین میرین آفریقا؟
‫نه.
‫- متوجه نمیشم. کی داره میره؟ ‫- من. ‫- من.
‫و کی حضانت بچه ها رو می خواد؟
‫- ایشون. ‫- ایشون.
‫- متوجه نمیشم. ‫- منم همین طور. فلورا، چه خبره؟
‫چه خبره، فلورا؟ ‫باید بهمون توضیح بدی.
‫من شغل داوطلبی رو قبول کردم.
‫چی؟
‫- چرا بهم نگفتی؟ ‫- مگه تو بهم گفتی؟
‫- چی رو بهت بگم؟ ‫- خودت می دونی.
‫اون قضیه هیچ ربطی نداره. ‫در ضمن، ما دیگه جدا شدیم.
‫خب، از نظر قانونی هنوز نشدین.
‫گفتی فرصتیه که یه بار ‫تو زندگی پیش میاد. اون وقت می خوای...
‫...من خونه بچه داری کنم ‫و تو با یه دختر 20 ساله بری سفر؟
‫25 سالشه.
‫از نظر قانونی، گناه نیست، ‫ولی از نظر اخلاقی بحث برانگیزه.
‫باید زود بره خونه یا خانواده ش ‫می ذارن تا دیروقت بیرون باشه؟
‫چه بانمک! چه هوشمندانه! ‫حسودیت که نشده؟
‫عجب حرفی!
‫حسودی...من تو خونه جا خوش کرده م ‫که تو بری با نوجوون ها تفریح کنی؟
‫- مُشت از راست! ‫- دخالت نکن!
‫فلورا، بیا همون چیزی ‫که سرش توافق کردیم رو امضا کنیم.
‫گور باباش.
‫- این غیرقابل قبوله، عالی جناب. ‫- من قاضی نیستم.
‫می خواستم اشاره کنم که من ‫هیچ وقت نمی خواستم کار به این جا بکشه.
‫اعتراض دارم! ‫تو توافقمون رو زیر پا گذاشتی.
‫به خاطر رفاقت های موکلم ‫این شرایط غیرقابل قبوله.
‫من موکلت نیستم. دلیل موجه ‫نداره. ما طلاق گرفتیم دیگه!
‫- اعتراض دارم! ‫- وارده.
‫- می خوام دادگاه موکول شه یه وقت دیگه. ‫- من که قاضی نیستم!
‫پس این واسه چی این جاست؟ ‫«کد قرمز» هم سفارش دادی؟
‫- مجبور نیستی جواب بدی! ‫- تو نمی تونی حقیقت رو قبول کنی!
‫کافیه!
‫تصمیمتون رو بگیرین، ‫وگرنه بچه ها تصمیم می گیرن.
‫سوال دیگه ای ندارم، عالی جناب.
‫- خب... ‫- خیلی خوب.
‫- بذارین ببینیم الان از پسش بر میایم یا نه. ‫- من شروع کنم؟
‫- آره، تو شروع کن. ‫- باشه.
‫امروز این جا جمع شدیم...قبل از هر چیز، ‫چیز زنده ای تو مایکروویو نیست که؟
‫- نه، چک کردم. ‫- خیلی خوب.
‫همه تون رو جمع کردیم ‫چون همیشه همه چیز رو بهتون میگیم...
‫...و باهاتون صادق بودیم.
‫تو این خانواده، هیچ وقت ‫دروغ نگفتیم یا مخفی کاری نکردیم.
‫خب، قاعده کلی اینه. ‫مگر این که ویکتور...نه؟
‫- خیلی خوب. ‫- خب...
‫اول می خوایم بهتون بگیم ‫که دوستتون داریم.
‫- خیلی. ‫- خیلی خیلی.
‫مامان، داری می میری؟ ‫چرا این قدر داغونی؟
‫- داغون؟ من داغونم؟ ‫- نه، موضوع این نیست.
‫- منظورم اینه که در حال مرگ نیست. ‫- تو داری می میری، بابا؟
‫- نه. ‫- نه، عزیزم، منم نمی میرم.
‫- پس کی داره می میره؟ ‫- هیچ کس نمی میره!
‫جمعتون کردیم که بهتون ‫بگیم داریم طلاق می گیریم.
‫ولی...چرا؟
‫- مامان و بابا با هم...اختلاف دارن. ‫- «25 سال» اختلاف.
‫حرفش رو نزن، فلورا، ‫وگرنه هیچ وقت حرفمون تموم نمیشه.
‫گفتیم این طوری ‫برای همه بهتره.
‫خب، ما چی میشیم؟
‫- ما صلاحتون رو می خوایم. ‫- صلاح.
‫برای همین فکر کردیم خودتون...
‫...باید تصمیم بگیرین ‫با کی زندگی کنین.
‫- الان؟ ‫- نه، هی...الان نه.
‫- نه. ‫- الان نه.
‫- خب... ‫- چی؟
‫اگه مطمئنین می خواین پیش کی ‫بمونین، مثلاً پیش مامان...
‫یا بابا.
‫- بهتره خوب بهش فکر کنین. ‫- نه، سبک سنگین کنیدش...
‫- یه کم فکر کنین. ‫- آره، آره.
‫- کلی وقت دارین. ‫- آره، تا کریسمس.
‫ولی اون که دو هفته دیگه ست!
‫- دیدین؟ کلی وقته! ‫- دو هفته.
‫پونزده روز کامل.
‫- خدا دنیا رو یه هفته ای ساخت. ‫- تازه وقت واسه استراحت هم داشت.
‫- من باید خودم رو خالی کنم. ‫- سارا...
‫الکسیا!
‫منم باید یه چیزی بخونم.
‫♪ کریسمس رسید ♪ ‫♪ مامان بابام طلاق گرفتن ♪
‫چی کار داری می کنی؟ نوشیدنی می خوری؟
‫درسته، بابا، واسه این موضوع ‫یه چیز قوی تر لازم دارم.
‫مامان قرص هایی که خوشحالش ‫می کنن رو کجا قایم می کنه؟
‫قرص؟ ‫این رو بده بینم.
‫می خوای چی کار کنم؟ ‫مجبورم بین تو و مامان انتخاب کنم.
‫غیرممکنه!
‫دلیلی ندارم که یکیتون رو حذف کنم.
‫♪ دلیلی ندارم که مامان یا بابا رو حذف کنم ♪
‫دردناکه، نه؟ ‫ولی درک می کنم.
‫طبیعیه که بخوای ‫پیش مادرت بمونی.
‫جوجه ها دنبال کی ‫راه میفتن؟ مرغ.
‫خروس فقط صبح بخیر میگه.
‫اگه می خواین پیش بابا ‫بمونین، کاملاً درک می کنم.
‫بابا همیشه حال و حوله. ‫بابا پیتزا و برگر می خره،
‫می ذاره تا دیروقت ‫تلویزیون ببینین.
‫بازی های فیفا رو ببینین، ‫دوستاتون رو بیارین خونه...
‫مامان!
‫زیادی رک بودم؟
‫تازه مامان دکتر هم هست،
‫برای همین انتخاب سختی نیست.
‫چون زندگی با یه دکتر ‫به آدم آرامش میده.
‫شرمنده ولی وقتی ‫پیام های عشقولانه ت رو خوندم،
‫- فکر کردم... ‫- گوشیم رو چک کردی؟
‫آره، عزیزم، چون می خوام ‫باهات همه چیز رو در میون بذارم.
‫حالا که دارم طلاق می گیرم، ‫می خوام بهترین دوستت باشم.
‫کسی رو دوست داری؟ ‫پسر خاصی هست که...؟
‫فرض کنین استخون مرغ ‫پریده تو حلقتون...
‫...و مانور «هندریکس» لازم دارین.
‫من نمی دونم از کجا شروع کنم.
‫یه خودکار می زنم ‫تو گردنتون و خدایا...
‫چه ریخت و پاشی بشه. ‫نمی خوام بهش فکر کنم.
‫نه، مطمئناً پیش مامان باشین بهتره.
‫خوبه. چیزی شد؟ ‫نه، درسته؟
‫- چیزی نشد. ‫- خیلی خوب.
‫- کدوم سانسش رو میریم؟ ‫- 5:30 یا 6:30؟
‫- 6:30. ‫- خیلی خوب. می تونیم اول نوشیدنی بخوریم.
‫خیلی خوب. صبر کن.
‫- چیه؟ ‫- امروز پنجشنبه ست؟
‫- آره، چطور؟ ‫- گندش بزنن!
‫نوبت من بود که برم ‫دنبال بچه ها. منتظرن!
‫- فیلم چی؟ ‫- بارون هم گرفته!
‫باید برم، ببخشید. ‫فردا صحبت می کنیم.
‫برسونمتون؟
‫بجنبین، داره نم بارون می زنه.
‫ببخشید، خنده دار نبود. ‫ببخشید، ببخشید.
‫خیلی خوب. بیاین.
‫- ما برگشتیم. ‫- کجا بودین؟
‫- بابا دیر کرد. ‫- خبرچین.
‫خدایا، خیس آب شدین! ‫زیر دوش. یالا.
‫زمان از دستم در رفت...
‫- ...و دیر رسیدم. ‫- حتماً. حتماً، حتماً.
‫- ببخشید، عمدی نبود. ‫- معلومه که عمدی نبود.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هیچی.
‫می دونم عمدی نبوده. ‫تو که عمداً چنین کاری نمی کنی؟
‫فلورا...
‫الکسیا، یه لحظه میای پایین لطفاً؟
‫اومدم!
‫تماشا کن و یاد بگیر.
‫می دونم زوده، ولی با توجه ‫به نمره های کاملی که گرفتی...
‫...و رفتار خوبت، حقته.
‫همین جا بود، درسته، ویکتور؟ ایناهاش.
‫سورپرایز!
‫- سوئیچه. ‫- همین طوره.
‫- سوئیچ موتور؟ ‫- شاید.
‫- سوئیچ...موتور من؟ ‫- شاید، نمی دونم!
‫آره.
‫باورم نمیشه! ‫باورم نمیشه!
‫نه، نه، من نه. ‫فکر بابات بود.
‫مرسی، بابا! خیلی ممنون!
‫- هی، پس من چی؟ ‫- فقط منتظر باش.
‫بابات می خواست ‫یه پونی زنده بهت بده.
‫پونی، پونی، پونی! ‫بابا! بابا!
‫واسه روسیه هیجان زده م، ولی فلورا...
‫نگران نباش. در ضمن، بچه ها ‫همیشه میرن پیش مادرشون، مگه نه؟
‫- نه، پسر، نه. بچه های من نه، اونا عاشقمن. ‫- خب...
‫به مارینا نگو، خب؟ ‫خواهرها همه چی رو به هم میگن.
‫نه، هیچی به مارینا ‫نمیگم، نگران نباش.
‫اخیراً هیچی به مارینا نمیگم.
‫اخیراً...به ندرت حرف می زنیم.
‫خدایا!
‫- می دونم. یه کم... ‫- اون خاویه؟
‫خیلیه، آره، خیلی سنیگنه.
‫- اخیراً هم دلی... ‫- خاوی کورجا؟
‫- لعنت. ‫- هی، ببین کی این جاست!
‫باورم نمیشه.
‫اوضاع احوال، ویکتور؟ ‫خیلی وقته هم رو ندیدیم.
‫- مارک، باجناقم. خاوی. ‫- سلام، چطوری؟
‫جفتمون معماری خوندیم.
‫- عالیه، نه؟ ‫- آره. این جا چی کار می کنی؟
‫مگه تو پاریس زندگی نمی کردی؟ ‫یه کار هم گرفته بودی تو...
‫یان نوول، ‫پروژه معرکه ای بود،
‫ولی واردش نشدم، ‫چون طلاق گرفتم...
‫...و نمی خواستم ‫از بچه هام جدا باشم.
‫گند بالا آوردم، چون...
‫وقتی همچین فرصتی رو ‫از دست بدی،
‫تا ابد از دستت رفته.
‫تا ابد از دست رفته.
‫من همه چی داشتم، ‫ولی حالا هیچی ندارم.
‫هیچی ندارم. ‫هیچی...
‫ولی رو به راهم. ‫رو به راهم.
‫همین ورا زندگی می کنی؟
‫آره، یه اتاق گرفته م. ‫یه خانمه بهم اتاق اجاره داده.
‫عالیه، خونه مجردیه دیگه.
‫اگرچه گاهی وقت ها ‫منم اجاره ش میدم...
‫...که یه کم پول در بیارم. ‫کسی رو می شناسی بخوادش؟
‫- خیلی خوب، خیلی خوب. ‫- خوشحال شدم دیدمتون. کریسمس مبارک.
‫- خوشوقت شدم. ‫- همچنین.
‫- کریسمس مبارک، پسر. ‫- اُه، پسر.
‫- خوشحال شدم دیدمت، ویکتور. ‫- می بینمت.
‫- اون کیف پول منه؟ ‫- کیف پول توئه، درسته؟
‫- البته، مال منه. ‫- بفرما. بیا.
‫♪ من از غم طلاق گریه می کنم ♪
‫- ♪ طلاق مامان و بابا ♪ ‫- چی کار داری می کنی، رفیق؟
‫آهنگ می سازم. واسه اولین آلبومم: ‫«جدایی مامان بابا، دل شکسته»
‫بابا، میشه حرف بزنیم؟
‫آره.
‫- بشین. ‫- چیه؟
‫یه جا خونده م ‫تو همچین وضعی،
‫به آقایون کمک می کنه ‫که کنار یه مرد دیگه باشن.
‫حالا که تو این قدر بی ثباتی،
‫لازمه یه آدم قوی کنارت باشه.
‫خب؟
‫من پیشت می مونم. ‫ولت نمی کنم، ناقلا.
‫اُه، عالیه! واقعاً میگم.
‫خیلی ممنونم، خوان. ‫واقعاً میگم، ولی...
‫دست نگه دار، چون...
‫...باید یه چیزی رو بدونی.
‫چی؟
‫مامان...
‫مامان چه شه؟
‫حال مامان خوب نیست.
‫- مشکلش چیه؟ ‫- خب...
‫مریضه؟
‫مریضه، بله. ‫مامان مریضه.
‫یه بیماری نادر داره.
‫اسمش چیه؟
‫نشانگان فرندر اسمورکن.
‫خیلی حالش بد میشه؟
‫به این بدی ها نیست.
‫مریضه، ولی نه اون قدر. ‫می دونی منظورم چیه؟
‫اگه «مریض نبودن» ‫صفر باشه...
‫...و «بدجوری مریض»، ده باشه،
‫اون حول و حوش هشت نُهه.
‫نُه؟
‫تقریباً 8.5، خوان.
‫نگران نباش، پسرم.
‫یه کم نگران باش، ‫انگار قراره بمیره،
‫ولی نمی میره، خب؟
‫اما از همیشه بیشتر ‫بهت نیاز داره.
‫فقط چیزی نگو، ‫نمی خواد تو خبردار شی.
‫بین خودمون باشه.
‫برای همین اخیراً ‫این قدر داغون شده.
‫برای همینه، پسرم.
‫همه چیز با هم جور در میاد،
‫ولی دیگه کافیه، خب؟ ‫بهش فکر نکن. فراموشش کن...
‫...و برگرد سر ترانه سازیت.
‫حواس پرتی خوبیه.
‫[مسابقه استعدادهای کریسمس]
‫معذرت می خوام که بهتون ‫زنگ زدم، ولی مسئله حساسیه.
‫خوان کل روز ‫لام تا کام حرف نزده...
‫...و خوان اصلاً این طوری نیست. ‫موقعیتتون رو درک می کنم.
‫کدوم موقعیت؟
‫جریان مریضیتون رو بهم گفت.
‫حتماً برای یکی ‫به جوونی شما خیلی سخته...
‫...که با مرگ رو به رو باشین. ‫خیلی شجاعین.
‫مرگ؟
‫- ای بی شرف...! ‫- مراقب حرف زدنتون باشین.
‫- نه، نه. چرا، بی شرف. ‫- حرف زدنتون. ما تو مدرسه...
‫نه، نه. خدا لعنتش کنه.
‫معذرت می خوام.
‫دخترها، اون طوری ‫خوب نیست. اون حرکات خوب نیستن.
‫جامع نیستن، جنسیت زده ن. ‫توهین به فرهنگ لاتینن.
‫دوباره روش فکر کنین، خب؟
‫حرکات سویلی یا بوهمی برین ‫یا همچین چیزی. مرسی، دخترها.
‫ببخشید، مسابقه استعدادهاست.
‫استعدادی هم ندارین، نه؟
‫خوان، بیا بریم.
‫نه، نه. می دونی چیه؟ ‫لحظه آخر...
‫...یه درمان معجزه آسا ‫پیدا کردن. چه شانسی، نه؟
‫آره، من فقط می خوام ‫تو خوب باشی، مامان.
‫حالا که اشاره کردی، ‫می دونی اخیراً یه کم به خاطر طلاق...
‫...ناراحت بودم، درسته؟
‫می دونم واسه خوشحال کردنم ‫چی کار می تونی بکنی.
‫چی کار؟ ‫هر کاری می کنم.
‫واقعاً؟ شنیده م تو مدرسه ‫مسابقه استعدادها هست.
‫اگه تو وارد شی، خوشحال میشم.
‫یه ترانه تقدیمت کنم؟
‫بابا گفت فکر خوبی نیست.
‫بابا استعدادت رو ‫نمی بینه، عزیزم. من می بینم.
‫می دونم چی رو بخونم. ‫♪ جوری که من... ♪
‫نه، نه، نه، نه. ‫برام اجراش نکن.
‫همون جا غافلگیرم کن.
‫جلوی کل مدرسه با صدای بلند ‫و تنهایی به من تقدیمش کن.
‫- تنهایی؟ ‫- بله، خودت تنها.
‫مضحکه خاص و عام نمیشم؟
‫تو؟ بی خیال!
‫تو صدای قشنگی داری ‫و ریتم تو خونته.
‫- چندان مطمئن نیستم. ‫- مطمئن باش. مطمئن باش.
‫محشر میشه.
‫در ضمن وقتی همه دست زدن، ‫یادت باشه به لطف مامانت بوده.
‫چه مرگته؟ تو به خوان گفتی دارم می میرم؟
‫- اُه، فهمیدی. ‫- آره. چطور جرئت می کنی...
‫باشه، می دونم می خوای ‫بری روسیه، ولی زیاده روی کردی.
‫در دفاع از خودم بگم ‫که قرار نبود تو بو ببری.
‫- چطور جرئت می کنی چنین کاری کنی؟ ‫- معذرت می خوام، خب؟
‫فکر می کردی بی کار وایمیستم؟ کور خوندی.
‫این یه جور شورشه؟ ‫ملکه نوجوونت الهام بخشت بود؟
‫معذرت می خوام؟
‫بیا یه قهوه بگیریم.
‫خیلی خوب، فلورا...
‫فکر کردی من نمی تونم ‫از این کثافت کاری ها کنم؟
‫- یه لاته. تو چیزی می خوای؟ ‫- نه، چیزی نمی خوام، ممنون.
‫کثافت کاری چیه دیگه؟
‫منم می تونم به کثیفی تو باشم.
‫- فکر نکنم. ‫- فکر نکنی؟
‫- تواناییش رو نداری. ‫- توانایی ندارم؟
‫- آره. می دونی چرا؟ ‫- چرا؟
‫احساس گناه مادرانه داری،
‫از نظر ژنتیکی نمی تونی ‫با بچه هات بدجنسی کنی.
‫این حرفت تهوع آوره،
‫ولی یه روز پستونک الکسیا افتاد زمین...
‫...و ضدعفونیش نکردم.
‫تنهایی باهاش کنار اومدی ‫یا روان درمانی لازمت شد؟
‫وقتی خوان بچه بود بدون ‫اندازه گرفتن دمای آب حمومش کردم.
‫واقعاً کرک و پرم ریخت، فلورا.
‫وقتی سارا بچه بود ‫انداختمش و سرش ضربه دید.
‫- این یکی دروغه. ‫- دروغه، دروغه!
‫چطور تونستم ‫اجازه بدم چنین اتفاقی بیفته؟
‫گوش کن.
‫من می ذارم فیلم های بالای هجده سال ببینن.
‫وقتی با منن، شیرینی های تولید انبوه شده ‫پر از روغن نخل می خورن.
‫تا حالا بچه ها رو ننداخته م، ‫ولی وقتی سارا سه ماهش بود،
‫سرش رو کوبوندم به چارچوب در ‫و اون سه ساعت گریه کرد.
‫- دروغه! ‫- حقیقته.
‫به این جاش دست بزن، ‫هنوز تو رفتگیش هست.
‫حالم رو به هم می زنی!
‫قبول کن، غریزه مادریت ‫نمی ذاره بدجنس باشی.
‫می خوای بجنگیم؟
‫- اگه تو می خوای، آره. ‫- آره، می خوام.
‫بچرخ تا بچرخیم.
‫از فردا، بچه ها ‫با یکیمون می مونن.
‫- باشه. تو شروع کن. ‫- چرا؟
‫چون من اول گفتم.
‫بستی.
‫برگ برنده. امتیاز دوبل!
‫- من بردم. ‫- صبح بخیر.
‫- سلام. ‫- من دارم میرم.
‫- باشه. ‫- پس خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫تو اولین روزت موفق باشی، ویکتور.
‫الکسیا!
‫چیه؟
‫واسه خواهر برادرت ‫صبحانه درست نمی کنی؟
‫چرا من؟
‫وقتی مامان نباشه، فکر کردی ‫کی باید کار خونه رو بکنه؟
‫- تو باید بکنی. ‫- بابا، این حرفت خیلی جنسیت زده ست.
‫من نه جنسیت زده م نه فمینیست.
‫پس خودت صبحانه درست کن.
‫صدات رو برای من نبر بالا! ‫من پدرتم!
‫در ضمن تا وقتی ‫زیر سقف من زندگی می کنی...
‫این جا هتل نیست،
‫تنها کاری که می کنی خوردنه.
‫قطار سس گوشت ‫دیگه نمیاد پیش تو. دیگه نمیاد.
‫بچه ها، امروز قراره ‫با بابا یه سری کار کنیم.
‫فلورا.
‫دکتر...
‫ادو، شیفتم تموم شده. ‫کارت می کشم.
‫واسه اون نیومده م.
‫نمی دونم این کار ‫عاشقانه ست یا احمقانه.
‫می خواستم کاری کنم شونه م ‫در بره که تو رو ببینم، ولی...
‫- مسخره ست، نه؟ ‫- هم مسخره ست، هم وقت تلف کردنه.
‫من تروماتولوژیست نیستم.
‫درسته، البته.
‫راستش می خواستم این رو ‫بهت بدم. کریسمس مبارک.
‫- چیه؟ ‫- هدیه ست. کلاهه.
‫مامانم بافته، ولی ‫من رنگش رو انتخاب کردم.
‫- پیش مادرت زندگی می کنی؟ ‫- خب...
‫چه من پیش اون ‫چه اون پیش من...
‫مثل اول مرغ بود یا تخم مرغه. ‫بستگی داره چطور نگاهش کنی.
‫- خونه کیه؟ ‫- اون.
‫- بفرما. ‫- از این نظر من پیشش زندگی می کنم،
‫ولی موقته، تا وقتی ‫یه کار بهتر پیدا کنم.
‫- کارت چیه؟ ‫- چاپ تی شرت.
‫- خوب پیش میره؟ ‫- نه.
‫- چرا؟ ‫- ازش متنفرم و چندرغاز در میارم.
‫- مثل همه. ‫- حتی کارم این نیست.
‫من نیمه وقت واسه عموم ‫کار می کنم. میگه داره امتحانم می کنه.
‫درسته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- یه مورد اورژانسی داشتیم. ‫- اورژانسی...
‫- آره. ‫- آره.
‫ادو، ما باید بریم. ‫قهوه میل داری؟
‫- البته، هر وقت تو بخوای. ‫- بفرما.
‫من ساندویچ رو می برم.
‫- تا بعد. ‫- خداحافظ.
‫- چی داشت بهت می گفت؟
‫بچه ها، این بازی نیست.
‫پینت بال می تونه خطرناک باشه.
‫کمتر از دو متر درد داره. ‫کمتر از یه متر خیلی درد داره.
‫این جا رو باشین.
‫خب، بابا ‫علیه بچه ها،
‫بچه ها علیه بابا.
‫- قایم شدن نداریم، خب؟ ‫- باشه.
‫بابا، نمی تونم عینکم رو بذارم.
‫پس عینک نذار. این از این.
‫مهم دیدن نیست. ‫مهم حس کردنه.
‫امیدوارم بهترین نفر برنده شه.
‫- چه ش شده؟ ‫- سلام!
‫وایستا، وایستا، وایستا! ‫بهت گفتم درد داره!
‫بس می کنم، بس می کنم. ‫حالا دیگه بس می کنم.
‫باشه، قبول دارم، ‫من یه بزدلم.
‫می خواستم کار فرهنگی کنم.
‫- این بازی خیلی خشنه. ‫- خوانیتو، معذرت می خوام!
‫من تسلیمم!
‫هیچ وقت تسلیم نشو، پسرم! ‫هیچ وقت!
‫تو یه چشم به هم زدن ‫زندگیت میشه...
‫پشت سر هم شیفت دادن... ‫و می دونی چی میشه؟
‫هیچ کدوم از آرزوهات رو ‫برآورده نکردی.
‫- برای همین باید برم آفریقا. ‫- البته.
‫از دوست زیر سن قانونی ویکتور ‫حرف بزنیم؟ تو راجع به کلادیا ازم پرسیدی.
‫قراره با هم زندگی کنن ‫چون کلی وجه اشتراک دارن.
‫بچه هام هم عاشقش میشن ‫و بهش میگن «مامان جوون».
‫آره، چون تو اون سن ‫بردن دل بچه ها کاری نداره.
‫به بزرگتره مواد بده، ‫بذار وسطی فورتنایت بازی کنه،
‫برای کوچیکه کلاس آواز ‫بگیر. منم تک و تنها می مونم.
‫دختره هم خیلی خوشگله. ‫خیلی خیلی خوشگله.
‫صورتش این طوریه.
‫یه جور نورانیه انگار ‫صبحانه لامپ خورده.
‫قوزک پاش باریکه ‫و پاهاش مثل گنجیشکن.
‫پایی که کار کنه!
‫منم تک و تنها می مونم. می دونی چرا؟ ‫چون من از اینا استفاده می کنم.
‫نوشیدنی!
‫- بابا، همه جام درد می کنه! ‫- باشه.
‫- می خوام برم پیش مامان. ‫- بیاین چند تا ایبوپروفن بخوریم.
‫من وحشتناکم. همچین اتفاقی ‫با مامانتون نمیفتاد.
‫به هر حال، خوش گذشت.
‫خوشم نمیاد این موتور ‫این جا پارک باشه.
‫- مادرتونه؟ ‫- مامانه؟
‫آره و خماره.
‫- چه خبره؟ دیوونه شدی؟ ‫- چیه؟ چی شده؟
‫- خماری؟ ‫- نه. نه، من؟ خمار؟
‫اکسی کدون خورده م، ‫مشکلی نیست. چی شده؟
‫فکر کردی از من باهوش تری، ها؟
‫کور خوندی، فلورا. ‫کور خوندی.
‫قضیه لکه های رنگ چیه؟
‫انگار من بهت میگم!
‫بی شرف کوفتی!
‫نه! نه!
‫- زدمش؟ ‫- ازت متنفرم!
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫آروم باش، بابات ‫یه موتور دیگه برات می خره.
‫خیلی خوب، بچه ها، ‫تو حیاط می بینمتون، خب؟
‫الکسیا.
‫- به نظرت طلاق می گیرن؟ ‫- نه. نگران نباش، خب؟ نه.
‫خیلی خوب. خیلی خوب، خیلی خوب...
‫مامان بابامون بحثشون شده، خب؟ ‫ولی همه مامان باباها دعوا می کنن.
‫- اما مامان بابای من به خاطر من دعوا می کنن. ‫- احتمالاً.
‫تو خیلی دردسر درست می کنی.
‫خوان!
‫- نه، نه. بچه ها، نه. ‫- چی شده؟
‫مامان بابام دارن طلاق می گیرن.
‫ای بابا. مامان بابای من ‫پارسال طلاق گرفتن.
‫خیلی بده. موفق باشین، بچه ها. ‫هر چی لازم داشتی بهم بگو.
‫خب، می تونی تو مهمونی سیمون ‫حالم رو جا بیاری، مگه نه؟
‫برادرت می شنوه! من ‫از سیگار هم حالت رو بهتر می کنم.
‫می تونم صدات رو بشنوم.
‫یالا، برید سر کلاس. ‫برید دیگه، تکون بخورین.
‫- اسمش چیه؟ ‫- آدری.
‫- چند وقته با همین؟ ‫- نمی دونم، مامان. خیلی وقت نیست.
‫- سر قرار هم رفتین؟ ‫- مامان!
‫خوش بگذره، ولی عقل از سرت نپره.
‫امشب شب بزرگی برای توئه.
‫- چرا؟ ‫- نمی دونم. گفتم حتماً هست دیگه.
‫مهمونی، دوستات، عشقت.
‫موسیقی، نوشیدنی...
‫شاید امشب برای اولین بار ‫«دوستت دارم» بشنوی.
‫حتماً، حتماً.
‫خب، خب!
‫الکسیا.
‫[بابا، از این جا ببرش]
‫دوست های دخترم. ‫چه قدر مهربونین!
‫مقاله های «جزیره گنج» رو بذارین رو میز.
‫سارا، پشمالو رو آوردی!
‫بله. گفتم که چیزیش نمیشه.
‫بوی بدی میده.
‫درسته، خب...
‫- وقت نداشتم بشورمش. ‫- چاق تر هم شده.
‫درسته، این هفته ‫کلی غذا بهش دادم.
‫بیا این جا، پشمالو.
‫- نخند. ‫- آخه خنده داره.
‫ببین، حتی یه ویدئوی تیک تاک هم درست کرده ن.
‫بهم گفت موشه رو ‫از فروشگاه حیوانات خانگی خریده.
‫- من خبر نداشتم. ‫- عزیزم، اشتباه کرده.
‫- بابات که جانورشناس نیست. ‫- همه ازم متنفرن و تقصیر اونه.
‫نه، همه درک می کنن. ‫ببین، کسی چیزی تو چت والدین ننوشته.
‫غیرقابل تحمله! ‫باید واکسن می خریدیم!
‫- دیدی؟ دارن به موشه واکسن می زنن. ‫- بچه ها رو میگه، مامان.
‫اگه نذاری گولت بزنم، ‫نمی تونم بهت دلداری بدم، خب؟
‫نمی خوام برم خونه جدید بابا.
‫کدوم خونه جدید؟
‫کجا؟
‫نظرتون چیه؟
‫بوی شیر فاسد میده.
‫خب، خب، خب! رسیدین!
‫چه قدر دوست داشتنی و خوبین!
‫اتاق هاتون انتهای راهروئن.
‫درود...و خوش اومدین.
‫- تا بعد، خب؟ ‫- خداحافظ.
‫اون کیه، بابا؟ ‫من رو می ترسونه.
‫آنگوستیاس، عمه باباتون.
‫- مگه اون نمرده بود؟ ‫- چرا، ولی الان بهتره.
‫یالا، بیاین تخت هاتون رو انتخاب کنین.
‫آنگوس، کاغذ نیست.
‫- بابا، یه مرده این جاست. ‫- پس این جایی. خوش اومدی!
‫بچه ها، این خاویه.
‫دوست قدیمیمه ‫که حالا هم اتاقیم شده.
‫هم اتاقی ها، آماده ‫مهمونی خونگی هستین؟
‫- مهمونی؟ ‫- باباتون عشق مهمونیه.
‫بابا، من امتحان دارم. ‫باید درس بخونم.
‫دختر، پس ملاقات با آدما ‫و کسب تجربه چی میشه؟
‫می خوای امتحان زندگی رو بی خیال بشی؟
‫ویکتور احمقه.
‫تازه اسباب کشی کرده ‫خونه دوستی که سال هاست ندیده،
‫- انگار من انداختمش بیرون. ‫- چی؟ اونا لهش می کنن.
‫خونه زناشوییش رو وسط پروسه طلاق ول کرده.
می تونه قید حضانت مشترک رو بزنه.
‫اُه، شاید چندان هم احمق نیست!
‫نظر بچه ها راجع به این چیزا چیه؟
‫یادته وقتی بابا از خونه رفت ‫ما چه احساس بدی داشتیم؟
‫آره.
‫و وقتی نامزد خل و چلش رو دیدیم...
‫بهمون گفت «دوست کوچولوی باباست».
‫یادته؟ وحشتناک بود.
‫فلورا. نوبت منه...با توئم.
‫بله، بله.
‫این ادوئه.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- و...ادو کیه؟ ‫- ادو دوست کوچولوی مامانه...
‫...که شاید یه روز ‫از دوست مامان فراتر بشه.
‫- تو الکسیایی. تو سارایی. ‫- بله.
‫و تو هم خوناس کوچولویی، خواننده.
‫اسم من خوانه.
‫عقل کل کوچولوی خانواده. ‫از آشناییت خوشوقتم.
‫عجب خونه قشنگی. ‫میشه بوی خاطرات رو حس کرد.
‫خاطرات خوب، خاطرات بد...
‫ادو، زندگی بهت یه فرصت دیگه ‫داده. دوباره صاحب خانواده میشی.
‫این دفعه گند نزن.
‫و...این جا چیه؟
‫آشپزخونه. قلب خونه.
‫بوی خیلی خوبی میده. ‫بال مرغه، نه؟ غذای محبوبم.
‫چه عالی.
‫وای، کیک بوکسینگ. ‫نگفتی خوان جنگجوئه.
‫مال خوان نیست. ‫مال الکسیاست.
‫عالیه، آدم باید یاد بگیره ‫از خودش دفاع کنه...
‫...که تو روی قلدرها در بیاد. ‫منم باید همین کار رو می کردم.
‫اگرچه من نیازی نداشتم چون ‫این قدر سریعم که هیچ وقت بهم نمی رسیدن.
‫- واقعاً؟ ‫- بله. می خوای امتحان کنی؟ خودت می بینی.
‫من سخت مُشت می خورم. سعیت رو ‫بکن. آره، آره، امتحان کن.
‫دیدی؟
‫همون طوری که سر کلاس بهت ‫یاد داده ن بزن، نه مثل بچه شیک و پیک...
‫- الکسیا! ‫- ببخشید، ببخشید. حالت خوبه؟
‫آره، آره.
‫- فقط... ‫- همین الان بهم مُشت زد.
‫عوضی.
‫- بدجور زدت، نه؟ ‫- نه، من خوبم.
‫برات یه هدیه آورده م.
‫فلورا بهم گفت ‫خونه رو تزئین نکردین،
‫به خاطر طلاق و ناراحتی...
‫رفتم بازار. ببینین، ‫یه درخت بامزه و متحرک.
‫همه تکون بخورین! ‫مثل درخته بیایم وسط؟
‫باحاله، نه؟
‫16 دسامبره ولی ‫هنوز درختی ندارین!
‫این دیگه چه خانواده ایه؟ ‫بیاین همه بریم درخت بگیریم.
‫بیاین همه بریم، به عنوان ‫یه خانواده. خوناس، کتت رو بپوش.
‫- اسم من خوانه! ‫- بیاین بریم.
‫- قبل از این که همه رو بخرن. ‫- تو هیچی نمی دونی.
‫از کجا درخت می خریم؟
‫درخت خریدنی نیست.
‫درخت مثل موی دماغه، ‫باید خودت بکَنیش.
‫خداوندا!
‫خانوادگی آواز بخونیم؟ ‫♪ راننده درجه یک بودن ♪
‫بله، باشه یه روز دیگه.
‫خب، رسیدیم. درخت خریدن پول حروم کردنه.
‫درخت نراد طبیعی بهتره. ‫هم جذاب تره هم دوستدار محیط زیست.
‫اونا درخت نراد نیستن. ‫چطوری تو خونه جا بدیمشون؟
‫نوکش رو می بریم ‫که خوشگل ترین بخششه.
‫این بچه...
‫با زن سابقم هر سال ‫میومدیم. اون می گفت:
‫«هیچ وقت نمی خوام برگردم این جا، ‫از این درخت ها متنفرم، از تو متنفرم...»
‫- مثل سنت خانوادگی بود. ‫- تو ازدواج کرده بودی؟
‫- آره، البته. ‫- چرا طلاق گرفتی؟
‫الکسیا، نکن.
‫- ببخشید. ‫- نه، آروم باش. مشکلی ندارم بهت بگم.
‫طلاق گرفت که با برادر خودم باشه.
‫زنم رو از دست دادم، ‫کل خانواده م رو از دست دادم...
‫...و افتادم تو یه پرتگاه ‫بی انتهای سیاه...
‫...که هیچ وقت فکر نمی کردم ‫بتونم ازش در بیام، ولی...
‫...ببینین الان کبکم خروس می خونه!
‫خب، خانواده، به درختمون سلام کنین.
‫سلام، درخت!
‫سلام کنین.
‫- سلام، درخت. ‫- سلام، سلام.
‫درخت نراد عزیز، ‫تو میای خونه ما...
‫...که بهت یه عالمه ‫عشق و محبت بدیم.
‫درسته، خانواده؟
‫این طوری می میریم، مگه نه؟
‫مراقب براده های چوب باشین!
‫با این یارو چی کار می کنی؟
‫گاهی وقت ها عشق همینه، خب؟ ‫و اگه با من زندگی کنین،
‫اون هم این جا زندگی می کنه ‫و مجبورین باهاش زندگی کنین.
‫کریسمس مبارک!
‫بهش یه فرصت بدین. ‫مطمئنم نکات مثبتی داره.
‫درخت!
‫آره، درسته. ‫حالا فهمیدم.
‫- لعنت. ‫- کم بود به شما بخوره، نه؟
‫خوب شد اومدی، بابا.
‫پیژامه هاتون رو بپوشین.
‫- من بهتون شب بخیر میگم. ‫- لازم نکرده.
‫دست خوش. ‫واقعاً دست خوش.
‫- مرسی. ‫- مرده من رو می ترسونه.
‫- میشه پیش تو بخوابم؟ ‫- آره، البته.
‫حتماً ازم متنفرن، درسته؟
‫ولی هنوز برنده نشدی.
‫قیافه شون رو دیدی؟ ‫روسیه رو فراموش کن، ویکتور.
‫هیچ وقت نمی تونی ‫من رو شکست بدی. می دونی چرا؟
‫- چرا؟ ‫- تو ضعیفی. شکننده ای.
‫آره؟ من رو نزن، ‫انگشتت رو بکش کنار.
‫برای همین باید با اون دختره ‫مردونگیت رو ثابت کنی.
‫- مردونگیم رو؟ ‫- بله.
‫مگه مردونگیم چه شه؟
‫تا جایی که من می دونم،
‫من و مردونگیم هیچ وقت مشکلی نداشتیم.
‫هیچ وقت.
‫راستی، کچلیت معلومه.
‫نگران نباش، از آفریقا ‫کارت پستال برات می فرستم.
‫تفریح خانوادگیمون ‫خوش گذشت، درسته؟
‫کمیت زمانی که سپری می کنیم ‫مهم نیست. مهم کیفیته.
‫شب سال نو چی؟ ‫این جا یا خونه مادرم؟
‫ادو، باید حرف بزنیم. ‫این جواب نمیده.
‫- جواب نمیده؟ ‫- نه.
‫اولین باره می شنوم.
‫چه سکوت ناجوری.
‫میشه لطفاً خاموشش کنی؟
‫چه خبره؟ داری ازم جدا میشی؟
‫بله، درسته.
‫حداقل این قدری آدم باش ‫که تو روم بگی.
‫- ادو، دارم ازت جدا میشم. ‫- می دونم منظورت این نیست...
‫کیفم، کیفم! ‫روی کابینته...
‫مراقب باش. ‫مراقب باش!
‫مامان!
‫مامان؟
‫- چی گفتی؟ ‫- هیچی.
‫- گفتی «مامان»؟ ‫- نه.
‫- اون چه کوفتیه؟ ‫- قهوه.
‫- قهوه؟ ‫- بله.
‫واقعاً از این مارک خوشم میاد.
‫همه جا...پیدا نمیشه.
‫اُه، لعنت.
‫مُرده.
‫- چی شده، بچه ها؟ ‫- باید بریم مدرسه.
‫اُه، درسته، من حاضرم.
‫البته. منتظرتون بودم.
‫این خالکوبی رو نگاه کنین. ‫یه خرده می سوزه.
‫- چی شده؟ ‫- خدایا! بابا، اینا ماییم؟
‫چیه؟
‫بدجوری عفونت کرده. ‫باید بری بیمارستان.
‫عمراً برم بیمارستان.
‫این عادیه. ‫یه خرده قرمز میشه.
‫چیزی نیست. ‫روش یخ می ذارم.
‫بذار ببینم...
‫لعنت، می سوزه!
‫لعنت.
‫مراقب باشین، لیز می خورین. ‫چند تا نخود ریخت.
‫- یالا، بچه ها، بریم مدرسه. ‫- یالا.
‫نه، سارا، تو نه. تو...
‫به خاطر شیطونی موشه...
‫- ...یه هفته تعلیق شدی. ‫- اون که تقصیر تو بود.
‫تقصیر من بود؟ ‫واقعاً؟ این طور فکر می کنی؟
‫بهش فکر کن. ‫خوب بهش فکر کن.
‫این جا پیش عمه جون آنگوستیاس ‫می مونی و فکر می کنی.
‫بهش فکر کن. ‫بهت خوش بگذره.
‫عمه ت هم پیره، پس ‫مراقبش باش. مثل تمرینه.
‫نگهداریت... ‫سارا، سارا...
‫عجب سردردی!
‫خیلی خوب، بچه ها، مسئله امروز: ‫«پیلار 12 یورو داره...
‫...و یونای 16 یورو.
‫پیلار در مقایسه با یونای ‫چند یورو بیشتر داره؟»
‫حالا که فکرش رو می کنم، ‫این خوب نیست. عادلانه نیست.
‫چرا پیلار کمتر یورو داره؟
‫سقف شیشه ای همینه دیگه. ‫نوشتمش چون...
‫از بچگی تبعیض جنسیتی رو ‫تو کله هاتون فرو می کنن...
‫...و حتی امروز هم پیش میاد.
‫امروز، گندش بزنن. ‫نه...
‫ببخشید، هر دو یه اندازه ‫پول دارن، خب؟
‫پیلار 16 یورو داره، یونای هم ‫16 یورو داره، چون عدالت حکم می کنه.
‫اونا یه اندازه پول دارن. ‫برابری. تازه یونای سیاه پوسته!
‫و...
‫خوان، حالت خوبه؟
‫خیلی خسته م.
‫چرا این قدر خسته ای؟
‫تو وان حموم خوابیدم.
‫احساس وحشتناکی دارم. ‫حالم خوب نیست.
‫- چی شده، آنگوستیاس؟ ‫- نمی دونم. دارم می میرم.
‫ببینم چی می تونم ‫تو اینترنت پیدا کنم.
‫عمه بزرگه م خیلی حالش بده. ‫چه ش شده؟
‫- سردرد دارین؟ ‫- پس چی!
‫«سختی تنفس».
‫آنگوستیاس، نفس کشیدن سخته؟
‫حس وحشتناکی دارم. ‫نمی دونم، نمی دونم...
‫تشخیص نهایی: مرگ قریب الوقوع.
‫آنگوستیاس! این رو بخور، لطفاً.
‫مرسی.
‫سلام، خانم مدیر.
‫- صورتش رو ببین. ‫- سردرد دارم.
‫- می دونی چرا این جایی؟ ‫- نه.
‫یکی از دوستای روان شناسم ‫می خواد باهات حرف بزنه.
‫آب نبات میل داری؟
‫- اجازه هست؟ ‫- البته.
‫چند تا سوال داریم.
‫می خوام صادقانه جواب بدی.
‫- چرا تو وان حموم خوابیدی؟ ‫- که مزاحم بابام نشم.
‫نمی خوام دوباره ‫ضدحال صدام کنه.
‫خیلی خوب. بابات می دونه ‫که تو وان حموم خوابیدی؟
‫نمی دونم، این قدر خمار بود ‫که نمی دونم فهمید یا نه.
‫میشه با خواهر برادراش حرف بزنم؟
‫پرمنگنات رو با هیدروژن پراکسید مخلوط کنید.
‫لعنت، چه قدر جذابه. ‫تهش بهت ابراز علاقه کرد؟
‫- پس چی که کرد. ‫- جدی؟
‫ابراز علاقه رسمی که نه، می دونی؟
‫- احساسی؟ ‫- درسته، یعنی...
‫...این چیزا رو الکی گُنده می کنن.
‫- چی کار داری می کنی؟ گوشیم! ‫- دارم ویدئو رو پاک می کنم.
‫الکسیا، می تونی ویدئو رو پاک کنی ‫ولی اتفاقی که بینمون افتاد رو نمی تونی!
‫- سیمون، بس کن. ‫- ببین، امروز حال و حوصله ندارم، خب؟
‫دارم بهت هشدار میدم که یا دهنت رو ‫ببند یا جمجمه کوفتیت رو خُرد می کنم.
‫مراقب حرف دهنت باش. ‫من قراره بابای جدیدت بشم.
‫خفه شو!
‫لعنت!
‫- معذرت می خوام. معذرت می خوام. ‫- اون نژادپرسته.
‫نه، خدای من! ‫واسه این نزدمش.
‫پس چرا؟ چون من متفاوتم؟ حتماً.
‫متعصب. متعصب.
‫اگه می دونستم متفاوته ‫کتکش نمی زدم.
‫- این که بدتره. ‫- تبعیض جنسیتی.
‫داری دخالت می کنی، ‫نفر بعد تو رو می زنم.
‫من می تونم هر چی دلم خواست ‫بگم، من آزادی بیان دارم.
‫این کشور به خاطر امثال تو ‫داره به قهقرا میره.
‫دختر، دیوونه شدی!؟ ‫دیوونه شدی!
‫این واسه تو بود!
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- ببخشید.
‫بله؟
‫- سلام. ‫- سلام، صبح بخیر.
‫بابا، مامان، به زور ‫بهم آب نبات دادن،
‫برای همین همه چیز رو ‫بهشون گفتم.
‫بچه ها، میشه یه لحظه برید بیرون؟
‫باید با مامان باباتون حرف بزنیم.
‫جدی میگم، بچه دار نشین.
‫هیچ وقت بچه دار نشین.
‫نه، این شوخیه.
‫شوخیه. من همیشه ‫شوخی می کنم، مگه نه؟
‫من شوخی نمی کنم. جدی میگم. ‫واقعاً جدی میگم.
‫دارم میام!
‫بچه هاتون بهمون گفتن ‫اخیراً چه خبر بوده.
‫الکسیا هم واسه ‫تعصب و بیگانه هراسی گزارش شده.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫سارا هم برای مسموم کردن یه پیرزن.
‫- آنگوستیاس؟ ‫- وضعیتش ثابته،
‫ولی واسه اوردوز ضددرد ‫و ضدالتهاب تو بیمارستان بستریه.
‫- لعنت... ‫- آنگوستیاس کیه؟
‫بعداً برات تعریف می کنم.
‫نمی دونم چی بگم.
‫به خاطر طلاق و این ماجراها...
‫کنترلش از دستمون در رفت.
‫درسته.
‫افسرها، من سال هاست ‫این خانواده رو می شناسم.
‫بله، سال های ساله.
‫با این که هیچ وقت ‫واسه گردش ها داوطلب نشده ن،
‫- چون کلی کار داریم. ‫- بله، کلی.
‫یا نمایشگاه ها ‫یا جشن های آخر سال،
‫خانواده خوبین.
‫مرسی، کارمن.
‫- دوران سختی بوده. ‫- خیلی سخت.
‫خب، اگه مدیر راست میگن،
‫گزارش پر نمی کنیم.
‫- واقعاً؟ ‫- خیلی ممنون.
‫- اُه، عالیه. ‫- مرسی.
‫عالیه. لطفاً...
‫فکر می کردم می خواین ‫بچه هامون رو ببرین.
‫- آره، می بریم. ‫- راستش...
‫...بچه هاتون ازمون خواستن ‫ببریمشون پیش خاله و شوهرخاله شون.
‫نه مامانشون نه باباشون.
‫پیش مارک و مارینا می مونن.
‫مرسی.
‫گفتیم هیچ وقت بچه نمیاریم، ‫ولی این جا رو باش.
‫افتضاحه، نه؟
‫کریسمس مبارک. خوش بگذره.
‫یه کم زیادیه، ولی به هر حال...
‫ببین کی این جاست.
‫- خیلی خوب. ‫- سلام.
‫- سلام.
‫- چطوری؟ ‫- سلام.
‫من میرم چند تا جای خوب بگیرم.
‫راستش، صندلی ها اهمیتی ندارن ‫ولی این وضع خیلی معذبم می کنه.
‫- برو. ‫- باشه.
‫مرسی. خداحافظ.
‫چطوری؟
‫خب، می گذرونم.
‫- تو چی؟ ‫- خوبم. خوبم.
‫فلورا، می خواستم ‫معذرت خواهی کنم.
‫خیلی بهش فکر کردم...
‫...و من بچه ها رو نگه می دارم.
‫تو برو آفریقا.
‫نه. نه، ویکتور. مرسی، ‫ولی من جایی نمیرم.
‫- باز شروع کردیم؟ ‫- نه، نه. نه، نه. ببین...
‫می خواستم بهت بگم ‫که حضانت بچه ها رو می خوام،
‫چون زندگیم بدون اونا افتضاح بود.
‫می دونی، نهایتش ‫نتونستم مادر بدی باشم.
‫- هر چه قدر دلم خواست، نتونستم. ‫- خب، فکر کنم...
‫- ...می تونی، نه؟ ‫- نه.
‫- هی، میگم... ‫- نه، ببخشید.
‫هی، فلورا،
‫الان مثل من ‫عذاب وجدانِ...
‫...کاری که کردیم رو داری، خب؟
‫ولی می تونی!
‫بهت یادآوری کنم چی کار کردی؟ ‫کارهایی کردی که...
‫- خیلی خوب، ویکتور. ‫- باشه.
‫- من با بچه ها می مونم. ‫- نه.
‫- چرا. تو هم برو ساختمونت رو بساز. ‫- نه، فلورا، لطفاً.
‫- ویکتور، تو بردی. ‫- نه، تو بردی.
‫- برو آفریقا، من پیش بچه ها می مونم. ‫- نه، تو بردی.
‫نه، من نمی تونم ببرم. ‫می دونی چرا؟
‫اگه تسلیم شم، نمی تونم ‫ببرم. این طوریه دیگه.
‫- چرا؟ ‫- چون اول من گفتم.
‫- اومدی. ‫- شب بخیر، خولیان.
‫- کریسمس مبارک. ‫- همچنین.
‫این پلیور خیلی...
‫آره، قشنگه. آره. ‫مادرم درستش کرده.
‫همه ادیان روش هستن. ‫مسیحیت، آیین بودایی، یهودی،
‫عبری، مصری. ‫گلدوزی کاملیه.
‫خب، بیاین ببینیم تک خونمون ‫امروز چطور اجرا می کنه.
‫- تک خون؟ ‫- آره. خوانیتو. آره. آره.
‫- آره. ‫- اون صدا نداره،
‫ولی بچه مشتاقیه، ‫اصل کار همینه.
‫حیف که رقباش ‫بچه های بااستعدادین،
‫چون ممکنه همین خُردش کنه. ‫به هر حال، بیاین استرس نگیریم...
‫...و فقط لذت ببریم.
‫دانش آموزها، خانواده ها، ‫همگی بیاین داخل. داره شروع میشه.
‫- جمله بندی کامل و جامع. ‫- آره، آره.
‫فلورا، میشه توضیح بدی...؟
‫باشه. من بهت نگفتم، ‫ولی خوانیتو قراره بخونه.
‫- تنهایی؟ ‫- تنهایی.
‫- قراره چی رو بخونه؟ ‫- فکر کنم «یک» از روثیو خورادو.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- فلورا، صدای خوان افتضاحه. ‫- می دونم.
‫صداش افتضاحه. ‫ضعیف و گوش خراشه.
‫می دونم، ولی من قانعش کردم.
‫بذار برم پشت صحنه ‫و باهاش حرف بزنم.
‫من میرم، خودم قانعش کردم ‫پس مشکل منه. خودم درستش می کنم.
‫نه، بذار من برم. من ‫مردونه باهاش حرف می زنم.
‫- می دونم چی بگم. ‫- چرنده.
‫چی؟
‫حرف الانت چرنده.
‫قیافه ش رو نگاه!
‫فکر کردی نمی دونم ‫می خوای چی کار کنی؟
‫من می شناسمت، ویکتور. ‫می خوای ابرقهرمان شنل پوش...
‫...باشی، بچه رو بغل کنی ‫و در آخرین لحظه بگی:
‫«نری خودت رو جلو همه ‫مضحکه کنی.»
‫این طوری حضانت رو می گیری ‫چون پسره می خواد با تو بیاد.
‫فکر کردی چشمای آبیت ‫همه چیز رو برات جور می کنن؟
‫تو دیوونه ای. ‫می دونی دیگه؟
‫نه، می شناسمت، ویکتورین.
‫به این شب خاص خوش اومدین، ‫مسابقه استعدادها.
‫یه اجرای معرکه داریم...
‫...از بترکون ترین گروه مدرسه...
‫...که یکی از آهنگ های کلاسیک کریسمس رو ‫می نوازن. بترکونیم!
‫- خیلی خوب، تو برو. ‫- معلومه که میرم.
‫توضیح بده چرا قبلاً می خواستی ‫بخونه ولی الان نمی خوای.
‫میدم، مشکلی نیست.
‫- ببین چطور میرم تو. ‫- من این جا منتظرتم.
‫پشت صحنه از این طرفه!
‫ویکتور!
‫ویکتور، بیا این جا!
‫کجا داری میری؟ ویکتور!
‫اگه بگیرمت، دخلت اومده!
‫نه، نه، نه! نه!
‫باشه، من دیگه ‫نمی تونم تحمل کنم.
‫تسلیمم. تسلیمم.
‫فلورا؟
‫- چی کار داری می کنی؟ ‫- خودت چی؟ چرا فرار کردی؟
‫باورنکردنی هستی.
‫می دونم.
‫- ممنون! تقدیم به شما! ‫- مرسی!
‫و موسیقی که بدون ‫همخوانی معنی نداره، نه؟
‫یه کف مرتب ‫برای سیمونز...
‫...و گروه کُر مدرسه بزنین. ‫بله، درسته.
‫خوان، موفق باشی.
‫در دومین اجرای امشب،
‫یه کف مرتب بزنین ‫برای پسر کوچولوی کلاس 1-سی،
‫خوان،
‫با اجرای «آن طور ‫که دوستت دارم». ترانه خیلی خوبیه.
‫می خواستم این آهنگ رو ‫به مادرم تقدیم کنم.
‫نه، نه، نه...
‫سلام.
‫معذرت می خوام!
‫♪ اون طور که دوستت دارم ♪
‫♪ مطمئن باشی ♪
‫♪ مطمئن باش ♪
‫خوان، نه!
‫♪ هیچ کس دوستت نداره ♪
‫این ترانه رو باید اصلاح کنن.
‫«هیچ کس دوستت نداره»! ‫بقیه هم می تونن آدم رو دوست داشته باشن.
‫داره رو روابط استاندارد و تک همسری ‫پافشاری می کنه.
‫هیچ کس...
‫- شروع کرده. شروع کرده. ‫- اوناهاش. اوناهاش.
‫- چه خجالت آور، پسرم! ‫- هیچ روان شناسی نمی تونه این رو درست کنه.
‫چه مسخره!
‫باید کمکش کنیم. ‫صبر کن.
‫بچه ها،
‫چطوره خوان رو حمایت کنیم ‫و باهاش بخونیم؟
‫- عمراً، اون رقیبمونه. ‫- چه بدجنس.
‫این احساس رقابت طلبیِ کثیفی که یادتون میدن...
‫برید به درک فرشته کوچولوها!
‫- کافیه، این رو بپوش. ‫- با این چی کار کنم؟
‫برو بیرون و باهاش مسخره بازی ‫در بیار. تو پدرشی. درستش کن.
‫♪ من به اندازه سرعت باد دوستت دارم ♪
‫♪ همون قدری دوستت دارم ♪
‫♪ که یه بچه صبح رو دوست داره ♪
‫داره بدتر میشه.
‫بیا این جا. ‫می خوای ده یورو در بیاری؟
‫ببین کی این جاست! ‫مادر موش کُش!
‫- باشه، بکنش 20 تا. ‫- فلورا؟
‫سیمون، لازمت دارم.
‫- میشه یه سازی بزنی؟ ‫- حالا لازمم داری؟
‫خوان.
‫منم، بابا.
‫- سلام، بابا. ‫- خوانیتو، آروم باش.
‫همه چیز درست میشه، خب؟ ‫همه چیز درست میشه.
‫باشه.
‫ساکت! یه خرده ‫احترام بذارین لطفاً.
‫یالا. یالا. یالا.
‫- ♪ طوری که من دوستت دارم... ♪ ‫- خوبه، کارت عالیه.
‫♪ طوری که من دوستت دارم ♪
‫فلورا، جواب هیچ کدوم ‫از تماس هام رو ندادی.
‫متأسفم، ولی قول میدم ‫اگه بری بیرون و به خوان کمک کنی،
‫درباره خودمون ‫حرف می زنیم، خب؟
‫- درباره خودمون؟ ‫- آره.
‫- آدریان، بزن بریم. ‫- سلام، خانم.
‫- «خانم» خودتونین. ‫- کجا؟
‫برید، برید! چه نسل کُندی! ‫یالا، دست بجنبونین!
‫- ♪ دیگه نگرد ♪ ‫- ♪ مطمئن باش ♪
‫♪ هیچ کس دوستت نخواهد داشت ♪
‫خوبه!
‫یالا، خوان! کارت عالیه، خب؟
‫یالا، خوان، تو می تونی! ‫کارت حرف نداره!
‫یالا، پسر کوچولو!
‫♪ طوری که من دوستت دارم ♪
‫عالیه، عزیزم!
‫- ♪ دیگه نگرد ♪ ‫- ♪ دیگه نگرد ♪
‫- بلندتر!
‫یالا!
‫- ♪ هیچ کس دوستت نخواهد داشت ♪ ‫- نورپردازی بیشتری لازم داریم.
‫♪ هیچ کس دوستت نخواهد داشت ♪
‫- چراغ های پشتی! ‫- چراغ های پشتی، یالا!
‫♪ چون ♪
‫♪ من به اندازه دریاها دوستت دارم ♪
‫♪ من به اندازه سرعت باد دوستت دارم ♪
‫♪ صرف نظر از فاصله و زمان دوستت دارم ♪
‫♪ با جون و دلم دوستت دارم ♪
‫♪ همون قدری دوستت دارم ♪ ‫♪ که بچه ها صبح رو دوست دارن ♪
‫♪ همون قدری دوستت دارم ♪ ‫♪ که آدم خاطراتش رو دوست داره ♪
‫♪ فریادزنان و در سکوت دوستت دارم ♪
‫♪ تو رو یه جور فراانسانی دوست دارم ♪
‫♪ با تمام وجودم دوستت دارم ♪
‫♪ به اندازه سرعت باد دوستت دارم ♪
‫- ♪ صرف نظر از فاصله و زمان دوستت دارم ♪ ‫- آره!
‫♪ با جون و دلم دوستت دارم ♪
‫یه هورا برای این گروه عالی بکشین!
‫هورا!
‫هورا واسه خواهرم، سارا...
‫...که اگرچه پرخاشگری منفعل داره...
‫...و رفتارش تقریباً روان پریشانه ست، دوستش داریم!
‫- اما بیاین یه روان شناس پیدا کنیم! ‫- هورا!
‫هورا واسه خواهرم ‫و عشقش که بالاخره...
‫...می تونن خلوت کنن!
‫هورا!
‫و هورا واسه مامان بابام!
‫هورا!
‫مامان بابام وسط طلاق، ‫وسط جدایی، وحشتناک بودن...
‫...و بچه هاشون رو ‫انداخته بودن وسط...
‫...و نمی تونستن ‫مثل دو تا آدم بزرگ رفتار کنن...
‫...و فاجعه واسه ‫خانواده به بار آوردن!
‫اما بذارین هر خانواده ای ‫همین وضع رو داره، بگه «هورا».
‫پا شین بگین «هورا»!
‫- هورا! ‫- هورا!
‫ما بچه ها از همه چیز سر در میاریم،
‫پس اگه نتونستین از پس هم ‫بر بیاین، طلاق بگیرین!
‫طلاق بگیرین!
‫- ولی درست انجامش بدین! ‫- ولی درست انجامش بدین!
‫همینه! گل گفتی، بچه!
‫- بیا این جا، عزیزم. ‫- عالی بود!
‫- یالا، عزیزم. بیا این جا. ‫- عالی بود!
‫ویکتور.
‫صبر کن.
‫ما...بیرونیم، خب؟
‫در ضمن، کارتون عالی بود.
‫تو هم.
‫بله، کار «ما» عالی بود، چون...
‫...با هم خیلی معرکه ایم، نه؟
‫آره، حق با اونه.
‫با هم هیچ چیز جلودارمون نیست.
‫دقیقاً، تیم فقط وقتی کامل باشه ‫جواب میده. باید متحد بمونیم.
‫می خواستم بهت ‫ابراز علاقه کنم.
‫ابراز علاقه؟ الان؟ واسه چی؟
‫نمی دونم.
‫من نمی خوام برگردم پیش تو ‫و تو هم نمی خوای برگردی پیش من.
‫برای همین داریم طلاق می گیریم.
‫آره، حالا یه حس مسخره ای بهم دست داد.
‫بعد از کاری که رو صحنه کردم،
‫حرف مسخره ایه، نه؟
‫هنوز عاشقم هستی؟
‫نه.
‫عمراً. تو هنوز عاشق منی؟
‫نه.
‫من از اتفاقات پیش رو می ترسم.
‫منم همین طور.
‫اما خیلی دوستت دارم.
‫منم خیلی دوستت دارم.
‫کارمون واقعاً بد بود.
‫- از کنترل خارج شد. ‫- از این بدتر نمی شد.
‫می خواستیم معذرت بخوایم.
‫- خیلی دوستتون داریم. ‫- خیلی.
‫می بخشیمتون، خسته کننده ها.
‫واقعاً؟
‫ممنون.
‫خوانیتو، بیا اینجا.
‫چی می خوای؟
‫اگه لازمه، چون عصبانی هستی،
‫می تونی من رو بزنی یا...
‫- خوان! ‫- وای!
‫- همین طوری گفتم. ‫- خدایا!
‫بهش یاد نده مردم رو ‫بزنه. بهش پول بده. ناراحته.
‫یاد بده چه طوری التماس کنه. ای بابا...
‫اما برام خوب بود. خوب بود.
‫«هر 2نفر تصمیم گرفته اند با توافق 2طرفه...
‫پیوند ازدواج خود را باطل کرده...
‫و توافق نامه تنظیمی را...
‫امضاء کنند». ‫اگه لطف کنید...
‫بیا. امضاء کن.
‫یالا.
‫خب...همه چیز رو برداشتم.
‫- این آخری بود؟ ‫- آره.
‫خیلی خوب.
‫نگهشون دار. محض احتیاط.
‫نگهشون دارم، درسته؟ باشه.
‫هی!
‫ممکنه «تنها در خانه» رو نگاه کنیم. ‫شاید دوست داشته باشی ببینی.
‫می خوای بمونم؟ روز من نیست.
‫البته، روز تو نیست.
‫اما مهم نیست، هست؟
‫مهم نیست، هست؟
‫خیلی خوب.
‫- برو بریم. ‫- برو بریم.
‫- من 1000بار این فیلم رو دیده م. ‫- خب، شد 1001بار.
‫- بچه ها، ببینید کی برگشته. ‫- بابا!
‫- سلام، بابا! ‫- سلام!
‫- بابا! ‫- سلام، بابا!
‫فیلم رو نگاه می کنیم یا نه؟
‫- بابا، این درخت خفن رو ببین! ‫- بذار ببینم.
‫ویکتور.
‫باید بری الکسیا رو از کلاس گیتار برداری، من نمی رسم.
‫خوان هم اسکیت خواسته.
‫من رو می ترسونه، باید راجع بهش صحبت کنیم.
‫اوه، یه چیز دیگه.
‫ببین چی شد.
‫می بینی؟ ‫«مثبت».
‫مثبت.
‫باید صحبت کنیم.
‫تو نمی تونی حخیـ...
‫تو نمی تونی حخیخت...
‫تو نمی تونی حـ...
‫من ناراحتم. خیلی ناراحتم،
‫اما تنها راه ترک یه رابطه سمی...
‫ترکشه.
‫- می دونی من چه فکری می کنم؟ ‫- نظرت خیلی برام جالبه.
‫عشق و عاشقی تو محل کار افتضا...
‫جوجه ها دنبال کی راه می افتن؟ مرغ.
‫خدایا!
‫دوباره!
‫نگاهش کن.
‫اگه با پسره ست، بذار باشه. ‫اگه می خواد با پسره باشه، باشه.
‫اگه می خواد با کس دیگه باشه هم، حله، نه؟
‫نه. یعنی هست. البته. حله. خب؟
‫- عالیه، سلام قرن 21! ‫- البته.
‫- ما از اون آدم های معمولی هستیم؟ هیچ وقت. ‫- هیچ وقت.
‫- دختر... ‫- خوان!
‫من دارم معرکه پیش می رم.
‫خیلی خوب...
‫این لامصب...
‫- من رفتم. ‫- چی؟ کجا؟
‫من قرار تیندر دارم. تیندر تموم نشدنیه.
‫قبول دارم با خیلی ها ‫جور شدم، اما از همه خوشم میاد.
‫چرا نباید جور شم؟ ‫این دختره رو دیدی؟
‫این طوری نگاهم نکن! ‫مثل زمانیه که خودت...
‫و مدرسه با یه دختر بازی می کنی.
‫روز بعدش دوست داری با یکی دیگه بازی کنی. یا با یه پسره.
‫چه پسر، چه دختر. تو با همه خوبی.
‫اگه بخوایید، می تونم بهتون کمک کنم.
‫دستم رو بگیرید، من میام پشت سرتون...
‫و دست هم رو تکون می دیم.
‫این طوری احساس تنهایی نمی کنید.
‫- 20 یورو می گیرم این کار رو بکنم. ‫- شوخی می کنه!
‫گول خوردید.
‫آره.
‫برای 10 یورو هم انجامش می دم. ‫5یورو چی؟ کمکت کنم؟
‫نه! شوخی کردم!
‫حکایت قشنگیه، اما باید تعریفش کنید.