‫خیلی گذشته، مگه نه؟
‫از آخرین باری که دور هم جمع شدیم.
‫آره واقعاً.
‫شرمنده که نشد زودتر جمع بشیم.
‫نگرانش نباش.
‫خوشحالم که کلاً تونستیم همدیگه رو ببینیم.
‫خب، بازم تابستون رسید، هان؟
‫1سال آمد و رفت، هان؟
‫آیان.
‫ - می دونی کجا باید بری؟ ‫ - آره می دونم. فکر کنم
‫فکر کنم زودتر برسم. الآن تو راهم.
‫تو آیو هستی؟
‫آره.
‫ایول. من سیگوساکی تومویا هستم.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫شما خیلی مشتاق هستید.
‫حتی من 5دقیقه دیر رسیدم.
‫من ریو هستم.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫منم همین طور.
‫خیلی خب. انگار همه هستیم.
‫شروع کنیم؟
‫اولاً، بزارید همه چیز رو معلوم کنیم.
‫ما همه امروز اومدیم اینجا که یه روح پیدا کنیم.
‫روح تابستان، اگه بخوام دقیق بگم.
‫توی چند سال گذشته،
‫هر تابستون این اطراف دیده شده.
‫شنیدم باید آتش بازی بکنیم.
‫آتش بازی؟
‫آره. انگار هر کسی که ‫اون رو دیده، داشته آتش بازی می کرده.
‫انگار یک خانم تقریباً 20ساله ست.
‫موهای بلند و لباس سیاه داره.
‫اگه بخوام ازش نقاشی بکشم، احتمالاً این شکلی باشه.
‫خیلی خوب می کشی.
‫همچین دختر خوشگلیه، هان؟
‫اگه شایعه ها حقیقت داشته باشن،
‫این روح همونیه که خودکشی کرده.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫فقط یه مقدار درک شرایط سخته، ‫الآن فهمیدم که یه جورایی از روح می ترسم.
‫الآن فهمیدی؟
‫حالا هرچی، نیازی نیست بیای.
‫می دونم من می رم.
‫متآسفم! احمق بازی درآوردم! ‫من هم میام!
‫قطعاً می ترسم، اما فقط یه خرده
‫راستی، تومویا چرا می خوای این رو ببینی؟
‫منظورم اینه که تو بودی که اومدی سراغ ما.
‫کی می دونه؟
‫بیخیال! جریان چیه؟
‫رفیق.
‫اِی، اِی، اِی...
‫به نظر خوبه.
‫هیچ وقت منو مأیوس نمی کنی.
‫ای کاش بقیه دانش آموزها هم مثل تو بودن.
‫مرسی
‫ساگیساکی.
‫بله آقا؟
‫باید خیلی پیشرفت کنی.
‫تومویا.
‫چرا فاصله گرفتی؟
‫ما رسیدیم.
‫به این همه فضا نگاه کن!
‫اینجا قبلاً فرودگاه بوده.
‫شنیدم چون سودده نبوده، بسته شده.
‫بچه ها! بیایید شروع کنیم.
‫فکر می کنی این روح تابستون واقعاً وجود داره؟
‫کی می دونه؟
‫می گن آتش بازی، روح مرده رو آروم می کنه.
‫امیدوارم این ها رو ببینن.
‫انگار خبری نیست.
‫و ما کلی رو سوزوندیم.
‫خیلی خب. آخری.
‫می شه آیو؟
‫می دونی، تومویا، واقعاً باور کرده بودم که می بینیمش.
‫الآن ناراحتم که پیداش نشد.
‫اما باز هم خیلی وقت بود که انقدر بهم خوش نگذشته بود.
‫خوشحالم که با شما آشنا شدم بچه ها.
‫جداً مرسی.
‫لعنتی، خیلی داغه!
‫اون چی بود؟
‫چرا اینجوری شده؟
‫اون واقعیه.
‫تو روح تابستون هستی؟
‫خودمم.
‫به چه دلیل افتخار آشنایی دارم؟
‫شما از کسی که مُرده،
‫چی می تونید بخوایید؟
‫زدی توی خال! ‫زمان بندی ات حرف نداشت رفیق. معرکه بود
‫چیکار دارید می کنید؟
‫احمق نباشید!
‫بحث کافیه و برید پایین! ‫ولم کن!
‫اون بالآخره تصمیم گرفت بیاد مدرسه ‫و ما برگشتیم سر خونه ی اول؟
‫اگه از من بپرسی، مشکل از اونه.
‫روح ها هم با هم دست به یکی می کنن؟
‫مطمئن نیستم.
‫راستش ما شاید تنها باشیم.
‫خوبه.
‫این جوری رو ترجیح می دم.
‫فهمیدم. با مردم بودن همیشه خوش نیست.
‫چی شده؟
‫هیچی. الان فهمیدم که فشفشه هنوز روشن مونده.
‫حق با توـه. یه جورایی ترسناکه.
‫بهم بگو. تو از مدرسه طرد شدی؟
‫برای همین می خوای بمیری؟
‫مسئله اینه که هر کسی نمی تونه منو ببینه.
‫من فقط توسط کسانی قابل دیدن هستم
‫که با آغوش باز از مرگ استقبال می کنن.
‫پس تومویا و ریو هم...
‫شما دو نفر چی؟
‫سوالی ندارید؟
‫پس روح تابستون، تو واقعی هستی.
‫ساتو آیان.
‫اسم دارم.
‫پس آیان، تو یه روحی درسته؟
‫هر کسی که بمیره به روح تبدیل می شه؟
‫نمی دونم.
‫چی می خوای بدونی؟
‫ارواح چجوری توی این دنیا زندگی می کنن؟
‫کنجکاو شدم.
‫ای کاش می تونستم بهت بگم.
‫توضیح اش راحت نیست.
‫وقتی تبدیل به روح بشی، ‫یک سری چیزها رو تازه می فهمی.
‫وقتشه که برم.
‫خوشحالم که باهاتون حرف زدم.
‫می بینمتون.
‫خداحافظ.
‫پس ارواح وجود دارن، هان؟
‫برای امروز کافیه.
‫اگه اتفاقی افتاد، سریعاً بهم زنگ بزن.
‫همینکارو می کنم.
‫خانواده ات امروز نیومدن؟
‫مجبورشون کردم خونه بمونن.
‫دلیلی نداشت که بیان اینجا و گریه کنن.
‫تو خیلی سخت کار می کنی، هان؟
‫کوبایاشی!
‫خیلی وقت شده.
‫هی، چرا بازی کردن رو کنار گذاشتی؟
‫حسم بهم اینو گفت.
‫حست بهت اینو گفت؟
‫من قراره زود بمیرم.
‫چی؟
‫می گن نُه ماه وقت دارم.
‫هرگز شکوفه گیلاس رو نمی بینم دیگه.
‫شوخی کردم.
‫چی؟ خریدیش؟
‫بیخیال. منو اینجوری نترسون.
‫داشتم نگران می شدم.
‫تومویا.
‫باید باهات حرف بزنم.
‫تومویا!
‫می دونم صدام رو می شنوی.
‫دارم میام.
‫این احتمال قبولی تو ‫برا اساس آزمون های آزمایشی ثلث اوله.
‫ریاضی به زور قبول می شی.
‫ادبیات معاصر ولی خیلی کار داره.
‫تو نمی تونی افکار خودت رو بنویسی.
‫باید مطابق سرفصل بنویسی.
‫می دونم که متوجه می شی.
‫چرا فقط این هست؟
‫باید از این گروه برای چت استفاده کنیم، ‫پس یه استیکر گربه داشته باش. ‫برنامه تون چیه؟ ‫هیچی. ‫توی مدرسه آمادگی. ‫حتی یکشنبه ها هم باید بری مدرسه آمادگی؟
‫آره چون امسال مدرسه ام تموم می شه.
‫هان؟ من هنوز یک سال دیگه دارم.
‫تو بزرگ تر از منی تومویا؟
‫واقعاً؟ تو فقط سال سومی هستی؟
‫چی؟ تو هم بزرگ تری؟
‫آره، ولی مهم نیست. ما با هم دوستیم.
‫آیو: نمی دونم چیزی که دیدیم واقعاً روح بود یا نه.
‫دیگه چی می تونسته باشه؟ ‫نمی دونم، توهم؟ ‫ولی ما همه اونو دیدیم.
‫الو؟
‫چی شده آیو؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه. نه واقعاً.
‫فقط...
‫هنوز باورم نمی شه چی دیدم.
‫نزار این موضوع اذیتت کنه.
‫اگه آماده نباشی، عجیب به نظر میاد.
‫تومویا؟
‫متاسفم.
‫من تقریباً رسیدم خونه، پس قطع می کنم.
‫خوشحالم که چیز مهمی نبود.
‫می بینمت.
‫خوشحالم که دوباره می بینمت.
‫یه حسی بهم می گه که ‫از ملاقات قبلی راضی نبودی.
‫نه کاملاً.
‫تو همه چیز رو می خوای بدونی، مگه نه؟
‫من کنجکاوم. چرا زنده ای؟
‫به نظرت من زنده ام؟
‫از نظر من آره.
‫راستش اصلاً حس زنده بودن ندارم.
‫گاهی اوقات فکر می کنم همین الان هم مُردم.
‫برای اینه که از درون مُردی.
‫این برای تو اصلاً خوب نیست.
‫نمی خوام این حرف رو از یه روح بشنوم.
‫خب پس می خوای راجع بهش چیکار کنی؟
‫نمی دونم.
‫همین رو می خواستم متوجه شم.
‫اگه روح بشم، تمام دردها و ناراحتی هام ناپدید می شن؟
‫یه جورایی فهمیدم که یک سری چیزها تغییر می کنه.
‫متوجهم.
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫بیا از بدن ات خارجت کنیم.
‫نمی خوای پرواز کنی؟
‫برو بریم!
‫آماده ای؟ سفت بچسب!
‫چطوره؟
‫بدن ات روی زمینه ‫ولی روح ات داره پرواز می کنه!
‫تو رها شدی!
‫بی نظیره.
‫صبر کن!
‫من توی زمین هستم؟
‫متاسفم. نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫می خواستم بدونم واکنش ات چیه.
‫خیلی کار خشنی بود.
‫گفتم که متاسفم.
‫بهت یاد می دم چجوری پرواز کنی. جبران می شه؟
‫اعماق وجودت رو ببین.
‫عمیق ترین آرزوی قلبی ات رو پیدا کن.
‫روح ات جایی می ره که تو بخوای.
‫بهش فکر کن.
‫کجا می خوای بری؟
‫نقاشی دوست داری مگه نه؟
‫دوست دارم ‫ولی دیگه خودم نمی کشم.
‫توی زندگی چیزهای مهم تری هم هست.
‫پس برای همین انقدر بهم ریخته به نظر میای.
‫اتلاف وقته.
‫فقط داری این فرصت رو دور می ریزی.
‫تو الان یه روحی.
‫کسی نمی تونه ازت عصبانی بشه، می دونی.
‫زیباست، هان؟ تمام چراغ های شهر.
‫حق با توـه.
‫ولی به گمونم می تونه روشن تر باشه.
‫چون همه چراغ ها همزمان روشن نیستن.
‫یالا، اینجوری نمی تونی دل هیچ دختری رو ببری.
‫فقط مثل یه آدم عادی بگو ممنونم.
‫معذرت می خوام.
‫هی، می تونم یه سوالی بپرسم؟
‫بپرس.
‫چرا خودکشی کردی؟
‫تومویا.
‫تو اشتباه متوجه شدی.
‫من خودکشی نکردم.
‫کنجکاوی بدونی؟
‫پس داستانم رو برات می گم.
‫حقیقت اینه که...
‫من کشته شدم.
‫ما کجاییم؟
‫این خونه ی منه.
‫مامانم اینجا تنها زندگی می کنه.
‫سه سال پیش، ما یه دعوای بد داشتیم.
‫سر یه چیز خیلی احمقانه.
‫توی طوفان وحشتناک زدم بیرون.
‫و وقتی داشتم از خیابون رد می شدم،
‫یه ماشین که از چراغ قرمز رد شده بود، زد بهم.
‫خیلی مرگ احمقانه ایه.
‫ولی من اونجا نمُردم.
‫من اونجا بی هوش شدم.
‫ولی وقتی به هوش اومدم، ‫توی یه جای کوچک گیر افتاده بودم.
‫احتمالاً یه چمدون.
‫ولی چرا؟
‫برای اینکه تمام آثار تصادف از بین بره.
‫راننده اون ماشین منو یه جا دفن کرد.
‫نتونستم نفس بکشم، ‫و تنها صدایی که می شنیدم، صدای قطار در دوردست بود.
‫این آخرین خاطره ی من در زمان زنده بودنه.
‫مامانم هنوز منتظره من برگردم.
‫کجا دفن شدی؟
‫سعی کردم بفهمم ولی خیلی وقته ناامید شدم.
‫الان دیگه چیزی رو تغییر نمی ده.
‫خدایا، خیلی کارها بود که هنوز می خواستم انجام بدم.
‫سفر رفتن، عاشق شدن...
‫به آینده روشنی که در پیش داری حسودیم می شه.
‫ولی می تونی سفر کنی، نه؟
‫حتی برات هزینه ای هم نداره.
‫مراقب باش.
‫خیلی بی مهارت بودی.
‫منفی بیست امتیاز.
‫شخصاً فکر می کنم بهتر از این هستی.
‫تومویا.
‫بله؟
‫من می خوام جسدم رو پیدا کنم.
‫اگه تو کمکم کنی شاید بتونم.
‫من بیخیال شدم چون ‫خیلی از کارها رو نمی تونستم بکنم.
‫متاسفم.
‫هدف این بود که حالت خوب بشه.
‫وانمود کن چیزی نگفتم.
‫خداحافظ.
‫نباید توی مدرسه آمادگی باشی؟
‫سوار شو.
‫الان ثلث دوم شروع شده.
‫داشتی توی خیابون چرخ می زدی، مگه نه؟
‫نمی تونی بهم دروغ بگی.
‫من دنبال یکی از دوست هام هستم.
‫جانم؟
‫این مهم تر از آینده اته؟
‫من میام مدرسه که مطمئن بشم هفته دیگه اونجایی.
‫وقتشه با حقیقت روبه رو شی.
‫تومویا!
‫کجا می ری؟
‫ما با هم نمی تونیم پیداش کنیم.
‫متاسفم.
‫چرا؟
‫نیازی به این کار نیست.
‫این اتفاق رو به چشم یه قرار ببین.
‫من امسال آزمون ورودی دارم.
‫وقتی برم دانشکده، ‫نمی دونم چقدر می تونم بیام اینجا.
‫متوجهم.
‫پس بیا سفر در جست و جوی روح رو تموم کنیم.
‫چی؟
‫تابستون داره تموم می شه.
‫نقطه توقف خوبیه.
‫ولی ما نباید ناامید بشیم.
‫چیزی نیست.
‫من نمی خوام حواس تو رو پرت کنم.
‫تو چیزهای مهم تری داری که باید روشون تمرکز کنی.
‫ولی...
‫منفی دو میلیون امتیاز.
‫با لجبازی نمی تونی دل هیچ دختری رو ببری.
‫گفتم که چیزی نیست.
‫این یعنی دیگه قرار نیست اینجا باشی؟
‫احتمالاً.
‫باشه پس.
‫فردا عصر می بینمت.
‫لطفاً منتظرم بمون.
‫می تونیم همدیگه رو ببینیم؟
‫می خوام راجع به یه چیزی حرف بزنم.
‫می خوام جسد آیان رو پیدا کنم.
‫بهم کمک می کنید؟
‫می دونستم همچین چیزی می شه.
‫تو اونو اخیراً زیاد دیدی، هان؟
‫چی؟ واقعاً؟
‫عاشق یا چیز دیگه شدی؟
‫نه، مسئله این نیست.
‫خب هرچی.
‫من به هر حال کمک نمی کنم.
‫نمی تونم به کسی کمک کنم که خودش رو کشته.
‫همچین اتفاقی نیوفتاده.
‫اون به خاطر اشتباه خودش نمُرده.
‫این خیلی مهمه.
‫اگه این کارو نکنم،
‫فکر کنم کل زندگی پشیمون باشم.
‫حقیقت داره؟
‫خب، موفق باشی.
‫ریو.
‫نکن.
‫صبر کن.
‫واقعاً نکن!
‫بندازش.
‫نمی خوام چیزی بشنوم.
‫شاید خوب باشه که آدم آینده داشته باشه.
‫من این گزینه رو ندارم.
‫این یعنی...
‫ریو!
‫اتفاقی افتاده تومویا؟
‫نه. اتفاقی نیوفتاده.
‫بریم بگردیم.
‫ما امروز جسدت رو پیدا می کنیم.
‫صبر کن!
‫ریو!
‫برو!
‫فقط منو تنها بزار.
‫لعنتی!
‫اگه نتونی زیاد از جسدت دور شی، کمکی نمی کنه.
‫بازم تا موقعی که پیداش نکنیم، بیخیال نمیشم.
‫تومویا.
‫لطفاً منو تنها بزار.
‫تمام مدت می دونستم.
‫دیدن شما اشتباه بود.
‫اگه تنها می مردم، کمتر اذیت می شدم.
‫چرا این کارو با خودم کردم؟
‫چرا من؟
‫چرا دنیا انقدر نامرده؟
‫ریو.
‫نمی خوام وانمود کنم که می فهمم ‫ولی حداقل به حرف هام گوش کن.
‫من توی مدرسه خیلی آزار می بینم.
‫باعث شده جاهای تاریکی باشم.
‫انقدر ناامید شدم که ‫با خودم فکر می کردم چرا من زنده ام؟
‫از نظر من، دنبال یه روح بودن، ‫یعنی دنبال جواب بودن.
‫شاید با یه چیز کاملاً متفاوت درگیر باشی
‫ولی من مطمئنم که تومویا هم درگیری های خودش رو داره.
‫جمع سه نفره ی ما باید یه معنایی داشته باشه.
‫امکان نداره!
‫آیان.
‫آیان!
‫صدام رو می شنوی؟
‫از بین این همه آدم انتظار ندارم تو آماده باشی.
‫براش تلاش می کنی رفیق؟
‫متاسفم.
‫انقدر روی خودم تمرکز کرده بودم، ‫موقعیت تو رو در نظر نگرفته بودم.
‫از آدم هایی مثل تو متنفرم.
‫فکر می کنید همه چیز رو حل کردید
‫و باز از همه رقت انگیرتر هستید.
‫ولی به گمونم بتونم کمکت کنم.
‫بهتره از آیو تشکر کنی.
‫ریو.
‫بیاید تمومش کنیم.
‫ممنون.
‫فکر می کنی پیداش کنیم؟
‫البته. الان چهار نفریم.
‫فکر نمی کردم برای من انقدر قدم جلو بگذارید.
‫از همتون تشکر می کنم.
‫هیچی جای دوست رو نمی گیره، هان؟
‫باید ازشون قدردانی کرد.
‫تومویا!
‫آیو؟ چی شده؟
‫سریعاً بیاید!
‫فکر کنم چمدون رو پیدا کردم.
‫ممنون. می رم بررسی کنم.
‫نمی دونم چه بلایی قراره سرش بیاد.
‫وقتی جسدش رو پیدا کنه ناپدید می شه؟
‫یکم غم انگیزه.
‫حق با تو بود. من اونجا بودم.
‫عالیه! بیاید برگردیم.
‫آره.
‫من خیلی خوشحالم.
‫الان مامانم می تونه آروم باشه.
‫پس تو ناپدید می شی.
‫به گمونم.
‫ولی خیلی بهم خوش گذشت.
‫از زمان باقی مونده به خوبی استفاده کردم.
‫تومویا.
‫تحمل کن.
‫باید به زندگی ادامه بدی.
‫ببین. بالآخره بیدار شد.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫بریم!
‫حتماً.
‫یکم نگرانم.
‫وقتی روح بودی حسابی بهت خوش گذشت.
‫ای کاش هیچ وقت به این فکر ‫نمی کردی که مرگ خیلی هم بد نیست.
‫خدایا.
‫متأسفم که تو رو وارد این ماجرا کردم.
‫ریو!
‫من خوبم. بدون من ادامه بده.
‫آیان رو منتظر نگذار.
‫باید همین جا باشه.
‫آره.
‫اما چه جوری ازش رد بشیم؟
‫تو مشکل خودت رو داری ‫و من با خودخواهی تو رو وارد مشکل خودم کردم.
‫و بعد از تمام این اتفاق ها،
‫من بدون تو ادامه می دم.
‫لطفاً دلت برام تنگ نشه.
‫من...
‫من می خوام پیدات کنم آیان.
‫حالا فقط همین مهمه.
‫خیلی خب.
‫مطمئنم که می تونم جواب سئوالت رو بهت بدم.
‫برای تو، مرگ توی آینده ست و برای من مرگ توی گذشته ست.
‫مرگ ما رو از هم جدا کرده.
‫آیو؟
‫تو از اینجا ادامه بده تومویا!
‫یالا.
‫چی شده تومویا؟
‫تومویا!
‫تو زمان زیادی از بدنت دور بودی.
‫برای همین حالا اینجایی.
‫اینجا مرگه.
‫اینجا هیچی نیست.
‫اما اینجا تمام وجودت هست.
‫وقتی این رو بسوزونی، تموم می شه.
‫از دنیای واقعی جدا می شی.
‫آره. به نظرم نباید این کار رو بکنیم.
‫چرا به نظر غمگین میای؟
‫واقعاً چی می خوای؟
‫تومویا!
‫داری چیکار می کنی؟ بیدار شو!
‫ریو؟
‫تو بیشتر از هر کسی می خواستی این کار رو بکنی.
‫پس آخرش رو ببین!
‫چرا الآن می خوای تسلیم شی؟
‫انگار من بهت اجازه می دم!
‫نه. من باید برگردم.
‫چرا؟
‫که چی بشه؟
‫چرا باید توی دنیایی بمونی که فقط تو رو آزار می ده؟
‫چرا؟
‫حق با توئه. زندگی من چیزی جز دردسر نیست.
‫اما هنوز تموم نشده!
‫درست مثل ریو و آیو،
‫من یاد گرفتم که اگه بالا رو نگاه کنی، ‫یکی همیشه هست که بلندت کنه.
‫تو آیان نیستی.
‫تو قسمتی از وجود منی که دنبال یه علت برای مُردنه!
‫باید به دنیای واقعی برگردم و آیان رو پیدا کنم.
‫یه روزی نوبت من هم می شه.
‫نوبت آیان گذشته.
‫من...
‫من باید اول با این چیزها کنار بیام.
‫تومویا!
‫خیلی خوشحالم.
‫اومدم.
‫آیان؟
‫خب، تابستون دوباره اومده، هان؟
‫شما چطورید؟
‫اوضاع خوبه؟
‫آره.
‫یه جورایی.
‫زندگی به اون راحتی که فکرش رو می کردم نیست.
‫منم همین فکر رو می کنم.
‫زندگی من گل و بلبل نیست اما...
‫تا کِی می خوای مثل بچه ها رفتار کنی؟
‫اما به نظرم دارم قدم های کوچک برمی دارم.
‫شاید راحت تر باشه اگه کاری ‫که بهم گفته بودن رو انجام می دادم.
‫بعضی وقت ها به خودم شک می کنم.
‫اما چیزی نیست.
‫همه چیز بالآخره تموم می شه.
‫هر موقع این فکر رو می کنم، تمام ترس ها ناپدید می شه.
‫من کسی هستم که برای خودم تصمیم می گیرم.
‫باریکلا به تو.
‫وقتمون داره تموم می شه.
‫خوشحالم که تونستم باهاتون صحبت کنم.
‫چون نتونستم خداحافظی کنم.
‫چرا اصلاً من به دنیا اومدم؟
‫این تنها فکری بود که از ذهنم رد می شد.
‫اما باید بهار بعدی رو ببینم، چون باور دارم می تونم خوب بشم.
‫برای کسی که ماه ها پیش مُرده گریه نکن.
‫مطمئنم شرایط برای هردوتون درست می شه.
‫نمی تونم بهتون ثابت کنم ‫اما بهتون قول می دم که درست می شه.
‫تومویا.
‫آیو.
‫توی زندگی بهترین تلاشت رو بکن.
‫باید برگردیم.
‫حتماً.