‫آه!
‫خانم!
‫گوش کنید چی می گم.
‫مجبور نیستید این کار رو بکنید.
‫اسمت چیه عزیزم؟
‫اون کیف رو بذار زمین.
‫کیف رو برام باز کن، خانم.
‫- خیلی خب. بچه جلوی چشممونه. ‫- بچه جلوی چشممونه.
‫خیلی خب، دست هاتون یه جایی باشه که بتونم ببینمشون.
‫حالا آروم آروم بیایید طرف من.
‫یا خدا!
‫در حد من نیستید، رفقا!
‫آخ، چقدر بیرحمی!
‫از من بیزار نباشید، از بازی بیزار باشید.
‫- آره، اما تو همیشه برنده می شی. ‫- چون بهترینم!
‫هر بار!
‫نه.
‫- نمی خوای؟ ‫- نه، نه. نباید بکِشم.
‫هوم.
‫خیلی خب، بده یه پک بزنم.
‫این ها رو بده، اون رو بده،
‫این ها رو هم بده.
‫عالیه، مگه نه؟
‫شرمنده.
‫خیلی خب، سه سوته برمی گردم.
‫مگه قرار نبود امشب جیمی رو نیاره؟
‫- آهای، مامانی داره میاد. ‫- تا دیر وقت سرِ کار بوده.
‫بیخیال، چه اشکالی داره؟
‫نه، نه، نه، ریتا خانم! ‫شب های کارت بازی مقدسه.
‫تو هم باهام موافقی. مطمئنم!
‫می دونم اون لبخند کوچولو یعنی چی.
‫شرمنده، خوابش نمی بره.
‫- بون بونِ لامصبش رو توی خونه جا گذاشتم. ‫- اشکالی نداره.
‫- اونم می تونه بیاد بازی کنه. ‫- بون بون دیگه چیه؟
‫یه کمک کننده خواب نروژیه. بی نظیره
‫واقعاً حتی توی فرودگاه هم می خوابونتش.
‫سلام!
‫- عه، تش، شرمنده. می شه اون رو... ‫- عه، هوم... شرمنده. ‫(تش: مخفف ناتاشا)
‫خوبی رفیق؟
‫آره!
‫- تش، نمی خوام ناراحتش کنم. خب؟ ‫- حله، شرمنده.
‫این کوفتی خیلی خوشمزه بود.
‫اوهوم. فلفلیه. دستور پخت ویژه پدرمه.
‫اما هنوز تمومش نکردید، ‫پس یعنی به خوبیِ پدرم درستش نکردم.
‫دلم برای بابا «لایل» تنگ شده. حالش چطوره؟
‫می دونی چیه؟ اتفاقاً حالش خوبه.
‫- آره، اون... ‫- آخی.
‫تش، به ماگز جریان اون آدم عجیب و غریبی که دوشنبه اومد داخل رو بگو
‫- آخ آره. ‫- ماگز، خیلی از این جریان خوشت میاد.
‫خب، توی رستوران بودم ‫و کم کم داشتم آشپزخونه رو می بستم،
‫یه یارو با 2تا زنِ پیر اومد تو...
‫خنگول!
‫ببخشید، ادامه بده.
‫آره، این خانم ها خیلی پیر بودن. خب؟
‫این یارو هم جذاب بود، ‫عینِ اینکه مثلاً فامیلِ دورت باشه.
‫عه، پی پی نکرده.
‫شرمنده. حال به هم زن بود، مگه نه؟
‫فکر کنم فراموش کردم که آدم های معمولی ‫چه طور رفتار می کنن.
‫آخه خیلی مشکله، می دونید؟
‫تمامش... تا ابد!
‫اما دیگه همینه که هست.
‫بهتره؟
‫چی؟
‫می گم الآن بهتر از اون زمانه که بچه نداشتی؟
‫- تش. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫سئوال بدی نیست.
‫هوم...
‫نمی دونم.
‫نمی شه دقیق توضیح داد.
‫عاشقتم، ماگز... عوضی!
‫عه! نه.
‫نمی خوای بهش بگی؟
‫چیو بهم بگه؟
‫تش، یه خبری دارم.
‫من حامله ام.
‫واااای! رفیق!
‫چقدر محشر. تبریک می گم!
‫مبارک باشه.
‫به به. خوشحالی؟
‫- آره، آره. ‫- خب دیگه، عالیه!
‫هوم... می دونید چیه؟
‫بیایید اینجوری جشن بگیریم ‫که اجازه بدیم ریتا دست بعدی برنده بشه.
‫- ایول! ‫- چه کارت هایی دارید، کثافت ها؟
‫ولش کن.
‫- چی؟ ‫- ولش کن، اون که چیزیش نیست.
‫بیا بازیمون رو بکنیم.
‫تو چِت شده؟
‫امشب هر 3تامون همه چی رو گذاشتیم کنار.
‫- با اینکه زندگی های پر مشغله ای داریم. ‫- آره.
‫فقط برای اینکه با هم وقت بگذرونیم.
‫این یعنی به قصه های همدیگه گوش می دیم...
‫حتی اگه به اندازه پی پی کردنِ بچه ات...
‫جذابیتی برات نداشته باشه.
‫ببخشید.
‫دارم بی نزاکتی می کنم؟
‫برگردیم سرِ تظاهر کردن به اینکه داریم با هم خوش می گذرونیم؟
‫می دونی چیه؟
‫اصلاً نخواستیم.
‫می خوای برسونمت؟
‫تا یه دقیقه دیگه میام.
‫تو هم وقتی بچه دار بشی ‫می خوای یه عوضیِ تمام عیار بشی؟
‫- قولی نمیدم. ‫- هوم. چند وقته حامله ای؟
‫سه ماه.
‫پس اونقدرها هم دیر نشده.
‫شوخی کردم بابا.
‫- شوخی بود. ‫- نه.
‫شوخی بود! ای خدا!
‫عاشقتم ولی متأسفم که این موضوع ‫انقدر برات سخته.
‫آره، تو فکرِ اینم که...
‫یکی دو روز برم مسافرت،
‫می دونی؟
‫- بلکه بفهمم چرا انقدر غمگینم. ‫- صحیح!
‫یعنی امروز برای شیفتت نمیای؟
‫آره.
‫آشپزخونه بدونِ من مشکلی براش پیش نمیاد، ‫مگه نه؟
‫فکر کنم بتونیم سر کنیم.
‫خب، اگه همینجوری اون ماهی ساردین ها رو ‫زیادی شور کنی، نمی تونید سر کنید!
‫- استیوو! ‫- بله.
‫با سرآشپز حرف می زنی؟
‫نه، نه، نه! ‫نگو! به استیوو نگو من اینجام.
‫خوبی سرآشپز؟
‫خوبی استیوو؟ ‫آبگوشت در چه حاله؟
‫آخ، به فناست!
‫استخوون ها رو پختی که لعاب بگیره؟
‫- آره. ‫- توش ادویه های خوشبو ریختی؟
‫آره.
‫خب پس، داری خوب پیش میری.
‫از پسش برمیای، پسر.
‫برای مهمونی فردا آماده ای، سرآشپز؟
‫پشتِ درهای بستۀ رستوران!
‫ساعت ۹ شب قراره بترکونیم، پسرا!
‫من که بهش نمیگم.
‫من نمی تونم بیام، استیوو.
‫چی؟
‫باید برم سفر و یه کم ذهنم رو آروم کنم.
‫خب، نمیشه بیای با ما خوش بگذرونی...
‫بعدش بری ذهنت رو آروم کنی؟
‫به زودی دوباره می ترکونیم. خب؟ ‫قول میدم.
‫- سلام. ‫- سلام، سلام.
‫می دونی ریتا حامله ـست؟
‫دیر یا زود باید این اتفاق می افتاد، مگه نه؟
‫یعنی بعد از اینکه ماگز بچه دار شد.
‫ببین...
‫توی آروم کردنِ ذهنت موفق باشی.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- خوبی بابا؟ ‫- سلام عزیزم.
‫فردا نمی تونم برات برم خرید...
‫- چون آخر هفته خارج از شهرم. ‫- عیبی نداره.
‫اون قرص ها رو گذاشتی توی فریزر، آره؟
‫آره. بازیِ کریکت رو نمی بینی؟
‫- نه، بازیِ کریکت رو نمی بینم. ‫- خیلی خب، خیلی خب.
‫- نتیجه اش رو برام پیامک کن، باشه؟ ‫- باشه، باشه، باشه.
‫خیلی خب، اگه چیزی لازم داشتی ‫بهم زنگ بزن.
‫نگرانِ من نباش. ‫برو برای خودت خوش بگذرون.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫چه آشغالدونیِ کثافتی!
‫وای!
‫عجب!
‫- تختش کجاست؟ ‫- کاناپۀ تختخوابی ـه.
‫اینجا خونۀ خودته؟
‫مال دوستمه.
‫سیگار کشیدن ممنوع!
‫اقامتِ خوبی داشته باشی.
‫امروزه باستان شناسان معتقدند...
‫که «ماچو پیچو» عمارتی سلطنتی...
‫برای نجیب زادگانِ قوم «اینکا» بوده است.
‫بقیه اینگونه می گویند ‫که آنجا مکانی مذهبی است...
‫که در اعماق کوه ها قرار گرفته،
‫و در اطرافش بقیۀ...
‫عوضی... عوضی!
‫عوضی، عوضی.
‫عوضـــــی.
‫چرا می خوای مثل این آدمای عوضی باشی؟
‫...فتوحاتِ تمدنِ قبل از کلمبیا...
‫در قرن ۱۶.
‫وای ریتا.
‫تا از نظر خلاقیتی و معنویتی...
‫الهام گرفته باشد که...
‫گور بابات!
‫تماشایی ترین شگفتی های...
‫ساختۀ بشرِ دنیا.
‫وای!
‫تو رو اونجا ندیدم.
‫نمی خوای؟
‫تا حالا حس کردی ‫توی یه مهمونی هستی، اما زبونشون رو نمی فهمی؟
‫لعنتی!
‫می شه یه لیوان آب بهم بدید لطفاً؟
‫لرز افتاده توی جونم.
‫مرسی. ممنون.
‫به خاطر آدرنالینه.
‫ببخشید.
‫- اَه! ‫- تمامش به خاطر آدرنالینه.
‫خب، حالا چی می شه؟
‫نمی دونید، نه؟
‫خیلی خب.
‫خب، من می خوام برم خونه.
‫خب؟
‫موفق باشید.
‫یا خدا!
‫اوه!
‫عمراً اگه پیش 3تا جسد و یه بچه ترسناک بمونم.
‫خب، معلومه که بچه لامصب الآن پیشمه. عجبا!
‫من که هیولا نیستم.
‫خب، نمی دونم چرا وحشتناکه.
‫فقط حس وحشتناک بودن می ده.
‫خب، بگو نزدیک ترین کلانتری کجاست.
‫تا 1ساعت دیگه میام اونجا.
‫وای...
‫هوم.
‫می رم دستشویی کنم، خب؟
‫یه دقیقه ای برمی گردم.
‫می شه لطفاً از توالتتون استفاده کنم؟
‫بله، عزیز. از اون طرف برو.
‫می شه این رو بذارم پیش شما؟
‫آره، البته عزیز. آره.
‫سلام!
‫خوشبختم!
‫خیلی زحمت داره، مگه نه؟
‫این اولین بچته؟
‫خب، تازه اینجا هنوز بهترین قسمتش نیست.
‫- نیست؟ ‫- نه.
‫صبر کن تا کم کم شخصیت کوچولوشون شکل بگیره.
‫وای، مثل این می مونه که عاشق کسی بشی.
‫برو اونجا 5دقیقه برای خودت باش.
‫برو دیگه.
‫ما چیزیمون نمی شه، مگه نه؟ آره.
‫آره. اوه!
‫اووووه اووووه اووووه! آره.
‫آره.
‫آره، می دونم. آره.
‫ولمون کن!
‫سلام؟
‫اون ها اینجا هستن.
‫عه، نه. ‫من فقط اومدم بذارمش برم.
‫خدانگهدار.
‫سرکار رِن، بچه رو ببر اتاق درمانی...
‫و فوراً بهزیستی رو خبر کن.
‫گروهبان، هویت اون کاپشن زرد پشمی معلوم شد.
‫جدی؟
‫«لیدیا مکنیش ویلکاکس».
‫«لیدیا مکنیش ویلکاکس»؟ ‫چقدر طولانی!
‫ببین می تونی فامیل هاش رو پیدا کنی؟
‫وقتی نوار ویدئوییِ دوربین امنیتی گاراژ اومد بهم خبر بده.
‫این قهوه ست؟
‫آره.
‫شکر ندارید؟
‫مایلم اظهاراتت رو با هم مرور کنیم.
‫تا سه نشه بازی نشه!
‫فقط می خوام مطمئن بشم که درست نوشتمش:
‫«اون زنه از بالای صخره افتاد...
‫و حدود 10ثانیه بعد، بچه اومد پایین...
‫که این شکلی گرفتمش.»
‫درسته؟
‫«تا حالا توی زندگیم بچه ندیده بودم.»
‫- «وقتی...» ‫- «اون».
‫- جانم؟ ‫- تا حالا «اون بچه» رو ندیده بودم.
‫تا به حال بچه دیده بودم.
‫«وقتی صدای تصادف رو شنیدم...
‫رفتم بیرون و دیدم که هر 2افسر...
‫توی ماشینشون مردن.»
‫«یه تخته سنگ افتاده بود روشون.»
‫یه کم بعدتر، دیدی که یه قفسه افتاده روی یه مَرد و کُشته شده.
‫2تا افسر پلیس مردن، ناتاشا.
‫اون وقت فکر می کنی من با یه تخته سنگ کشتمشون؟
‫گمونم یه چیزی هست که بهم نمی گی.
‫فکر می کنم امشب، شب افتضاحی داشتی.
‫4تا جسد! خیلیه.
‫به نظرت چه خبره؟
‫می خوایم امشب همین جا نگهت داریم.
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- در حال حاضر داریم مدارک رو دنبال می کنیم.
‫- چه حقی دارید که منو دستگیر کنید؟ ‫- داریم بازداشتت می کنیم...
‫- بنا به ماده 136 برای امنیتِ خودت... ‫- فکر می کنی من دیوونه ام؟
‫- ...و امنیت دیگران. ‫- من فقط می خواستم کار درست رو کرده باشم.
‫- بچه یه ریز گریه می کنه. ‫- مشکل من نیست.
‫وای!
‫داستانی که گفتی تأیید شد.
‫می تونی بری.
‫یه لحظه!
‫چیزی رو یادت نرفته؟
‫- بچه من نیست. ‫- من می خوام چیکارش کنم؟
‫خودت یه کاریش بکن.