‫تسلیت می گم بهتون.
‫اگه چیزی نیاز داشتید، لطفاً بهمون بگین. ‫- مرسی.
‫خیلی متأسفم.
‫وقتشه برگردیم خونه؟
‫می ریم آلدوینتر، استلا بهم گفت ‫یه کلبه برای اجاره هست.
‫چی؟
‫کورا، تو جنازه ی یه دختری رو ‫توی بغل خواهرش دیدی.
‫- چرا می خوای برگردی اونجا؟ ‫- باید بدونم چی اونجاست.
‫تو هم می خوای توی اسکس بمونی، نه؟
‫نه، از هوای تازه بیزارم.
‫شاید جالب باشه که یه مدت توی کلبه زندگی کنیم.
‫می تونم برگردم خونه وسایلت رو بیارم.
‫چند تا کتاب شرلوک دیگه هم بخرم.
‫پول قطار رو لازم دارم.
‫حتماً. و اگه خرج دیگه داری،
‫- خوشحال می شم... ‫- از پس خودم بر میام.
‫فقط برگرد لندن.
‫واقعاً متأسفم، لوک. نمی تونم.
‫توی شوک هستی.
‫وقتی برگردیم لندن، کم کم به خودت میای.
‫- الآنم خودم هستم. ‫- نه، بهم اعتماد کن، قبلاً همچین چیزی دیدم.
‫- همچین چیزی؟ ‫- آره.
‫اضطراب در زنان. این حس اجبار ‫که برگردی به صحنه ی تروما.
‫- برای کمک برمی گردم. ‫- منظورت چیه؟
‫می تونم با مردم حرف بزنم. ‫بهشون توضیح عقلانی بدم.
‫می خوای تئوری پلسیوسرت رو بهشون بگی؟ الآن؟
‫کورا، یه دختر جوون مرده.
‫- واقعاً فکر می کنم... ‫- چی؟ باید دست از ایده هام بردارم؟
‫نمی بینم خودت همچین کاری کنی.
‫- من یه دکتر حرفه ایم. ‫- و منم بیمارت نیستم.
‫برام نامه می نویسی؟
‫معلومه که می نویسم.
‫- بریم ایستگاه قطار. ‫- بله، آقا.
‫کوچیکه.
‫از مسافرخونه که بزرگتره. ‫می تونی اتاق خودت رو داشته باشی.
‫توی لندن اتاق خودم رو دارم.
‫مطالب خوبیه؟
‫پیشنهادش می کنی؟
‫بله.
‫این رو گوش بده.
‫«هرچیزی که جامد است، در هوا ذوب می شود. ‫و هرآنچه مقدس است، هتک حرمت می شود.»
‫شکسپیر؟
‫کارل مارکس.
‫بهشون می گن، ‫«بیانیه ی حزب کمونیست»
‫چه طوری انقدر افراطی شدی؟
‫توی منطقه ی بثنال گرین به دنیا اومدم.
‫وقتی همه چیز دورت خراب باشه. ‫دنبال ایده های جدید می گردی.
‫خب کورا با یه سوسیالیست خشمگین ‫توی خونه ش چه طور کنار میاد؟
‫من و اون، خیلی باهم فرق نداریم.
‫توی خونه ی مجللش وسط شهر،
‫که از شوهرش بهش رسیده.
‫- با جواهراتش؟ ‫- همه رو بخشیده.
‫پس شما باهم صمیمی هستید؟
‫آره، می شه گفت.
‫- حرف هاش رو بهت می زنه؟ ‫- بعضی وقت ها.
‫حرف های دلش رو؟
‫خب، منظورم اینه که...
‫- فکر می کنی اون... ‫- فکر می کنی زیاد توی اسکس بمونه؟
‫نمی دونم.
‫از الآن کورا هرکاری دلش بخواد می کنه.
‫- که این طور؟ ‫- مطمئنم خودتون هم همین طوری هستی، دکتر گرت.
‫کجا پیداش کردی؟
‫بیرون بود. می تونم نگهش دارم؟
‫تا وقتی که صاحبـش رو پیدا کنیم.
‫دیگه چی دیدی؟
‫کلی آدم که مشکی پوشیده بودن.
‫- هنری. ‫- شنیدی چی دارن می گن؟
‫نه.
‫که گریسی بابت گناه هانش مرده.
‫نه، هنری، نه. اون غرق شده، باشه؟
‫یه تصادف بوده. یه تصادف غم انگیز.
‫حالا دیگه خدا مواظبشه.
‫همون طور که ما باید مواظب نائومی باشیم.
‫چیکار می تونم برات بکنم؟
‫می خوای برات بخونم؟
‫- بذار برات بخونم. ‫- باشه.
‫متأسفم.
‫چرا هنوز اینجاست؟
‫خانم سی بورن.
‫- کورا. ‫- فقط اومدم ادای احترام کنم.
‫اگه کسی رو ناراحت کردم، متأسفم.
‫من و استلا، ما... فکر نمی کردیم برگردی.
‫خب، گفتم شاید بتونم کمکی کنم. ‫صدای عقل و منطق باشم.
‫- چه طوری؟ ‫- خب، می تونم یه چیزهایی رو توضیح بدم.
‫نه، تو به خاطر افعیت اومدی.
‫باید برم. ‫فرانکی داره چمدونش رو باز می کنه.
‫باهات میام.
‫من نیومدم دردسر درست کنم، ویل.
‫ولی می خوای توی مسائل سرک بکشی، سئوال بپرسی.
‫دوست دارم.
‫مردم ترسیدن. باید مواظب باشی.
‫آره، حتماً.
‫ولی استلا خیلی از دیدنت خوشحال می شه.
‫وقتی مستقر شدی، میای خونه امون؟
‫خوشحال می شم.
‫امیدوارم مخالف اومدنم به اینجا نباشی.
‫خب، تو داری برای فهمیدن تلاش می کنی، ‫که واقعیت رو پیدا کنی.
‫من با این موافقم.
‫خدمتکارتون هنوز بیداره ‫که بهتون رسیدگی کنه؟
‫من خودم خدمتکارم.
‫- البته، چقدر احمقـم... ‫- سر به سرت میذارم، اسپنسر.
‫مارین، چی شده؟
‫یه انفجار توی انبار اسلحه.
‫فکر کنم یکی از قربانی ها ‫پارگی پریکارد داره.
‫- جوونـه؟ ‫- آره و قوی با هیکلی متناسب.
‫پس بیا بریم.
‫دوباره شروع شد.
‫می تونم یه درخواست کنم؟
‫حالش خوب میشه، دکتر. ‫ببینین، خون خیلی کم اومده.
‫
‫فکر کنم توی کیسه ی دور قلب ‫برادرتون یه پارگی هست.
‫داره خون ریزی می کنه...
‫از داخل. ‫و به سرعت.
‫باید سریع جراحیـش کنیم.
‫قلبـش رو؟ ‫خطرناک نیست؟
‫باید صادق باشم. آخرین باری ‫که امتحان کردم، شکست خوردم.
‫ولی توی علم پزشکی، ‫همیشه یه اولین باری هست.
‫و اگه جراحی نکنیم، برادرتون ‫تا صبح فوت می کنه.
‫این تنها امیدشـه.
‫ماسک رو آماده کن.
‫باید بیرون منتظر بمونین. ‫دوستم همراهیتون می کنه.
‫لطفاً، تمام تلاشـتون رو بکنین.
‫زودباش.
‫زیباست.
‫خانواده یا کسی هست که ‫ بهش خبر بدم؟
‫من و نِو پارسال از هند اومدیم.
‫کسی رو اینجا نداریم.
‫واسه چی اومدین لندن؟
‫با یه خانواده ی انگلیسی اومدیم.
‫من دایه شون بودم و نِو معلمشون.
‫ولی وقتی رسیدیم، ‫نظرشون عوض شد.
‫بیرونـمون کردن.
‫متاسفم.
‫قیچی.
‫گیره.
‫آماده ای؟
‫سوزن.
‫گاز استریل.
‫قیچی.
‫پارگی بسته شد...فعلاً. ‫بیا سینه ش رو ببندیم.
‫باید صبرکنیم تا بهوش بیاد.
‫حتماً پارگی دوباره باز شده.
‫بهش زمان بده.
‫داره بهوش میاد.
‫لوک.
‫خیلی خوب پیش رفت. ‫همه چی خوبـه. فقط آروم باش.
‫سلام، نِو.
‫من الان دم کلیسای سنت پاول بودم،
‫داشتم فکر می کردم ‫چطوری گنبدش سرجاش مونده.
‫اگه اجازه بدین، ‫باید آقای گرت رو پیدا کنم.
‫لوک؟
‫لوک.
‫داری چیکار می کنی؟
‫فکر می کردم می تونم... ‫هیچوقت مطمئن نبودم.
‫یه لحظه هم تردید نداشتم.
‫بفرمایین تو.
‫اینارو براتون آوردم.
‫ممنون.
‫ببخشید اگه دیروز مزاحم شدم. ‫فقط میخواستم تسلیت بگم.
‫کلبه ی بغلی رو اجاره کردم، ‫پس اگه کمکی خواستین، درخدمتم.
‫خیلی بهتون تسلیت میگم.
‫همسر منم اخیراً فوت کرده، ولی...
‫از دست دادن فرزند...
‫حق با توئه. طبیعی نیست.
‫- فکر می کنی یه موجودی اون بیرونـه؟ ‫- فکر می کنم بهتره بری.
‫اون مرغی که پسرتون گرفته... ‫مال کراکنل پیره.
‫اون بیرون، توی مرداب.
‫ممنون.
‫- عصر بخیر، خانم سی بورن. ‫- سلام.
‫- با کراکنل چیکار دارین؟ ‫- مرغـش پیش ماست.
‫مواظب باشین.
‫منظورت چیـه؟
‫اون کلیسا نمیره.
‫ما هم کلیسا نمی ریم.
‫سلام.
‫آقای کراکنل؟
‫تازه واردهای عشق افعی.
‫و اون مرغ منـه.
‫متاسفم. امیدوارم فکر نکرده باشین ‫که دزدیده شده.
‫توسط یه هیولا؟
‫باور دارین یه موجودی اون بیرونـه؟
‫واسه من از باور داشتن گذشته.
‫- بذارش توی مرغدونی. ‫- مدرک داری؟
‫منظورم اینـه که، ‫اگه به خدا ایمان نداری،
‫نمی تونی به شیطان هم ‫ایمان داشته باشی.
‫پس فکر می کنی چه اتفاقی ‫برای گریسی بنکس افتاده؟
‫هر سال یه سری آدم ‫توب مرداب می میرن.
‫توی جزر و مدش گیر میفتن.
‫تاحالا چیز غیرعادی دیدین؟ ‫یه موجود دریایی؟
‫نه هنوز. مارماهی و فک دیدم.
‫ولی هیولا ندیدم.
‫ببخشید، آقای کراکنل.
‫اسمـشون چیـه؟
‫گاگ و مگاگ.
‫شوخی خودمـه.
‫میخوای بهشون غذا بدی پسرجون؟
‫بفرما.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫میتونم یه چیزی بهتون بگم، پدر؟
‫معلومه که میتونی.
‫من افعی رو دیدم.
‫مطمئنی؟
‫حالا شب ها هم می بینمـش.
‫توی سایه ها، انگار منتظرمه.
‫- نه، نائومی. ‫- می بینم.
‫می تونم حسـش کنم.
‫فقط اینکه...
‫شب ها اجازه میدیم ‫ترس ها بهمون غلبه کنن.
‫- سلام، استلا. ‫- سلام.
‫سلام.
‫چقدر از دیدنـت خوشحالـم.
‫حالـتون چطوره؟ ‫بچه ها چطورن؟
‫هنوز یکم بی قرارن.
‫بیاین تو.
‫کورا. فرانکی.
‫چیکار می کنین؟
‫- کار علمی، خیلی احمقانه ست. ‫- حداقل میتونین انجامش بدین.
‫دخترها کارای علمی انجام نمیدن؟
‫همه مون به علم نیاز داریم، ‫تا به فهمیدن دنیا کمکمون کنه.
‫می تونی یه درس بهمون بدی؟ ‫به همه بگی چرا اینجایی؟
‫خیلی خوشحال میشم. ‫می تونم فسیل هامو بیارم.
‫- اگه به نظرت فکر خوبیـه. ‫- چرا که نه.
‫- از ویل میخوام که ترتیبـشو بده. ‫- ویل کجاست، راستی؟
‫توی اتاق مطالعه ش.
‫میرم سلام کنم.
‫خانم سی بورن.
‫کورا، من...
‫فکر نمی کردم یه کشیش محلی ‫انقدر کتاب خون باشه.
‫چه فقدان قدرت تخیل عجیبی.
‫اینجا چیکار می کنی، ویل؟
‫منظورت چیـه؟
‫مردی مثل تو، اینجا توی ‫مرداب چیکار می کنه.
‫منم میتونم همین سوال رو ازت بپرسم.
‫ببین موقع پیاده روی صبح گاهیـم ‫چی پیدا کردم.
‫فکر نمی کردم اهل کلکسیون ‫جمع کردن باشی.
‫خب، تو بهم یاد دادی علاوه بر آسمون ‫به زمین هم نگاه کنم.
‫این چیـه؟ هیچ ایده ای داری؟
‫یه جور خرچنگ دریاییـه.
‫«هوپلوپاریا» ‫کجا پیداش کردی؟
‫بالای صخره، توی روستای سنت اوسیث ‫می تونم یه روز نشونـت بدم.
‫ممنون.
‫نگهش دار.
‫یکم دیگه بهتون ملحق میشم، ‫فقط...
‫اون یکی چیـه؟
‫رنگ عجیبی داره، نه؟
‫داریم گنج هامون رو باهم ‫ به اشتراک میذاریم.
‫اگه اشکالی نداره؟
‫معلومه که نداره.
‫کنار رودخونه ی تایمز پیداش کردم.
‫واقعاً؟ فکر کنم اینو بیش تر ‫از همه دوست دارم.
‫مارتا کی برمیگرده؟
‫به زودی، امیدوارم.
‫«آقای لوک گرت اولین
‫- جراحی پریکارد رو انجام داده.» ‫- خودمون میدونیم.
‫«توی بیمارستان بارای لندن.
‫جراحی زندگی بخش آقای گرت، ‫که شاید بعضی ها بگن معجزه آسا...»
‫- معجزه آسا؟ ‫- ساکت شو، گرت.
‫شاهکار جراحی نباید دست کم گرفته شه.
‫ممکنه نه تنها باعث گسترش ‫مرزهای علم پزشکی شه...»
‫اینجا چیکار می کنی؟ ‫نکه از دیدنـت خوشحال نشده باشم.
‫خب، دکتر گرت شاید ‫یه معجزه کرده باشه.
‫شاید اصلاً خود عیسی مسیح باشه،
‫ولی مریضی رو نشونم بده ‫که بتونه بدون غذای خوب زنده بمونه.
‫همراهت میام.
‫همه افتخارات نسیب آقای گرت شده. ‫رسیدگی به مریض افتاده گردن من.
‫خیلی بهتر به نظر میای.
‫ممنون، دکتر.
‫باید از آقای گرت تشکر کنی، ‫اگه یه روزی دیدیش.
‫می تونم یه نگاه سریع ‫به جای زخم بندازم؟
‫- ممنون. ‫- به هرحال باید پخت و پز می کردم.
‫خیلی لطف کردی.
‫منم وقتی همسن تو بودم ‫برادرم مریض شد. خیلی سختـه.
‫پدر و مادر تو هم نبودن؟
‫اشکال نداره. خیلی سال گذشته، ‫مال 10 سال پیشـه.
‫- الان حال برادرت خوبـه؟ ‫- نه، تیفوس داشت، اون هیچوقت...
‫خیلی متاسفم.
‫خیلی جاها خوش شانس بودم.
‫الان شغل و خونه ی خوبی دارم.
‫فکر می کردم از فکر خونه رفتن ‫خوشحال تر شه.
‫وقتی که بهش کلی دارو دادی ‫و اصرار داشتی یه ماه استراحت کنه؟
‫حداقل یه ماه.
‫پس چطوری پول اجاره شون رو بدن؟
‫فکر می کنی بندازنشون بیرون؟
‫معلومه که نه، صبح دوشنبه ‫دوباره شروع می کنه به جمع کردن باروت.
‫نه، نه، مارتا. ‫این فرآیند بهبودش رو به خطر میندازه.
‫باید بهش گفته بشه.
‫چی؟ که درهرصورت بازنده ست؟ ‫من بهش بگم یا تو میگی؟
‫فکر کنم اگه از فرصت هام استفاده کرده بودم،
‫الان عضو پارلمان بودم و داشتم درمورد ‫مسئله ی حقوقی جزئی مناظره می کردم.
‫اما واقعاً ترجیح میدم وقتم رو صرف
‫هدایت کراکنل به سمت خدایی که ‫هیچوقت تنهاش نذاشته، کنم.
‫یا...
‫چیزی که واقعاً میخواستم یه هدف بود، ‫نه یه موفقیت.
‫متوجه تفاوتش میشی؟
‫و درضمن،
‫اینجوری با استلا برابر میشم.
‫همین اطراف بود.
‫به نظر میاد موقع زلزله ‫اینجا یه رانش زمین داشته.
‫آره، کل منطقه بدجور آسیب دید.
‫با چندتا ابزار برمی گردم.
‫دنبال چی می گردی؟
‫یه ارتباط محسوس با گذشته مون.
‫با موجوداتی که قبل از ما اینجا بودن.
‫با چیزی که فکر می کنی اون بیرونـه.
‫شاید.
‫ولی یه فسیل مرده چطوری میتونه ‫وجود یه موجود زنده رو ثابت کنه؟
‫نمی تونه. اما شاید یه نشونه هایی ‫بهمون بده، یه سرنخ هایی.
‫واقعاً به این باور داری؟
‫فکر کنم باور دارم.
‫هیچوقت تفاوت بین فکر کردن ‫و باور داشتن رو نفهمیدم.
‫شاید یه روزی بتونی یادم بدی.
‫فکر می کردم مدرک محکم رو به ‫فرضیات ترجیح میدی.
‫علم هم مثل الهیاتِ تو ‫به رویاپردازی نیاز داره.
‫کورکورانه دنبال چیزی گشتن، ‫از جهل به آگاهی رسیدن.
‫ایمان.
‫فکر می کنی افعی وجود داره؟
‫نمیدونم، فرانکی.
‫فکر نکنم هنوز جواب همه ی ‫سوال هارو داشته باشیم.
‫ولی به شوهرم نگو.
‫می تونم راز نگه دارم.
‫منم همین طور.
‫دارن صدف صید می کنن.
‫منم وقتی بچه بودم صید می کردم.
‫فکر می کردم دختر شهرنشینی بودی.
‫نه، تا 16 سالگی کنار دریا ‫زندگی می کردم.
‫پدرم منو آورد لندن، ‫تا با همسرم آشنا شم.
‫متاسفم. ‫حتماً دلت براش تنگ شده.
‫اولین چیزی که وقتی بیای خونه م ‫به چشمت میخوره...
‫یه گلدون به سبک کینتسوگی ژاپنـه.
‫یه جور سفالگریـه که چیزی که شکسته ‫رو با طلا بهم می چسبونن.
‫زیباست.
‫وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم ‫مایکل بهم هدیه داد.
‫بهم گفت میخواد منو بشکونه ‫و با طلا تعمیرم کنه.
‫بهت صدمه زد؟
‫اونجارو ببین.
‫یکم با منطقه ی نایتسبریج متفاوتـه، نه؟
‫- سلام، ممنون که اومدین. ‫- خواهش می کنم.
‫از دیدنـت خوشحالـم.
‫- مریض چطوره؟ ‫- بهتره.
‫همون طور که گفتین ‫هر روز زخمش رو تمیز می کنم.
‫درد نداری؟
‫فقط وقتی نفس می کشم.
‫خیلی خوب.
‫ممنون.
‫مخلوط افیون. ‫پولی بابتـش نمی گیرم.
‫ممنون.
‫اگه قول بدی برنگردی سرکار.
‫شغلـم رو از دست دادم.
‫اوضاع مالی چطوره؟
‫یه جوری سر می کنیم.
‫تا دوره ی نقاهت رو بگذرونی ‫پول اجاره تون رو میدم.
‫کمک درجه یکی به علم پزشکی کردی.
‫- حداقل کاریـه که می تونیم در ازاش بکنیم. ‫- جون برادرم رو نجات دادین.
‫لطفاً.
‫ما صدقه نمی خوایم.
‫من و نِو تحصیل کرده ایم، ‫قبلاً از پس مشکلاتمـون برمیومدیم.
‫- میدونم، این یه قرضـه تا... ‫- تا چی؟
‫توی این محله ی کثیف گیر افتادیم، ‫جعبه کبریت و باروت درست می کنیم.
‫- متوجه اوضاع نیستی؟ ‫- هستم.
‫- واسه همین سوسیالیست شدم. ‫- آدم های آشوبگر.
‫گاهی برای ایجاد تغییر ‫باید آشوب درست کنی.
‫تموم شد، همه چی خوبـه. ‫مخلوط افیون باید دردش رو کم کنه.
‫بازم ممنون، دکتر.
‫به یکی از جلسه ها بیا. ‫ازت استقبال میشه.
‫موفق باشی.
‫به کمکـت نیاز دارم، اسپنسر. ‫کمک کن اوضاع رو تغییر بدم.
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫میتونی با چارلز امبروس حرف بزنی. ‫هیچوقت منو جدی نمی گیره.
‫و دقیقاً چی بهش بگم؟
‫مردم خونه های تمیز، ‫با قیمت مناسب نیاز دارن.
‫باید امبروس رو متقاعد کنیم خونه های ‫سازمانی رو توی پارلمان مطرح کنه.
‫گمونم میتونم براش نامه بنویسم. ‫چیزی که دیدم رو براش بگم.
‫بذار بهت پیش نویس بدم، ‫که بتونی همه ی اطلاعات رو بگنجونی.
‫یا میتونیم برای ناهار قرار بذاریم. ‫و نامه رو باهم بنویسیم.
‫«آقای امبروس عزیز، ‫امیدوارم پوزش منو بابت این نامه بپذیرین،
‫اخیراً این فرصت رو داشتم که
‫درمورد وضعیت مسکن در حوزه ی ‫انتخاباتی شما اطلاعاتی کسب کنم.
‫و به نظرم حالا، که داریم به قرن بیستم ‫نزدیک میشیم، وقت تغییر فرارسیده.»
‫ایستگاه کولچستر!
‫مارتا.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫خب، منم از دیدنـت خوشحالم، ‫توی شهر بودم، رفته بودم کتابخونه.
‫- فرانکی کجاست؟ ‫- با استلاست.
‫بیا، بذار این رو ازت بگیرم. ‫خیلی چیزها باید بهت بگم.
‫- منم همین طور. ‫- و نمی تونم صبر کنم تا کلبه رو نشونـت بدم.
‫اینجاست.
‫دوست داشتنیه.
‫ویل هم اینجاست.
‫سلام.
‫سلام، کورا.
‫همین حالا کتابخونه بودم. ‫اون یه سراب نبود، بهش می گن...
‫- فاتا مورگانا بود. ‫- از کجا مید ونی؟
‫توی یکی از کتاب هام بود.
‫آنجلوچی یکی از این ها رو ایتالیا توی تنگه ی مسینا دیده.
‫نگاه کن
‫پس وقتی نوع خاصی از هوای سرد و گرم ‫باهم مخلوط می شه، یه لنز بازشکن ایجاد می شه.
‫پس اجسام توی آب جابجا یا کج و معوج به نظر میان.
‫- خودم کلبه رو می گردم پس. ‫- 1دقیقه طول می کشه.
‫شگفتی های علم.
‫اما هنوز متقاعد نشدم.
‫چرا؟
‫نمی دونم.
‫تو و من، فکر کردیم یه قایق تو آسمون دیدیم.
‫و نائومی فکر می کنه توی آب یه افعی دیده.
‫نمی دونم.
‫نظر استلا چیـه؟
‫بهش نگفتم.
‫باید برم تو. با مارتا آشتی کنم.
‫کورا.
‫فکر می کنی اینجا اتفاقات عجیبی درجریانه؟
‫معلومه که نه.
‫- متیو. ‫- حصار کشی تموم شد.
‫- حالا نگهبانی شبانه رو شروع می کنم. ‫- چی؟ متیو.
‫توی ساحل آتش روشن کنیم. امشب ‫من نگهبانی می دم، بعداً شیفت بندی می کنم.
‫و اگه ببینمش...
‫چیکار می کنی؟ با چوب بلوط ‫شکارش می کنی؟
‫تا خشکی باهاش کشتی می گیری؟
‫برمی گردم روستا، زنگ هشدارو می زنم.
‫متوجه نیستی؟ بچه ها، هممون، ‫به یه حس اطمینانی احتیاج داریم.
‫درسته.
‫- شاید یه چیزهایی باید براشون شفاف شه. ‫- منظورت چیه؟
‫دوست من، خانم سی بورن، یه طبیعت شناسه.
‫و پیشنهاد داد بیاد مدرسه تا با بچه ها حرف بزنه.
‫که این طور.
‫مطمئنم ازش استقبال می کنی.
‫ازم می خوای چیکار کنم؟
‫شورای روستار رو خبر کن.
‫محاله، جلسه فقط باعث ایجاد وحشت بیش تر می شه.
‫پس به روش خودت انجامش بده. ‫و به اهریمن اجازه ی ورود بده.
‫فرانکی، 10دقیقه.
‫باشه.
‫کورا فسیل هاش رو آورده.
‫چی شده؟
‫دیشب یه مرغ دریایی اومد توی خونه.
‫بهت قول می دم که این یه نشونه ست.
‫- چیزی نیست، نگران نباش. ‫- افعی داره میاد سراغ من.
‫کورا همه چیز رو توضیح می ده.
‫بقایای موجودات باستانی توی ‫گِل و لای پیرامونمون دفن شده.
‫موجوداتی که خداوند هزاران سال پیش ‫توی کره ی زمین قرار داده.
‫خب، موجوداتی که به اعتقاد من ‫به مرور زمان تکامل پیدا کردن.
‫یعنی هزاران سال دیگه مردم بقایای افعی رو
‫- پیدا می کنن؟ ‫- سئوال احمقانه نپرس، ساکت باش!
‫نه، سئوال خوبیه.
‫یعنی می گی ممکنه واقعی باشه؟
‫آره. اگه یه فسیل زنده باشه.
‫فسیل زنده؟ پس چرا من تا حالا ‫همچین چیزی نشنیدم؟
‫خب، نمی دونم.
‫این یه تئوری معروفـه که میگه بعضی ‫حیوانات ممکنه از تکامل فرار کرده باشن.
‫پس افعی وجود داره؟
‫آروم باشین، بچه ها.
‫- منظور خانم سی بورن این نیست. ‫- نه، نه، من فقط دارم می گم...
‫افعی وجود داره یا نداره؟
‫فقط واقعیت رو بهم بگو.
‫خب، من برای فهمیدن همین اینجا هستم.
‫واقعیت اینه که، من واقعاً نمی دونم.
‫افعی داره میاد سراغـمون.
‫- افعی داره میاد سراغـمون. ‫- نه، منظور من این نبود.
‫- افعی داره میاد... افعی! ‫- منظور من این نبود.
‫- جیکوب، مارک، تمومش کنید! ‫- افعی!
‫- صبر کن، تو ترسیدی؟ ‫- بس کنید، خوش گذرونی هاتون رو کردید!
‫بچه ها، کافیه!
‫تمومش کنید، خفه شید!
‫- نائومی. ‫- نائومی، خودت رو جمع و جور...
‫کار اون بود.
‫کار اون بود!
‫- کار اون بود! ‫- روث، بشین!
‫کار اون بود. کار اون بود! ‫کار اون بود. کار اون بود!
‫الیزابت داری چیکار می کنی؟ بشین!
‫- کار اون بود! ‫- مارک، چیکار می کنی؟
‫- داره بهم آسیب می زنه! ‫- داره بهم آسیب می زنه!
‫بشین!
‫جو، نکن. ‫لطفاً، لطفاً!
‫لطفاً. بهش ملحق نشو. ‫لطفاً.
‫جان، برو دنبال خواهرت.
‫نائومی؟ ‫نائومی!
‫نائومی، لطفاً!
‫فرانکی؟
‫جو؟