‫هه هه! ‫تقریبا تو مشتم بود.
‫اوه...
‫حالا گوش کن، رفیق.
‫در مورد فردا، باشه؟
‫کل خرج و مخارج به عهده توئه.
‫نذار دختره هیچ خرجی بکنه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫- نمی تونم این کار رو بکنم. ‫- چرا؟
‫پول این کارها رو ندارم.
‫اوه!
‫- بگیر. ‫- آره، نه، نه، نه.
‫آره، آره، آره. ‫نه، نه، نه.
‫چون با هم رفیقیم، باشه؟
‫و... دوست ها هم برای همدیگه همین کار رو می کنن.
‫تو مرد خوبی هستی.
‫این خیلی مشکله
‫اینی که گفتی اگه جزو یکی از برگه های امتحانیت نیست،
‫ساکت شو و تمرکز کن تا بتونم ازت امتحان بگیرم.
‫نیومدم اینجا که فقط گلن چیپس منو بخوره.
‫اوه! بنی داکز دیگه آخه چه جور ‫اسم مزخرفیه برای یه جنایتکار؟
‫مگه نه؟
‫انگار اسم یه شخصیت کارتونیه.
‫شاید به خاطر این جنایتکار شده
‫چون مردم اسمش رو مسخره می کردن،
‫باید به خودش ثابت می کرده آدم سفت و سختیه.
‫خب، خیلی سخت داره تلاش می کنه.
‫یه 10پوندی بهم قرض می دی، هری؟
‫هفته دیگه بهت پس می دم.
‫به خاطرِ یه اسبه اطلاعات موثقی شنیدم.
‫به معنای واقعی قراره بقیه اسب ها رو بزنه بکشه.
‫به معنای واقعی که نه.
‫- اوه، قسم می خورم، می کشه. ‫- چی؟
‫مثلا می خواد روی همشون مسلسل بگیره اون ها رو بکشه؟
‫چه طوری می خواد با سُم ماشه رو بکشه؟
‫چی می گی بابا؟
‫اوه، از امیلی برانته بیزارم! هری!
‫اولین نفری نیستی که ازش متنفری، ‫و آخرین نفر هم نخواهی بود،
‫اما این امتحان مثل آب خوردنه!
‫گوش کن...
‫من می تونستم یه اسب سوار حرفه ای بشم، می دونید؟
‫یه بار با "فرانکی دتوری" دیدار کردم.
‫رو کرد بهم گفت: «گلن، خدا رو شکر که
‫یه شغل دیگه رو انتخاب کردی،
‫چون اگه قرار بود با امثال تو رقابت کنم
‫مثل امروز نمی تونستم برنده بشم.»
‫اگه بهت یه 10پوندی بدم، لال می شی؟
‫آره، باشه.
‫خب، فرگوس، از پسش بر می آییم.
‫حالا تمرکزت رو بذار روی اون قسمت.
‫کمک!
‫یالا! یالا! ‫
‫چارلی؟
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫برو برچسب ها رو بررسی کن.
‫محدوده جستجوی استاندارد 6متره.
‫یه نفر رو توی اون آب پیدا کردیم.
‫- کارت شناسایی داره؟ ‫- کیف پولش، قربان.
‫- سؤال دیگه ای هم هست، قربان؟ ‫- همین.
‫مرسی.
‫حالت خوبه؟
‫بهتر از اونم.
‫مطمئنم قبلا دیدمش.
‫اما نمی دونم کجا.
‫اسمش جانی اُتوله. آشناست؟
‫زنش دیروز گزارش داده گم شده.
‫جسد رو بهش نشون می دیم تا شناساییش کنه تا مطمئن بشیم.
‫به نظرم چند روزی می شه تو آب مونده.
‫خودکشی کرده، مگه نه؟
‫اوه، تا گزارش نیاد، نمی دونیم.
‫من تو آبریستویث یه عمو دارم که این کار رو کرده.
‫بهترین کت شلوارش رو پوشید، ‫و خودش رو از بلندی پرت کرد پایین.
‫فکر کرد زن عمو گوئنیسم
‫داشته با پستچی ‫بهش بی وفایی میکرده.
‫نکته خنده دار این بود که ‫با همه دوست بود جز با پستچی.
‫چرا خنده دار بود؟
‫وقتی پرید روی سر پستچی پرید.
‫تو حالت خوبه، پسرم؟
‫آره، آره.
‫رسما دیوانه شدم، اما... اما آره.
‫سلام، جیکوب هستم.
‫لطفا پیغام بگذارید.
‫می دونم انجامش دشوار بوده، خانم اُتول.
‫کمک زیادی کردین.
‫مطمئن هستید کسی نیست زنگ بزنم بیاد پیشتون؟
‫نه، نه، مرسی.
‫خیلی مهربان بودید.
‫جما شما رو می رسونه خونه.
‫باهاتون تماس می گیرم.
‫- چارلی، چارلی! ‫- مادر، مادر!
‫ببین، نمی تونم وایستم. با جوخه جلسه دارم.
‫می شناسمش کیه. منظورم اون آقای مُرده ست.
‫خودمون هم می دونیم کیه. جان اُتول.
‫الآن از مرده شورخانه برگشتم. اون همسرش بود.
‫داری می گی اون شناساییش کرد؟
‫آره، کرد. الآن واقعا باید برم...
‫نه، نه، نه!
‫غیر ممکنه اون جان اُتول بوده باشه!
‫آقای توی رودخونه اسمش ‫جیکوب بکلاف بوده.
‫دو-سه هفته پیش داشت
‫اینا رو خونه به خونه ‫تحویل میداد.
‫باهاش یه گپی زدم.
‫ازم پرسید شغل خرده کاری ‫سراغ دارم یا نه.
‫گفتم سراغ ندارم ‫ولی یادم میمونه.
‫اونم شماره موبایلش رو ‫پشت این نوشت.
‫بهش زنگ زدم. ‫مستقیم رفت روی پیغامگیر.
‫لهستانی بود.
‫وقتی از رودخونه بیرونش آوردیم ‫چهره اش خیلی فرق داشت.
‫- منظورت اینه، نمُرده؟ ‫- اوه، لوس بازی درنیار.
‫یعنی لباس ورزشی نپوشیده بود.
‫منظورم اینه، ولی از ‫کفش هاش یادم اومد.
‫از اون بنجل ها بود.
‫قطعا اون کفش ها به ‫اون کت و شلوار نمیخوردن،
‫و قطعا به لباس ورزشی هم ‫نمیخوردن.
‫همسرش شناساییش کرده.
‫خب، مشخصه که ‫دستشون تو یه کاسه ست.
‫کاش میدونستم مادرم کلومبوئه...
‫تو چه کاسه ای؟
‫هر کاری که تو سرشون دارن،
‫ولی اون جان اُتول نبود.
‫زنش وقتی داشت شناساییش ‫میکرد کنارش بودم.
‫دروغ نمیگفت.
‫خب، مشخصه که داشته میگفته!
‫چیزی هست که بهم نمیگی؟
‫چون داری اون ‫کارو میکنی، میدونی،
‫فَکت رو تکون میدی.
‫داری چی رو میگی؟
‫مثل قدیما که ‫می اومدم تو اتاقت،
‫تظاهر میکردی ‫داری درس میخونی.
‫یا خدا، هری!
‫برو خونه!
‫چارلی گفت همسرش ‫شناساییش کرده، جیکوب نیست.
‫خب، شاید داری اشتباه میکنی.
‫- احتمالش بیشتره که زنه داره دروغ میگه. ‫- اوه، البته که اینطوره.
‫و زنه چرا باید دروغ بگه؟
‫اوه، نمیدونم. ‫کلاهبرداری از بیمه یا همچین چیزی.
‫بگذریم، بحث این کافیه.
‫باید راجع به ‫«بلندی های بادگیر» صحبت بکنیم.
‫اوه، باید بکنیم؟
‫ترجیح میدم راجع به ‫آدم های مُرده صحبت کنم.
‫منظورم اینه «بلندی های بادگیر»... ‫خیلی کسل کننده ست.
‫کسل کننده؟
‫اوه، خدای من، مگه ‫به اون بخش نرسیدی
‫که هیتکلیف قبر کتی رو میکّنه
‫تا بتونه جسدش رو بغل کنه؟
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- اصلا هم شوخی ندارم.
‫حدس میزنن برانته ها ‫دخترهای پاکی بودن،
‫ولی شور و شوقی که توی نوشته هاشون دارن، ‫عشق مهارنشدنی شون...
‫آره، یه کم ترسناکه.
‫این نیاز که میخوان برای ‫بار آخر یه نفر رو بغل کنن.
‫تقریباً ذاتیه.
‫و ظلم توی اون کتاب.
‫من همیشه فکر میکردم ‫هیتکلیف بچه ناتنی اِرنشوئه.
‫و فقط به خاطر این گفت ‫یتیمه تا اعصبابش رو خرد کنه.
‫اون تیکه اش که از قبر ‫میکشش بیرون رو یه نگاهی میکنم.
‫«بلندی های بادگیر» ‫با «مردگان متحرک» برخورد میکنه،
‫مگه نه، هری؟
‫مینسیمیت!
‫عملیات مینسیمیت!
‫یه علمیات اطلاعاتی ‫نظامی بریتانیایی
‫در جنگ جهانی دوم بود.
‫آره.
‫ارتش یه ولگرد پیدا کرد
‫که به خاطر مسمومیت با موش ‫یا همچین چیزی مُرده بود.
‫لباس یه مأمور رو تنش کردن،
‫بعد در ساحل اسپانیا
‫با یه کیف که به دستش ‫زنجیر شده بود ولش کردن.
‫وقتی آلمانی ها گرفتنش، ‫فکر کردن نقشه های
‫پیاده سازی نیروهای متحد ‫یه جا تو اروپا رو گیر آوردن.
‫ولی اطلاعات توی کیف ‫طعمه بود.
‫نیروهای متحد یه جا دیگه رفتن. ‫کاملا نازی ها رو گول زدن.
‫نکته اش چیه؟
‫اگه جان اُتول بخواد که دنیا
‫باور کنه کنه به یه دلیلی مُرده چی.
‫شاید یه کلاهبرداری از بیمه نباشه.
‫شاید یه نفر دنبالشه.
‫پول بدهکاره. ‫میتونه هرچیزی باشه.
‫ولی بعدش با ‫جیکوب آشنا میشه.
‫خب.
‫- چطوری؟ ‫- نمیدونم.
‫شاید جیکوب در خونه شون رفته، ‫همونطور که در خونه من اومد،
‫و... اینقدر شبیه همدیگه ان که
‫متوجه میشه که جیکوب ‫میتونه راه آزادیش باشه.
‫علی الخصوص بعد از ‫چند روز توی رودخونه موندن.
‫دقیقا!
‫و... با تابوت بسته
‫و فقط همسرش دیده اش.
‫و از قبل تثبیت کردیم که ‫دستش باهاش تو یه کاسه ست.
‫نه، مطمئن نیستم که ما ‫تثبیتش کرده باشیم.
‫تو اینو گفتی.
‫فردا باید یه سری ‫به بیوه شادکام بزنیم،
‫تا ادای احترام کنیم.
‫- نمیدونیم خونه اش کجاست. ‫- من میدونم.
‫از گواهینامه اش توی پاستگاه.
‫ایوالله.
‫خدا کنه منو یادش نباشه.
‫چی؟
‫توی پاستگاه "گاردا" ‫از کنار هم رد شدیم.
‫خیلی مختصر.
‫الان میگی!
‫بله؟
‫خانم اُتول؟
‫ببخشید سرزده اومدیم،
‫ولی وقتی همسرتون ‫پیدا شد منم اونجا بودم،
‫و... میخواستم... اوه...
‫- وای. اوه... ‫- ببخشید.
‫فقط میخواد ببینه ‫حالتون خوبه یا نه.
‫ممکنه بشینه؟
‫الان میخواستم برم بیرون.
‫بخاطر سنش حالش بد میشه.
‫پس فقط یه لحظه.
‫ممنون. ‫اوه، ممنون.
‫خیلی خب، برو، مامان بزرگ. ‫برو بریم.
‫نمیتونستم یه لحظه ‫هم بهت فکر نکنم!
‫- اوه... ‫- ممنون بابت کاری که کردی.
‫همه خیلی لطف داشتن.
‫تاحالا همدیگه رو دیدیم؟
‫اوه، نه، عزیزم، نه...
‫من شوهرتون رو نمیشناختم.
‫فقط...
‫فقط فکر کردم ‫چون اونجا بودم،
‫اگه حرف هات رو ‫باهام بزنی کمکت کنه.
‫اوه، نه، فکر نمیکنم.
‫اوه، نه، نه.
‫نه، نمیخوام مزاحمت بشم.
‫ببخشید بابتش.
‫یه لیوان آب میخوای، مامان بزرگ؟
‫اوه، بله، عزیزم.
‫ببخشید، اشکال نداره؟
‫نه، البته.
‫برو.
‫واقعا بابتش متأسفم.
‫وقتی بابابزرگم مُرد رو یادمه.
‫خدایا، افتضاح بود، میدونی؟
‫همه می اومدن پیشت، ‫و باید با همه حرف میزدی و اینکارها.
‫ولی مامان بزرگ من دیشب
‫اصلا نتونست بخوابه ‫فقط به شما فکر میکرد.
‫آره، مهربونیت رو میرسونه ‫که مراقبش هستی.
‫یه دختر همسن تو دارم.
‫اونم...
‫اوه، گندش بزنن. ‫ببخشید.
‫منظورم اینه، حتما با مرگ پدرش ‫ضربه سختی بهش خورده.
‫جان ناپدریش بود.
‫خب الان اینجاست؟
‫چطور؟
‫هیچی، میدونی؟
‫فقط شاید باهاش حرف بزنم، ‫اگه دلتون بخواد.
‫یه نفر همسنش باهاش ‫حرف بزنه خوبه.
‫اِما مدرسه شبانه روزی میره.
‫مدرسه شبانه روزی، خدایا. ‫عجب، حتما خیلی خرج داره.
‫منظورم اینه سخته آدم شریکش رو ‫از دست بده و قبض ها بمونه رو دستش،
‫ولی گمونم اگه بیمه ‫داشته باشی ممکنه...
‫گفتی اسمت چیه؟
‫گلن هستم.
‫مطمئنی نمیخوای یه لیوان ‫چایی برات بیارم،
‫یا چیز دیگه؟
‫باید برید.
‫الان دیگه حالم خیلی بهتره.
‫برات دعا میکنم، عزیزم.
‫خیلی بهترم.
‫اونجا خیلی ترسیده بودم. ‫نمیخواست باهامون صحبت کنه.
‫متوجه شدی حتی
‫یه عکس هم از شوهرش نبود؟
‫- و دخترش کجا بود؟ ‫-مدرسه شبانه روزی.
‫و ظاهرا جان ناپدریشه.
‫اوه، این اسمش رو توجیه میکنه...
‫اما هاردینگ، نه اُتول.
‫مدرسه شبانه روزی، ‫خیلی پرخرجه.
‫آره، یه عکس از عکسش گرفتم.
‫روی کتش چی نوشته؟
‫مدرسه سینت آلبینا.
‫یه مدرسه گرون قیمت تو ویکلوئه.
‫روی تمام شبکه های اجتماعی ‫صفحۀ عمومی داره.
‫عجب احمقی.
‫نه عکسی از مامانش گذاشته ‫نه ناپدریش.
‫اوه، بدجور عاشق هاکیه.
‫دربارۀ خودش ‫نقشه های بزرگ داره.
‫باید باهاش یه ‫صحبتی بکنیم.
‫بچه های 14 ساله راجع به ‫ناپدری شون خیلی وراجی میکنن.
‫اول بگو ببینم، گرسنه ته؟
‫آره.
‫باشه.
‫چیپس ندارن.
‫"داچ پوشتی" دارن.
‫یعنی ماهتاب جنگل.
‫آخرین بار که اینو خوردم،
‫یه دختر خیلی ریزه میزه بودم
‫همراه یه مرد جوان خیلی ‫خوشتیپ بودم.
‫ناهار میخواین؟
‫بله. دوتا کتلکت مرغ.
‫و با جیکوب بکلاف ‫هم کار دارم، لطفا.
‫جیکوب نداریم اینجا. ‫نوشیدنی هم میل دارین؟
‫جیکوب بکلاف اینجا کار نمیکنه؟ ‫عجیبه. خودش گفته بود.
‫خب، داشت کارت تون رو ‫خونه به خونه پخش میکنه.
‫ما اینکارو میسپریم به آژانس تبلیغاتی. ‫اینجا جیکوب نداریم.
‫چایی تون رو میارم.
‫من میرم آشپزخونه رو ‫یه سرک بکشم.
‫مطمئن بشو که اون مرد جوان ‫پشت کانتر تعقیبم نمیکنه.
‫جیکوب.
‫کاش بیشتر از اسم غذاها ‫زبان لهستانی بلد بودم.
‫نقشه «ب»... اما هاردینگ.
‫آره، و دقیقا چطوری ‫قراره به یه
‫دختر 14 ساله توی مدرسۀ ‫شبانه روزی نزدیک بشیم؟
‫لولا! تولدته!
‫علاقه داری فردا ‫باهام بیای خرید؟
‫میتونیم بریم شهر.
‫میتونم ناهار بخوریم، ‫یه کم خرید کنیم...
‫باید درسش رو بخونه.
‫یه نوشیدنی جدید اومده.
‫باشه، ولی کل روز آخه؟
‫ای داد بیداد!
‫مطمئنم حتی "کیم جونگ اون" ‫هم میذاره بچه های کرۀ شمالی
‫روز تولدشون استراحت کنن.
‫امتحان داره.
‫سال دیگه.
‫والدینی سختگیرانه ‫دلیل اصلی خودکشی
‫در نوجوان های مضطربه.
‫- هری. ‫- خدایا!
‫تنها چیزی که میگم اینه که باید ‫هر از چندگاهی یه استراحت بهش بدین.
‫وگرنه میره قرص میخوره ‫تا شب بیدار بمونه درس بخونه.
‫چیه؟ ‫فکر کردین این اتفاق نمی افته؟
‫فقط یه روزه دیگه.
‫میتونم یکشنبه جبرانش کنم.
‫اوه، گمونم یه روزه دیگه.
‫عالیه.
‫ساعت 10:00 میارمش خونه.
‫مطمئنی نمیخوای برسونمتون؟
‫اوه، چیزی مون نمیشه.
‫تو راه برگشت زنگ میزنیم.
‫- خدافظ دیگه! ‫- خدافظ، بابا!
‫به نظرت اگه وقت داشته ‫باشیم میتونیم بریم
‫گالری ملی؟
‫روبی و...
‫اوه، ایشون فرگوسه.
‫فرگوس، لولا.
‫خوبی؟
‫چرا اون تو بودی؟
‫اوه، اونجا؟
‫خب، مادربزرگت ‫خوشش نمیاد مردم
‫بدونن دوست سیاه پوست داره،
‫پس منو قایم میکنه.
‫عوضی!
‫خب، چیزی که دیروز ‫بهت گفتم رو کلک زدم.
‫ما بیرون نمیریم. ‫مأموریت داریم.
‫میخوایم بریم یه مدرسۀ ‫شبانه روزی نزدیک ویکلو.
‫اونجا یه دانش آموز به ‫اسم اِما هاردینگ هست.
‫چند روزه ناپدریش رو از رودخانه
‫بیرون کشیدن، ولی...
‫ولی اون نبوده.
‫یه مرد دیگه بود که ‫از قصدی شبیهش کرده بودن.
‫چی؟ چرا؟
‫اوه، همین رو میخوایم بفهمیم چرا.
‫پس باید بریم تو مدرسه،
‫و از اِما راجع به ‫ناپدریش بپرسم.
‫آره، و اینم عکسشه.
‫دیشب با رئیس صحبت کردم،
‫و گفتم ما هم توی ‫محدوده هستیم
‫و مایلیم از مدرسه بازدید کنیم.
‫پس میخوای اینقدر بگردم ‫تا این دختره رو پیدا کنم،
‫برم پیشش و راجع به ‫ناپدری به ظاهر مُرده اش
‫سوال جوابش کنم؟
‫البته که نه! ‫اینکار غیرممکنه.
‫کاشف به عمل اومده که ‫دختره کاپیتان تیم هاکیه.
‫پس به رئیس مدرسه گفتم ‫تو هم همۀ فکر و ذکرت هاکیه
‫و دوست داری با کاپیتان تیم ‫دیدار داشته باشی.
‫من هیچی دربارۀ هاکی نمیدونم.
‫من از پس اینکار برنمیام. ‫کارِ من نیست.
‫خب، خودت نباش. ‫نقش بازی کن.
‫من بهشون گفتم ‫للۀ تو هستم
‫و بهشون این حس رو دادم که ‫از یه خانواده معروفی.
‫ببین، این اِما عشقِ سلبریتی هاست، خب؟
‫تمام اینفلوئنسرهای ‫جهان رو فالو کرده.
‫کدوم خانواده؟
‫فکر کردیم جزو خانواده برد پیت
‫و آنجلینا جولی باشی.
‫اونا یه عالمه بچه دارن.
‫اسم هیچکدوم رو نمیدونم.
‫- دقیقا! ‫- آره.
‫ما حس کردیم پیت ‫دوست داره از اسم های تو مایه های
‫زیلا، جولی استفاده کنه.
‫مثل زیلا از ‫«بلندی های بادگیر»؟
‫آره. آره، درسته.
‫من عاشق «بلندی های بادگیرم.» ‫کتاب مورد علاقه مه.
‫آره، آره. ‫مـ... منم همینطور.
‫میشه شما دوتا احساسات ‫خودتون رو کنترل کنین؟
‫طلاق خانواده ات اینقدر ‫باعث مضطرب شدنت شده
‫که برای ثبات فرستادنت ‫مدرسه شبانه روزی.
‫آسیاب به نوبت... ‫باید ظاهرت رو مناسب کنیم.
‫باید ببریمت خرید.
‫امکان نداره.
‫حق با تو بود. ‫خودت یه چیز انتخاب کن.
‫چی؟
‫یه کم گرونه.
‫تولدته دیگه! ‫گفتم که میبرمت خرید.
‫چیه؟
‫خب، زیاد دیر نیست.
‫نیم ساعت دیگه ‫ماشینمون میاد دنبالمون.
‫ماشینمون؟
‫امکان نداره.
‫ما خیلی فلسفۀ متعادلی ‫در سینت آلبینا داریم.
‫میگیم: ‫«ذهن به مهمی بدنه»
‫«و بدن هم به مهمی ذهنه.»
‫خواب، غذای مقوی، ورزش، ‫هم به مهمی
‫کسب علم و دانشه.
‫خب، نظرت چیه، زیلا؟
‫ایشون کاپیتان ‫تیم هاکی مونه.
‫اما، ایشون زیلائه.
‫اما اطراف رو نشونت میده.
‫میشه لطف کنین از اینور بریم؟
‫تو بچه معروفی چیزی هستی؟
‫میشه یه رازی رو نگه داری؟
‫چه موقعیتی بازی میکنی؟
‫یه دفاع فول بک به کارمون میاد.
‫خدایا.
‫اوه، خدای من، ‫عمرا باورتون بشه...
‫یکی از بچه های ‫آنجلینا جولی و برد پیت
‫داره مدرسه رو بررسی میکنه.
‫چی؟ دورغه.
‫مامان بابای تو مشهورن؟
‫راستش نباید بگیم.
‫میدونی، بخاطر ‫پاپارازی و این چیزا؟
‫واقعا داری میای اینجا؟
‫اوه، باید بیای اینجا! ‫خیلی باحاله!
‫چرا یکی مثل تو ‫باید بیاد اینجا؟
‫یه چیز رو مطمئن هستیم...
‫مجبور نیست با بورسیه ‫بیاد اینجا.
‫چون پدر مادرم فکر میکنن ‫من ثبات میخوام.
‫فقط چون یکی از ماشینم های ‫مامانم رو قرض گرفتم.
‫آخه 7 تا داره ها.
‫- رانندگی بلدی؟ ‫- البته.
‫همه تو امریکا بلدن. ‫کاری نداره.
‫شاید خیلی هم بد ‫نباشه اینجا بیام.
‫مامانم با یه یارو ‫دوست شده.
‫یه عوضی تمام عیاره.
‫فقط نمیخوام با والدین ناتنی ‫سروکار داشته باشم.
‫- میدونی منظورم چیه؟ ‫- والدین ناتنی خیلی مزخرفه.
‫فکر کردم گفتی نباید ‫پشت سر مُرده حرف بزنیم.
‫اوه، خدای من!
‫کی مُرده؟
‫ناپدریم.
‫باور کن، آنچنان هم ‫آدم تحفه ای نبود.
‫عجب، واقعا؟ ‫چرا ازش خوشت نمی اومد؟
‫آهان، اینجائین، دخترا.
‫امیدوارم همگی باهات ‫مهربون بوده باشن، زیلا.
‫اِما دیگه باید بره، عجله داره.
‫امروز عصر تیم هاکی ‫یه بازی تو بیرون داره.
‫زودباشین، خانما. ‫مینی بوس منتظرتونه.
‫واقعا امیدوارم بیای اینجا.
‫اوه، لعنتی! گوشیم رو ‫جا گذاشتم اونجا.
‫الان برمیگردم.
‫یه مسئلۀ نسبتاً حساس هست که
‫باید راجع بهش بحث کنیم، ‫خانم ها هیتینگز.
‫والدین زیلا اصرار دارن که سوابقِ
‫همۀ دخترا و کارکنان بررسی بشه.
‫اگه چیز سؤال برانگیزی وجود داره
‫بهتره که همین الان بگین.
‫اصلا و ابدا خیر.
‫کارکنان از سرسختانه ترین ‫گزینش ها عبور میکنن.
‫اوه. و دخترا چطور؟
‫- هی. ‫- هی!
‫فکر کردم رفتی.
‫فکر کردم یه دوری بزنم.
‫بدون اون دختره اِما، ‫زیاد حسی از اینجا نگرفتم.
‫رفتارش یه کم اغراق آمیز بود، ‫اگه متوجه منظورم بشی.
‫آره والا.
‫یه جای کارش می لنگید.
‫ولی نتوستم تشحیص بدم چی.
‫مامانم همیشه میگه ‫به غرایضم اعتماد کنم.
‫آره، مامانت راست میگه.
‫اوه، ولی مامانت آنجلینا جولیه.
‫ببخشید، الان بهش فکر کردم.
‫پس راجع به اِما درست میگفتم؟
‫ببین، نمیدونم واقعا ‫باید بگم یا نه.
‫مهم نیست.
‫خب، ببین، فقط...
‫واقعا مال اینجا نیست.
‫واقعا؟
‫چطور مگه؟
‫ناپدری اما یه جنایتکاره.
‫فکر کردم اما ‫چیزی بهت نگفت.
‫آره، نگفت.
‫از یه دختر دیگه ‫شنیدم، سیدی.
‫اما خیلی باهاش بدرفتار بود،
‫پس از خداش بود ‫حرف دلش رو بزنه.
‫پس بخاطر همین برگشتی؟
‫بیشتر داشتم به ‫این فکر میکردم که
‫چرا فاز "کلامیتی جین" ‫برامون برداشتی.
‫- کی؟ ‫- فقط فراموش کن.
‫از اینکارا میکنه.
‫اِما اصلا از ناپدریش ‫خوشش نمی اومد.
‫سیدی گفت پدرش با آدمای ‫خیلی حیله گری دوست بود.
‫ظاهرا، یکی از دوستاش ‫بخاطر سرقت از بانک
‫رفته زندان.
‫سرقت از بانک؟
‫توی روزنامه یه مقاله ‫راجع به سرقت از بانک بود.
‫آره، یه سرقت از بانک ‫توی بلنچردستون.
‫بنی داکز... همون اسم عجیبه... ‫منتظر دادگاهه.
‫پلیس در جستجوی بقیه گروه و ‫پول دزدی شده ست.
‫پس برای کلاهبرداری از بیمه نبوده.
‫اُتول یه سارق بانکه. اون...
‫چون تحت تعقیب بود ‫مرگ خودش رو صحنه سازی کرد.
‫اوه، این کادو تولدته؟
‫خیلی قشنگه.
‫خیلی بهم خوش گذشت.
‫ممنون، مامان بزرگ.
‫قربونت، عزیزم.
‫ببخشید. ‫نمیخواستم بترسونمت.
‫از رستوران نواک هستی؟
‫- پس پیغامم رو گرفتی؟ ‫- بله.
‫با جیکوب چه نسبتی داری؟ ‫خانوادته؟
‫اون خانواده ای نداره. ‫از کافه میشناسیمش.
‫برامون خرده کاری میکرد.
‫چند وقتی میشه نیومده.
‫واقعا نگرانم.
‫تو دردسر افتاده؟
‫فکر کنم باید بیای داخل.
‫باورم نمیشه.
‫جیکوب یکی از آدم های ‫خوب جامعه بود، میدونی؟
‫همیشه مردم رو کمک میکرد.
‫میتونی ازش برام تعریف کنی؟
‫میخواست ‫آموزش دهنده سگ بشه.
‫مثلا سگ های تازی.
‫- سگ های تازی؟ ‫- آره.
‫آخرین بار که دیدمش،
‫بهم گفت قراره،
‫چطور میگن؟
‫قراره با یکی دیگه شریک بشه.
‫یعنی چی؟
‫قرار بود با آدم های دیگه ‫مالک مشترک بشه.
‫کدوم آدم های دیگه؟
‫نمیدونم.
‫فکر کنم با آدم هایی که توی زمینِ ‫مسابقه سگ های تازی آشنا شده بود.
‫به اسم خاصی اشاره نکرد؟
‫بله. ‫یه مرد بود.
‫- اسمش... ‫- جان اُتول نبود؟
‫نه، نه، نه. ‫نه، اسمش "وای تیکیر" بود.
‫"وای تیکیر"؟
‫- نه "وی تیکیر"؟ ‫- "وی تیکیر"؟
‫- ویتیکر؟ ‫- ویتیکر! دقیقا!
‫و کارش مربوط به ‫خونه های سگا بود،
‫جایی که سگ ها زندگی میکنن.
‫- لونه. ‫- دقیقا.
‫لونه.
‫آقای ویتیکر؟
‫من دستیار جدید هستم.
‫اون آقای تو اداره ‫گفت بیام اینجا.
‫- کدوم آقا؟ ‫- همون که عینکی بود؟
‫- کوین؟ ‫- آره. آره، خودشه.
‫لطف کرده بهم خبر داده. ‫باشه.
‫خب، بیا ببینم!
‫به یه دردی بخور.
‫خب ایشون ماما-جاماست، ‫35کیلوئه.
‫وحشیانه میدوئه... اعصاب نداره.
‫به طور میانگین در 2.6 ثانیه ‫از جعبه میاد بیرون.
‫ترسیدی...؟
‫اگه از سگ میترسی
‫اینجا چه غلطی میکنی؟
‫- همسایه مون میگفت اینکار کمک میکنه ترسم رو کنار بذارم. ‫- خب، به من کمکی نمیکنه.
‫من وقت ندارم دستت رو بگیرم.
‫خواهش میکنم. ‫بخاطر پدربزرگمه.
‫داره کور میشه، ‫و یه سگ راهنما میخواد،
‫پس باید ترسم رو کنار بذارم.
‫گمونم کار خوبیه که یه پسر ‫برای پدربزرگش بکنه.
‫همسایه ام هم ‫همین رو میگفت.
‫جیکوب. جیکوب بکلاف. ‫میشناسیش؟
‫اون از سگ ها سردرمیاره.
‫جدیدا این دور و بر ندیدمش.
‫گفت میخواد ‫مشترکاً یه سگ بخره.
‫هه. مزخرفه. ‫خواب دیده خیره.
‫جیکوب تو جیبش ‫شپش هم پر نمیزنه.
‫گفت یکی از دوست هاش ‫قراره کمکش کنه.
‫جان نمیدونم چی چی.
‫فکر کنم اُتول بود. ‫جان اُتول.
‫شاید.
‫همیشه نوکری جان رو میکرد،
‫هرجا میرفت دنبالش میدوئید.
‫ولی الان شانسش ته کشیده. ‫جان اُتول مُرده.
‫پس جان رو میشناخت؟
‫آره. ‫خودت الان بهم گفتی.
‫گفتی اسمت چیه؟ ‫هان؟
‫میدونی چیه؟ ‫بابابزرگم میتونه از چوب دستی استفاده کنه.
‫از این سگا متنفرم.
‫امان از بچه ها، نه؟
‫بیا بغل بابا.
‫چارلی اینجا نیست. ‫- نه، نه. دنبال تو میگشتم.
‫جان اُتول نمرده.
‫توی اون سرقت بانک بود. ‫همون که بنی داکز رو بخاطرش گرفتین؟
‫و یه مرد به اسم ‫جیکوب بکلاف رو کُشته.
‫جیکوب با اُتول اینقدر ‫شباهت داشت که مو نمیزد باهاش،
‫اونو از طریق زمین مسابقۀ ‫سگ ها میشناختش،
‫پس اُتول یکی از کت شلوارهاش رو ‫تنش کرده،
‫سرخوشش کرده، زده تو سرش،
‫کیف پولش رو کرده تو کت اون ‫تا به عنوان اون شناسایی بشه،
‫و بعد انداختش توی رودخونه.
‫چرا این مرده... جیکوب رو کُشته؟
‫بکلاف.
‫چون که احتیاج داشت جهان ‫فکر کنه خودش مُرده.
‫جیکوب لهستانی بود، میدونی، ‫هیچ خانواده ای نداشت، هیچکی دلش براش تنگ نمیشد.
‫دقیقا قبل اینکه بمیره ‫گفته بوده
‫قراره مقداری پول گیرش بیاد.
‫فکر کنم اُتول قولِ ‫یه چیزی رو بهش داده...
‫مطمئن نیستم چی... ‫ولی گفته
‫پولش اونقدری بوده که ‫بتونه یه سگ تازی بخره.
‫روزنامه نوشته بود ‫بنی داکز هنوز
‫همدستانش رو لو نداده،
‫ولی هر لحظه ممکنه لو بده، نه؟
‫معامله رو پایمال کنه؟ ‫مگه همینطوری نمیگن؟
‫پس اُتول تاالان میتونه هرجایی باشه.
‫نه، فکر نمیکنم باشه. و زنش هم ‫باهاش دستش تو یه کاسه ست.
‫جیکوب رو به عنوان ‫شوهرش شناسایی کرده.
‫تازه تو روزنامه نوشته بود ‫پول دزدیده شده پیدا نشده.
‫تاریخچۀ جنگ جهانی دوم رو ‫تا چه حد خوب یادت هست؟
‫سریال «جوخه برادران» رو دیدم.
‫تاحالا عملیات مینسیمیت ‫به گوشت خورده؟
‫چه کلاسی رو جا موندی؟
‫انگلیسی رو. ‫مهم نیست.
‫از قبل مقاله ام دربارۀ ‫«بلندی های بادگیر» رو تحویل دادم.
‫مطمئن نیستم بخوام ‫ببینم نمره ام چند میشه.
‫خب، دربارۀ چیزهایی که ‫حرف زدیم نوشتی؟
‫شور و شوق هیتکلیف؟
‫آره، آره، همۀ اون خزعبلات ‫و بیشتر.
‫هرچی که گفتی.
‫- نمره ات 20 میشه. ‫- درسته. خب نقشه چیه؟
‫خب...
‫اگه جان اُتول هنوز نمُرده ‫یعنی قایم شده، خب؟
‫همسرش ما رو میبره پیشش.
‫چطوری کاری کنیم اینکارو بکنه؟
‫فقط باید بهش ‫یه سیخونک بزنیم
‫تا ما رو به مسیر ‫درست هدایت کنه.
‫اون کیه؟
‫یه سیخونک.
‫داره بهش میگه دنبال ‫دوستش جیکوب میگرده.
‫زنه هم داره بهش میگه ‫نمیشناسه
‫کی رو میگه.
‫حالا داره میگه جیکوب گفته ‫اگه یه وقت غیبش زد،
‫مسئوله به پلیس خبر بده
‫چون که مسئولیت گم شدنش ‫برعهدۀ جان اُتوله.
‫گمشو!
‫زنه داره میگه: «گمشو.»
‫اوه، چارلی باز از ‫دستم عصبانیه.
‫وایسا، ببینم.
‫- بریم؟ ‫- آره، بزن بریم.
‫اون ویتیکره.
‫باید بشنویم چی دارن میگن.
‫همین جا بمون.
‫دیر و یا زود می فهمن، تام.
‫بنی داره لوشون می ده. ‫ببین با جان من چیکار کرده.
‫بنی تو زندانه، لو.
‫وقتی تو زندانه، چه طور جان تو رو کشته؟
‫ساده نباش!
‫می دونی که با یه تلفن می تونه ترتیبش رو بده.
‫آره، می دونم، و اونی که بهش زنگ می زنه من بودم.
‫- و زنگ نزده. ‫- پس این بهت چی می گه؟
‫بهتره بیای داخل
‫اشتباه می کردیم.
‫مخفی نشدن که بتونن فرار کنن!
‫ویتیکر عضو سوم، تیم بنی داکزه.
‫پول دست اونه.
‫نقشه تغییر کرد.
‫گلن.
‫- چی شده؟ ‫- هری بهم غذا نمی ده.
‫در حال تجسس نامحسوس هستیم.
‫آره، تجسس نامحسوس بدون آذوقه.
‫خدایا! توی... توی داشبورد غذا نداری، گلن؟
‫چیپس؟ شکلات؟ یه سیب زمینی کهنه؟
‫- شرمنده، رفیق. ‫- اوه!
‫بهشون نشون بده، گلن.
‫برای این لحظه به دنیا اومدم، و بذار بگم چرا...
‫یه بار یه دوره رانندگی مخفیانه شرکت کردم.
‫هه هه! می تونم به این یارو آموزش بدم.
‫ببین چقدر تابلوئه.
‫بپیچ دیگه، لازم نیست بهمون بگی کجا می ری.
‫اما داره می ره، گلن، و باید بریم دنبالش.
‫اوه، آره. درست می گی.
‫زود باش!
‫مگه چیکارت کردم، هان؟
‫اضطراب گرفته!
‫تا 3 نشه بازی نشه. هه هه!
‫اوه! داریم اشتباهی می ریم، گلن!
‫اینجا منتظر باش، گلن.
‫باشه، اما باید حرکت کنم.
‫شوخی کردم! فقط یه لحظه می رم بنزین بزنم.
‫از دست این خل و چل ها!
‫سلام، تام.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫جان. اما تو که... مُردی!
‫آره.
‫و با این حال اینجا هستم،
‫مثل روح کریسمس سال گذشته ام.
‫تو کیف ها چیه، تام؟ ‫هان؟
‫احتمالش هست که پول ها رو ‫بدون اینکه به من بگی، مخفی کرده باشی؟
‫باید یه کاری بکنیم.
‫نه، این کار کار پلیس هاست.
‫الآن زنگ می زنم.
‫- چی؟! ‫- هیس. هیس، هیس، هیس!
‫اون رو تحت نظر داشتی؟
‫آره، هم زنه رو، هم ویتیکر رو، و شما 2تا احمق رو.
‫اگه تلفنت رو جواب می دادی، می دونستی.
‫باید می اومدی پیش خودم.
‫ولش کن، اُتول!
‫ولش کن! دست ها بالا!
‫دست ها بالا!
‫ولش کن! دست ها بالا!
‫بخواب رو زمین! صورت رو ماشین! صورت رو ماشین!
‫بگیرینش.
‫اسلحه دارن؟
‫اسلحه ها رو بردارید، سوارشون کنید.
‫به نظرم چیز دیگه ای برای دیدن نیست.
‫راحت شدیم.
‫از پسش براومدم!
‫معلم انگلیسی نمره مقاله ام رو داد.
‫18 شدم!
‫18؟ سرت کلاه رفته.
‫حرف نداره. از این بهتر نمی شد.
‫بله که می شد.
‫اوه، آره!
‫اومدی که قانون ‫ضد اغتشاشات رو برام بخوندی؟
‫بر عکسش.
‫امروز بهمون کمک کردی 2تا پرونده رو حل کنیم.
‫یه نوشیدنی بهم می دی؟
‫و در نهایت همشون اعتراف کردن.
‫بین دزد جماعت، چیزی به نام وفاداری وجود نداره.
‫پس جیکوب بیچاره فقط یه فریب خورده بوده.
‫اوهوم.
‫تمامشون یه مشت آشغالن!
‫می دونی، جیکوب واقعا آدم شریفی بود.
‫خب، حداقل عدالت رو در حقش ادا کردیم.
‫و این به لطف تو بود.
‫اوه، جرأت داری این رو به چارلی بگو.
‫ببین، چون پیش خودش نرفتی، غرورش جریحه دار شده،
‫اما اونم ازت متشکره.
‫و چرا سراغ من اومدی؟
‫چون که به نظر میاد تو آدم باهوشی باشی.
‫چارلی هم باهوشه، اما پسرمه، و...
‫و نمی خواستم این قضیه بینمون همیشگی بشه.
‫اما راضی هستی که این قضیه بین ما همیشگی بشه؟
‫احتمالا باید بری خونه پیش همسرت.
‫آره.
‫واقعیتش، قرار بود الآن بریم
‫یه مراسم حوصله سربر مقامات بلندپایه.
‫راستش رو بگم، گمون نکنم ویویان اصلا متوجه می شد
‫که اونجا هستم یا نه.
‫ازدواج ما دیگه تمومه.
‫که این طور!