‫خیلی خب، می شه بگی جریان چیه؟
‫اگه بشه خصوصی حرف بزنیم خیلی بهتره.
‫می خوام کمکت کنم.
‫- کمکم کنی که چیکار کنم؟ ‫- بکُشیش.
‫شوخیت گرفته؟
‫- توی مزرعه ولش کردی. ‫- واقعاً که ولش نکردم.
‫خب، آرزوت این بود که ولش کرده بودی.
‫جسارتش رو نداشتی.
‫البته کاملاً قابل درکه.
‫اون زندگیت رو شخم می زنه، ‫رابطه هات رو با دیگران خراب می کنه...
‫و وقتی کاملاً اختیارت رو کامل به دست گرفت،
‫نابودت می کنه.
‫کارش همینه.
‫باید بکشیش.
‫من که...
‫حتی نمی شناسمت. خب؟ این مسخره ست.
‫ازت می خوام بری. همین حالا!
‫هوم...
‫کارت حافظه ام رو بده.
‫متشکرم.
‫تا دیداری دوباره، فعلاً.
‫مواظب باش.
‫صبر کن.
‫باید چیکار کنم؟
‫بخوابونش.
‫چرا؟
‫به عنصر غافلگیری احتیاج داریم.
‫بگیر بخواب.
‫ساکت، هیس، هیس!
‫- بگیر بخواب. ‫- آواز خوندن رو امتحان کن.
‫♪ وقتی وارد کافه می شی ♪
‫♪ شکل و ریختت شبیه ستاره هاست ♪
‫♪ و اون کفش های جذاب رو می پوشی ♪
‫بگیر...بخواب...دیگه!
‫بگیر بخواب.
‫آخ!
‫آخه چه مرگته؟
‫اون می دونه.
‫صبر کن.
‫- تش؟ ‫- مگز!
‫اسم اون چیزی که قبلن ها ‫«رفیع» رو باهاش می خوابوندی چیه؟
‫- «بون بون»؟ ‫- بون بون! آره.
‫الآن کجایی؟
‫- بیرونم. ‫- خب، کجا؟
‫«دنیای خوشی».
‫اما تش، فقط دعوتیه...
‫بریم.
‫[من از هیچ شرارتی نمی ترسم]
‫[دنیای خوشی]
‫به «دنیای خوشی» خوش آمدید،
‫بزرگترها را دم در رها کنید.
‫به بخش کنترل پاسپورت «دنیای خوشی»...
‫نزدیک می شوید.
‫2تا لطفاً.
‫پاسپورت هاتون رو آوردید؟
‫چی؟
‫یه شهروند نمونه،
‫شهروند افتخاری یا صرفاً یه شهروند معمولی هستید؟
‫ما هیچ مدل شهروندی نیستیم.
‫پس می شه 32پوند.
‫مگز؟
‫تش، اینجا چیکار می کنی؟
‫باید بون بونت رو قرض بگیرم.
‫- این ها کی هستن؟ ‫- گروه «بچه های ورجه وورجه»ام هستن.
‫- بون بون کجاست؟ ‫- من نمی ذارم بون بونم از جلوی چشمم دور بشه.
‫- اوووه، حالا می شه بون بون رو بهم بدی؟ ‫- کالسکه بچ سنتی! چه عالی.
‫حالا این هیولا کوچولو کیه؟
‫Cake time
‫بیا بریم، ایمی. از این سمت
‫مگز! بون بون رو بده.
‫بون بونِ کوفتی کجاست؟
‫چیکار می کنی؟
‫هیچی.
‫ببین... می تونی همین جا ازش استفاده کنی، خب؟
‫اما نمی شه از این اتاق ببریش بیرون.
‫و اگه ازش خوشش اومد، ‫می تونی آنلاین یه دونه بخری.
‫متشکرم.
‫هوی!
‫اگه بازم به این کارِت ادامه بدی، این بچه می کشتت.
‫وقتشه بخوابی. چشم هات رو ببند.
‫من خوابم میاد. تو چی؟
‫نوشیدنی؟
‫پس پدرش کجاست؟ ‫شاید هم پدر نداره! ای خدا. ببخشید.
‫-شریک زندگیتون سرِ کاره؟ ‫-شریک زندگی ندارم.
‫به به. این دیگه محشره.
‫ببخشیدا، اما به نظرم خیلی مهمه...
‫که پسرهای کوچیک، یه الگوی مرد حسابی داشته باشن.
‫می دونی، برای همین خیلی عالیه که جیمی رو داری.
‫مرد خیلی خوبیه.
‫لامصب خیلی هم قشنگه
‫ایمی!
‫سلاح پنهانی ای داری که کمک کنه این بچه بخوابه؟
‫مادرش کلافه شده.
‫هنوز توهم هات شروع نشدن؟
‫جانم؟
‫اون شب داشتم «لیلی» رو می خوابوندم...
‫و اون یکسره گریه می کرد.
‫بعدش «فِرِد» و «آنگس» ‫شروع کردن با تمام وجودشون جیغ زدند.
‫بِن از اول تا آخرش خواب بود،
‫چون طبیعیه سرِ کار بوده و خسته ـست.
‫و توی ذهنم این تصویر رو دیدم...
‫که دارم سرِ «لیلی» رو می کوبونم توی دیوار.
‫برش گردوندم توی تخت، ‫خودمو یه ساعت توی دستشویی...
‫حبس کردم تا جیغ زدن ها تموم شد.
‫خب، هیچکس واقعاً درک نمی کنه، مگه نه؟
‫مگر اینکه خودشون تجربه کرده باشن.
‫کل روز توی خونه می مونیم...
‫و کسی نیست که باهاش حرف بزنیم.
‫جیغ، خواب، غذا، پی پی، ‫و تکرار!
‫سخته واقعاً.
‫ولی بازم اینجا عالیه.
‫ای جان!
‫اووووه!
‫وقت آهنگ آب نبات ـه.
‫♪ کی می تونه رقص آب نباتی بره؟ ♪
‫♪ آب، آب، آب، آب ♪
‫♪ کی می تونه رقص آب نباتی بره؟ ♪
‫نه، نه، نه، نه!
‫عه!
‫بهت گفتم به بچه دست نزن.
‫ای خدا، ناتاشا! ‫بون بون رو ببین!
‫خراب شده، خراب شده.
‫بون بون!
‫- خوابم میاد... ‫- خدا!
‫بچه ات داره بچه های دیگه رو ناراحت می کنه.
‫دیگه باید بری.
‫ببین، ناتاشا...
‫باید خمش کنی تا از حالت ترمز در بیاد.
‫این وسیله چطور خم میشه؟
‫بیخود نیست اصلاً نمی خوابه.
‫نمیشه که توی هر وسیله ای ‫که به دستت رسید بخوابونیش.
‫آخ!
‫انگشتش کجاست؟ ‫کسی انگشتش رو ندیده؟
‫نِگاش کن! آره؟
‫خودشو به موش مردگی زده.
‫مگز!
‫سلام. اون...
‫اون بون بونه رو بده من. تعمیرش می کنم.
‫چرا انقدر از دستم عصبانی ای؟
‫متأسفم که انگشت دوستت اونجوری شد.
‫نمی فهمی، نه؟
‫سرت رو میندازی پایین و ‫هر کار می خوای می کنی.
‫مثلاً اینکه بدونِ دعوت اومدی.
‫بی ادب بودی. ‫آبروم رو بردی.
‫کجا؟ جلوی گروه «بچه های ورجه وورجه»؟
‫خودت رو خیلی بهتر از اونا می دونی؟
‫- آره. ‫- خب، خودشون هم فهمیدن!
‫- خوبه. ‫- می دونی چیه ناتاشا؟
‫تنها چیزی که می خوام یه دوست صمیمیه...
‫که منو واسه مامان بودن قضاوت نکنه.
‫چون می دونی چیه؟
‫الان حس می کنم دائماً دارم...
‫با این موضوع می جنگم.
‫بابی ـه.
‫عجب!
‫نوشته بهم احتیاج داره.
‫چیکار کنم؟
‫سه سالی میشه که ندیدیش.
‫باید بری، ناتاشا.
‫باشه، آره. خیلی خب.
‫من میرم.
‫بعداً بهت زنگ می زنم، باشه؟
‫دوستت دارم!
‫خیلی خب، یه اتفاقی افتاده. ‫تغییر مسیر می دیم.
‫کار مزخرفی نکن.
‫کاری به بابی نداشته باش.
‫و عادی رفتار کن.
‫فندق استرالیایی می خوری؟
‫آجیلِ مورد علاقه داری؟
‫- پسته رو دوست دارم. ‫- پسته عالیه.
‫من گردو دوست دارم، ‫چون شبیه یه مغز کوچیکه.
‫مسلماً اگه بچه بگیریم، ‫دیگه آجیل نمی خوریم.
‫خیلی خیلی حواسمون رو ‫به حساسیت ها جمع می کنیم.
‫خیلی طول می کشه تا سم بیاد؟
‫اون معمولاً دیر نمیاد.
‫خیلی هیجان زده ـست. ‫جفتمون اینطور هستیم. آره.
‫من هیچوقت دیر نمی کنم.
‫در واقع معمولاً زودتر از وقتش میرم یه جا. ‫آره.
‫ولی بیرون منتظر می مونم تا وقتش برسه.
‫هورا!
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫بهم پیامک دادی.
‫نه، ندادم.
‫الان یه پیامک برام اومد، باب. ‫نوشته بودی بهم احتیاج داری.
‫گندش بزنن. ‫حتماً اشتباهی بهت پیامک دادم.
‫می خواستم برای سم بفرستمش. ‫شرمنده.
‫پس مورد اورژانسی ای در کار نیست؟
‫- نه. ‫- خیلی خب.
‫خب، از دیدنت خوشحال شدم. خداحافظ.
‫بچه داری؟
‫- ولی تو که بچه نمی خوای. ‫- آره، قضیه اش پیچیده ـست.
‫سلام.
‫من پاتریشا هستم.
‫- من مددکار اجتماعی بابی هستم. ‫- مددکار اجتماعی؟
‫اون از اون خوباشه، تش. ‫خیلی دوست داشتنیه.
‫داره کمکمون می کنه ‫تا یه بچه به فرزندخوندگی بگیریم.
‫- ببخشید، شما؟ ‫- خواهرشم.
‫گفتی خواهرت خارج زندگی می کنه.
‫آخه...
‫ما عملاً هیچوقت نمی بینیمش.
‫آره، با خودم گفتم اینجوری...
‫جوابم خیلی منطقی تر میشه،
‫چون هیچوقت نمی بینیمش.
‫خب، باید با همۀ ‫اعضای خانواده صحبت کنیم، بابی.
‫قبلاً حرفش رو زده بودیم.
‫به شما چه ربطی داره که کجا زندگی می کنم؟
‫ببخشید. ناتاشا یه کم رفتارش ‫ با کارمندهای رسمی عجیبه.
‫باید بریم.
‫بهت گفتم توی ماشین وامونده منتظر بمون.
‫ما عملاً هیچوقت نمی بینیمش. ‫یعنی هیچوقت و هرگز و ابداً!
‫خب، حالا که اومدی اینجا، ‫دلم می خواست چند تا سؤال ازت بپرسم.
‫الان وقت خوبی نیست.
‫خیلی طول نمی کشه.
‫خواهش می کنم، تش.
‫خواهش می کنم.
‫آخرین باری که همدیگه رو دیدین کِی بود؟
‫سه سال پیش.
‫- آجیل؟ ‫- دلیل این وقفه چی بود؟
‫موضوع خیلی خاصی نبود.
‫من و بابا کلی جون کَندیم ‫تا ایشون بره دانشگاه،
‫اونوقت زِرتی ترک تحصیل کرد،
‫بعدش رفت با مامانمون زندگی کرد...
‫و تصمیم گرفت به من خبر نده.
‫ناتاشا و مامان با هم قهرن،
‫پس فکر نمی کردم دلیلی داشته باشه ‫که بهش بگم.
‫و اینکه ترک تحصیل نکردم.
‫فقط به این نتیجه رسیدم ‫که دلم نمی خواد حقوق بخونم.
‫و ترجیح میده کُمِدینِ بچه ها باشه.
‫آجیل؟
‫چند سالتون بود که مادرتون از خونه رفت؟
‫من ۱۲ سالَم بود، ‫بابی ۶ سالش بود.
‫به نظرت دلیل رفتنش چی بود؟
‫اون یه خودخواهه.
‫مادرمون توی اجتماع خانوادگی ـمون ‫کمکی نمی کرد.
‫ولی بابامون فوق العاده بود...
‫و تش توی بعضی از...
‫کارهای روزمره کمک می کرد.
‫آره، کارهای خیلی جزئی:
‫نظافت، آشپزی، خوابوندن بچه، تکالیف، ‫جلسۀ اولیا و مربیان.
‫می دونی، فقط کارهای سادۀ روزمره.
‫اون موقع هم یکی دوتا مددکار اجتماعی دیدیم.
‫مگه نه، باب؟
‫به نظرت تنفرت از کارمندهای رسمی...
‫ربطی به رفتنِ مادرتون داره؟
‫تو که خیلی هم ‫به کارمندهای رسمی نمی خوری، عشقم.
‫اولش که من و سم با هم آشنا شدیم،
‫2تا آدم خیلی متفاوت بودیم.
‫ببخشید...
‫ما...
‫متوجه شدیم که...
‫یه حفره توی زندگیمون هست. دست هام عرق کردن.
‫و دیدیم که این حفره به شکل یه بچه ست.
‫می خواییم اون حفره رو با عشق پر کنیم.
‫باشه، خیلی خب...
‫شاید بهتر باشه برای یه روز دیگه برنامه ریزی کنیم،
‫تا فرصتش باشه که تمام افراد حضور داشته باشن.
‫نه، نه. سم الآن هاست که برسه.
‫عه... این چیه؟
‫لعنتی!
‫عه.
‫عه... هوم...
‫عه.
‫آها! همون شعبده بازی انگشتیه.
‫بابی.
‫ترفند انگشتی رو نشونش بده.
‫آره، این ژلاتینیه.
‫منِ خنگول، یادم رفته جمعش کنم.
‫هوم.
‫همه 5انگشت سالم هستن، خب؟
‫حالا 4تا شدن.
‫عه! دوباره 5تا شدن.
‫این ترفند همیشه جواب می ده.
‫باشه، خب...
‫گمونم دیگه بهتر باشه بریم.
‫بچه رو بده من، باب.
‫- سلام. ‫- بابی، بچه رو بده من.
‫بابی... بچه رو بده من.
‫ناتاشا... ببین.
‫نگو! خوابید؟
‫- آره. ‫- چه طور این کار رو کردی؟
‫این «تکنیکِ مبهوت سازی»ئه. ‫توی سایت «مامزنت» دیدم.
‫بده من، بده، من، بده من.
‫هیس!
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- خیلی خب.
‫هیس!
‫فوری و بی درد تموم می شه.
‫همین حالا انجامش بده.
‫می خوای این قضایا تموم بشن؟
‫آره.
‫خوبه.
‫نمی تونم. آخه یه نوزاده.
‫نه!
‫ناتاشا؟
‫ناتاشا، در رو باز کن. صدات رو توی خونه شنیدم.
‫حالا نه، بابی! دستم بنده!
‫خواهش می کنم در رو باز کن، ناتاشا!
‫تا وقتی در رو باز نکنی، جایی نمی رم.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫این رو آوردم. ‫نمی دونستم باز هم می خوایش یا نه.
‫مرسی.
‫بچه کجاست؟
‫خوابه.
‫خوابه!
‫وای، معرکه ست.
‫چه خبره؟
‫یوگا.
‫اون مربی یوگای منه.
‫ساعتی پول می گیره،
‫پس دیگه باید...
‫3ساله ازت خبر نداشتم.
‫نصف شبی بهم زنگ زدی،
‫بعدش با بچه ات اومدی درِ خونه ام
‫و طوری رفتار کردی که ‫انگار موضوع خاصی نیست...
‫بابی، موضوع پیچیده ایه.
‫می تونم کمکت کنم ازش نگهداری کنی.
‫خیلی خب، باشه، حتماً.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫شرمنده که جریان فرزندخوندگی رو بهت نگفتم.
‫حتی به ذهنم هم خطور نکرد که شاید دلت بخواد...
‫ازش خبردار بشی،
‫البته توجیهم احمقانه ست، چون...
‫- معلومه که می خوای بدونی. ‫- اشکالی نداره.
‫این طوری من و تو خاله می شیم.
‫و می دونم خیلی از سم خوشت نمیاد، ‫اما این مدت خیلی خوب بوده.
‫- و حالا توی وضع فوق العاده ای هستیم... ‫- اشکالی نداره.
‫دوست صمیمیته، حالا درسته به نظرم خیلی مزخرفه...
‫اما من که مجبور نیستم ازش خوشم بیاد، ‫پس مشکلی نیست.
‫دیگه باید برم به یوگام برسم. خب؟
‫پس بهت زنگ می زنم.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫لیدیا از بالای یه پرتگاه پرید پایین،
‫یولاندا یه کوکی پرید توی گلوش و خفه شد.
‫اینس از راه پله افتاد،
‫راکل با درِ گاراژ سرش از تنش جدا شد.
‫آلیا یه نی نوشیدنی رفت توی دماغش و از بدنش رد شد.
‫تو خاص تر از اون ها نیستی، ناتاشا.
‫تو هم می میری.
‫- می خوای بمیری؟ ‫- نه.
‫پس می شه بکشمش؟