‫باز هم آفریقا؟
‫کیت. منو ترسوندی.
‫میدونی، تو خیلی ‫این کارو می کنی.
‫خب، خطر کاریه دیگه.
‫ما برای یه مجله ‫مسافرتی کار می کنیم
‫و گیر کردیم تو این ‫اتاقک های کوچولو موچولو.
‫یعنی، بی خیال.
‫نمیتونی تصورش کنی؟
‫من با کلاه سافاری، یکی از ‫اون جلیقه های کوچولوی بامزه،
‫و اون چکمه های فوق العاده ‫که تا زانو میان،
‫فقط در حال وقت گذروندن با فیل هامم
‫، مگه خوابشو ببینی.
‫خب، حداقل میتونم رویاشو ‫ داشته باشم، نه؟
‫واقعا میخوای از کارت ‫کناره گیری کنی؟
‫نه...خب، نه.
‫اما دارم نقشه فرارم از این ‫میز نسخه پردازی رو می کشم.
‫من یه نویسنده ام، یادت که هست؟
‫حداقل داری مقاله های ‫«بهترین دنیا» رو ویرایش می کنی.
‫می تونست بدتر باشه. ‫می تونستی من باشی.
‫انگار، این یکی جای ‫دفع زباله هم هست.
‫پلاستیک داره به تنهایی ‫سیاره ما رو از بین میبره.
‫باشه. همگی جمع بشین.
‫خب، فصل خوبی بوده،
‫و بیشتر به خاطر تعهد و...
‫سخت کوشی غیرقابل باور...
‫شما آدمای خوبه.
‫اما...همون طور که مجله ‫ما توسعه پیدا می کنه،
‫مخاطب هامون هم ‫بیشتر میشن.
‫که برای همین هم ‫امسال...
‫مجله «سفر دور دنیا»
‫به دنبال گسترش تیم ‫سفرنامه نویسمونه.
‫امیدواریم که یه صدای
‫تازه پیدا کنیم، یه بینش جدید،
‫برای همین از هر کسی که ‫بین کارمندهاست ایده داستان میپذیرم.
‫حالا...
‫بخش هیجان انگیزش اینه.
‫هر کس که بهترین ‫مقاله سفری رو بنویسه،
‫یه بلیت درجه یک به ‫هر جای دنیا که بخواد، می بره...
‫...و داستان روی جلد ‫چاپ بعدیمون،
‫همین طور موقعیت شغلی ‫دائمی به عنوان سفرنامه نویس.
‫فرصت یه هفته از ‫دوشنبه است.
‫این هم شانست. ‫برو تو!
‫اُه، کیت، آخرین بار که
‫یه داستانی به مک هیو ‫نشون دادم،
‫مثل همیشه گفت:
‫«این خیلی برای ما ‫مناسب نیست، الکس.»
‫و منو برگردوند ‫سر میزم.
‫اون برای اون ‫زمان بود!
‫شنیدی چی گفت که، ‫دنبال یه نویسنده جدیدن.
‫شانس دوم.
‫الکس، برو، برو، برو!
‫واقعا اینجوری ‫فکر می کنی؟
‫آره.
‫هوف. باشه.
‫آقای مک هیو؟ آقا؟ ‫یه لحظه وقت دارین؟
‫همراهیم کن، الکس.
‫فقط فکر می کنم فکر ‫خیلی خوبیه،
‫کاری که دارین می کنین، ‫درمورد مسابقه.
‫ممنون.
‫فقط همین؟
‫آه، نه.
‫خوشحال میشم وارد شم.
‫به عنوان یه نویسنده.
‫عالیه. چی تو ذهنته؟
‫تو ذهنم؟ آه...خب...
‫خب، توی لحظه ‫بخوام بگم،
‫من میتونم...
‫میتونم درباره...
‫مسافرخونه عاشقانه ای که جدیدا ‫رفتم تو نیوانگلند، بنویسم.
‫کلاسیکه و تاریخیه و...
‫به عاشقانه اشاره کردم؟
‫خوشحالم که می بینم ‫داری تلاش می کنی، الکس،
‫و تو بخش باارزشی از ‫تیم ویراستارای ما هستی،
‫اما سفرنامه نویس ها، ‫به جاهای غیر رایج میرن،
‫از مرزامنشون ‫میان بیرون.
‫واقعا فکر می کنی ‫تو این طوری هستی؟
‫بله، آقا.
‫یعنی، خیلی...
‫...تقریبی؟
‫سفرنامه نویس ها ‫نترس هستن، الکس.
‫هر چیزیو امتحان ‫می کنن.
‫هر داستان قسمتی از ‫روحشون رو آشکار می کنه،
‫خواننده رو به یه سفر ‫درونی و بیرونی میبره.
‫پس...یه مسافرخونه عاشقانه نه؟
‫بالاتر از این ‫فکر کن.
‫هی، کیت؟
‫به این چی میگن؟
‫به چی داریم ‫نگاه می کنیم؟
‫اون، اون جا.
‫مم. نمیدونم.
‫نشاط؟
‫بله! خودشه!
‫ممنون.
‫من اونو ندارم.
‫من به زندگیم ‫قانع شدم؟
‫آه، من باشم نمیگم قانع.
‫زندگیت بیشتر ‫تغییر ناپذیر و قابل پیش بینیه.
‫اینا عکسای...
‫مقاله جدید «بهترین های دنیا» ست؟
‫اوهوم. ‫من عاشق عکاسشم.
‫یه چیزیو ‫تو عکساش میگیره.
‫یه...یه حسی.
‫واقعا نمی تونم ‫توضیحش بدم.
‫کی هست؟ ‫خوش قیافه است؟
‫تنها چیزی که درمورد ‫کول تیلور میدونم،
‫اینه که تو اقامتگاه ‫ریجلاین در...
‫کلرادو زندگی می کنه.
‫باید حساب کاربری ‫فیس بوک داشته باشه.
‫نه. بررسی کردم.
‫یه وب سایت داره، اما ‫جدا از اون،
‫نه تو اینترنت جایی حضور ‫داره، نه عکسی، نه چیزی.
‫به نظر یه منزوی ‫واقعی میاد.
‫میدونی، شرط می بندم که ‫ریشاش مثل وحشیاست.
‫همه ی آدمای اسرارآمیز ‫ریش دارن.
‫پس فقط چون ‫یه نفر پروفایل...
‫شبکه های اجتماعی نداره، ‫منزویه؟
‫کم و بیش.
‫اُه، ساعت 3 ظهره. ‫بریم؟
‫بریم.
‫اُه، سلام، کول.
‫چیکار داری ‫می کنی؟
‫آه، ما باید یه کم ‫همه چیزو تغییر بدیم،
‫برای جلسه معرفی ‫«پیاده روی زمستانی» تو.
‫منظورت چیه؟
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫ما توافق کردیم...
‫من شریک بی صدا هستم.
‫حرف زدن و فروش ‫با توئه.
‫هیچ معرفی ای در ‫کار نیست.
‫کول، من چند هفته اس ‫که هیچی نفروختم،
‫و مردم دارن اثرهای ‫جدید درخواست می کنن،
‫که کار توئه.
‫به خاطر همه ی کارای تبلیغاتی، ‫من وقت نداشتم.
‫قبوله،
‫اما نمی تونیم روی محتوای ‫قدیمی همیشگی کار کنیم.
‫چی به سر اون مردی اومد
‫که میخواست «یه لحظه ‫در زمان رو ثبت کنه»؟
‫ثبت کردن یه لحظه ‫در زمان،
‫تنها درمورد گرفتن یه ‫عکس قشنگ نیست، مکس.
‫باید بهت الهام شده باشه،
‫نمی تونی به زور ‫الهام بگیری.
‫درهر صورت...
‫چجوری انقد زود ‫اتفاق می افته؟
‫یه دقیقه،
‫داری به سمت رویاهات ‫دست دراز می کنی،
‫و یهو 29 سالته و ‫بدون مصرف انرژی حرکت می کنی،
‫همه چی آسونه و ‫امنه،
‫و هیجان انگیزترین ‫قسمت زندگیت
‫گرفتن لاته ساعت ‫3 ظهره.
‫یعنی، اشتباه برداشت نکن،
‫من شغل عالی ای دارم.
‫اما من تو دانشگاه ‫روزنامه نگاری خوندم.
‫کی تبدیل شدم به یه تماشاچی ‫تو زندگی خودم؟
‫خب، این فقط ‫هویت توئه.
‫تو ریسک پذیر نیستی ‫و این ایرادی نداره.
‫هی! من امروز روی لاته ام ‫خامه دوبل سفارش دادم.
‫آره، برای اولین بار تو تاریخ.
‫درسته. میدونی...
‫از اون موقع که ‫ 4 سالم بود و...
‫از پله ها افتادم پایین،
‫مامانم من رو تو یه ‫پلاستیک حبابدار فرضی پیچیده.
‫من یه رویاپرداز کم ریسکم ‫بدون هیچ چیزی برای ارائه.
‫تعجب نداره که بارتون ‫هیچ ایمانی بهم نداره.
‫هی، وارد شدن به اون ‫مسابقه بی خطر نیست.
‫خب؟ واقعا جیگر میخواد.
‫اگه بفهمم درباره ‫چی بنویسم.
‫نمیدونم چه طوری قراره
‫مک هیو رو راضی کنم ‫که من رو جدی بگیره،
‫به عنوان یه سفرنامه نویس.
‫اُه، هی، ببین.
‫این عکس کول تیلوره.
‫نسبت به اسرارآمیز بودنش، ‫اون همه جا هست.
‫حداقل عکساش هستن.
‫شاید سعی دارن به ‫من یه چیزی بگن.
‫که بری اسکی کنی؟ ‫بعید می دونم.
‫نه، کیت! ‫خودشه!
‫می دونم قراره درباره ‫چی بنویسم.
‫مک هیو عاشقش میشه!
‫الکس! وایسا!
‫دویدن با قهوه ‫ایده خوبی نیست!
‫چی کار میتونم ‫برات بکنم، الکس؟
‫خب، آقا، من ‫کلی فکر کردم...
‫درباره چیزی که ‫گفتین،
‫و دارم پیشنهاد میدم ‫که من سفر کنم...
‫به طبیعت وحشی ‫کوهستان راکی
‫و یه مقاله بنویسم
‫درباره عکاس ورزش های خطرناک ‫و طبیعت، کول تیلور.
‫کارش شگفت انگیزه.
‫اُه...
‫حالا شد. ‫کارش شگفت انگیزه.
‫بهش میگن اَنسل آدامز بعدی،
‫اما دو ساله که کلکسیون ‫جدیدی نساخته.
‫واقعا خیلی اسرارآمیزه.
‫موضوع بی نقصیه، درسته؟
‫خب، یعنی...عکساش ‫شگفت انگیزن،
‫اما اگه این قدر از مردم گریزانه، ‫تو چه طوری میخوای پیداش کنی؟
‫اون تو اقامتگاه ریجلاین ‫کلرادو زندگی می کنه.
‫داشتم فکر می کردم ‫ناشناس برم.
‫تو، تو دنیای ورزشهای ‫خطرناک؟
‫الکس...این رو با ‫نهایت مهربونی ممکن میگم،
‫اما تو یه بی دست و پای ‫تمام عیاری.
‫نه، نیستم!
‫قهوه.
‫خب، شاید فقط ‫یه ذره،
‫اما این هیچ ربطی به ‫توانایی نوشتن من نداره.
‫راستش...این ایده ‫خیلی خوبیه.
‫ممنون.
‫باید از زبان اول شخص ‫بنویسیش،
‫از دیدگاه کسی که ‫ماجراجو نیست،
‫و ظرف یه هفته،
‫تمام ورزشهای خطرناکی که ‫اون جا دارن رو امتحان می کنی.
‫ببخشید، چی؟
‫خب، تو یه داستان ‫می خواستی. درسته؟
‫خب، این خودشه.
‫اما کول تیلور چی، آقا؟
‫تو یه سفرنامه نویسی، ‫نه روزنامه نگار تحقیقی.
‫این داستان باید ‫درباره تو باشه.
‫مهلت یه هفته از ‫دوشنبه است.
‫بهتره راه بیافتی.
‫این...این ایده ‫خیلی خوبیه.
‫ممنون آقای مک هیو، ‫پشیمون نمیشین.
‫ورزش های ‫خطرناک؟
‫الکس، تو اصلا میدونی ‫این یعنی چی؟
‫نه، اما من محقق ‫بسیار خوبی هستم.
‫کاملا مطمئنم که ‫این دو تا یکی نیستن.
‫اما بهت باور دارم.
‫ممنون. آقای مک هیو فکر ‫می کنه این قراره عالی باشه.
‫حالا کل زمان پرواز ‫تا دنور رو وقت دارم...
‫که تبدیل بشم به ‫متخصص تمام چیزای خطرناک.
‫آه، تو میتونی...
‫میتونی وقتی نیستم «بهترین های دنیا» ‫رو جای من کار کنی؟
‫بله!
‫من دیگه «بدترین های دنیا» ‫نیستم!
‫اُه و الکس؟
‫دلاور باش، ‫نه دلواپس.
‫درسته.
‫همین الان دارم ‫میرم فرودگاه.
‫واقعا داری این ‫کار رو می کنی؟
‫آره! مهلتش تا ‫دوشنبه دیگه است،
‫برای همین این به من...
‫هفت روز وقت میده که ‫با ترس هام رو به رو شم...
‫و این داستان رو ‫بنویسم.
‫فکر می کردم قراره ‫این آخر هفته بریم سفر.
‫من و تو، برکشایر؟
‫بارتون، آسونترش ‫نمی کنی.
‫نه، باید این کار ‫رو بکنم.
‫برای خودم، برای شغلم، ‫برای خودمون.
‫شانس بزرگ منه.
‫بالاخره میتونم از ‫حاشیه امنم بیام بیرون.
‫باشه. یه هفته ای ‫برمیگردی؟
‫بعدش برمیگردم.
‫خیلی خوب.
‫دخلش رو بیار، عزیزم.
‫شاید بهتر باشه به ‫مرگ اشاره نکنیم،
‫وقتی من دارم میرم برای ‫ورزش های خطرناک؟
‫درسته، ببخشید.
‫فقط لطفا مراقب باش.
‫مراقب، خواهم بود.
‫امیدوارم.
دنور
‫«من یه دلاورم، نه یه دلواپس.»
‫اون چی بود؟
‫مکانیکم فکر می کنه ‫مشکل میله چرخ فرمونشه.
‫حالا، سر راننده یدک کش ‫خیلی شلوغه،
‫اما تا چند ساعت دیگه ‫می رسه این جا.
‫چند ساعت؟
‫ببخشید، خانم،
‫اما خوشبختانه، اگه ‫عجله دارین،
‫تا اقامتگاه همه اش ‫یه مایل مونده.
‫گفتن «به زندگیت راضی نباش».
‫گفتن «برو ماجراجویی کن».
‫سلام، کیت. ‫آره، من این جام.
‫باشه، خوبه. ‫فقط چک کردم.
‫آره. اما پیاده ام.
‫متوجه نمیشم. تو ‫بزرگراهی؟
‫کیت فکر کنم یه مردی ‫داره تعقیبم می کنه.
‫گفتی یه «وَن»؟
‫یه مرد کوهستانی ‫تو یه جیپ.
‫باید برم، باشه؟ ‫باید برم.
‫قراره من رو بدزده،
‫ساک هام رو میندازه ‫لای بوته ها،
‫و هیچ کس هیچ وقت ‫نمیتونه پیدام کنه.
‫ببخشید، خانم؟
‫میخواین برسونمتون؟
‫لازم نیست، ممنون!
‫من هم دارم همون ‫طرفی میرم.
‫چرا که نه؟
‫فقط سوار جیپ یه ‫غریبه بشم.
‫مطمئنین؟ چون اون ساک ‫به نظر سنگین میاد.
‫برای قلب خوبه.
‫باشه، هر طور مایلین.
‫با خرس ها ‫موفق باشین.
‫خرس ها؟
‫به اقامتگاه ریجلاین خوش اومدین. ‫چه طور می تونم کمکتون کنم؟
‫سلام. رزرو دارم. ‫الکس برنز.
‫بله. می بینم که برای شما
‫«سوییت باصفا» با منظره ‫کوهستان رو گذاشتیم.
‫به نظر باصفا میاد.
‫درست به موقع هم رسیدین.
‫«پیاده روی زمستانی» ‫چند روز دیگه شروع میشه.
‫«پیاده روی زمستانی»؟
‫هنرمندهای محلی ‫مغازه هاشون رو باز می کنن
‫با خوراکی ها و ‫نوشیدنی های گرم.
‫راه بسیار خوبی برای ‫ارتباط برقرار کردن با جامعه،
‫پول جمع کردن برای خیریه،
‫و بزرگداشت هنرمندای ‫ریجلاینه.
‫هنرمندایی مثل...کول تیلور؟
‫دقیقا. کول کارهاش رو ‫در نمایشگاه هنری...
‫ریجلاین می فروشه.
‫هاه. من...من فکر می کردم ‫اون یه آدم گوشه گیره.
‫نه واقعا.
‫در واقع، با این برف تازه، ‫مطمئنم که...
‫کول رو اون بالا تو ‫کوه می بینی.
‫این هم کلیدتون.
‫از در جلویی بیرون برید،
‫و از مسیر برین ‫به سمت شمال.
‫میشه چمدونم رو فقط ‫بذارم پیش چمدان بر؟
‫متأسفانه ما همچین ‫کسی نداریم.
‫اما فقط یه پیاده روی ‫کوتاه تو مسیر طبیعته.
‫از اقامتتون لذت ببرین.
‫باشه. عالیه. ممنون.
روز اول
‫«مسیر آرام طبیعی تا کابینم ‫به من خوشامد گفت.»
‫سلام؟
‫الکس، ارتفاعات چه طورن؟
‫آقای مک هیو! ‫سلام، آقا، بله، آه...
‫خوبه.
‫جالبه که الان تماس گرفتین.
‫من در واقع همین الان ‫داشتم برای اولین گردشم می رفتم بیرون.
‫عالیه. اون بیرون ‫خوش بگذره.
‫دقیقا همون کلمه ای که ‫می خواستم استفاده کنم.
‫خب، بسته «دلاور آخر هفته» ما،
‫شامل زیپ لاین،
‫اسکی هلی کوپتری و ‫بانجی جامپینگ میشه.
‫منظره از ارتفاع 3000 ‫فوتی، خارق العاده است.
‫آخ!
‫آه، میتونم کمکتون کنم ‫چیزی پیدا کنین؟
‫آه، نه. نه، من، آم...
‫من دارم فقط ‫می گردم.
‫اگه سوالی داشتین ‫خبرم کنین، باشه؟
‫مسیرهای دوچرخه سواری ‫کوهستانی ما
‫برای تمام سطوح ‫مناسب هستن.
‫گردش بعدیمون هم ‫30 دقیقه دیگه شروع میشه.
‫اُه، سلام! ‫سلام، سلام، آره.
‫دوچرخه سواری ‫کوهستانی
‫که برای همه سطوح ‫مناسبه...
‫کجا باید براش ‫ثبت نام کنم؟
‫اُه، فقط این این ‫فرم رو پر کنین.
‫باشه.
‫دوچرخه ساسپنشن رو ترجیح ‫میدین یا کامفورت یا فت بایک؟
‫بیاین فقط با فت بایک ‫بریم جلو.
‫بیشترین ثبات رو ‫تو برف داره.
‫عالیه. ممنون.
‫راستی، من الکس ‫هستم.
‫سارا.
‫تو تله سیژ ‫می بینمت.
‫تله سیژ؟
‫هی!
‫اون ژاکت توئه؟
‫نگران نباش.
‫وقتی شروع به حرکت ‫کنی گرم میشی.
‫اُه، نگران نیستم... ‫درباره اونش.
‫کمربند داره ‫دیگه، درسته؟
‫دوچرخه اتون روی صندلی ‫بعدی خواهد بود.
‫اما کمربند داره؟ ‫روی صندلی؟
‫اون بالا می بینمت!
‫باشه.
‫اُه...
‫اُه. چه قدر مرتفعه.
‫من...نمی تونم...من ‫نمی تونم انجامش بدم!
‫اُه، نه، زیادی مرتفعه... ‫ببخشید، من...
‫من نمی تو... ‫من نمی تونم...
‫خانم! لطفا برید کنار.
‫کمک میخواین، خانم؟
‫تویی؟
‫چرا که نه؟
‫بیا از این جا ‫بریم.
‫ممنون برای...میدونی،
‫کمک کردن من اون جا،
‫اما کاملا مطمئنم که میتونم ‫خودم رو سالم به هتل برسونم.
‫و بذارم یه تپه انسانی ‫دیگه درست کنی؟
‫عمراً!
‫باشه، خب حالا من ‫بهترین دوچرخه سوار نیستم. ووپس.
‫بیشتر باید گفت ‫«تله سیژ سوار».
‫هنوز سوار دوچرخه نشدی.
‫درسته.
‫اُه. می تونم ‫انجامش بدم.
‫باشه، این، آه...
‫فکر کنم دوچرخه ام ‫خرابه.
‫نه، فقط باید دنده ‫رو بدی پایین.
‫اینه؟
‫درسته.
‫باشه.
‫واو، واو، آه!
‫همین الان یادم اومد چرا ‫تو سنترال پارک دوچرخه سواری نمی کنم.
‫نیویورک، ها؟
‫آره.
‫این جا چی کار می کنی؟
‫اُه، داستانش طولانیه.
‫هر چی که هست،
‫شاید بخوای به از اول ‫نوشتنش فکر کنی.
‫درسته.
‫روز خوبی داشته ‫باشی!
‫تو هم همین طور. ‫مطمئنم زیاد نمیتونه بدتر بشه.
‫هی، کول!
‫هی!
‫کول تیلور؟
‫الکس!
‫این جایی!
‫می خواستم یه گروه ‫جستجو بفرستم.
‫میدونم، میدونم، ‫من خیلی متأسفم.
‫به گمونم برای تله سیژ ‫آماده نبودم،
‫یا...واقعا هر چیزی.
‫اولین بارته!
‫یاد می گیری.
‫اون بیرون من ‫رو ندیدی.
‫اگه برای خودت یه ‫راهنما بگیری چی؟
‫شاید. تو کسی رو ‫می شناسی؟
‫خب...بیشتر راهنماهایی ‫که من می شناسم،
‫به خاطر پیاده روزی زمستانی ‫این هفته، وقتشون پره.
‫من دارم به برنامه ریزش کمک ‫می کنم، اما یعنی...من می تونم...
‫نه، نه، چیزی نیست.
‫نگرانش نباش. یه ‫فکری می کنم.
‫در حال حاضر، فقط واقعا ‫به حموم تو وان آب داغ نیاز دارم.
‫ممنون، سارا. ‫بعدا می بینمت.
‫باشه. مراقب خودت باش.
‫نصحیت من؟
‫یه مدت طرف تله سیژ نرو.
‫چی شد؟
‫آه، معادل تپه انسانی.
‫اُه، حالا دیگه میدونم ‫داری اغراق می کنی.
‫شاید، اما فقط به خاطر ‫اینه که تو دختره رو ندیدی.
‫«دختره»؟
‫آره. یه فاجعه متحرک.
‫هی.
‫حالت خوبه؟ ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫اُه، هیچی. ‫من خوبم. من فقط...
‫رفتم دوچرخه سواری.
‫کلاس ورزش جدیده؟
‫نه، این...دوچرخه سواریه... ‫روی یه کوه.
‫کوه! اُه، خودت رو ‫ببین، عزیزم.
‫هوف. اُه.
‫کاملا خودم رو ‫کوچیک کردم.
‫حالت خوبه؟
‫آره. فکر کنم.
‫نمی دونم.
‫خب، اگه نظرت ‫عوض شد،
‫احساس بدی ‫نداشته باش.
‫...ورزشکار نبودی.
‫دارم از دستت ‫میدم، بارتون، من...
‫هیچ...
‫...خجالتی در خونه اومدن...
‫...پیش دوست...
‫خونه؟ نه. نه، من ‫چیزیم نمیشه.
‫همه چی قراره ‫خوب باشه.
‫فقط...
‫عالیه.
نمایشگاه هنری ریجلاین
‫بریم که داشته باشیم...
‫«دلاور.»
‫زیبا هستن، مگه نه؟
‫معرکه ان.
‫راستش من یه مدتی میشه ‫که کار کول تیلور رو دنبال می کنم.
‫امیدوار بودم که بتونم باهاش ‫صحبت کنم، اگه این جاست؟
‫هی.
‫نیویورک؟
‫شما دوتا هم دیگه ‫رو می شناسین؟
‫نه دقیقا.
‫متوجهم که بهترین ‫تأثیر اولیه رو نذاشتم.
‫این حق مطلب رو ‫ادا نمی کنه.
‫درسته. اما اون موقع ‫نمی دونستم که تو کی هستی،
‫و راستش طرفدار واقعا سرسخت ‫کارت هستم.
‫من الکس برنز هستم.
‫کول تیلور.
‫تو باعث و بانی ‫تپه ای؟
‫تو بهش درباره اش ‫گفتی؟
‫بله. احتیاط شرط عقله.
‫خب، حق با توئه.
‫من تقریبا تو تمام فعالیت های...
‫فضای باز وحشتناکم.
‫اما به ریجلاین اومدم که ‫با ترس هام رو به رو شم،
‫و کاملا روشنه...
‫که نمی تونم تنهایی ‫انجامش بدم.
‫میدونم که تو یه ‫راهنما نیستی،
‫اما به نظر میاد تو هر کاری ‫که می کنی عالی هستی،
‫و هیچ کس دیگه ای ‫در دسترس نیست.
‫واو. نظر لطفتونه.
‫نه! من خیلی متأسفم. ‫منظورم...منظورم این نبود.
‫من یه نسخه پرداز هستم،
‫و تازه اولین مأموریت واقعی ‫سفرنامه نویسیم رو گرفتم،
‫که یعنی نمی تونم ‫توش گند بزنم.
‫مشکل اینه که
‫من قراره یه مقاله ای بنویسم
‫درباره خودم در حال ‫انجام ورزشهای خطرناک،
‫و من اساسا از همه چیز ‫می ترسم،
‫و احتمالا بدترین شخص ‫برای این کارم،
‫اما سردبیرم فکر می کنه ‫ایده خیلی خوبیه.
‫می تونه واقعا ‫خنده دار باشه.
‫ببین. این...
‫این تنها شانس منه.
‫اگه درست انجامش ندم، ‫حرفه ام رو خراب می کنه.
‫لطفا، کول...
‫میشه لطفا کمکم کنی؟
‫ببخشید، الکس، ما ‫واقعا سرمون شلوغه.
‫درسته. متوجهم.
‫ما اون قدرا هم ‫سرمون شلوغ نیست.
‫چیه؟
‫من صورت صادقی دارم.
‫نمی تونم ‫دروغ بگم.
‫و تو آدم درستی ‫رو انتخاب کردی.
‫یعنی، کول تو همه چیز عالیه.
‫و من فقط این رو نمیگم
‫چون نمایشگاهش رو ‫اداره می کنم.
‫پس پیاده روی زمستانی ای که ‫سعی داریم برنامه اش رو بچینیم چی؟
‫آه، «ما»؟ فکر کردم ‫من دارم برنامه می چینم.
‫جلسه معارفه چی؟
‫تو که گفتی اون رو ‫انجام نمیدی؟
‫من می تونم ‫کمک کنم!
‫با پیاده روی زمستانی یا ‫جلسه معارفه،
‫یا هر چی که لازمه،
‫من...و تو میتونی با ‫ورزشهای خطرناک کمکم کنی.
‫دو سر سوده!
‫لطفا؟
‫خیلی خوب.
‫اما بهت یه روز میدم ‫که بهم ثابت کنی...
‫قرار نیست جفتمون ‫رو به کشتن بدی،
‫و به قوانین من عمل ‫می کنی. فهمیدی؟
‫فهمیدم!
‫کجا می مونی؟ ‫اقامتگاه ریجلاین؟
‫اوهوم.
‫ساعت 9 صبح من رو تو ‫مرکز فعالیت ها ببین.
‫9 صبح، مرکز ‫فعالیت ها. فهمیدم.
‫آماده کار بیا.
‫باشه.
‫خیلی ممنون!
روز دوم
‫«روز دوم از ماجراجویی خطرناک منه،
‫و همین حالاش هم یه ‫دوست پیدا کردم.»
‫«خب، تقریبا یه دوست.
‫اما یه راهنما پیدا کردم،
‫برای دنیای ورزشهای ‫خطرناک،
‫که این یعنی اوضاع داره ‫بهتر میشه.
‫کنجکاوم که ببینم امروز ‫برامون چی تو چنته داره.
‫امیدوارم چیز زیادی ‫خطرناکی نباشه.
‫یه کم حس یه گوزن محلی رو دارم...
‫همون قدر ترسو.»
‫صبح بخیر.
‫واو. چه سر وقت.
‫همین الان چک کردم.
‫هلی کوپتر 20 دقیقه ‫دیگه حرکت می کنه.
‫هلی کوپتر؟
‫آره. این نزدیکی یه ‫صخره یخی غول آسا هست.
‫قبلا یخ نوردی کردی ‫دیگه، درسته؟
‫یخ نوردی؟
‫وقتی اون بالاییم،
‫از صخره با پاراگلایدر ‫می پریم پایین.
‫پاراگلایدر؟
‫اوهوم.
‫آه...همه اش به نظر خیلی ‫مفرح میاد، اما آم...
‫همین الان یادم اومد ‫که من یه...
‫من یه تماس تلفنی دارم که...
‫اُه، باید قیافه الانت رو می دیدی.
‫- شوخی می کردی؟ ‫- آره، شوخی می کردم.
‫تمام این داستان ‫یه شوخیه؟
‫بله، یه شوخیه.
‫خیلی خنده داره، درسته؟
‫شوخ طبعی عجیبی داری.
‫و تو باید سرحال باشی.
‫بیا بریم.
‫قول میدم، هلی کوپتری ‫در کار نیست.
‫باشگاه سنگ نوردی؟
‫ترجیح میدی بری ‫یخ نوردی؟
‫میتونم با هلی کوپتر ‫تماس بگیرم.
‫نه، نه! خوبه. فقط ‫این که...
‫این یه باشگاه جنگلی ‫برای بچه هاست.
‫من واقعا یه بچه نیستم.
‫همه امون قلباً ‫بچه ایم.
‫به علاوه، باید یه کم
‫شهری بودنت رو ‫از بین ببریم.
‫و به ترس از ارتفاعت ‫کمک می کنه.
‫من از ارتفاع نمی ترسم.
‫یعنی...
‫شاید یه ذره.
‫خب، چه جور کفشی ‫آوردی؟
‫فقط کفش های رانینگم.
‫- اونا کفش های رانینگتن؟ ‫- آره!
‫اصلا حمایتت می کنن؟
‫نه، اما واقعا با لباسم ‫خوشگل میشن.
‫نه.
‫ببین، مشکل اینه که تو ‫تجهیزات درستی نداری.
‫بهت بر نخوره ولی اینا ‫واقعا به تیپ من نمی خورن.
‫خیلی...نارنجیه.
‫اُه. درسته.
‫ببخشید؟ این جا یه ‫کم کمک لازم داریم.
‫آره، باید این رو ‫درست کنیم.
‫تمام چیزای ‫پایه.
‫سر تا پا.
‫لطفا.
‫و کفش هم لطفا.
‫حتما.
‫خب...
‫طرف کیه؟
‫طرف؟ کدوم طرف؟ ‫درباره چی صحبت می کنی؟
‫بی خیال. حتما دلیلی داره ‫که داری این کار رو می کنی...
‫تحقیر کردن خودت. ‫منظورم اینه...
‫غیر از مسئله کارت.
‫بهت بر نخوره،
‫اما تو تیپ ورزشکار نیستی.
‫محض اطلاعت،
‫من یه سال هالووین عضو ‫ورزشکار اسپایس گرلز بودم.
‫خب راستش، «عضو شیک ‫و پیک» بودم.
‫نامزدم، بارتون،
‫خیلی شیرینه و خیلی من ‫رو حمایت می کنه.
‫اسم نامزدت بارتونه؟
‫چی کاره ست، ‫لُرده؟
‫نه.
‫اون یه بانکدار سرمایه گذاره،
‫توی یه شرکت خیلی ‫معتبر تو نیویورک.
‫مم. چرا این جا نیست؟
‫چون تازه ترفیعش ‫دادن به «شراکت».
‫برای همین خیلی مهمه ‫و خیلی سرش شلوغه.
‫به نظر میاد داری کلی ‫بهونه براش میاری.
‫نمیارم!
‫باشه. خودت چی؟
‫بس که خوش مشربی،
‫شرط می بندم دخترا ‫بدجور دنبالتن.
‫نه. من انتخاب کردم ‫که مجرد باشم.
‫با کاری که من می کنم، ‫واقعا نیازی به کس دیگه ندارم.
‫درسته. نیاز نداری کسی ‫از سرعتت کم کنه.
‫دقیقا.
‫این چه طوره؟
‫هنوز شبیه عکس های ‫خوشحالت نشدم؟
‫تقریبا.
‫آماده ای که با ترس هات ‫مواجه بشی؟
‫حداقل از نظر ‫ظاهری هستم.
‫کفش ها اینان؟
‫کفش ها اینان.
‫رنگ دیگه ای نیست؟
‫نه.
‫باشه، حالا باید همیشه ‫حواست به...
‫هر چیزی که زیرته ‫باشه.
‫باشه؟ وزنت رو روی ‫پاهات نگه دار،
‫بازوها صاف.
‫یه جورایی این طوری... ‫بازوهام صافن...
‫و میرم بالا، با فشار ‫میرم بالا...
‫تو توش حرفه ای هستی.
‫مطمئنی راهنما نیستی؟
‫- این چرب زبونی ها قرار نیست خلاصت کنه. ‫- گفتم امتحان کنم.
‫اُه! من گیر کردم.
‫نه، چیزیت نیست. ‫روی پاهات تمرکز کن.
‫پایین رو نگاه نکن.
‫پاهام پایین هستن! ‫پس کجا رو باید نگاه کنم؟
‫روی جای پات تمرکز کن.
‫دقیقا.
‫دو حرکت بعدیت رو ‫پیشبینی کن.
‫من پیشبینی می کنم ‫که قراره بیافتم.
‫قرار نیست بیافتی.
‫حدودا 50% شانسش ‫هست که بیافتم.
‫فقط داری خودت رو ‫می ترسونی.
‫بهتره با آرامش سنگ رو نگه ‫داری و نفس بکشی.
‫خوبه!
‫درسته.
‫خب چند وقته که ‫عکاسی می کنی؟
‫آه، از وقتی جوون بودم.
‫واقعا توش ماهری.
‫ممنون.
‫میدونی، زندگی هیچ وقت ‫از حرکت نمی ایسته.
‫هر بار که من میرم ‫تو طبیعت،
‫به نظر میاد همه چیز ‫فرق کرده.
‫موج ها همیشه می چرخن، ‫برگ ها همیشه رشد می کنن...
‫هیچ چیز مثل قبل ‫نمی مونه.
‫حدس می زنم این راه ‫منه برای نگه داشتن یه لحظه،
‫و گرفتنش.
‫واقعا قشنگه.
‫هیچ وقت این طوری ‫به طبیعت فکر نکرده بودم.
‫خب، به من بچسب، بچه.
‫ممکنه چند تا چیز ‫یاد بگیری.
‫این یه قوله؟
‫اُه، هی!
‫آره.
‫ما بالاییم!
‫عمدا حواسم رو ‫پرت کردی؟
‫کار کرد؟
‫چه طوری میریم پایین؟
‫اُه، فقط باید ‫ول کنی.
‫نه! نمیتونم ول کنم. میافتم!
‫افتادن بخشی از ‫بالا رفتنه.
‫هر سنگ نوردی میافته.
‫این با عقل جور در میاد؟
‫چیزیت نیست.
‫درباره اش هنوز نمیشه ‫قطعی نظر داد.
‫یک، دو، سه...بپر.
‫تو داری تندتر میری!
‫چه حال داد!
‫آره! واقعا حال داد.
‫ممنون، مربی.
‫حالا میتونی به لرد بارتون ‫بگی، امتحان رو قبول شدی.
‫فردا، قراره تمرین واقعیت ‫رو شروع کنی.
‫آره؟
‫اما، اول...تو کمکم کن.
‫«بنیاد خیریه جوانان تیلور» ‫اون تویی؟
‫یه خیریه ایه که چند سال ‫پیش راه انداختم،
‫برای پول جمع کردن برای ‫بچه های مستضعف.
‫تجهیزات و سفرها میتونن ‫خیلی گرون باشن.
‫این بهشون شانسی میده
‫که بیان به ریجلاین...
‫و رایگان ورزش های ‫زمستونی رو تمرین کنن.
‫واقعا خوبه.
‫اما این حس بهم دست داد که...
‫تو نمیخواستی جلسه معارفه بذاری؟
‫واقعا نمیخوام...
‫...اما 50% سودی که
‫در پیاده روی زمستونی به دست میاد،
‫میرسه به بنیاد خیریه ‫جوانان تیلور.
‫در حال حاضر، میتونیم هر سال
‫ده تا بچه رو به کمپ های ‫زمستونی بفرستیم.
‫من دوست دارم این عدد ‫بره بالاتر، پس...
‫اگه جلسه معارفه گذاشتن ‫بتونه کمک کنه، پس...
‫خب پس، بهتره شروع ‫به منگنه زدن کنیم.
‫و بعد بریم ناهار بخوریم.
‫من برگر بوقلمون ‫می خورم،
‫بدون نون،
‫بدون پنیر، بدون بیکن،
‫بدون قارچ یا پیاز...
‫فقط... ‫ارگانیکه؟
‫مهم نیست.
‫من یه چیزبرگر میخوام، ‫با کل مخلفات، لطفا.
‫ممنون.
‫پس...تو یه نسخه پردازی؟
‫آره.
‫برای هفت سال.
‫شغل خوبیه.
‫پولش خوبه و ثابته.
‫اما؟
‫اشتباه برداشت نکن،
‫من خیلی قدردادنم که ‫شغلم رو دارم، اما...
‫فقط همه چی سخت میشه
‫وقتی رییسم من رو ‫یه جور می بینه.
‫پس حس می کنی باید ‫خودت رو ثابت کنی؟
‫بیا فقط بگیم که...
‫هیچ کس از من انتظار ‫نداره این بالا باشم...
‫و ورزش های ‫خطرناک بکنم.
‫باشه.
‫و خودت چی فکر می کنی؟
‫احتمالا حق با اوناست.
‫خب، فردا، میریم ‫کوهنوردی
‫تو جنگل های ریجلاین.
‫ثابت می کنیم که ‫قراره این جا باشی.
‫واقعا همچین فکری ‫می کنی؟
‫نه.
‫اما به گمونم می فهمیم.
‫روز سوم
‫صبح بخیر، آفتاب.
‫چه قدر لفت دادی.
‫اشاره نکردم که 5 مایل تا کابینِ...
‫وسط ناکجاآبادی من راهه؟
‫باشه، بداخلاق.
‫بیا برات یه کم ‫قهوه بگیریم.
‫و یه کم صبحانه لطفا.
‫خب، جالبه که اشاره کردی.
‫این دقیقا جاییه که ‫داریم میریم.
‫عالیه.
‫فکر کردم گفتی داریم ‫میریم صبحانه بخوریم.
‫صبور باش، دوست من.
‫صبر به ندرت دوست ‫من بوده.
‫دیدی؟ مشکلت همینه.
‫با روحیه شهری ‫زندگی می کنی،
‫که همه چی باید ‫فورا اتفاق بیافته.
‫باید وایسی و بوی درخت های ‫کاج رو حس کنی.
‫هر چیزی که اهمیت داره ‫همین جاست،
‫در این لحظه.
‫فقط باید نفس بکشی.
‫فکر نمی کنم روحیه شهری باشه.
‫فکر کنم فقط دنیای ما ‫این طوریه.
‫شبکه های اجتماعی همه چیز ‫رو تغییر دادن.
‫آه...هو، هو. ‫شبکه های اجتماعی.
‫جایی که همه میتونن ‫وضعیتت رو ببینن،
‫و هیچ ربطی بهشون نداره.
‫من سعی می کنم تا جای ‫ممکن از اون چیزا...
‫دور بمونم.
‫میدونی، من اتفاقا ‫فکر می کنم که تو میتونستی...
‫شغل خیلی پردرآمدی ‫داشته باشی،
‫اگه حضورت تو اینترنت ‫بیشتر بود.
‫یعنی، نه که الان موفق نیستی،
‫و نه که من بدونم...
‫تو صفحه شبکه اجتماعی ‫داری یا این چیزا.
‫من رو گوگل می کردی؟
‫نه. من...من...نه. من...
‫شاید فقط... ‫شاید یه کوچولو.
‫درسته.
‫من یه وبسایت دارم ولی ‫برای کارمه،
‫نه زندگی شخصیم.
‫عکس هام خودشون ‫گویای همه چیزن.
‫من عکس می گیرم ‫چون مجبورم.
‫من هم همین حس رو ‫درباره نوشتن دارم.
‫وقتی نمی نویسم، حس ‫پوچی می کنم.
‫میدونی، وقتی بچه بودم،
‫یه عالمه داستان کوتاه ‫می نوشتم
‫درباره تمام جاهای شگفت انگیزی ‫که قراره برم ببینم.
‫اُه، آره؟
‫- آره. ‫- کجا؟
‫آه...همه جا. ‫واقعا مهم نیست.
‫هیچ وقت به هیچ کدومشون نرفتم.
‫به گمونم زندگی و ترس یه ‫جورایی جلوم رو گرفتن.
‫خب، الان خودت رو ببین. ‫داری با اون ترس ها مواجه میشی.
‫به زودی، توقف ناپذیر میشی.
‫خب اونش رو نمیدونم.
‫باید این قدر ‫سریع راه بری؟
‫اُه، واو!
‫ببین! چه آبشار قشنگی!
‫به حرکت ادامه بده.
‫تمام راه رو تا اون ‫بالا میریم.
‫نمیخوای وایسی و ‫نگاه کنی؟
‫نه؟
‫بیا بریم.
‫قراره خیلی سرد بشه.
‫باشه.
‫باید یه راه دیگه برای ‫رد شدن باشه.
‫نه، این تنها راه رفتن ‫به جاییه که داریم میریم.
‫می دونی هر سال چند نفر
‫از ارتفاعات بالا سقوط می کنن؟
‫من میدونم! دنبالش گشتم.
‫مطمئنم که گشتی.
‫اما میتونی از ‫پسش بربیای.
‫قدم به قدم مسیر رو ‫باهاتم.
‫بیا.
‫بیا. آره! ‫درسته!
‫اُه...
‫می بینی؟ داری ‫عالی پیش میری!
‫شرط می بندم به ‫همه همین رو میگی.
‫حق با توئه.
‫راستش یه جورایی ‫تیکه کلاممه.
‫به نظر شبیه یکی میای ‫که تیکه کلام داره.
‫واقعا؟
‫نه. به هیچ وجه.
‫فقط دارم حرف میزنم ‫که حواس خودم رو پرت کنم...
‫از وحشتی که حس می کنم
‫و این علاقه ناگهانی به
‫این که خودم رو با کفشم ‫بیهوش کنم.
‫داری زود یاد می گیری.
‫اُه! حالت خوبه؟
‫میشه لطفا دور بزنیم دیگه؟
‫تقریبا رسیدی.
‫فقط چندتا قدم دیگه ‫راه داری.
‫از پسش بر میای!
‫آره!
‫پس حالا بهم باور داری؟
‫یکیمون باید ‫داشته باشه.
‫باشه. حالا، نترس،
‫اما وقتشه که حتی ‫بالاتر بریم.
‫تا اون بالا.
‫یالا.
‫واو.
‫خیلی قشنگه!
‫آره، یکی از منظره های ‫موردعلاقه امه.
‫خیلی قشنگه!
‫پس اگه بتونی هر جایی ‫بری، کجا می رفتی؟
‫زیمبابوه، که بتونم جلوی ‫آبشار ویکتوریا وایسم
‫و از نزدیک فیل ها ‫رو تماشا کنم.
‫اونا حیوونای خیلی ‫قشنگی هستن.
‫خودت چی؟
‫شرط می بندم تو همه جا ‫بودی و همه کار کردی، درسته؟
‫آره، کم سفر نرفتم.
‫اما همه جا نه.
‫شماره یک تو لیست کارهایی ‫که قبل مرگ باید بکنی، چیه؟
‫حاضری؟
‫آره؟
‫می رفتم بانجی جامپینگ ‫تو آبشار ویکتوریا.
‫- عمراً! ‫- اوهوم.
‫واقعا؟
‫آره. واقعا.
‫این فقط خیلی عجیبه.
‫و دیوونه وار!
‫یعنی، با سر شیرجه ‫زدن از یه صخره؟
‫چرا باید بخوای همچین ‫کاری بکنی؟
‫از زمین خیلی ‫قشنگ تره.
‫نمیدونم. یه چیزی ‫درباره آفریقا هست.
‫دوست دارم عکسش ‫رو بگیرم.
‫هیچ عکس جدیدی نگرفتم...
‫باید بگم «عکس خوبی» نگرفتم، ‫توی دو سال اخیر.
‫چی جلوت رو گرفته؟
‫فکر کنم باید برم جایی،
‫دوباره الهام بگیرم، میدونی؟
‫باید بری.
‫از روی تجربه حرف می زنم،
‫که تا الان، این خیلی ‫بد نبوده.
‫خوبه! پس ماجراجوییمون ‫ادامه خواهد داشت.
‫وقتی از لای درخت ها ‫با زیپ لاین بری،
‫به بلندترین ارتفاع که یعنی ‫2200 فیت میرسی.
‫به من اعتماد کنین، هیچ وقت ‫این قدر احساس آزادی نمی کنین.
‫معرکه است!
‫2200 فیت؟
‫آه، کم و بیش.
‫اما بذار بهت اطمینان بدم ‫که در دستان مطمئنی هستی.
‫و...آه...
‫تجهیزات؟
‫اُه، بهترین کیفیت. ‫فقط بهترین ها.
‫فقط می پرسم ‫چون...
‫بیشتر حوادث تو ‫تکرار اتفاق میافتن.
‫میدونی، یه کار رو دوباره ‫و دوباره انجام دادن،
‫و انتظار نتیجه ‫متفاوت داشتن.
‫این تعریف دیوانگی نیست؟
‫خب، دو تا شون چفت ‫هم دیگه ان، درسته؟
‫یعنی، قراره از یه صخره بپریم.
‫به گیره وصلی.
‫و مال تو رو دو بار ‫چک کردم.
‫خیلی خوب، آماده ‫رفتن هستین.
‫عالیه!
‫کول. کول، لطفا.
‫لازم نیست این ‫کار رو بکنیم.
‫میشه فقط تا پایین ‫برگردیم،
‫از همون راهی ‫که اومدیم؟
‫الکس، اگه واقعا ‫میخوای درباره...
‫غلبه بر ترس هات ‫بنویسی،
‫باید پرش رو انجام بدی.
‫وگرنه خواننده هات ‫دستت رو میخونن.
‫ببین، من عکس هایی که می گیرم ‫رو نمی تونستم بگیرم...
‫اگه اون بیرون تو کار ‫نبودم، درسته؟
‫تو هیچ خطری ‫نیستی.
‫به من اعتماد کن، صدها ‫نفر دارن این کار رو می کنن.
‫درسته.
‫اول من میرم.
‫اون طرف منتظرت ‫می مونم، باشه؟
‫باشه.
‫خیلی خوب!
‫این حال میده.
‫بزن بریم.
‫چه قدر قشنگه!
‫یالا، الکس! از ‫پسش بر میای!
‫حق با اونه.
‫یعنی، ترس تو ‫واقعی نیست.
‫یالا، الکس!
‫باشه.
‫کاملا مطمئنم این رو ‫تصور نمی کنم!
‫♪ واو، اُه، اُه، اُه اُه ♪
‫♪ واو، اُه، اُه، اُه، اُه ♪
‫♪ این لحظه در زمان ♪
‫♪ واو، اُه، اُه ♪
‫♪ صبر کردن... ♪
‫♪ هیچ وقت کاری برام نکرد ♪
‫خوبی؟
‫آره!
‫انجامش دادم!
‫قطعا دادی! ‫موفق شدی.
‫اُه! باورنکردنی بود.
‫این هم از این! ‫چه حسی داری؟
‫حس خوبی دارم!
‫ترسناک بود، اما ‫شگفت انگیز هم بود.
‫خوبه!
‫وایسا. تکون نخور.
‫چی کار داری ‫می کنی؟
‫فقط دارم لحظه ‫رو ثبت می کنم.
‫همون جا بمون.
‫اُه، بارتونه. فقط یه ‫ثانیه بهم وقت بده.
‫سلام! بارتون!
‫هیچ وقت باور نمی کنی ‫همین الان چی کار کردم.
‫میتونی صدام رو ‫بشنوی؟
‫بارتون؟ آره! سلام.
‫همین الان زیپ لاین ‫سوار شدم!
‫باورنکردنی بود!
‫«پس معلوم شد که...
‫احتمالا ترسم فقط ‫تو فکرم بوده.
‫هنوز دارم صحتش رو ‫چک می کنم، پس منتظر باشین،
‫اما اگه ما...
‫به خودمون اون قدر طولانی ‫پشت کرده باشیم...
‫که وقتی خودمون رو ایستاده...
‫روی پرتگاه ناشناخته ها ‫پیدا می کنیم،
‫کاری رو می کنیم که ‫همیشه کردیم،
‫چون آشناست؟
‫کی دست از دلواپس ‫بودن برمیداریم،
‫و شروع می کنیم به ‫دلاور بودن؟»
روز چهارم
‫بارتون کین هستم. ‫منتظر باشین.
‫بارتون، منم.
‫آه، هی دلم برات ‫تنگ میشه.
‫فکر کنم دلمون برای ‫هم دیگه تنگ شده.
‫به من زنگ بزن.
‫سارا؟
‫الکس! سلام.
‫سلام. میخواستی همه ‫رو تنها ببری؟
‫آه، موضوع مهمی نیست.
‫مشخصه. کجا داری میری؟
‫میدون شهر؟
‫کمکت می کنم. یالا. ‫اون رو میگیری؟
‫ممنون.
‫بیا فقط این رو همین جا بذاریم.
‫باشه.
‫آه! اوناهاشی.
‫سلام، کول.
‫سلام، سارا.
‫وایسا. شما دوتا هم دیگه ‫رو می شناسین؟
‫اُه، ما خیلی با هم خاطره داریم. ‫از قبل تله سیژ.
‫تو از کجا کول رو ‫می شناسی؟
‫اُه، ما خیلی خیلی با ‫هم خاطره داریم.
‫قبلِ قبلِ تله سیژ.
‫کول مربی منه.
‫درسته.
‫خوبه.
‫کمک من رو با چیزی ‫لازم داری؟
‫نه. نه، تقریبا همه چی ‫برای پیاده روی زمستانی آماده است.
‫راستش داشتم فکر می کردم
‫باید بریم اسکی کنیم.
‫اسکی؟
‫آها.
‫من...من فکر می کنم...
‫باید احتمالا فقط همین جا ‫بمونم و به سارا کمک کنم.
‫اون کلی کار داره.
‫اُه، نه، من خوبم. ‫شما دوتا برید.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫تو اسکی هم نمی کنی؟
‫نه از وقتی 12 سالم بود ‫و 8 اینچ بلند شدم.
‫دست و پام دراز بود و ‫تا پایین کوه تاب می خورد.
‫خب، این منظره ایه ‫که دوست دارم ببینم.
‫قشنگ نبود.
‫برام اسم مستعار «برف روب» ‫رو گذاشتن.
‫اوخ.
‫شاید بتونیم عوضش کنیم.
‫اگه نکنیم هم عیبی نداره.
‫بعضی وقتا، فقط باید ‫به جلو حرکت کنی، میدونی؟
‫گذشته رو رها کنی.
‫یا می تونیم باهاش ‫مواجه شیم.
‫میدونی...تو، من و ‫تپه تازه کارها.
‫یالا، برف روب، بیا بریم.
‫خداحافظ، سارا.
‫لباس گرم بپوش، الکس. ‫اون بالا برف میاد.
‫خوش بگذره!
‫مطمئنی این تپه تازه کارهاست؟
‫بیشتر شبیه تپه ‫کارکشته هاست.
‫وزنت رو روی زانوهات ‫متمرکز کن،
‫یکسان پخشش کن.
‫باشه...
‫دستات رو جلو ‫نگه دار.
‫و بعد از اون، یه ذره ‫مثل والتزه.
‫سوویش...
‫...سوویش.
‫- باشه؟ ‫- «سوویش».
‫ترس باعث میشه ریتمت ‫رو از دست بدی.
‫اون موقعه که میافتی.
‫درسته.
‫فقط یادت باشه... ‫سوویش...سوویش...
‫- «سوویش». ‫- سوویش.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫باشه. نترس.
‫سوویش...سوویش...
‫سوویش...
‫و نفس بکش!
‫آروم سر بخور.
‫خوبی؟ آسیب دیدی؟
‫من خوبم.
‫مطمئنی؟
‫نه.
‫باشه، شاید باید یه کم ‫یخ روش بذاریم.
‫همین نبود که از اول باعث ‫مشکل شد؟
‫فکر کنم بدونم چی ما ‫رو گرم می کنه.
‫چی؟
‫بیسکوییت مارشمالویی!
‫مم! بزن بریم.
‫خب، تا الان نظرت چیه؟
‫غیر از آسیب دیدن لگن.
‫غیر از آسیب دیدن لگن،
‫و دمای منجمدکننده...
‫و همراه بی کیفیتت.
‫اون هم همین طور، آره.
‫بعضی وقتا میتونی ‫خیلی پرتوقع باشی.
‫«پرتوقع»؟
‫اما...
‫اما هم داره؟
‫دارم کم کم می فهمم...
‫چرا رییسم این داستان ‫رو انتخاب کرد.
‫اون یه اشاره ای کرده بود به...
‫یه سفر درونی و بیرونی،
‫و فکر کنم بالاخره دارم ‫منظورش رو می فهمم.
‫آره، این جا میتونه این ‫تأثیر رو روی آدما بذاره.
‫یا ممکنه به خاطر ‫همراه بی کیفیتم باشه.
‫زود یاد می گیره.
‫باشه، تو بیسکوییت ها ‫رو پیدا کن،
‫و من مارشمالوها رو ردیابی ‫می کنم، باشه؟
‫نباید توی یه ردیف باشن؟
‫احتمالا حق با توئه.
‫اُه، یه ثانیه صبر کن.
‫رییسمه. فقط یه ‫ثانیه بهم وقت بده.
‫جواب بده. من زود ‫برمیگردم.
‫آقای مک هیو؟
‫الکس، اوضاع چه طوره؟
‫راستش عالیه.
‫کول تیلور داره به من ‫یاد میده اسکی کنم.
‫تو کول تیلور رو ‫پیدا کردی؟
‫پس داری درباره اون ‫مقاله رو می نویسی؟
‫چی؟ نه، فکر کردم
‫گفتی که می خواستی ‫من درباره...
‫اگه به کول دسترسی داری،
‫ازش استفاده کن.
‫اون رو وارد ‫داستانت کن.
‫اما آقا، شما گفتین ‫من یه سفرنامه نویسم،
‫نه یه روزنامه نگار تحقیقی.
‫اون برای قبل از این ‫بود که تو پیداش کنی.
‫همین طور قبل از ‫این که بشناسمش.
‫فکر نمی کنم ‫بخواد این کار رو بکنه.
‫هر چی کول تیلور ‫بیشتر توش باشه، بهتره.
‫در این مورد بهم ‫اعتماد کن.
‫این میتونه یه رقیب واقعی ‫برای داستان جلد باشه.
‫آقا، لطفا، من واقعا ‫فکر نمی کنم که...
‫همه چی خوبه؟
‫آره، آره...
‫- عالیه. ‫- همه چی خوبه.
‫عالیه، چون یه گودال آتیش ‫هست که اسم ما روشه.
‫بیسکوییت مارشمالویی همیشه ‫من رو یاد خونه میندازه.
‫اُه، آره؟ خونه کجاست؟
‫جکسون هول، وایومینگ.
‫آه، یه مرد کوهستانی تمام و کمال.
‫چرا وقتی حیاط پشتیت ‫بهشته، ولش کنی؟
‫این یه چیزیه که ‫بارتون اگه بود می گفت.
‫باید سخت باشه که بدون ‫بارتون این جایی.
‫آره. هست.
‫آم، اما این واقعا از اون ‫چیزا که اون دوست داره نیست.
‫چی؟
‫کی از بیسکوییت مارشمالویی ‫خوشش نمیاد؟
‫میدونم، یعنی، ‫فقط منظورم این بود که...
‫ما واقعا همچین کارایی ‫نمی کنیم...
‫با هم دیگه.
‫معمولا کارایی می کنیم ‫که یه ذره کم خطرترن.
‫تغییر منظره واقعا دیدگاه...
‫آدم رو به همه چیز ‫عوض می کنه.
‫اما سکوت هم کمک می کنه.
‫به هیچ وجه! به خاطر سکوته ‫که من نمی تونم بخوابم.
‫خب، جوابش آسونه. ‫باید نفس بکشی.
‫پس نصیحت بزرگت برای وقتی ‫که نمی تونم بخوابم، اینه؟
‫فقط امتحانش کن.
‫هر کاری که نکنه، ‫باز زنده نگهت میداره.
‫حق با توئه.
‫هیچی نشده احساس ‫آرامش بیشتری دارم.
‫خودت رو ببین!
‫به زحمت می شناسمت.
‫چه جوریه که تو از ‫هیچ چیز نمی ترسی؟
‫منظورت چیه؟
‫تو فقط تو همه چی ماهری.
‫و می تونی فقط از یه ‫صخره بپری...
‫و از آسمون بیافتی
‫وقتی جفت چشمات بازه،
‫و حتی ککت هم نگزه.
‫دیدگاهت رو عوض کن.
‫یعنی...
‫همه ترس هایی دارن،
‫فقط مال من فرق داره.
‫از چه نظر؟
‫فقط فرق داره.
‫من با جمعیت خوب نیستم... ‫یا این که مرکز توجه باشم.
‫برای همین دوست دارم ‫با خودم خلوت کنم.
‫و این که دوست نداری ‫جلسه معارفه رو بری؟
‫اما کارت خیلی خوبه!
‫باید خیلی بهش ‫افتخار کنی.
‫می کنم.
‫واقعا می کنم.
‫فقط بحث کردن درباره اش ‫حس عجیبی بهم میده.
‫باشه. شب بخیر الکس.
‫شب بخیر، کول.
روز پنجم
‫«روز پنجمه،
‫و تا همین چند روز پیش،
‫من فکر می کردم راهنمایی ‫که به من آموزش میداده،
‫کول تیلور،
‫یه عکاس فوق العاده بود ‫که چیزی برای گفتن نداشت.
‫اما دارم کم کم فکر می کنم ‫شاید مثل من،
‫اون هم گذاشته ترس ‫جلوی راهش رو بگیره.
‫اونه که خودش رو ‫عقب نگه داشته.
‫سوال اینه که...
‫چرا؟»
‫فکر می کردم بیرون ‫با الکس باشی.
‫نه، کلی کار دارم.
‫چند تا عکس جدید گرفتی؟
‫اُه، عالیه!
‫راحت باش.
‫بهش گفتی چه حسی داری؟
‫مکس، اون نامزد داره.
‫پس چرا اون این جا ‫پیشش نیست؟
‫اُه، چیز خاصی نیست.
‫فقط فکر کردم بچه ها ‫ممکنه ازشون خوششون بیاد.
‫میتونم یکی برات ‫درست کنم، اگه بخوای؟
‫اُه، نه. لازم نیست.
‫مگر بخوای، اون وقت البته، ‫یکی برمیدارم.
‫خب، اوضاع با کول چه طوره؟
‫آره...خوبه.
‫باید قبول کنم،
‫تمرین تو و کول با هم ‫من رو غافلگیر کرد.
‫من رو هم غافلگیر کرد.
‫ما خیلی شروع خوبی ‫نداشتیم.
‫اون پسر خیلی خوبیه.
‫ما خیلی وقته که ‫دوستیم.
‫هیچ کس وفادارتر ‫از کول نیست.
‫همیشه این قدر ‫تودار بوده؟
‫این...بخشی از ‫جذابیتشه.
‫وقتی باهات درد دل کنه، ‫خیلی معنی داره.
‫پس...مال تو چی ‫باید بگه؟
‫اُه، آم...
‫«من یه دلواپس هستم، نه یه دلاور.»
‫فکر کنم برعکس گفتی.
‫یا نه!
‫خیلی خوب، بیا ‫انجامش بدیم.
‫لگنت چه طوره؟
‫یه کم بهتره.
‫خوبه!
‫چون من یه ایده ای دارم.
‫آه...اخیرا یه عالمه ‫ایده داری، مگه نه؟
‫تازه داریم شروع ‫می کنیم.
‫اون رو نگاه کن. ‫بالشتک تو کار داره.
‫اُه. اُه، عصبانی هستی؟
‫اُه، عصبانی نیستم.
‫این قیافه «حریف ‫می طلبم» منه.
‫شکست می خوری، تیلور.
‫هو، هو، هو، هو!
‫حاضری؟
‫آره! حاضرم.
‫بزن بریم!
‫وو!
‫یالا.
‫بیا دوباره بریم!
‫دوباره؟
‫خیلی خوش گذشت!
‫وقتی بچه بودم، مامانم
‫برامون تو همچین شبای ‫سردی، شکلات داغ درست می کرد.
‫اُه، بهترینه، مگه نه؟
‫اُه، خیلی گرم و نرمه.
‫تو چی،
‫شما هم رسم خانوادگی ای داشتین؟
‫آم...آره.
‫راستش، آره.
‫آره؟
‫مامانم من رو یه هفته ‫میاورد این جا
‫هر تابستون و ‫هر زمستون.
‫حتی اون موقع،
‫ریجلاین مرکز ورزش های ‫خطرناک بود.
‫پس...پس به لطف مامانم،
‫من همه چیز رو ‫یاد گرفتم.
‫مامانت به نظر ‫شگفت انگیز میاد.
‫همین طور هم بود...
‫یه حامی واقعی برای ‫نیازمندان بود.
‫وقتی من تو دانشگاه ‫بودم، فوت شد.
‫خیلی متأسفم.
‫پس با مکسی که این جاست،
‫تصمیم گرفتم به ریجلاین ‫اسباب کشی کنم.
‫نمی تونستم برگردم خونه.
‫فقط دیگه خونه نبود.
‫باید واقعا سخت بوده باشه.
‫بهش قول دادم...
‫که کاری که اون رها ‫کرده بود رو ادامه بدم.
‫و بعد بنیاد خیریه جوانان ‫تیلور رو راه انداختی؟
‫می خواستم به بچه هایی ‫که نیازمندن،
‫همون فرصت هایی که ‫خودم داشتم رو بدم.
‫شرط می بندم مامانت ‫خیلی بهت افتخار می کرد.
‫ممنون.
‫میدونم که من میتونم...
‫میتونی جواب بدی.
‫نه، فقط...
‫فقط بعدا بهش ‫زنگ می زنم.
‫ادامه بده.
‫می دونم که می تونم درباره ‫همه چیز تودار باشم.
‫حقیقت اینه که...
‫من چند سال پیش ‫از یکی جدا شدم،
‫و تازه دارم دوباره ‫رنگ ها رو می بینم.
‫کول...
‫می دونم که درباره این که
‫خودت رو توی جلسه معارفه
‫در معرض نمایش بذاری نگرانی،
‫اما اگه تأثیری داره،
‫وقتی از ته قلب ‫حرف می زنی،
‫مثل همین الانت،
‫به طرز باورنکردنی ای ‫الهام بخشی.
‫حالا تو شدی مربی؟
‫شاید.
‫خب، قبل از این که ‫بدونم کول کیه،
‫واقعا فکر نمی کردم ‫موضوع بزرگی باشه.
‫فکر می کردم هم به شغل ‫اون کمک میشه و هم من.
‫دو سر سود بود. اما...
‫حالا که داستان ‫شخصیش رو می دونم،
‫فقط، می دونم ‫چه قدر ناراحت میشه...
‫اگه زندگی خصوصیش ‫بشه عمومی.
‫فقط نمی تونم ازش ‫مخفیش کنم.
‫خب اگه الان بهش بگی ‫ریسک این که بگه نه رو به جون می خری.
‫و بعد تو داستانی نخواهی داشت،
‫و بدتر از اون، ‫شغلی نخواهی داشت.
‫میدونم، من...
‫فقط حس می کنم که باید ‫به هر حال باهاش صادق باشم.
‫در حال حاضر حس ‫می کنم دارم دروغ میگم.
‫وایسا...
‫احساسی نسبت ‫بهش داری؟
‫چی؟ نه! نه! اون ‫فقط یه دوسته، نه.
‫یعنی، من به بارتون ‫گفتم که...
‫دارم یه داستان درباره ‫کول می نویسم.
‫و...؟
‫و اون فکر نکرد که ‫مسئله بزرگی باشه.
‫من هم با بارتون ‫موافقم.
‫کاری رو بکن که باعث ‫میشه شب بهتر بخوابی،
‫اما من میگم کاری رو ‫بکن که برای داستان بهتره.
‫درسته، فکر کنم ‫جفتتون درست میگین.
‫اگه بخوای، میتونی برای ‫من بفرستیش.
‫من بهت میگم شانسی ‫داری یا نه،
‫قبل از این که ‫گور خودت رو بکنی.
‫ممنون. ‫لطف می کنی.
‫اما لطفا، به کسی ‫نشون نده.
‫واقعا فقط نسخه اولیه است.
‫بی خیال، رازت ‫پیش من امنه.
‫باشه. خب، من باید برم.
‫کول میاد دنبالم. ‫میریم اسکی!
‫با دوست من چی کار کردی؟
‫حتی دیگه تو رو ‫نمی شناسم.
‫به من اعتماد کن،
‫از بعضی جهات، خودم هم ‫خودم رو نمی شناسم.
‫اما از جهات دیگه، بالاخره ‫حس می کنم خودمم.
روز شیشم
‫به طرز غافلگیرکننده ای آرومی.
‫خب، دارم یه تکنیک ‫جدید رو امتحان می کنم.
‫بهش میگن «جیغ زدن ‫از درون.»
‫که این طور.
‫داره برات جواب میده.
‫هم اون و هم این که ‫فکر کردم اگه بیافتیم...
‫من فقط رو تو فرود میام.
‫نقشه بزرگت برای ‫زنده موندن اینه؟
‫خب یکی از ما باید ‫زنده بمونه، درسته؟
‫به نظر میاد تو بالشتک ‫بهتری میشی.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون که نگران ‫سلامت من هستی.
‫عمرت رو کردی دیگه.
‫خب...
‫اما جدی...
‫ممنون، مربی.
‫میدونم که برنامه نداشتی که ‫این همه مدت به من کمک کنی،
‫اما واقعا قدرش ‫رو می دونم.
‫آه، تشکرهات رو ‫نگه دار برای بعدا.
‫هنوز اسکیت رو ‫پات نکردی.
‫مم. درسته.
‫این بالا خیلی قشنگه.
‫هی.
‫بیا.
‫وقتشه که با کول تیلور ‫مردم گریز...
‫یه عکس بگیریم.
‫آه...
‫که بتونم به دوستام ‫ثابت کنم...
‫که تو واقعا وجود داری.
‫اگه تپه اسکی هنوز ‫می ترسوندت،
‫پس کارم رو درست ‫انجام ندادم.
‫میدونی، قضیه شانس دوم
‫هم همینه.
‫درسته.
‫خیلی خوب، آخرین نفری که ‫به پایین برسه، شام مهمون می کنه.
‫بیا بریم تو کارش!
‫باشه...
‫اُه...اینا رو یادم رفت.
‫کارت عالیه!
‫وو. نمی تونم ‫ببینم.
‫اُه.
‫آه. حالا خیلی ‫بهتر شد.
‫باشه.
‫خودشه!
‫حالا...همین طور که دور ‫می زنی اسکی هات رو نزدیک هم کن.
‫هی! داری اسکی می کنی! ‫نگاهش کن!
‫المپیک، بگیر که ‫اومدم!
‫اُه...الکس؟
‫الکس...وایسا، وایسا، ‫وایسا، وایسا!
‫نمی تونم!
‫وا!
‫باشه!
‫یا می تونی این ‫کار رو بکنی.
‫هی، برف روب رو ‫مسخره نکن.
‫هر دفعه جواب میده.
‫آه، واو! حالت خوبه؟
‫آره. فکر کنم.
‫فکر کنم شام رو ‫تو می خری.
‫باشه، قبوله.
‫اما نه تا بعد از این که ‫جلسه معارفه ات رو انجام بدیم.
‫آم، مطمئنی که نمیخوای ‫به جاش بریم بانجی جامپینگ؟
‫تلاش خوبی بود، تیلور.
‫اگه من بتونم با ترس هام ‫رو به رو شم، تو هم می تونی.
‫یه دفعه دیگه؟
‫چرا که نه؟
‫فکر کنم دیگه داره ‫دستم میاد.
‫تقریبا شکلات داغمون ‫تموم شده.
‫مکس، بهم گفتی که ‫جلسه معارفه
‫قرار بود یه چیز عادی باشه.
‫خب، به گمونم چندتا ‫طرفدار داری.
‫من راه میندازمت، ‫نگران نباش.
‫راه میندازتم...
‫از همه ممنونم ‫که اومدین!
‫ما خیلی هیجان زده ایم
‫که عکاس طبیعت ‫شناخته شده، کول تیلور رو
‫در نمایشگاه همراهمون داریم،
‫که درباره کارش ‫صحبت کنه.
‫اون از دیدنتون ‫هیجان زده است،
‫پس بیاین بهش یه خوشامد ‫گرم بگیم.
‫یادت باشه که چرا ‫داری این کار رو می کنی.
‫باشه؟ از ته دلت ‫حرف بزن.
‫از پسش بر میای.
‫چه مشارکت خوبی.
‫هیچ ایده ای نداشتم که این تعداد از ‫شما به کاری که من می کنم اهمیت میدین.
‫برام خیلی ارزش داره.
‫میدونین، آم...
‫اومدن به ریجلاین به عنوان ‫یه پسر جوون، زندگی من رو عوض کرد،
‫و دوست دارم که ‫جبرانش کنم.
‫پس...
‫50% از تمام فروش ‫این هفته،
‫میرسه به بنیاد خیریه جوانان تیلور.
‫ممنون.
‫پس لطفا، از شکلات ‫داغ لذت ببرید.
‫بیاین و سلام بگین و آم...
‫بیاین چند تا زندگی رو ‫تغییر بدیم، باشه؟
‫ممنون.
‫وو.
‫معرکه بود! کارت عالی بود.
‫واقعا.
‫خب، یه چیز جدید ‫رو امتحان کردم.
‫بهش میگن «جیغ کشیدن ‫از درون.»
‫اُه! فکر کنم ‫به گوشم خورده.
‫بعد از این که با بعضی ‫از این مهمونا حرف زدم،
‫نظرت درباره اون ‫شام چیه؟
‫آره.
‫مرسی که من رو ‫رسوندی.
‫هی، هیچ وقت چیزی ‫که می خواستی...
‫به من بگی رو تموم نکردی.
‫درسته.
‫آم...
‫می خوای بریم تو ‫رستوران...
‫و یه شکلات داغ ‫بگیریم؟
‫خیلی خوشمزه ‫درستش می کنن،
‫با مارشمالوهای کوچولو روش.
‫شگفت انگیزه!
‫خب، میدونی که مارشمالو ‫نقطه ضعف منه.
‫میدونم.
‫عاشقش میشی.
‫- خیلی خوب. ‫- آره؟
‫این یه بله است.
‫فکر می کنم این ‫پایکوبی...
‫هوف، مدتی شده بود.
‫من سوییت ریاستی رو ‫می گیرم،
‫اگه بهترین ممکن اونه؟
‫بارتون؟
‫این جا چی کار ‫می کنی؟
‫عشقم رو غافلگیر ‫می کنم.
‫- بارتون کین. ‫- سلام.
‫نامزد الکس.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫من...
‫این کول تیلوره. ‫اون مربی...
‫درسته. اونی که داری ‫درباره اش مقاله می نویسی.
‫مقاله درباره من؟
‫کول، می تونم ‫توضیح بدم.
‫نه. آم...
‫می دونی چیه؟ ‫داره دیر میشه.
‫احتمالا باید برم.
‫از آشناییت خوشوقت شدم.
‫کلی درباره ات شنیدم.
‫امیدوارم همه اش ‫چیزای خوب بوده باشه؟
‫بله.
‫ببخشید.
‫اون نمی دونست؟
‫البته که نه.
‫همین الان برمیگردم.
‫کول. کول، وایسا. وایسا.
‫هیچ ایده ای نداشتم ‫که بارتون داره میاد این جا.
‫خیلی متأسفم.
‫پس حقیقت داره؟
‫مقاله ات درباره منه؟
‫امشب سعی داشتم ‫بهت بگم.
‫درباره همین ‫می خواستم باهات حرف بزنم.
‫الکس...
‫ما هر روز هفته اخیر ‫رو با هم بودیم...
‫و الان سعی کردی ‫بهم بگی؟
‫میدونم به نظر بد میاد، اما ‫چیزی که فکر می کنی نیست.
‫این طوری شروع نشد.
‫رییسم بهم زنگ زد
‫و پیشنهادش رو داد،
‫و البته که من دیگه نمی خواستم ‫مقاله رو بنویسم، اما چاره ای نداشتم.
‫نداشتی؟
‫من کمکت کردم...
‫و تو از من سوءاستفاده کردی.
‫این طوری نیست.
‫من باهات درد دل ‫کردم، الکس.
‫میدونم.
‫متأسفم.
‫باید بفهمی که من ‫هیچ وقت...
‫فکر کنم خیلی خوب می فهمم.
‫تو اون آدمی که...
‫فکرش رو می کردم نیستی...
‫و خیلی حیف شد.
‫خداحافظ، الکس.
‫عزیزم؟
‫حالت خوبه؟
‫چرا این جایی، بارتون؟
‫فکر می کردم این ‫چیزیه که تو میخوای.
‫چیزی رو از قلم ‫انداختم؟
‫فقط روز خیلی ‫بلندی بوده.
‫ممنون که اومدی، اما ‫من واقعا خسته ام.
‫فقط میخوام برم ‫بخوابم.
‫ببخشید، متوجه نشدم که...
‫عیبی نداره. ‫میدونم. میدونم.
‫شاید صلاحی توش هست.
‫یعنی تو تنها برای ‫خودم دارم.
متأسفم. لطفا بذار توضیح بدم.
‫وو!
‫عجب کوهنوردی ای بود!
‫این همه راه این ‫بیرون چی کار می کنی؟
‫فقط یه جای آروم ‫برای نوشتن می خواستم.
‫اُه، آروم که هست، اما مثل ‫«شهر سکوت» می مونه.
‫ترسناکه.
‫یالا. برات یه سورپرایزی دارم.
‫می خواستم یه کاری رو ‫بکنم که هیچ وقت قبلا نکردیم.
‫حدس بزن. هیچ وقت ‫نمی تونی حدس بزنی.
‫اسکی با هلی کوپتر؟
‫نه. نه، حتی نزدیک ‫هم نبود.
‫بانجی جامپینگ؟
‫باورم نمیشه نمیتونی ‫حدسش بزنی.
‫زیپ لاین؟
‫تعریفت از تفریح اینه؟
‫باشه.
‫میدونی چیه؟ ‫فراموشش کن.
‫بهتره که سورپرایز بمونه.
‫حالا برو حاضر شو. ‫ما باید بریم.
‫باشه.
‫و این طوری بود ‫که به سایمون گفتم،
‫برای بستن قرارداد،
‫باید از تمام زوایا ‫نگاه کنیم،
‫از جلو و عقب.
‫بعضی وقتا اون میتونه ‫خیلی کوته بین باشه.
‫چیزی که درست جلوشه ‫رو نمی بینه.
‫فکر کنم اون کوله.
‫انتظار این رو ‫نداشتی، داشتی؟
‫سارا گفت که ‫انجامش ندادی.
‫به نظرم فوق العاده بود.
‫با سارا حرف زدی؟
‫آره.
‫آره، ایده خوبیه.
‫بارتون، چی کار می کنی؟
‫درباره این که چرا ‫این جام، کاملا صادق نبودم.
‫می خواستم این آخر هفته ‫تو برکشایر انجامش بدم،
‫اما هر چی گفتم نتونستم ‫راضیت کنم اون جا بهم ملحق بشی.
‫الکس...با من ازدواج ‫می کنی؟
‫بارتون، این خیلی...
‫شیرینه؟ میدونم.
‫چرا میخوای با من ‫ازدواج کنی؟
‫چون فکر می کردم تو ‫هم همین رو میخوای.
‫که قدم بعدی رو تو زندگیمون ‫برداریم.
‫ببین. من واقعا بهت ‫اهمیت میدم...
‫و قدر این که تا این بالا ‫اومد رو میدونم...
‫و این که وقت صرف می کنی،
‫اما سفرهای من هنوز ‫تموم نشدن.
‫راستش فکر می کنم ‫تازه دارن شروع میشن.
‫من نمیخوام به دلایل ‫غلط باهات ازدواج کنم،
‫و فکر می کنم تو هم نباید ‫این کار رو بکنی.
‫تو لایق کسی هستی که...
‫عاشقته و تمام...
‫علاق و دلخوشی هاش ‫با تو یکیه.
‫واقعا فکر نمی کنم اون ‫آدم من باشم.
‫فقط فکر می کنم داریم ‫دو تا راه جدا رو میریم.
‫شاید حق با تو باشه.
‫پس وقتی بریم اون بالا،
‫من میخوام همه امون... ‫فقط یه ثانیه.
‫کول، سلام.
‫- سلام. ‫- حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫بارتون و الکس ‫رو دیدی؟
‫چه طور می تونستم نبینم؟
‫متأسفم اما بارتون ‫از من خواست...
‫که سورتمه رو برای ‫خواستگاری رزرو کنم و...
‫آه، من که اهمیتی نمیدم.
‫عیبی نداره اگه بدی.
‫درسته اما اون ‫انتخابش رو کرد.
‫به گمونم، تمومه.
‫خوش بگذره.
‫الکس، هی...
‫کول این جا نیست.
‫میدونی کی برمیگرده؟
‫نمیدونم. ببخشید.
‫خب، میتونی این ‫رو از طرف من بدی بهش؟
‫بهش بگو مهمه، لطفا؟
‫حتما.
‫اون سر زد.
‫بهش گفتم بره.
‫ممنون.
‫دوباره بگو چرا ‫ازش خواستم بره؟
‫اون خوشحاله.
‫انتخابش رو کرده.
‫اون کسی نیست ‫که من فکرش رو می کردم.
‫شاید...اما تو ‫می تونستی لااقل
‫گوشی بدی ببینی ‫چی داره که بگه.
‫واقعا مهم نیست، هست؟
‫برات این رو ‫گذاشت.
‫میخوای بازش کنم؟
‫اُه، خدای من.
‫خب، یه چکه...
‫الکس به خیریه ‫پول اهدا کرده.
‫...و یه نامه.
‫میدونی چیه؟ ‫فقط نامه رو بخون.
‫بعد میتونی تصمیم بگیری ‫چه احساسی داری.
‫و محض اطلاعت، ‫اون به نظر خوشحال نمیومد.
‫تمام هفته این جا بودین؟
‫آره.
‫جای خوبیه، مگه نه؟
‫این جا تو ریجلاین بهتون ‫چه طور گذشت؟
‫هر چیزی بود که ‫رویاش رو داشتم...
‫و ازش می ترسیدم.
‫به نظر شبیه یه ‫ماجراجوی میاد.
‫قطعا همین بود.
‫♪ ...چه طور میتونم یه گنج مدفون رو جا بذارم ♪
‫♪ تو یه دنیای عادی؟ ♪
‫♪ روزها به سالها نزدیک میشن ♪
‫♪ جاییه که زندگی می کنم تا وقتی بمیرم... ♪
‫سلام؟
‫اون جایی!
‫مقاله ات رو خوندم
‫و عاشقش شدم.
‫مهم نیست.
‫هیچ جوره نمیتونم ‫دیگه بفرستمش.
‫تمومه.
‫اما الکس...!
‫باید برم، کیت.
‫فردا تو دفتر می بینمت، باشه؟
‫♪ ...تا ته دنیا قدم می زنم و فراتر از اون ♪
‫♪ تو یه دنیای عادی... ♪
‫♪ عزیزم، من زیاد ندارم ♪
‫♪ نگرانی این بیشتر از حد کافیه ♪
‫♪ دنیای عادی ♪
‫کیت؟ از الکس ‫خبری داری؟
‫آم، امروز نه، آقا.
‫خب، من هیچی از ‫طرفش ندیدم،
‫و مهلت تا امروزه.
‫هنوز هم قصد داره ‫بفرستدش؟
‫فکر نکنم.
‫اون مقاله اش نیست؟
‫خب، چرا هست.
‫خب، چرا برای من ‫نفرستادش؟
‫فکر می کنم اگه ‫می خواست شما ببینیدش،
‫مستقیما برای شما ‫می فرستادش.
‫درسته.
‫خب، نظرت چی بود؟
‫به نظر من فوق العاده بود.
‫اُه...
‫کول، من خیلی متأسفم.
‫من انقدر بهت ‫احترام میذارم...
‫که اینو بدون اجازه ات ‫چاپ نکنم.
‫با عشق، الکس.
‫«دلیل داره که بهش میگیم سفر،
‫چون تپه ها و دره هایی ‫در پیش هست.
‫شاید ازتون بخوان که یه ‫زمین خطرناکو بگذرونید،
‫هم فیزیکی و هم داخلی،
‫با قسمت هایی از خودتون روبه رو ‫بشین که نمی دونستین وجود داشته،
‫یا عمدا انتخاب کردین ‫که نادیده بگیرین.»
‫«از شما خواسته میشه که به ‫خودتون ایمان داشته باشین،
‫و مطمئن باشین که ‫هر چی که بشه،
‫خودتونو ناامید ‫نمی کنین.
‫تنها قایق نجات ‫خودتون میشین...
‫...مگر این که انقدی ‫خوش شانس باشین
‫که مربی ای مثل ‫کول تیلور داشته باشین،
‫که در طول مسیر ‫راهنماییتون کنه.
‫اون بیشتر از فقط یه مربیه، ‫اون یه سرچشمه الهامه.
‫برای این که وقتی ‫با ایمان یه گام برمیداری،
‫که زندگی رویاهات ‫رو زندگی کنی،
‫ممکن نیست که بیافتی.
‫از روی تجربه خودم،
‫کول به من نشون داده که ‫من همیشه میدونستم چجوری پرواز کنم.»
‫سلام؟
‫میای سر کار دیگه، درسته؟
‫آره، به زودی، چرا؟
‫از من نفرت پیدا نکن. ‫اون خیلی رییس بازی در میاره.
‫اما به نظرم رییس ‫هم هست دیگه.
‫این طوری بود که این ‫کلمه درست شد؟
‫چون اونا رییس بازی ‫در میاوردن؟
‫کیت؟ چیکار کردی؟
‫مک هیو شاید مقاله ات
‫رو خونده باشه ‫یا نخونده باشه.
‫چی؟ بهت گفتم به ‫کسی نشون ندی!
‫میدونم. تو مأموریتم ‫شکست خوردم.
‫متأسفم.
‫اما فکر کنم بهتره که
‫همین الان بیای این جا.
‫باشه، باشه.
‫هی.
‫الکس، واو! ‫به نظر عالی میای.
‫یه روشنی داری، ‫انگار داری برق می زنی.
‫الکس برنز؟
‫میشه لطفا ببینمت؟
‫آقا؟
‫فقط می خواستم بگم...
‫که می دونم که ‫چی خوندین،
‫اما می تونم تضمین کنم که
‫این فقط یه نسخه ‫اولیه بود.
‫اصلا نزدیک به ‫پایان هم نیست،
‫اگه این حتی یه ‫جمله درست و حسابی باشه،
‫و قطعا نشون دهنده ی بهترین ‫کار من نیست.
‫- این طوریه؟ ‫- بله، آقا.
‫پس خیلی قابل تشویقه،
‫چون من فکر کردم
‫یکی از بهترین مقالاتی بود ‫که بعد از این همه وقت خوندم.
‫واقعا؟
‫الکس، هیجان آور بود،
‫قدرتمند،
‫خود-سرزنش گر، رو راست،
‫قابل فهمیدن، الهام بخش،
‫و بانمک.
‫کارت عالی بود.
‫من...
‫نمیدونم چی بگم.
‫خوبه. چون من بازم ‫ حرف دارم.
‫تو بردی، الکس.
‫داستانت...
‫روی جلد مجله ماه ‫بعد خواهد بود.
‫واقعا؟
‫و نمی تونستم بیشتر ‫از این افتخار کنم.
‫نه...
‫اما...اما نمیتونه.
‫من خیلی متأسفم، آقا.
‫اما اجازه کول تیلور ‫رو ندارم..
‫که داستانشو ‫تعریف کنم.
‫و من بهش اطمینان دادم که
‫بدون اجازه اون هیچی ‫رو چاپ نمی کنم.
‫نیازنیست.
‫اما نیاز هست.
‫مسائل اخلاقی برای ‫من خیلی مهمن،
‫و چاپ کردن هر چیزی ‫بدون تأیید اون،
‫اشتباهه.
‫آقا.
‫الکس، یهویی خیلی ‫کارشناس شدی.
‫و معمولا، بهم برمیخورد،
‫اما یه جورایی از این ‫نوآوری تازه به دست اومده خوشم میاد.
‫یه ساعت پیش از کول تیلور
‫بهم خبر رسید.
‫اون مقاله ات رو خونده
‫و این نوشته رو برام ‫فرستاده که بگه...
‫خب، چرا خودت ‫نمی خونیش؟
‫«این ایمیل اجازه منو تأیید می کنه
‫براساس این که الکس برنز از ‫اسم و عکسای من توی مقاله اش...
‫استفاده کنه.
‫با احترام، کول تیلور.»
‫«نشاط.»
‫اون چیه؟
‫من نشاط دارم.
‫بله، به نظر من ‫هم داری.
‫تبریک میگم، الکس.
‫یه بلیت درجه یک ‫بردی...
‫به هر جایی تو دنیا،
‫و باعث افتخار و سرافرازی...
‫مجله «سفر دور دنیا» هستش
‫که تو به کادر نویسنده ‫همیشگی ما اضافه بشی،
‫اگه مایلی.
‫علاقمندم، بله!
‫خیلی ممنون، آقا.
نمایشگاه هنری ریجلاین
‫پس، این یکی نمادی از...
‫توازن بین دنیاهاست.
‫ترس...
‫به پیاده روی زمستانی ‫خوش اومدی.
‫میدونی، فکر می کنم
‫باید اجازه موضوع ‫عکسو بگیری
‫قبل از فروختن اینا.
‫اون یکی موردعلاقه امه.
‫موردعلاقه منم هست.
‫کول...
‫تو یه هفته، تو به معنی واقعی ‫کلمه، زندگی منو تغییر دادی .
‫منو از لاکم ‫کشیدی بیرون،
‫و بهم کمک کردی ‫به خودم اعتماد کنم،
‫از جهت هایی که هرگز ‫فکر نمی کردم ممکن باشه.
‫اومدم این جا که ‫یه رویا رو به دست بیارم...
‫اما هیچ وقت اینو ‫تصور نمی کردم.
‫حالا نمی تونم هیچ ماجراجویی ای ‫رو بدون تو تصور کنم.
‫یه گردش نهایی ‫رو برنامه ریزی کردم.
‫اگه دوس داری،
‫من بالای پل ریجلاین ‫هستم،
‫ساعت 3 ظهر امروز.
‫و بیا.
‫این جایزه من برای ‫برنده شدن توی مسابقه است.
‫میخوام که تو ‫داشته باشیش.
‫که بتونی به ثبت کردن ‫لحظه ها ادامه بدی.
‫این چیزیه که ‫تو فکرت بود؟
‫فکر می کردم سرچشمه ی ‫الهامم رو از دست دادم.
‫هیچی برام ‫معنی نداشت.
‫حالا میدونم چرا.
‫فقط احتیاج داشتم ‫تو رو ببینم.
‫یه فکری دارم.
‫اگه این بلیت درجه یک رو
‫به دو تا بلیت به آبشار ‫ویکتوریا تبدیل کنیم چی؟
‫من می تونم عکس ‫بگیرم و تو می تونی بنویسی.
‫میتونیم زیبایی آفریقا ‫رو ثبت کنیم،
‫و به فیل ها سر بزنیم...
‫با هم.
‫می تونم یکی از اون کلاه های ‫کوچولوی بانمک سافاری بپوشم؟
‫بله، خانم. ‫بله میتونی.