‫نظرت چیه؟
‫به نظرم اون همون چیزیه که همیشه می خواستم.
‫اوه، لعنتی...منطقی باش، ‫ای کثافت!
‫ببینم سری بعد چیکار کنیم.
‫وظیفه ی من و مامان در امان نگه داشتن شماست.
‫این یه جورایی تنها وظیفه ی ماست.
‫من فقط صلاح بچه هارو می خوام.
‫- منم نمی خوام اون ها مثل... ‫- تو بشن؟
‫خفه شو! اگه مثل من بشن،
‫که معرکه می شه، چون من بی نظیرم.
‫مامان لئو بهم گفت که شما توی آلاچیق
‫- سیگار می کشیدیذ‫ آلاچیق چیه؟-
‫من از کجا بدونم، ها؟
‫هیچ وقت قرار نبود مثل والتونز ها باشیم.
‫من نمی خوام که مثل والتونزها باشیم،
‫همین که مثل مانسترها بشیم کافیه.
‫یا خانواده ی کوفتی منسون.
‫حداقل اون ها یه وجه مشترکی با هم داشتن.
‫- من عصبانی نیستم. ‫- من عصبانی هستم!
‫اگه دنبال یه آدم عصبانی می گردی، من عصبانیم!
‫فقط یه خرده آروم باش.
‫نه، من آرومـم ‫خیلی هم آرومم.
‫اونی که آروم نیست تویی.
‫لعنت به خودت،
‫و این رفتار مزخرفت، لوک.
‫هیچ کدوم از این ها توی دفترچه راهنمای بچه ها نبود، نه؟
‫این مثل درجه حرارت حموم نیست.
‫یا ترکیب غذای بچه.
‫من برای اون بچه ها حاضرم بمیرم، الی.
‫ولی گاهی اوقات، می خوام بکشمشون.
‫تو چه مرگته، لوک؟
‫دارم ازت سئوال می پرسم! تو چه مرگته؟
‫نه، ببخشید ‫من نگه نمی دارم.
‫- دستشویی داره دستشویی دارم-
‫مسئله اینه که، رفیق گاهی وقت ها، اغلب اوقات،
‫می گی که دستشویی داری، اما مشخص می شه نداری.
‫باید دم دستشویی وایستیم. محض احتیاط.
‫- کشتی رو از دست می دیم. ‫- با کشتی بعدی می ریم.
‫نیازی نیست، قرار بود سوار کشتی ساعت 2:15 بشیم.
‫درسته؟ اون رو رزور کردیم. ضمنا اگه وایستیم،
‫اون نمی تونه دستشویی کنه.
‫صد در صد مطمئنم.
‫- من دستشویی می کنم! ‫- آره، می دونم می کنی، عزیزم.
‫همیشه می تونیم روی دستشویی کردنت حساب کنیم.
‫خیلی براش ارزش قائلیم.
‫بیخیال پاول!
‫- بجنب، هنوز وقت هست. ‫- یکی دیگه می رم.
‫- اون سبزه!‫ هالک-
‫- نه!‫ نه، نه-
‫اون یه غولـه، توی یه
‫- شِرِک! آره!‫ !آره! ایول-
‫- وقت تموم شد !چی...لعنتی-
‫لوک، چند تا بود؟ ‫6تا؟
‫- 8!‫ !8 -
‫- آره!‫ !عجب حریف قَدَری-
‫خب، مامان، تو برو.
‫خب، شروع کنیم، معرکه می شه.
‫- 3، 2، 1، برو! ‫- 3، 2، 1، برو!
‫- باشه‫ خب-
‫جنگ، جنگجو، جنگجوی بزرگ.
‫- فیلم بریو هارت؟‫ نه-
‫ویلفرد اوون. اسپارتاکوس.
‫- نه، جنگ رو برد. ‫- خب، اسپارتاکوس هم برد.
‫- نه، نبرد. ‫- از لحاظ اخلاقی برد.
‫- حواست رو جمع کن، مامان! ‫- حواسم جمعه! اون بُرد، نه؟
‫- اداش رو در بیار.‫ نه، شورشی بود-
‫- اداش رو در بیار... ‫- اما توی جنگ؟ مشابه جنگ؟
‫«تاحالا هیچ وقت در تاریخ نزاع های بشری»
‫سیگار بکش، ادای سیگار کشیدن در بیار
‫بچه ها! همه ی بچه ها ‫شبیه اون هستن!
‫- وینستون چرچیل!‫ !آره-
‫آخ، نه! ‫چند تا گفتم؟
‫- یکی. ‫- نه.
‫خب، من می نویسم 100تا
‫برای اینکه تمام زمان رو داشتی ‫راجب اسپارتاکوس حرف می زدی.
‫خیلی خوب!
‫چرا انقدر درگیر اسپارتاکوسی؟ ‫[اوضاع اونجا چه طوره؟]
‫خب، فکر کنم بشه گفت که من برنده شدم.
‫- واقعاً؟ برنده شدی؟ ‫- خیلی خب، باهوش خان.
‫بله، چون اینجا نوشته.
‫باشه، تو بردی. ‫[بدون تو مثل قبل نیست]
‫درسته.
‫منظورت اینه که بدون من خیلی بهتره.
‫آره، یه جورایی عجیبه!
‫توی 2جای مختلف زندگی کردن و استفاده از یه ماشین.
‫همه چی یه خرده عجیبه! ‫واقعاً هست.
‫عجیب غریبه. ما قضاوت نمی کنیم، پاول.
‫اما اوضاع عجیب غریبیه.
‫پسرت اجازه نمی ده توی خونه ی خودت زندگی کنی.
‫نه، پیچیده تر از این حرف هاست، بابا.
‫درسته، متوجه ام.
‫ببین، فعلاً انتخاب کردم که
‫تا وقتی که لیه ماه عسله، خونه ش بمونم،
‫تا لوک فرصت داشته باشه خودش رو جمع و جور کنه.
‫همون جوری که می دونید ‫اوضاع بینمون یه کم عجیب بوده.
‫- اون بهت مشت زد. ‫- بهم مشت زد، آره.
‫- از عمد نزده. ‫- احتمالاً از عمد بود، مامان.
‫اما حالا تو اجازه ی ورود به خونه ت رو نداری؟
‫مسئله اجازه ی ورود داشتن نیست.
‫مثل حکایت «3خوک فسقلی» می مونه.
‫- واقعاً؟ ‫- نه، راستش، حالا که فکرشو کردم.
‫تو تهدید نمی کنی که خونه رو ‫بترکونی و لوک رو بپزی.
‫نه، ولی به هرحال،
‫سه خوک فسقلی حکایت نیست، هست؟
‫نه، نیست، هست؟
‫نه، نمیتونم تصور کنم مسیح
‫درمورد ریشِ کوچولوی خوک ‫موعظه کنه.
‫مسیح یهودی بود، نه؟
‫پس خوک ها ممنوع بودن.
‫لعنتی.
‫«سه بز کوهی خشن»
‫میتونم تصور کنم مسیح ‫این یکی رو تعریف کنه.
‫آره.
‫آره، اوهوم.
‫این هاوایی ـه؟
‫زودباش! داره میریزه!
‫باشه، باشه. باید ماشین رو ‫پارک کنم، مگه نه لوک؟
‫- زودباش! ‫ برو، من با ایوا میرم
‫که شیرینی ای چیزی بگیریم.
‫بابا! ‫لطفاً! داره میریزه!
‫باشه، خیلی خوب! ‫باشه، لعنتی.
‫کیف! کیفـت رو بردار!
‫کیف، باشه.
‫میشه همه آروم باشن، لطفاً؟
‫خب، بیا بریم!
‫خوبی؟ یه دقیقه نگه ش دار، باشه؟
‫[ایوا: داشتی توی دوربین نگامون می کردی؟]
‫[آره]
‫[حدس می زدم، الان نگاه کن]
‫میدونم صدام رو می شنوی.
‫فقط میخوام بگم که
‫با اینکه به نظر میاد همه مون ‫اینجا خوشحالیم
‫من نیستم.
‫من اینجا خوشحال نیستم.
‫بدون تو اینجا انگار خونه ی من نیست.
‫دلم میخواد برگردی.
‫[خیلی متاسفم، عزیزم]
‫[منم دلم میخواد خونه باشم.]
‫دوست دارم، بابا.
‫ایوا، برو بخواب! زود باش!
‫[شب بخیر]
‫[لعنتی، ببخشید میخواستم قلب بفرستم]
‫- یه لحظه رفیق، دارم توی کیفـم می گردم. ‫- ممنون، بابا.
‫فکر کردم اوضاع بده. ‫فکر کردم داره میریزه؟
‫دوباره برگشته تو.
‫واقعاً؟
‫لعنتی.
‫لوک، خیلی متاسفم، رفیق ‫ولی موبایلـم توی ماشینـه.
‫- نه! ‫- خب ما عجله داریم، مگه نه؟
‫نزدیک بود مثل یه بمب ‫بوگندو بترکی.
‫ببخشید، فکر کردم ‫توی کیفمـه.
‫میتونی بری بیاریش؟
‫نه، نمی تونم اینجا ‫ تنهات بذارم، مگه نه؟
‫می تونی یکی از آهنگ هارو بخونی؟
‫- میتونم؟ ‫- یکی از آهنگ هام رو.
‫واقعاً کمک می کنه دستشوییـم بیاد.
‫میتونی «نایت نرس» رو بخونی؟
‫نه، نمی تونم، متاسفم.
‫میتونی همونجوری که ‫مرده میخونه بخونی؟
‫رفیق، من با اون لحجه نمی خونم.
‫- هی. ‫ ممنون.
‫ببخشید. که نتونستم
‫نه، منم نتونستم.
‫فقط حس بدی داره
‫توی خونه ی مامانت ‫از این کارا بکنی.
‫مثل داستان های شکسپیرـه.
‫متوجه شدی که ایوا چقدر
‫از این توافق دیوونه کننده ناراضیـه؟
‫- خودش بهت گفته؟ ‫- یه جورایی، آره.
‫میدونم که همه تون خوشحال ‫به نظر میومدین،
‫وقتی که داشتین بازی می کردین،
‫بازیـه که گوشی رو میذاشتین ‫روی پیشونیـتون
‫- چی؟ ‫- اسم بازی، وینستون چرچیل بودی.
‫- تو از کجا میدونی؟ ها؟
‫- چون که... چی؟
‫با اون دوربین کوچولو...اون دوربینی ‫ که توی خونه نصب کردیم
‫بعد از سرقت خونه ی لیه.
‫داشتی جاسوسی می کردی؟
‫جاسوسی نمی کردم، جاسوسی. ‫داشتم نگاه می کردم.
‫کنجکاو بودم، کنجکاو نه
‫- لعنتی، پاول. ‫- میدونم. ولی هنوز میخوام
‫حس کنم جزئی از این ‫خانواده هستم، باشه؟
‫و درحال حاضر، به نظر میاد ‫همه تون بدون من حالتون بهتره.
‫چندسالی بود که ندیده بودم ‫لوک اینجوری بخنده.
‫درک می کنم.
‫ببین، بیا یه قرار شام بذاریم،
‫توی خونه مون مثل یه خانواده ‫باهم چای بنوشیم،
‫تا ببینیم چطور میشه.
‫من با لوک حرف میزنم.
‫- با لوک حرف میزنی؟ ‫ آره.
‫الی، نمیفهمی که ‫چقدر احمقانه ست،
‫که به لوک انقدر قدرت بدیم، ‫اون 13 سالـشه.
‫نه، میدونم که عجیبه
‫خدایا، من همه ی باورها ‫و غرایزی که داشتم رو
‫برای عملی شدن این داستان ‫زیر پا گذاشتم،
‫ولی ببخشید، من باید بتونم ‫توی خونه ی لعنتی خودم باشم.
‫من یه گرگ وحشی گنده ‫یا یه غول نیستم
‫زیر پل بزهای بیلی
‫- چی؟ ‫ هیچی.
‫- میدونی منظورم چیه میدونم.
‫غول لعنتی.
‫نوشیدنی چی میخوای؟
‫- آب انبه، لطفاً. آب انبه.
‫فکر نکنم آب انبه داشته باشن.
‫چرا، دارن، اون عقبـه.
‫اون عقبـه.
‫آها.
‫بیا، مثل یه زن غارنشین ‫شکارش کردم.
‫ایوا؟ ایوا!
‫ایوا؟ کسی یه بچه ی تنها دیده؟ ‫یه دختر بچه ی تنها؟
‫ایوا! ببخشید، ‫شما دختر منو دیدین؟
‫موهاش قهوه ایـه، حدوداً 7 سالشـه ‫یه کاپشن صورتی پوشیده.
‫کسی یه بچه ی تنها دیده؟
‫دختر منو دیدین؟ ‫اون 7 سالشـه و تنهاست.
‫ایوا! ایوا! ایوا! ایوا!
‫ایوا!
‫- بازم ممنون، بابا. ‫- خواهش می کنم، رفیق.
‫خوشحالم که جواب داد.
‫مردهای دیگه عجیب نگات کردن؟
‫آره، یکم عجیب نگاه کردن ‫ولی گور باباشون.
‫آره! گور باباشون.
‫خدای من. شش تماس ‫از دست رفته از مامان؟
‫خیلی خوبـه، ممنون.
‫خب، لوک، مهندسی می خونی؟
‫این...عالیـه.
‫اوهوم.
‫خیلی خوبـه.
‫این روزا همش با کامپیوتر ‫مدل سازی میشه.
‫خبری از آچارهای گنده ‫و دیگ های بخار نیست.
‫هوم.
‫هنوزم میتونم تاریخ بخونم،
‫درس هاش باهم تداخل نداره.
‫درسته.
‫خب، یه مهندس توی خانواده.
‫کارو راه میندازه.
‫یا یه تاریخ دان، جفتش خوبه.
‫خوبه که اومدی خونه، بابا.
‫ممنون.
‫حتی یه ذره برگشتن هم ‫حس خوبی داره.
‫پاول، دوشنبه باز ماشین رو میخوام.
‫پس میتونی فردا بیاریش ‫و با تاکسی برگردی خونه ی لیه؟
‫آره، حتماً.
‫یا داشتم فکر می کردم
‫شاید بتونم امشب اینجا بمونم؟
‫درسته، لوک؟
‫باشه.
‫- مشکلی نداری؟ ‫ نه.
‫به طرز عجیبی مسالمت آمیز بود.
‫شاید قرار امروز واقعاً جواب داد.
‫شاید من یه نابغه م.
‫آه...شاید.
‫فقط همش مانیتورهارو نگاه کنین،
‫ببینین میتونین ایوا رو پیدا کنین.
‫من باید برم بیرون بگردم.
‫کل تیم ما بیرون دارن میگردن، آقا.
‫من همین الان میرم بیرون
‫خروجی هارو زیرنظر داریم.
‫همه جا داره منظم بررسی میشه.
‫گفتین بالا تنه صورتی پوشیده ‫و شلوار جین آبی.
‫- آره، آره؟ ‫ آره، آره.
‫صبر کن، یه لحظه صبر کن ‫اون دختری که اونجاست.
‫نه، نه... کاپشنـش این شکلی نیست.
‫ایوا پیدا میشه، بابا؟
‫- کسی اونو دزدیده؟ ‫ نه، نه، نه.
‫کسی این کارو نکرده، نه.
‫من متوجه نمیشم، چرا همه چی ‫رو تعطیل نمی کنین؟
‫- باید تعطیل کنین. ‫- اونا دستورالعمل دارن، پاول
‫این دستورالعمل چطوره که ‫خروجی هارو ببندین، ها؟
‫هر گوشه ی اینجارو بگردین.
‫میدونم احتمالاً هر روز ‫همچین اتفاقایی میفته،
‫ولی برام مهم نیست، ‫چون اون دختر کوچولوی ماست.
‫پس دختر کوچولومون کجاست؟
‫نمی میخوام بپوشمـش.
‫نباید گمـش می کردی.
‫این ژاکت ها خیلی گرونـن.
‫نه، نیستن.
‫نه، نیستن، ولی باید بتونیم
‫توی جمعیت پیدات کنیم، باشه؟
‫نمی خوایم گم شی.
‫حالا برو سوار شو.
‫26، 27، 28، 29
‫جک صورتـت رو نمال ‫روی شیشه، ممنون.
‫29، 30، 31
‫30 نفر بودیم، درسته؟ ‫دیوونه نشدم؟
‫30، آره. سه و صفر.
‫درسته، باشه.
‫فکر کنم یکی رو اشتباهی سوار کردیم.
‫ساکت شو!
‫باید کاسه بیاریم، ‫ حیوون که نیستیم.
‫نه، کاسه مال پولداراست ‫ما خاکی هستیم.
‫شرط میبندم کارل مارکس ‫اینطوری بستنی میخورده.
‫آره.
‫وقتی اون و انگلس با پیژامه ‫خونه ی هم میموندن.
‫- لوک؟ ‫ زنگ زدم تاکسی بیاد.
‫خونه ی جیکوب میمونم.
‫- چی؟ ‫ هیچی تغییر نکرده.
‫نمی تونم باهات توی یه خونه باشم ‫اینو قبلاً بهت گفته بودم.
‫نه، متاسفم، بابا ولی ‫اگه تو برمی گردی
‫من باید جای دیگه بمونم.
‫لوک، ساکـت رو باز کن، باشه؟
‫برمی گردم خونه ی لیه ‫میتونی اینجا بمونی.
‫- نه، بابا. نه، گوش کن،
‫اون باید خونه باشه، عزیزم.
‫- خب، من میخوام تو خونه باشی. ‫- متاسفم.
‫لوک برو ساکـت رو باز کن ‫و آماده ی خواب شو، باشه؟
‫سلام.
‫سلام، فقط خواستم دوباره چک کنم ‫که یه وقت دزد نباشی.
‫- نه، من قطعاً دزد نیستم. ‫- عالیـه.
‫ولی این دقیقاً همون چیزیـه ‫که یه دزد میگه.
‫درسته، ولی فکر کنم یه دزد معمولاً
‫آشغال های بازیافتی ‫رو جدا نمی کنه.
‫آره.
‫فقط ما یکم بیشتر مواظبـیم
‫چون قبلا خونه ی لیه دزد اومده.
‫نه، حتماً. ‫آره، من پاول هستم.
‫داماد لیه.
‫اینجا میمونم چون
‫آره، موندم اینجا ‫خونه رو گرم نگه دارم.
‫تا لیه و الکس از ماه عسل برگردن.
‫از آشناییت خوشوقتم. ‫من گبی هستم.
‫فکر نکنم اینطور باشه.
‫- اوه، داری شوخی می کنی. ‫- آره، حتماً.
‫پس، تا چند روز آینده اینجایی؟
‫آره، الان دیگه فکر کنم ‫تا وقتی برگردن اینجا باشم.
‫واسه خودم میچرخم.
‫پس اگه فردا کاری نداری،
‫خواهرم برای ناهار میاد ‫پدر مادرم هم
‫قرار بود بهمون ملحق شن ‫ولی دیگه نمی تونن
‫پس خیلی زیادی تدارک دیدم.
‫اگه تو هم بیای خوشحال میشم.
‫- خونه تون کجاست؟ اینجاست؟ ‫- آره، اینجا.
‫خب، ممنون...آره. ‫خیلی ممنون.
‫آره، خیلی خوب به نظر میاد. ‫دوست دارم بیام.
‫- عالیـه. ‫- باشه.
‫باشه، حدود ساعت 1:30 خوبه؟
‫1:30 آره، خوبه. ‫نوشیدنی بیارم؟
‫لازم نیست، ولی لطفاً بیار ‫یه چیز خوب بیار.
‫آره، یه چیز بالای 4 پوند میخرم.
‫- چه باکلاس. ‫ آره.
‫مامان!
‫ایوا، عزیزم خیلی نگران شده بودیم ‫خدای من.
‫خب، ایوا این چه کاری ‫بود که کردی؟
‫اینجوری فرار کردی.
‫خدای من. چی بهت گفته بودیم؟
‫جواب منو بده، ‫چی بهت گفته بودیم؟
‫دیگه این کارو نکن!
‫فهمیدی؟ هیچ وقت!
‫فکر کردیم مردی!
‫متوجهی؟
‫فکر کردیم یکی تورو دزدیده
‫- و تو مردی! ‫- بابا؟
‫دیگه هیچ وقت این کارو نکن، باشه؟
‫درسته، باید بریم ‫و به اون کشتی برسیم.
‫بریم.
‫- واقعاً هست. ‫ واقعاً؟
‫واقعاً هست.
‫- از کجا میدونی؟ ‫- درموردش خوندم.
‫- واقعاً؟ توی گوگل.
‫آره، اگه آب شه ‫یعنی کاملاً چربیـه.
‫این سیب زمینی تنوری ها از ‫رستوران میچلین استار هم بهتره.
‫ولی فکر کنم زیاد درست کردم.
‫چیزی به اسم سیب زمینی ‫تنوری زیادی نداریم.
‫نه، من می تونم سیب زمینی تنوری
‫فکر کنم بتونم مداوم و همیشه بخورم.
‫تا اینکه آخر بمیرم به خاطر، نمی دونم
‫آفت سیب زمینی؟
‫همچین چیزی روی سنگ قبرت ‫بنویسن شرم آوره، نه؟
‫نوشیدنی خوبی خریدی با 4پوند.
‫فکر کنم اسم قانونیش نوشیدنی ترکیبی باشه.
‫- 4 پوند؟ یه جوکه بین خودمون -
‫خب، خواهر برادر دیگه ای ندارید؟
‫نه، فقط خودمون 2تا هستیم. ‫همیشه باهم صمیمی بودیم.
‫نه، راستش یه مدت توی دوران نوجوونیم
‫ازت بیزار بودم، نه؟
‫2تا بچه ی من حالا توی همین موقعیت هستن.
‫پسرم 13 و ایوا 10 سالشه.
‫اما به نظر میاد هنوز با هم دوست باشن، تقریباً.
‫امیدوارم این طور باشه، فعلاً.
‫زیاد باهاشون
‫آره، اخیراً زیاد باهاشون وقت نگذروندم.
‫جدا شدین؟
‫نه، نه، فقط اینکه
‫از دست خانواده ها، نه؟
‫- پیچیده ست‫ خدایا، آره-
‫نذار بحث طلاقم باز شه.
‫باشه پس، نمی ذاریم.
‫- می تونم الآن برم؟‫ حتماً.
‫همه چی روبراهه؟
‫ایوا؟ ایوا؟
‫نه.
‫نه، معلومه که نیست.
‫معلومه که اوضاع خوب نیست.
‫بابا اینجا نیست. این واقعاً ناراحتم می کنه.
‫اما برای کسی مهم نیست، چون من لوک نیستم
‫و فقط لوک مهمه.
‫- این درست نیست. ‫- می دونی بودن بابا اینجا
‫استرس منو بدتر می کنه؟
‫استرست برام مهم نیست.
‫بی نظیره، مرسی.
‫چرا همه چی باید راجع به تو
‫و استرس احمقانه ت باشه؟
‫چرا همیشه فقط ‫احساسات تو مهمه؟
‫شاید آدم های دیگه هم مضطرب و افسرده باشن
‫ولی درباره اش هی نق نمی زنیم.
‫ایوا، اضطراب لوک مثل ‫هر بیماری دیگه ای واقعیـه
‫- و اینکه اسمش رو بذاری نق زدن... ‫- من ناراحتم، مامان. حالم بده.
‫از زندگیم بیزارم.
‫اما این اهمیتی نداره چون تو طرف لوک هستی.
‫- نه، حرف هات احمقانه ست. ‫- اوه، من احمقـم،
‫اما اون احساسات عمیقی داره.
‫چرا داری این طوری رفتار می کنی؟
‫درسته. چون معمولاً من بچه ی خوب و آرومم.
‫نگران نباش، دوباره آروم می شم.
‫الآن می تونم برم؟
‫آره. حتماً.
‫به نظر میاد به کشتی می رسیم. پس خوبه.
‫اوهوم.
‫- سلام‫ سلام-
‫نمی مونم، فقط سوئیچ ‫ ماشین رو میذارم
‫و با تاکسی برمی گردم خونه ی لیه.
‫باشه.
‫ببین، متأسفم که اوضاع ‫این طوریه.
‫ایوا واقعاً ناراحته.
‫خب، نیازی نیست ادامه پیدا کنه، نه؟
‫چرا، نیازه.
‫آره، اما تا کی؟
‫1ماه؟ 6ماه؟ ‫همیشه؟
‫نمی دونم. اما من نمی تونم دیگه
‫با اون خشم زندگی کنم. چند ساله این طوریه.
‫- چند سال؟ آره، چند سال-
‫توی خونه، تعطیلات، سفر، توی مغازه ها،
‫انگار همیشه تو رو عصبانی می کنم.
‫اون سری که رفته بودیم چسینتون، یادته؟
‫- کدوم سری؟ ما خیلی اونجا می رفتیم. ‫- 4بار رفتیم اونجا.
‫برای شهربازی رفتن 4بار یعنی خیلی.
‫اولین باری که رفتیم من آب نبات می خواستم،
‫و تو 15 دقیقه توی صف وایسادی
‫و بعد من گفتم آب نبات اشتباهی گرفتی و انداختمش.
‫و من عصبانی شدم، آره. ‫اما عادلانه بگیم، رفیق
‫حتی گاندی هم بود عصبانی می شد از اون حرکت.
‫درسته، اما مسئله، میزان عصبانیت توئه.
‫وقتی خشمـت روی من متمرکز می شد ‫حس می کردم می خوای منو بکشی.
‫خب، من واقعاً یادم نمیاد که این طوری باشه، لوک.
‫من یادمه به میزان کافی از دستت عصبانی بودم
‫چون سر یه آب نبات خیلی لج درآر بودی.
‫- من نمی خوام سرزنشت کنم. ‫- واقعاً؟
‫فقط می خوام توضیح بدم بودن کنارت چه حسی داره
‫وقتی این جوری رفتار می کنی.
‫مثل اون موقع که ایوا توی مجتمع رفاهی گم شده بود.
‫وقتی بالآخره پیدا شد،
‫اولین عکس العمل مامان بغل کردن اون بود
‫اوهوم.
‫اما تو سرش داد زدی.
‫- کاملاً یادمه‫ واقعاً؟
‫اوهوم.
‫و تنها خاطره ی تو از اون روز همینه، درسته؟
‫فقط همین رو یادته؟ چیز دیگه ای نیست؟
‫نه، اما این یه خاطره ی بزرگیه.
‫آره، هست.
‫تاکسی نزدیکه، رفیق. ‫من می رم.
‫می بینمت. ‫مواظب خودت باش.