‫اوه!
‫سلام.
‫نمی دونستیم اوضاع غذات چه طوره، پاول.
‫با اتفاقاتی که افتاده و تنهایی.
‫گفتیم شاید یه خرده شام بخوای.
‫خب، داشتم می رفتم مغازه که شام بخرم.
‫به هر حال ما برات یه چیزهایی آوردیم.
‫بچه های دبستان محله برامون آوردن.
‫جشنواره برداشت محصولـه.
‫برای پیرها و خونه نشین ها غذای ارزون می برن.
‫- چند تا شیرینی کنسروی هم توش هست. ‫- شیرینی کنسروی؟
‫مامان من از کلاس چهارم ‫تا حالا شیرینی کنسروی نخوردم،
‫واقعاً چرا اومدید اینجا؟
‫می خواستیم اگه می شه یه کم اینجا باشیم.
‫خونه امون خیلی تنگ و دلگیره و خونه ی لیه خیلی
‫دل باز و جا داره.
‫خیلی اتاق داره.
‫4تا اتاق داره و ما به زور یه دونه داریم.
‫اونم شبیه زندانه،
‫انگار انداختنمون توی زندان پینتونویل.
‫راستش زندانی ها فضای بیش تری برای حرکت دارن،
‫چون تختشون 2طبقه ست.
‫باحاله که فقط ‫بچه ها و قاتل ها
‫توی تخت 2طبقه می خوابن، نه؟
‫باشه...به ترموستات دست نزنید،
‫یا به مودم وایفای.
ممنون، پسرم
‫- سلام. سلام، گبی-
‫- اون کیه؟ ‫- همسایه ام، همسایه ی لیه.
‫لعنتی، سنسور دود لعنتی!
‫ایوا! باید بری مدرسه!
‫ایوا! هنوز توی دستشویی هستی؟
‫لوک، برات یه پیراهن اتو کردم!
‫اینجا آویزونش می کنم.
‫اوه، یه کم روش کره ریخته.
‫امروز ارائه ی تاریخ داری؟
‫- نه، اون فرداست.‫ باشه-
‫سنسور دود داره صدا می ده.
‫آره، می دونم! خودم دارم می شنوم! لعنتی.
‫مرسی
‫الکسا، این چه آهنگیه؟
‫این سمفونی شماره ی 3 هست.
‫با اجرای آرون کاپلند.
‫مرسی، الکسا.
‫سلام، نادیا
‫یکم
‫امروز یه کم مشکلات خانوادگی پیش اومده.
‫به جای 9، ساعت 10 میام، اگه ایرادی نداره.
‫امروز خیلی
‫در هر صورت، امروز کار زیادی هم ندارم.
‫پس، بعداً می بینمت.
‫الکسا، صدا رو بلند کن، لطفاً.
‫- کارت توی دستشویی تمومه؟‫ آره-
‫عالیه، چون باید راه بیفتی.
‫ایوا، حالت خوبه؟
‫می دونم واقعاً خوب نیستی، اما حالت خوبه؟
‫خوبم. هنوز می تونی منو ببری کلیسا؟
‫حتماً و غذات حاضر توی یخچاله.
‫دفتر تکالیفت رو امضاء کردم یه 5پوندی توش گذاشتم
‫برای اردوی موزه ی علم.
‫- کلید یادت نره‫ آره-
‫اوه، نه. ‫لعنتی!
‫نگو که تموم شدی، ‫آشغال کوچولو.
‫نه!
‫- دارن؟‫ سلام، الی، دارن هستم-
‫- می دونم. ‫- درسته. بی موقع زنگ زدم؟
‫خب، دارم سعی می کنم تنهایی بچه ها رو راهی کنم
‫و اسپری هورمونـیم هم تموم شده ‫پس وقت ایده آلی نیست، نه.
‫فهمیدم. ‫پس فوری می گم.
‫می تونی قبل از کار بیای همدیگه رو ببینیم؟
‫آره فکر کنم. کجا؟
‫پارکینگ زیرزمینی توی خیابون رینهام.
‫نمی خوام کسی ما رو ببینه.
‫خب، چرا؟ ‫مشکلی پیش اومده؟
‫ترجیح می دم حضوری صحبت کنم.
‫- درسته. ‫- اما یه مشکلی پیش اومده.
‫- خداحافظ، مامان! ‫- خداحافظ، عزیزم!
‫- اوه، خداحافظ. ‫- نه، نه، تو نه. خداحافظ.
‫روز خوبی
‫داشته باشید.
‫لعنتی!
‫این یه کم عجیب نیست دارن؟ ‫چرا اینجا قرار ملاقات گذاشتیم؟
‫برلین سقوط کرده.
‫درسته، ببخشید، ‫الآن سال 1945ئه؟
‫نه، دیشب مجبور شدیم استودیوی ‫برلین رو برای همیشه ببندیم.
‫همه رو اخراج کردیم. ‫بدهی ها از کنترل خارج شده بود.
‫لعنتی. یه شبه تعطیل کردیم؟
‫تمام مجموعه رو، بدون هشدار قبلی؟
‫وکیل ها گفتن چاره ی دیگه ای نداریم.
‫پس نصف شب به وقت اون ها تعطیل کردیم.
‫ساعتشون با ما یکیه؟ ‫ساعت رو کشیدن عقب؟
‫نمی دونم، این ها جزئیاته. اهمیتی نداره.
‫خدای من، دارن، اون همه آدم بیکار شدن.
‫می دونم، و خبرش به بچه های اینجا هم می رسه.
‫بعد نگران عواقب این تعطیلی ‫برای استودیوی انگلیس می شن.
‫خب، عواقبی هم داره؟
‫برای همین می خواستم یه جای خصوصی تو رو ببینم.
‫باید با روی خوش بریم اونجا.
‫آره، روحیه ی مثبت، شاد
‫با کلی راه حل هوشمندانه ‫و استراتژی های عجیب.
‫درسته، ولی واقعاً ‫توی دردسر افتادیم؟
‫راستش، تا خرخره زیر قرضـیم.
‫ولی به عدد و ارقام یه نگاهی بنداز ‫شاید بتونی یه راه فرار پیدا کنی.
‫سلام، دارن! ‫سلام، الی!
‫- سلام، انی! سلام.
‫خبرای بدی از دفتر برلین شنیدم.
‫- اوضاع اینجا رو به راهه؟ ‫- حتماً!
‫به امنی خونه های اینطرف اقیانوس.
‫نه، اون آمریکاست.
‫اقیانوس کوچک تر منظورمـه.
‫که توش ما هنوز خیلی گنده ایم.
‫خوبـه پس.
‫میخواستم بگم، این پارکینگ
‫خیلی به دفتر نزدیکـه، پس
‫نه، باید حدس میزدم شاید ‫چندتا از کارکنارو اینجا ببینیم.
‫- آره، حتماً. ‫ سلام، بچه ها!
‫خبر بدی درمورد برلین شنیدم!
‫خب.
‫لعنتی.
‫لعنتی، سلام.
‫- سلام. سلام.
‫باشگاه من درست سر کوچه ست.
‫درسته، دفتر من درست ‫سر اون یکی کوچه ست.
‫راستش، پشت اون کوچه.
‫چطور انقدر شلوغـه؟
‫فکر کنم جدیداً روی ‫ساندویچـشون مواد میریزن.
‫درسته.
‫میدونستم یه دلیلی داره که ‫همش ساندویچ سفارش میدم.
‫کلی طول میکشه، نه؟
‫میدونی چیه؟ شاید برم کافه ‫یه ناهار درست حسابی بخورم.
‫- چه خوب. آره.
‫تو چی؟ اینجا میمونی یا
‫- آره، درسته. ‫- یه دقیقه بعد از اون کوچه ست.
‫- آره، خوبه فکر خوبیـه.
‫خبر خوبی شنیدی؟
‫نه، متاسفم. فقط ‫قیافه مو برای کارکنای دفتر
‫شاد کرده بودم ‫اتفاقی همینجوری موند.
‫برات ناهار آوردم. ‫سوپ، غذای آبکی مغز.
‫ممنون، مغزم آب آورده ‫پس غذای مناسبیـه.
‫اونا وضعیت سود و زیانمون
‫بعد از تعطیلی برلینـه؟
‫دارم یه نگاهی به ‫حساب کتابا میندازم.
‫و به نظر میاد خیلی به سوددهی
‫دفتر برلین متکی بودیم.
‫پس ممکنه حتی اینجا ‫ هم تعطیل شه.
‫لعنتی، واقعا فکر می کردم سِب،
‫میتونه دفتر برلین رو بگردونه، میدونی؟
‫- درسته. ‫- توی مدرسه همه فن حریف بود.
‫نماینده ی دانش آموزها بود، ‫کاپیتان تیم برتر رگبی بود.
‫کریکت بازی می کرد، ‫ساکسوفن میزد،
‫و اون واقعاً خیلی ‫با اعتماد به نفس بود.
‫متاسفانه، معلوم شد که ‫اینا کافی نیست.
‫هارت و پورت کردن ‫توی مدرسه ی دولتی
‫تا یه جایی کارایی داره.
‫- توهین نباشه. ‫ ممنون.
‫گمونم وقتی از برلین ‫برگشتی اینجا،
‫ معلوم بود کارمون ساخته ست.
‫چی؟ یه لحظه وایسا ببینم.
‫داری منو بابت این سرزنش می کنی؟
‫خدایا، نه. اصلاً همچین ‫منظوری ندارم.
‫چون همیشه قرار بود موقتی ‫اونجا باشم.
‫نه، میدونم. فقط منظورم ‫اینه که تو خیلی خوبی.
‫آره ولی داری یه مدل ‫سرزنش گونه ای میگی.
‫متاسفم.
‫قراره شغلـم رو از دست بدم، دارن؟
‫چون فکر نمی کنم درحال حاضر بتونم
‫با از دست دادن شغلـم کنار بیام.
‫همین الانـشم قدرتم رو از دست دادم،
‫شوهرم دیگه توی خونه ‫باهامون زندگی نمی کنه،
‫و حس می کنم دارم ارتباطـم ‫رو با ایوا از دست میدم
‫لعنتی.
‫مدرسه ی لوکـه، صبرکن.
‫الو؟ بله، بله. ‫خودم هستم.
‫چی؟ نیومده؟ مطمئنی؟
‫بله، بله، بله. ‫حتماً...حتماً.
‫درسته.
‫حتماً، الان بهش زنگ می زنم. ‫واقعاً متاسفم.
‫می تونستی امروز صبح ‫بهم بگی، پیراهنـتو از روی
‫چوب لباسی برداشته بودی ‫فکر کردم رفتی مدرسه.
‫چیزی نگفتم چون عجله داشتی.
‫تقصیر من نیست، لوکی.
‫وقتی بابا اینجا نیست،
‫من دست تنهام... ‫پس همه چی عجله ایـه.
‫- الانم عجله دارم. نه، میدونم.
‫لوک، این اولین باره که ‫بعد از رفتن بابا از خونه
‫حمله ی پانیک بهت دست داده؟
‫آره.
‫باشه، ببین من اینجا میمونم ‫تا حواسم بهت باشه،
‫ولی باید دارن رو بیارم اینجا ‫چون کلی کار داریم،
‫و بعدش باید برم داروخانه.
‫- باشه. باشه.
‫میتونم دوباره بخوابم؟
‫حتماً.
‫فکر کنم اولین باریـه ‫که توی روز کاری
‫درست حسابی ‫نشسته ناهار خوردم
‫از کی خدا میدونه... ‫آخرین دولت حزب کارگر؟
‫واسه همینه که قبلاً توی اداره ها ‫غذاخوری داشتن، درسته؟
‫دقیقاً. اینجوری انسانی و ‫متمدنانه ست.
‫یه استراحت درست حسابی داری ‫معاشرت می کنی.
‫اینکه وقتی داری ایمیل هاتو چک می کنی ‫ یه ساندویچ بگیری دستت
‫با یه بسته پفک... ‫این که نشد زندگی، نه؟
‫پس باید خسته کوفته ‫دوباره برگردی سرکار؟
‫نه، راستش.
‫اگه راستـشو بخوای ‫یکم تو کارم دارم درجا میزنم.
‫فکر نکنم براشون مهم باشه که
‫کل هفته رو اینجا باشم.
‫- تو چی؟ روز تعطیلمـه.
‫ولی اگه خواستی خوشحال میشم
‫میدونی شاید چیکار کنم؟
‫شاید یه نصف روز ‫مرخصی بگیرم،
‫- و برم سینما. ای دیوونه!
‫میدونم، آرزوی همه همینه، نه؟
‫ناهارِ نشسته و سینمایِ عصر، ‫دارم پادشاهی می کنم.
‫هنر فیلمبرداریـش عالی بود.
‫خدایا، آره. ‫خیلی زیبا بود.
‫موسیقی متنـش، ‫اونم خیلی خوب بود.
‫آره، آره.
‫انگار آهنگ های ‫دهه 70 رو با
‫با موسیقی آتونال ترکیب کردن
‫- آتونال؟ درسته؟ ‫ آره.
‫- منظورت موسیقی ضعیف و بی ثباته؟ ‫- آره.
‫خیلی هیجان انگیز بود.
‫آره، آره.
‫آره، دوسـش داشتم.
‫کی قراره زودتر اعتراف کنه؟
‫ممنون، من. حتی یه لحظه شو ‫هم نفهمیدم.
‫منم نفهمیدم. کاملاً ‫غیرقابل فهم بود.
‫اون راهب کی بود؟ ببخشید.
‫ولی...واقعاً راهب بود؟ ‫اون یارو که کلاه داشت.
‫مثلاً قرار بود باباش باشه؟
‫- نه، باباش مرده بود! ‫- درسته، ولی
‫توی یکی از خطوط زمانی ‫درسته، اون مرده بود،
‫ولی وقتی راهب زنده بود ‫اونم زنده بود،
‫یا اون یارو زیر کلاه ‫هر کی که بود.
‫من میگم اون نمیتونه ‫ باباش باشه، درسته؟
‫میشه دفعه ی بعد بریم ‫«پدینگتون» ببینیم؟
‫تماس از دست رفته.
‫- اجازه میدی؟ ‫ آره، آره.
‫از کی دارم سعی می کنم ‫باهات تماس بگیرم
‫آره، ببخشید ‫موبایلـم خاموش بود.
‫خب، از کی؟ حتماً جلسه ی ‫خیلی طولانی ای بوده.
‫خب، راستش، رفته بودم سینما.
‫اولین باره کارو پیچوندم ‫از وقتی که
‫لوک حمله ی پانیک داشته ‫و من دارم شغلـم رو از دست میدم.
‫چی؟ صبر کن ‫استودیو
‫لوک میگه چیز خاصی نیست ولی
‫یه ارتباطی به ارائه ی تاریخـش داره.
‫باید باهاش حرف بزنی ‫چون من خیلی کار دارم.
‫پاول هنوز برنگشته خونه
‫نه، هنوز نه.
‫درسته، و فکر می کنی اون
‫نمی فهمم چرا ما انقدر به
‫سوددهی دفتر برلین متکی هستیم.
‫درسته، مسئله اینه که ‫پارسال سب تصمیم گرفت
‫که منطقی تره استودیوی انگلیس رو
‫زیرمجموعه ی برلین کنیم، ‫برای مشکلات مالیاتی.
‫این دیوونگیـه. ‫ما سه برابر اوناییم.
‫میدونم! الان بهش ‫فکر می کنم مسخره ست.
‫الان سب کجاست؟
‫برای تعطیلات رفته پرتغال.
‫البته پرتغال شمالی... ‫که باد زیاد میاد و سرده.
‫چون فکر کرد اگه بره ‫خونه ش توی الگاروه
‫باتوجه به شرایط الان ‫شاید بی ملاحظگی باشه.
‫ایوا؟
‫سلام.
‫- زود اومدی. ‫- خب، نرفتم موزه ی علم.
‫پس... گفتن میتونم برم خونه.
‫خب چرا نرفتی؟ ‫مریضی؟
‫نه مریض نیستم ‫ولی، من
‫تو چی؟
‫یه جوری بودم. ‫ولی الان خوبـم.
‫- سلام، ایوا. مدرسه چطور بود؟ ‫- خوب بود، ممنون.
‫- همه چی مرتبـه؟ ‫ تقریباً.
‫- نه. ‫ تقریباً نیست.
‫ولی لازم نیست نگران باشی.
‫هنوز میتونی منو ببری کلیسا؟
‫لعنتی! کاملاً فراموش کردم.
‫کلیسا؟
‫چه خوب.
‫اشکالی نداره، مامان ‫مجبور نیستم برم.
‫نه، نه، نه. ‫باید بری، کلیساست بالاخره.
‫بعد از اینکه داروم رو گرفتم ‫میتونم ببرمت.
‫سلام، الی گرنت هستم.
‫می خوام نسخه مو دوباره بگیرم.
‫پول نسخه تون رو پرداخت می کنین؟
‫بله.
‫واقعاً فکر می کنم نقاشی ‫ماگریت خیلی بهتر از دالی ـه.
‫دالی همش انگار میگه، ‫«منو ببینین، من دیوونه م»
‫با اون سیبیل و مورچه خواری ‫که بهش قلاده بسته بود.
‫- مورچه خوار؟ ‫- آره، قبلاً باهاش دور پاریس می گشت.
‫آره، حس می کنم دالی میخواست ‫خودش از هنرش معروف تر باشه.
‫ولی مارگیت میخواست توی ‫هنرش ناپدید شه.
‫آره.
‫آره، نکته ی هوشمندانه ای بود.
‫- ممنون که قبول کردی منو ببینی. ‫- مشکلی نیست.
‫گالری رفتن به غیر از ‫اردوی مدرسه حال میده.
‫ببین، متاسفم که ‫حمله ی پانیک داشتی.
‫مامان انگار فکر می کنه
‫به ارائه ی تاریخ فردات ربط داره.
‫نه، نه، فقط یه چیز شیمیایی ـه.
‫شیمیایی مغز.
‫هنرمند پاپ انگلیسی. ‫خیلی با استعداده.
‫کاور آلبوم «سرجنت پپر» رو ‫ طراحی کرده.
‫- وارهول هم هنرمند پاپ بود؟ ‫- آره.
‫آره، وارهول رو دوست دارم.
‫اتفاقاً ارائه م قراره خیلی خوب شه.
‫- اوهوم. ‫- درمورد تخلیه ی شهر سایگون
‫زمان پایان جنگ ویتنامـه.
‫جیکوب می خواد با یه ‫شعر ضرب دار اجراش کنیم.
‫- خوبه. ‫ قراره خیلی باحال شه.
‫راستش، شعر خیلی باحالی نوشته.
‫مثل شعرهای گینزبرگ میمونه.
‫واقعاً؟
‫شاید خیلی ها از انجام دادن ‫همچین کاری خجالت بکشن،
‫ولی جیکوب نظر بقیه ‫براش مهم نیست.
‫خیلی اعتماد به نفس داره.
‫آره.
‫آره، مشخصه.
‫از این خوشم میاد.
‫شاید یه کوچولو ‫به ارائه ربط داشته باشه.
‫حمله ی پانیکم.
‫فکر می کنی شاید تو یه کم شرمنده بشی
‫حتی اگه جیکوب نکشه؟
‫یه کم شعر عجیبیه.
‫می خواد با لهجه ی آمریکایی اجراش کنیم.
‫لعنتی. جلوی کل کلاس؟
‫- آره باشه-
‫فردا زنگ بزنیم بگیم بیماری؟
‫آره.
‫ولی این کار رو نمی کنم.
‫جیکوب رفیق منه. نباید پشتش رو خالی کنم.
‫- پس این کار رو نمی کنم ‫ باشه-
‫کار درستی می کنم؟
‫احساس می کنی کار درستیه؟
‫- آره.‫ خب -
‫پس کار درستیه، نه؟
‫- لهجه ی آمریکایی؟‫ آره-
‫این صندلی هارو ببین. چقدر تمیزه.
‫تو به معنای واقعی ملکه ی صندلی هایی ممنون
‫خواهش می کنم.
‫به هر حال، مادرم مجبور بود منو زود برسونه
‫چون باید دور لندن می گشت،
‫تا داروی هورمونیش رو پیدا کنه.
‫بعدازظهر خوبی نبوده پس.
‫نه، واقعاً عصبانی بود.
‫حتماً بوده.
‫می تونی اون کوه ساندویچ رو از آشپزخونه بیاری؟
‫به غیر از 4تا داروخانه ای که رفتم، ‫به 3تا جای دیگه هم زنگ زدم.
‫نداشتن. همشون گفتن خبر ندارن
‫کی دوباره ژل موجود می شه.
‫متأسفم، مامان.
‫کلیسا چه طور بود؟ ‫خوش گذشت؟
‫آره، خیلی.
‫خوبه، هنوزم یه کم عاشق خانم کشیشی؟
‫آره، فقط یه کم.
‫آره، خیلی خوبه. امروز واقعاً کمکم کرد.
‫کمک در چه موردی؟
‫در مورد تکالیف جامعه شناسی.
‫در مورد انجیل .
‫کسل کننده بود، اما خیلی کمکم کرد.
‫خوبه. خیلی خوبه.
‫تا جایی که می تونی، بالا رو نگاه کن.
‫مهم اینه که چه طور به نظر بیای.
‫پس با سر آویزون نخون، سرت رو بگیر بالا.
‫آره، درسته. ‫
‫و سعی کن لهجه ی نیویورکی در بیاری.
‫تمام این آدم ها اهل سواحل شرقی بودن.
‫برو دارمت!
‫اینجوری که نمی خوای بخونی، ها؟
‫نه، این شوخی بود.
‫- باشه. حاضرید؟‫ آره-
‫اسم این شعر ضرب دار چیه، جیکوب؟
‫«سایگون به گند کشیده شد.»
‫- لوک‫ بابا؟ همه چی روبراهه؟-
‫نه، متأسفم. ‫مادربزرگ جونه.
‫- مادربزرگ جون؟ ‫- مادربزرگ جونِ تو.
‫درسته، حالش
‫متأسفانه فقط چند ساعت زنده ست.
‫می خواد پیشش باشیم.
‫مادربزرگ واقعیش نیست. یکی از اون ‫خانمای پیره که بهش می گن مادربزرگ.
‫چون وقتی بچه بود، ازش نگهداری می کرد.
‫نه، نه، نه، حتماً لوک باید بره دیدنش
‫می تونی تنهایی انجامش بدی، جیکوب؟
‫- آره، حتماً. باشه، بیا-
‫پاول، بهت تسلیت می گم.
‫پیشاپیش.
‫مرسی، جیکوب. ‫بریم
‫آره، موفق باشی، جیکوب.
‫می ترکونم، بعداً می بینمتون!
‫- آره‫ آره-
‫زودباش، رفیق.
‫بیا بزنیم به چاک، باشه؟
‫حرف نداره
‫[گبی: سینما 5شنبه فیلم های پدینگتون پخش می کنه، ‫می خوای بریم فیلمی که جفتمون میفهمیم رو ببینیم؟]
‫- سلام، رفیق.‫ سلام، بابا-
‫همه چی روبراهه؟
‫آره، می خواستم باز ازت تشکر کنم.
‫که امروز نجاتم دادی.
‫خواهش می کنم.
‫می دونم باید خودت تصمیم بگیری، اما
‫خب، تصمیم اشتباهی گرفتی.
‫آره، فکر کنم اگه نرسیده بودی، حالم بد می شد.
‫بابا، داشتم فکر می کردم
‫شاید اگه خواستی امشب اینجا بمونی؟
‫آره.
‫یعنی توی خونه؟
‫آره.
‫تو باعث آخرین حمله ی پانیکم نشدی ‫حتی جلوش هم گرفتی، پس
‫خب، آره، عالیه
‫مرسی، رفیق. پس یه کم دیگه می بینمت.
‫یه کم دیگه می بینمت.
‫باشه.
‫انگار دارم می رم خونه.
‫که یعنی شما 2تا هم باید برگردید خونه اتون.
‫لعنتی!