‫سلام. ببخشید.
‫شیر جو دو سرِ بدونِ کف و بدون کافئین، لطفاً.
‫- مرسی. ‫- بچه اتون خیلی نازه.
‫متشکرم.
‫یه دونه هم از اون ها بدید، لطفاً.
‫- باشه، حتماً. ‫- مرسی.
‫اون کجاست؟
‫چی؟ نه. تو بهم بگو اون کجاست.
‫از عمد این جوری می کنی؟ ‫آخه خداییش نمی فهمم.
‫جانم؟
‫باید تا 45دقیقه دیگه برای تست بازیگری «شعبده باز» بریم روی صحنه
‫اما اون گوشیش رو برنمی داره.
‫جدی؟ خب، اون یه بچه نوزاد رو ‫از آپارتمان من برداشته رفته.
‫- گند زده! ‫- چه انتظاری داری؟
‫یهویی خیلی بی خبر با یه خانم مسن پیدات شده،
‫یه بچه رو جلوش تکون تکون دادی،
‫بعدش هم بدونِ اینکه یه کلمه توضیح بدی غیبت زده.
‫اون وقت حالا من باید یه جوری ‫شعبده «انتقام دستیار» رو...
‫بدونِ یه دستیار لامصب اجرا کنم!
‫داره تست بازیگریت رو می پیچونه.
‫شاید برای این باشه که بالآخره بو برده...
‫که داری ازش سوء استفاده می کنی تا خرجت رو در بیاری
‫حالا برو ببینم چه جوری تهیه کننده رو قانع ‫می کنی تا اون هیکلِ زشتت رو بذاره روی پوستر.
‫- باشه، گور بابات! ‫- گور بابات!
‫گور بابات!
‫گوشی رو بردار، بابی!
‫کجایی؟
‫این مسخره بازی ها چیه؟ ‫همین حالا بهم زنگ بزن.
‫نوشته: «رفتم خونه مامان».
‫اموجی زنبور عسل، قلب سرخ، رنگین کمون ‫و ستاره دنباله دار هم زده. بابی!
‫به «عمارت ژوپیتر» خوش اومدی.
‫قراره کلی با هم خوش بگذرونیم.
‫می خوای مکان مورد علاقه ام رو ببینی؟
‫باشه.
‫دقیقاً می دونم بابی چی تو سرش می گذره.
‫می ریم داخل، بچه رو می گیریم و می ریم.
‫یه کلمه هم با اون زن حرف نمی زنم.
‫آخرین بار کِی مادرت رو دیدی؟
‫توی تشییع جنازه مادربزرگم. حدود 15سال پیش.
‫می خواست یه حلقۀ شکرگزاری رو مدیریت کنه،
‫منم بهش گفتم خیلی خودشیفته ست.
‫توی یه مزرعه اشتراکی مزخرف زندگی می کنه.
‫کل اونجا بوی «ناگ چامپا» (نوعی عودِ هندی) ‫و فضولات مرغ رو می ده.
‫خیلی خب.
‫بابی، به خدا قسم می زنم مثل سگ می کشمت!
‫اگه یه موقع بهش صدمه بزنه، چی؟
‫باید همون موقع که فرصتش رو داشتیم می کشتیمش.
‫اون می خواد ‫یه جور پیامِ تهدید آمیز بهت برسونه.
‫چه جور پیام تهدید آمیزی؟
‫گندش بزنن. می دونم کجان.
‫بابی!
‫ببخشید... بد جوری رفته بود پایین.
‫چه فکری پیش خودت می کردی؟
‫گفتی می تونم کمک کنم.
‫و به نظر می اومد یه کم اضطراب داری.
‫اون وقت فکر کردی اومدن به اینجا...
‫راه حل این مشکله؟
‫خب...
‫گمون می کردم می تونه برات خوب باشه،
‫تازه مامان هنوز ندیدتش.
‫- اصلاً دلم نمی خواد الآن اینجا باشم. ‫- ناتاشا، آروم باش.
‫ناتاشا... انقدر از دست من فرار نکن.
‫نگرانتم.
‫فقط می خوام بدونم حالت خوبه یا نه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫نه، نیستی.
‫داری از وحشت می میری!
‫یه مشکل اساسی داری. فقط... باهام حرف بزن.
‫اون بچه من نیست.
‫از بالای یه پرتگاه افتاد و من گرفتمش.
‫اون وقت الآن نمی تونم از شرش خلاص بشم.
‫اون خطرناکه، باب.
‫و اگه بخوای بگیریش، می کشتت.
‫یادم رفته بود چقدر بدجنسی.
‫حال خواهرت خوبه؟
‫حالش عالیه.
‫می خواد بمونه و با مادرم ادای این خانواده های شاد رو در بیاره
‫بریم.
‫ای خدا!
‫داره سعی می کنه ما رو اینجا نگه داره.
‫چرا؟
‫یه نفر میاد و یه نگاه به ماشین می اندازه.
‫شاید یه کم طول بکشه.
‫تو و رفیقت اگه خواستید ‫می تونید توی خونه منتظر بمونید.
‫می دونم نیومدی اینجا که منو ببینی...
‫پس نهایت تلاشم رو می کنم ‫تا سر راهت قرار نگیرم.
‫بابی ماجرای این کوچولو رو بهم گفت.
‫تو هم دقیقاً همین شکلی بودی.
‫هیچ وقت نمی تونستم کاری کنم که آروم بگیری.
‫یه تخت برات حاضر می کنم ‫که اگه خواستی بمونی، بمونی.
‫اینجا یه دریاچه هست؟
‫- آره. ‫- خوبه. اونجا انجامش می دیم.
‫چرا داری این کار رو می کنی؟
‫- می خوام جونت رو نجات بدم. ‫- نه. بگو چه نسبتی با این بچه داری.
‫بگو چرا یه نفر باید 50سال ‫توی یه ماشین زندگی کنه...
‫و پای سیب مونده بخوره؟
‫چون در حال حاضر، چیزی جز ‫یه پیرزنِ روانی نمی بینم...
‫که بهم میگه یه بچه رو بندازم توی دریاچه
‫و راستش رو بخوای، ‫اصلاً با این قضیه حال نمی کنم.
‫هیچی نمیگی؟
‫خیلی خب، به جهنم!
‫نقشه ات هر چی که هست، ‫قشنگ معلومه که جواب نمیده.
‫کجا می ری دخترکِ احمق؟
‫راهتو نکِش برو. خیلی نزدیک شدیم.
‫اگه نمی خوای بهم بگی ‫قضیۀ این بچه چیه،
‫خودم می فهمم.
‫فردا همین موقع می میری.
‫بعدش می افتم دنبال یه دخترکِ احمقِ دیگه.
‫دخترک احمق!
‫چی می خوای؟ ‫گرسنه ـته؟
‫ای خدا، چقدر سنگینی.
‫چی می خوای؟
‫میشه یه کم دست از سرم برداری؟
‫یه کم غذا بهت میدم، ‫سرمون رو می کنیم تو کارِ خودمون،
‫بعدش میایم بیرون. باشه؟
‫سلام مامان.
‫هانی گفت آبمیوۀ سیب امشب آماده میشه، ‫البته اگه می خوای امتحانش کنی.
‫بابیِ عزیزم!
‫تو خاله شدی،
‫منم یه آدم مسن شدم.
‫پس، شرایط هر چی که باشه ‫بازم نعمته، مگه نه؟
‫- ای بابی! ‫- صحیح.
‫- موقع شام می بینمت. ‫- آره.
‫بخور دیگه.
‫یالا.
‫چون تو خسته ای داره گریه می کنه.
‫تو باید بگیری بخوابی، ‫اونم باید گریه هاش رو بکنه تا آروم بشه.
‫سلام، من هانی ام. ‫تو هم باید ناتاشا باشی.
‫اینم باید بچۀ دوست داشتنیت باشه.
‫حیف که الان خیلی وضعیتمون ‫شیر تو شیر شده.
‫خدایا! توی این سن و سال ‫خیلی محشرن، مگه نه؟
‫- «پوست رو پوست» می کنید؟ ‫- چی؟
‫ارتباط بدنی بین یه مادر و بچه اش ‫خیلی فوق العاده ـست.
‫صحیح!
‫امشب برای انقلابِ تابستانی می مونی؟ ‫(پدیده ای نجومی)
‫- متأسفانه نه. ‫- باید بمونی!
‫شاید اگه با بابی خیلی مهربون باشید ‫براتون یه شعبده بازی کرد.
‫بعدش همه باید دست به دست همدیگه بدید ‫تا آتیش بزرگ رو درست کنیم.
‫خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب.
‫- الان چی دستِ منه؟ ‫- سکه های شکلاتی.
‫حالا از همه ـتون می خوام ‫ کاملاً روی این تمرکز کنید...
‫که این سکه ها رو بریزید توی اون کاسه.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫سه، دو، یک.
‫- کجا رفتن؟ ‫- وای!
‫کجا رفتن؟
‫فکر کنم نشد.
‫مگر اینکه...
‫جیب هاتون رو چک کنید.
‫شکلات سکه ای!
‫خیلی خب، بچه ها، ‫شکلات ها رو بذارید توی قفسۀ خوراکی ها.
‫ولی اون سکه ها رو الان باب بهشون داد.
‫قندهای فرآوری شده ‫باعث میشه دندون هامون سیاه بشن و بریزن.
‫اشکالی نداره، تش.
‫چرا تو بچه نداری؟
‫به خاطر اینکه شوهر نداری؟
‫ما بچه ها رو تشویق می کنیم ‫که کنجکاو و راحت باشن
‫و با روحیۀ صداقتِ تام ‫جوابشون رو می دیم.
‫من و شوهرم تصمیم گرفتیم که...
‫بچۀ خودمون رو به دنیا نیاریم،
‫چون حاملگی...
‫قندهای فرآوری شده ‫دندون هاتون رو سیاه نمی کنن.
‫من بچگی هام دائماً شیرینی جات می خوردم. ‫الان دندون ها حرف ندارن.
‫- وقتشه بریم سمتِ آتیش بزرگ. ‫- ولی من شکلات سکه ایم رو می خوام.
‫جیکوب...
‫توی عمارت ژوپیتر، ‫ما صدامون رو از روی عصبانیت بلند نمی کنیم.
‫- فقط از روی خوشی صدامون رو بلند می کنیم. ‫- فقط از روی خوشی!
‫حالا... برو به بقیه کمک کن. یالا.
‫دیگه شکلات سکه ای بهشون نده، بابی.
‫دست خودت نیست، نه؟
‫از دست این خونه خراب شده!
‫ناتاشا؟
‫یه سیگار می دی بکشم؟
‫چی؟
‫اگه بدی، کارگاه باربارا رو نشونت میدم.
‫وقتایی که خیلی ناراحته، می ره اونجا.
‫هیچ کس حق نداره بیاد اینجا.
‫حالا می شه سیگاره رو بدی؟
‫خیلی خب، تا وقتی نتونستی بدونِ سرفه کردن ‫دودش رو بدی تو، جلوی کسی نکش. خب؟
‫همیشه از این 2انگشت استفاده کن.
‫هیچوقت با این دوتا نگرد ‫مگر اینکه بخوای شبیه اینا بشی.
‫و اگه کسی ازت سیگار خواست، ‫همیشه جواب مثبت بده.
‫مگر اینکه آخریش باشه، ‫اون زمان نصف نصف می کشید.
‫نصف نصف دیگه چیه؟
‫ولش کن.
‫سلام.
‫چی می خوای؟
‫خواهرت نیازت داره تا دوباره بچه رو بخوابونی.
‫فقط تو می تونی این کار رو بکنی.
‫ناتاشا همیشه همین جوری، مگه نه؟
‫همیشه یه کاری ازت می خواد.
‫آره واقعاً.
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫چون می دونم مربی یوگاش نیستی.
‫دارم توی نگهداری از بچه کمکش می کنم.
‫بهش بگو اگه می خواد کمکش کنم، خودش بیاد ازم بخواد.
‫چِت شده؟
‫یه صندوق از لباس های قدیمی نوزادیت توی اتاق مهمان هستی
‫گذاشته بودمشون برای بابی.
‫احتمالاً بیشتر به درد تو بخورن.
‫- مادربزرگ دلسوز بهت نمی خوره. ‫- خب، مادرِ بی رغبت هم به تو نمی خوره.
‫نیازی نیست چیزی رو ثابت کنی.
‫حداقل به من نیازی نیست.
‫ارزشش رو داشت؟
‫که بیای توی یه مزرعه زندگی کنی ‫و آدمک های سفالی بسازی؟
‫خب، خودت بگو.
‫بچه دار شدن خلاء وجودت رو پر کرد؟
‫چرا اومدی اینجا، ناتاشا؟
‫ضمنا، اینا خیلی مزخرفن.
‫چی می خوای؟ هان؟
‫چی می خوای؟
‫چی می خوای، لعنتی؟
‫چی می خوای؟ فقط بگو چی می خوای!
‫چی می خوای؟
‫بگیر یه مقدار بخواب.
‫بیا.
‫اون نمی ذاره بخوابم.
‫بذار گریه کنه.
‫وقتی حاضر بودی بیا پایین توی مهمونی.
‫چرا منو آوردی اینجا؟
‫همون طور که همگی می دونید، ‫انقلاب تابستانی، شب مورد علاقه من توی ساله.
‫آره. این جشنِ زاده شدنِ ماست؛
‫از اون کسی که ازش ظاهر شدیم ‫و به اون کسی که بهش برمی گردیم.
‫اما شب انقلاب تابستانی...
‫متوجه...
‫نوری که درونمون هست می شیم
‫و شاید به وضوح بفهمیم ازمون چی خواسته شده.
‫تا بتونیم نهایت سعیمون رو بکنیم تا برای ‫همدیگه بهترین آدمی که می تونیم، باشیم.
‫آره!
‫و انقلاب تابستانی امسال...
‫خیلی خاصه.
‫چون هر 2تا دخترهام رو زیر یه سقف...
‫و در کنار خودم دارم.
‫و یه نوه!
‫پس، بیایید انقلاب تابستونی امسال رو تقدیم کنیم...
‫♪ بچه مادرم خیلی بلند و خیلی طولانی می خنده ♪
‫♪ و به سمت ماه زوزه می کشه ♪ ‫♪ و توی چاه ها می خوابه ♪
‫♪ و خیلی ناشیانه صداش رو ‫توی این آواز بلند می کنه ♪
‫♪ من دختر وحشی مادرم هستم ♪
‫♪ اون توی سنگ های رنگارنگ ♪ ‫♪ دنبال بخت و اقبالش می گرده ♪
‫♪ من دختر وحشی مادرم هستم ♪
‫سلام.
‫سلام. سلام. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫می خوای ما رو بکشی؟
‫- نمی دونستم به تو هم صدمه می زنه. ‫- دروغگو!
‫دیگه حتی نمی دونی چرا داری این کار رو می کنی ‫مگه نه؟
‫- هلن! ‫- هلن دیگه کدوم خریه؟
‫بهم نمی گی؟
‫دیگه نیستم!
‫می خوای بهش بگم؟
‫چون دیگه دارم از این دیوونه خونه می رم.
‫ناتاشا ویلیامز.
‫لیدیا مک نیش ویلکاکس.
‫یولاندا رِی.
‫کیت ردفرن.
‫بهت گفتم بهم نزدیک نشو، زنیکه کثافت دیوونه!
‫رُزی استون.
‫به خدا قسم اگه یه قدم نزدیکتر بشی...
‫می خواد نشونت بده.
‫هلن؟ هلن؟
‫هلن!