‫چرا عشق در نبود فرد، شدت می گیره؟
‫چه حسی داره؟
‫طبیعی. می دونید، انگار چیز خاصی نیست.
‫انگار توجه ات یه لحظه ‫به چیز دیگه ای پرت می شه و...
‫یه دفعه می بینی کتابی که داری می خونی نیست ‫قهوه ات نیست،
‫اتاق نیست...
‫و مچ پات زیرِ خاکه،
‫یا اینکه وسط یه بزرگراهی.
‫گندش بزنن!
‫یا توی مزرعه ای پر از گاو هستی.
‫و البته، لباس خاصی تنت نیست.
‫در زمان برمی گردی عقب و لباس خاصی تنت نیست.
‫ملافه روی تخت یه تکونِ ریزی می خوره.
‫یا می بینی آب دوش بسته نمی شه، ‫یا بیکن همین جوری روی گاز می پزه،
‫یا می شنوی فنجون قهوه می افته روی زمین...
‫و اون موقع ست که می فهمی اون رفته.
‫می فهمی باز هم اتفاق افتاده.
‫فقط یه مشت لباس می مونه.
‫و بعد انتظار کشیدن...
‫آغاز می شه.
‫سفر در زمان، یه قدرت فوق العاده نیست.
‫یه معلولیت ـه. مشکلیه که من دارم.
‫نمی تونم لحظه فعلی رو سپری کنم، همین جوری...
‫غیبم می زنه و می رم. به زمانِ گذشته برمی گردم.
‫وقتی می ره، منتظر می مونم و نگران می شم.
‫برام سئوال می شه که کجاست و توی چه زمانیه،
‫که آیا در خطره یا نه.
‫حالا گاهی اوقات آدم صاف برگردونده می شه ‫به همون جایی که بوده.
‫می دونید، به کتاب و به قهوه ات. و عیبی نداره.
‫چیز خاصی نیست. انگار 5دقیقه چرت زدی.
‫گاهی اوقات روزها و هفته ها و ماه ها می گذره ‫و باید جون سالم به در ببری.
‫حالا 3تا چیز هستن که توشون مهارت دارم.
‫فرار کردن، دعوا کردن و دزدی کردن.
‫وقتی هر جا می ری، هیچی همراهت نیست...
‫باید این توانایی ها رو داشته باشی.
‫لعنتی!
‫خب، سؤال دشواریه.
‫واقعاً؟ دارید همچین سئوالی ازم می پرسید؟
‫اولین بار کِی همدیگه رو دیدیم؟
‫اولین ملاقات؟
‫تعریفتون از «اولین» چیه؟
‫من با یه مسافر زمان ازدواج کردم. ‫پیچیده تر از این حرف هاست.
‫اگه مسافر زمان نباشی،
‫همیشه گیرِ گذشته ها می افتی.
‫اگه هنرمند باشی یا فکر می کنی که شاید باشی
‫آینده سازی می کنی.
‫گاهی اوقات می تونی آینده رو ‫توی یه کاسه آب دور ریز ببینی.
‫باقی اوقات...
‫- کلر، خوبی؟ ‫- می دونی چی نیاز دارم؟
‫[کلر 20ساله است]
‫دکتر فلمن، باید برم کتابخونه.
‫- باشه. ‫- کتابخونه نیوبری.
‫- حالا اونجا چی هست؟ ‫- کتاب عاشقانه!
‫باقی اوقات...
‫بقیۀ وقتا یادت میاد که آینده صرفاً...
‫چیزیه که وقتی دنبال یه چیز دیگه می گردی...
‫سر و کله اش پیدا می شه.
‫[کلر 20ساله است و هنری 28ساله]
‫مردم فکر می کنن که کتابخونه ها ‫مکان های آرومی هستن.
‫از نظر من کتابخونه خودش یه جمعیته.
‫اگه مسافر زمان باشی، گذشته برات زنده ست.
‫هنوز اتفاق می افته، هنوز خطرناکه.
‫تمام اون کتاب ها روی اون قفسه ها...
‫مثل میله های روی قفس می مونن
‫که جانورِ توش داره قدم می زنه.
‫برای تمام آدم های دیگه، گذشته ها دیگه گذشته.
‫برای من، هنوز دارم سعی می کنم ‫ازش جون سالم به در ببرم.
‫این ها مال توئن؟ ‫روی یه مشت کتاب پیداشون کردم.
‫آره، مرسی.
‫هنری. چند وقتی هست می خوام ازت بپرسم.
‫چرا کلی لباس این ور و اون ور ول می کنی؟
‫- مگه همه نمی کنن؟ ‫- نه.
‫ماجراش پیچیده ست.
‫خیلی خب. بگو گوش می کنم.
‫- قصه اش مفصله. ‫- من از نظر زمانی محدودیتی ندارم.
‫خوش به حالت.
‫(صحبت به زبانی دیگر)
‫- زبانِ... ‫- عه، ببخشید.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم. ‫اینجا چه خبره؟
‫کنفرانسی برای لغتنامه های نایاب داره.
‫وای خدا. من عاشق لغتنامه ها هستم.
‫می دونی بهترین خصوصیت یه لغتنامه چیه؟
‫تنها کتابیه که کلمات ترتیب درستی دارن.
‫باشه، اینجا احتیاجی به کمکت نداریم. ‫مرسی، هنری.
‫ترتیب درست خیلی مهمه.
‫باور کنید راست می گم.
‫اگه بشه فقط یه لحظه صبر کنید، شاید آقای دتمبل...
‫- بتونن کمکتون کنن. ‫- ممنون.
‫ایزابل؟
‫یه زنِ جوان توی اتاق کنفرانس دو هست.
‫می شه وقتی تام حسابی حوصله اش ...رو سر برد از خواب بیدارش کنی
‫و یه جورایی غیر مستقیم اسم منو بیاری ‫و با اشتیاق...
‫ازم تعریف کنی؟
‫- «کلمسکات پرس چاسر». ‫- خب چی؟
‫می دونی چیه؟
‫آره. از آثار «چاسر» است. مصوره.
‫عملاً کتاب عاشقانه ست...
‫ولی توی قطار هم میشه خوندش. چطور؟
‫اون خانم جوان، می خواد کتاب عاشقانه ببینه.
‫خیلی خب.
‫سلام. کمکی از دستم برمیاد؟
‫«کلمسکات پرس چاسر»، آره؟
‫- هنری. ‫- عه!
‫سلام.
‫- ببخشید... من نمی شناسمـ... ‫- کلر.
‫ابشایر.
‫کلر ابشایر.
‫خوبی؟
‫فکر کنم آره، چرا؟
‫قیافه ـت یه جوری شده.
‫چه جوری شده؟
‫دنبال یه کلمه ای می گردم که بهتر از ‫ضربه مغزی باشه!
‫ببخشید. من...
‫انتظار نداشتم امروز تو رو ببینم.
‫تازه اونم توی یه کتابخونه! چـ...
‫تو کتابداری؟
‫خب...
‫- آره. ‫- کتابداری!
‫و فامیلیت دتمبل ـه؟
‫یه کم طول می کشه تا به این قضیه عادت کنم.
‫شرمنده، واقعاً نمی فهمم...
‫یه ماه گرفتگی داری؟
‫که مثل توت فرنگیه؟
‫که انگار روی یه توت فرنگی وایستادی ‫و لهش کردی؟
‫روی پای چپت؟
‫در ضمن زیر خط رویش موهات ‫یه زخم داری.
‫الان دیده نمیشه، ‫چون موهات خیلی بلندن.
‫راستش موهات خیلی خیلی بلندن.
‫مخصوصاً بلندشون کردی؟
‫هیچوقت بهم نگفتی چی شد که اونجات زخم شد.
‫ازت پرسیدم ولی فکر نمی کنم ‫خوشت بیاد حرفش رو بزنی.
‫پس یعنی قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫آره.
‫خب، نه. من تو رو دیدم.
‫اون ماه گرفتگی رو ۱۴ سال پیش دیدم.
‫۱۴ ساله که می شناسمت و الان...
‫جوری جلوم وایستادی که انگار قبلاً...
‫- منو ندیدی. ‫- ندیدم!
‫می دونم.
‫خیلی جَوونی.
‫تا حالا انقدر جَوون ندیده بودمت.
‫خیلی خب، متوجهی که چرا نمی شناسمت؟
‫- آره. ‫- پس، از اون قضیۀ من خبر داری؟
‫- می دونی... ‫- مشکلت؟ آره.
‫- کی بهت گفته؟ ‫- خودت بهم گفتی.
‫خیلی خب، اینجا نمیشه صحبت کنیم. ‫باید بریم با هم قهوه بخوریم.
‫- یا آبمیوه. ‫- باشه، آبمیوه.
‫شام!
‫چقدر زود قضیه جدی شد.
‫چهارده ساله!
‫- خب، امشب؟ ‫- آره.
‫- آره، امشب. ‫- باشه.
‫ببخشید، دقیق نمی دونم چطور...
‫نه، منم همینطور.
‫معمولاً خیلی خوب ‫می تونم ذهنِ زن ها رو بخونم.
‫- زن ها؟ ‫- آدما!
‫جفتشون.
‫خیلی خب.
‫باشه، فعلاً.
‫جفتشون!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫تا حالا برام گل نیاورده بودی.
‫- به نظرت این جواب میده؟ ‫- از چه نظر جواب میده؟ یعنی...
‫دقیقاً می خوایم به چی برسیم؟
‫این یه قراره؟ ‫الان سرِ قراریم؟
‫اون چیه؟
‫قرارهامون. ۱۵۲ مورد داشتیم.
‫۱۵۲ تا.
‫با کسی دعوات شده؟
‫معلومه دیگه. ‫پس فکر کردی گل ها رو از کجا آوردم؟
‫کی... کی این لیست رو نوشته؟
‫من. وقتی که بچه بودم. ‫تو برام دیکته اش کردی.
‫من کردم؟
‫برای اینه که بدونم کِی ها میای.
‫چند سال پیش بهم گفتی از لیستی که...
‫الان دارم بهت میدم حفظشون کردی،
‫که اولِ اولش خودت برام ‫دیکته کرده بودی، پس...
‫واقعاً درست نمی دونم این اطلاعات...
‫اصلاً چه جوری وجود دارن. ‫مثل اون قضیۀ...
‫- اول مرغ بوده یا تخم... ‫- خیلی خب، بس کن! خواهش می کنم.
‫یه کم آروم تر.
‫ببخشید، خیلی گیج کننده ـست.
‫من مدت بیشتری داشتم تا بهش فکر کنم.
‫یعنی تا حالا این اتفاق برات نیفتاده؟
‫اینکه یه نفر رو خارج از ترتیب ببینی؟
‫نه.
‫در مورد همچین چیزایی بهت هشدار نداده؟
‫- کی بهم هشدار نداده؟ ‫- اون یارو که بهت آموزش داده.
‫می دونم یه یارو بوده که...
‫همۀ مسائل مربوط به سفر در زمان رو ‫بهت یاد داده.
‫یعنی همۀ قوانین رو. ‫بچگی هات...
‫یه مسافر زمانِ دیگه بهت گفته.
‫- بهت گفتم اون یارو کیه؟ ‫- تا الان که نگفتی. نه.
‫که اینطور.
‫خب... بذار ببینم درست فهمیدم یا نه.
‫در آینده...
‫در آیندۀ من، شروع می کنم...
‫- به اومدن به گذشتۀ تو. ‫- آره.
‫به مدت ۱۴ سال.
‫یک صد و پنجاه و دو بار.
‫اون موقع چند سالَم بود؟
‫مسن ترین حالتی که ازت دیدم ‫۴۰ سال اینا بود.
‫و جَوون ترین... شاید حدود ۳۰ سال.
‫الان چند سالته؟
‫۲۸ سالَمه.
‫قیافه ـت خیلی فرق می کنه.
‫انگار جمع و جورتر شدی. می دونی؟
‫از نو ساخته شدی!
‫- حتماً یه جورایی عجیبه. ‫- جذابه!
‫- جذابه؟ ‫- آره، جذابه.
‫یه نفر برام قرار جور کرده!
‫الان ما اومدیم سرِ قرار؟
‫- آره. ‫- یعنی یه قرارِ عاشقانه؟
‫- آره. ‫- عه، چطور دارم پیش می رم؟
‫به طرز حیرت انگیزی خوب!
‫خب، یعنی در واقع...
‫تقریباً در حدی که یه انسان...
‫می تونه خوب بره سر قرار.
‫عالیه.
‫دیگه سؤالی نداری؟
‫یهویی حواسم به کل پرت شد.
‫تمرکز کن.
‫- ازم یه چیزی بپرس. ‫- باشه.
‫چرا تو؟
‫چرا باید این همه بار بیام تو رو ببینم؟
‫جوابِ این سؤال رو بذار برای بعد.
‫- ولی یه دلیلی داره؟ ‫- یه دلیلی داره. آره.
‫سؤال بعدی.
‫خیلی خب...
‫سرگرمی ای داری؟ ‫کتاب مورد علاقه ای داری؟
‫تمایلات عجیبی داری ‫که باید ازش با خبر باشم؟
‫فقط یه دونه.
‫بگو چیه.
‫باهات ازدواج می کنم.
‫کم کم می خواستم بهش برسم، ولی...
‫دیگه گفتم.
‫من زنِ آینده ـتم.
‫- کی اینو گفت؟ ‫- تو میگی.
‫تو بهم گفتی.
‫برام توضیح دادی که از یه زمان در آینده...
‫که با هم ازدواج کرده بودیم ‫بهم سر زدی.
‫ببخشید، نمی خوام اینجوری ‫یهویی غافلگیرت کنم...
‫ولی در آینده ما یه زوجِ متأهلیم.
‫تبریک میگم.
‫- خداییش؟ تبریک میگی؟ ‫- چی...
‫- مثلاً چی باید بگم؟ ‫- خیلی خودتو دست بالا می گیری، نه؟
‫می دونم، اصلاً نمی تونم ‫جواب همچین چیزی رو...
‫- آخه تبریک میگی؟ ‫- واقعاً هیچ زمینه ای...
‫- برای این گفتگو نداشتیم. ‫- اینش که درسته.
‫شرمنده، هضم این همه چیز برام سخته.
‫وقتی میگی «هضم»، دستم رو بگیر.
‫- من ازدواج کردم؟ ‫- آره.
‫- تو زنِ... ‫- آره هستم.
‫- تو زنِ منی؟ ‫- زنِ آینده ـتم. آره.
‫چهار ساعت پیش باهات آشنا شدم، ‫تازه هنوز سفارش هم ندادیم.
‫می دونم. می دونم. جدی میگم. ‫یعنی... درک می کنم.
‫می فهمم. برای من انگار ۱۴ ساله.
‫برای تو چند ساعت پیشه... ‫خیلی سخته.
‫آره.
‫خب، ازم سؤال بپرس.
‫خیلی خب.
‫الان که می بینم ‫قراره با هم ازدواج کنیم و...
‫بهت برنخوره ولی ‫تنها دلیلی که دارم حرفِ توئه.
‫خب، در اصل من تنها دلیلی که دارم ‫حرفِ توئه.
‫ولی اگه فکرش رو بکنی، ‫می بینی که همۀ زوج ها همیشه...
‫- خواهشاً این کار رو نکن. ‫- چیکار نکنم؟
‫وقتی کلمۀ «زوج» رو میگم ‫آب دهنت رو قورت نده.
‫- آب دهنم رو قورت دادم؟ ‫- آره، با صدای بلند!
‫میز بغلی برگشت نگاه کرد.
‫خب، بفرما. سؤال بپرس.
‫چه جوری با هم آشنا شدیم؟
‫منظورت اینه که من چه جوری باهات آشنا شدم؟
‫مارک.
‫مارک، تویی؟
‫اینجا جای منه.
‫قرار نیست تو بیای اینجا.
‫آخ!
‫سلام، کلر.
‫- کی هستی؟ ‫- خب، هنری ام.
‫هنری؟
‫آره، فقط حالت تهوع دارم.
‫سفر کردن بعضی وقتا بهم حالت تهوع میده، ‫خودت اینو می دونی.
‫کی هستی؟
‫هنوز منو نمی شناسی، کلر؟
‫هنوز با هم آشنا نشدیم؟
‫- نه. ‫- عه، خب...
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره. ‫چون الان منو می بینی...
‫و بدون که دوستتم. خب؟
‫بهت قول میدم دوستتم. ‫اسم من هنری ـه.
‫من دوستی به اسم هنری ندارم.
‫خب، الان دیگه داری.
‫ببین، میشه یه لطفی بکنی ‫و بری برام چند تا لباس بیاری؟
‫چرا؟
‫چون لباس خاصی ندارم.
‫و شرط می بندم توی انتخاب لباس، حرف نداری.
‫وایستا، وایستا، وایستا!
‫قضیۀ دویدن توی خونه چیه؟
‫نل، دوست خیالیم رو که می شناسی.
‫- آره. ‫- یه دونه دوست خیالی توی جنگل پیدا کردم...
‫و می خوام براش لباس ببرم، ‫چون لباس نداره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خب، دقیقاً اونجا.
‫آره، عنوانش رو بذار محور زمین.
‫خیلی خب.
‫محور زمین.
‫خیلی خب، من آماده ام.
‫- چقدر سریع! ‫- زیاد تمرین کردم.
‫خونریزی داری.
‫- خب، یه کفش پرت کردی سمتم. ‫- عذرخواهی نمی کنم.
‫چرا باید عذرخواهی کنی؟
‫اون علامت چیه؟
‫اونو میگی؟ اون یه ماه گرفتگی ـه.
‫نگران نباش، درد نداره.
‫عین این می مونه که روی یه توت فرنگی ‫وایستاده باشی و لهش کرده باشی.
‫یه نفر دیگه هم همینو گفت.
‫نه.
‫- چی شد؟ ‫- خب، یه نفر دیگه نبود.
‫دایناسورها رو دیدی؟
‫یه بار شکم یه دایناسور رو قلقلک دادم.
‫در واقع دوبار! ‫ولی توی موزۀ تاریخ طبیعی بود.
‫از اون واقعی هاش.
‫خب، در زمان سفر می کنم ‫ولی نه اونقدر گذشته.
‫معمولاً توی بازۀ زمانیِ ‫بعد از تولدم می مونم.
‫- توی این بازه، دایناسوری نیست؟ ‫- نه، کلر.
‫دایناسوری توش نیست.
‫در آینده بچه ای داری؟
‫نه. متأسفانه ندارم.
‫زن داری؟
‫- آره. ‫- خوشگله؟
‫- خیلی خوشگله. ‫- اسمش چیه؟
‫خب، شاید برات جالب باشه ‫ولی اسمش کلر ـه.
‫- مثل من! ‫- آره. مثل تو.
‫با عشق در نگاه اول عاشق شدین؟
‫- خدا! امیدوارم اینطور نباشه. ‫- دست همدیگه رو می گیرید؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫چون باحاله و چون دوستش دارم.
‫چرا گرفتنِ دست رو دوست داری؟
‫چرا شونه کردنِ موهای اسبت رو دوست داری؟
‫شونه نمی کنم. دارم آرایشش می کنم.
‫خیلی خب، بگذریم. کلر...
‫من یه کم دیگه ناپدید میشم.
‫- میشه نگاه کنم؟ ‫- آره، میشه.
‫ولی ازت می خوام یه لطفی در حقم بکنی.
‫وقتی رفتم، لباس هام اینجا می مونه.
‫ازت می خوام برشون داری و ‫بذاریشون یه جای امن.
‫مثلاً زیرِ این سنگ.
‫و اگه بتونی برام توی یه جعبه بذاریشون
‫- قشنگ و خشک می مونن. ‫- دوباره برمی گردی؟
‫آره، کلی بار برمی گردم.
‫بعضی از اون دفعات ‫قبلاً برای من اتفاق افتادن.
‫می بینی که جَوون تر میشم. ‫شایدم پیرتر.
‫می تونی لباس های خودتو بیاری؟
‫هیچی نمی تونم بیارم. ‫اینا جزو قوانین هستن.
‫چرا قانون داره؟
‫- نمی دونم. ‫- کی این قانون ها رو بهت گفته؟
‫خیلی سؤال می پرسی، مگه نه؟
‫- گفتی می تونم. ‫- خب...
‫اولین باری که برام اتفاق افتاد،
‫- یه مَردی هم اونجا بود. ‫- کی؟
‫یه...
‫یه مسافر زمانِ دیگه، ‫ولی قصه اش خیلی مفصّلـه، کلر.
‫خوبه.
‫من قصه دوست دارم.
‫بیا بریم هنری. ‫تا یه دقیقه دیگه تعطیل می کنن.
‫و شیکاگو...
‫یالا بیاید دیگه. بریم!
‫- بیاید بریم خونه. ‫- به زودی تعطیل می کنیم.
‫لطفاً به سمت خروجی به راه بیفتید.
‫بریم!
‫نظرت چیه، هنری؟ ‫اولین موزه ـت بود. دوست داشتی؟
‫- اوهوم. ‫- داشت عشق می کرد.
‫- مگه نه، هنری؟ ‫- اوهوم.
‫آره.
‫لطفاً به سمت خروجی به راه بیفتید.
‫[هنری ۷ ساله است]
‫- میشه دوباره هم بریم؟ ‫- معلومه که میشه.
‫امشب؟
‫به زودی!
‫خوب بخوابی.
‫آهای بچه! هنری.
‫اینو بپوش.
‫حدود سه ساعت به عقب، سفر در زمان کردی.
‫یه سطل آشغال جلوت هست.
‫اینو گفتم چون تا یه دقیقه دیگه...
‫بالا میاری.
‫از کجا می دونستی بالا میارم؟
‫چون منم مسافر زمانم.
‫زیاد تمرین کردم.
‫[هنری ۷ ساله و ۲۸ ساله است]
‫فکر می کردم یه کم بیشتر غافلگیر بشی.
‫- برای چی؟ ‫- برای اینکه یهویی اومدی اینجا.
‫اولین موزه ـمه.
‫فکرش رو می کردم که خوابش رو ببینم.
‫شرمنده هنری، نه. ‫این خواب نیست.
‫- تو اینجا کار می کنی؟ ‫- نه، اینجا کار نمی کنم.
‫این لباس ها رو دزدیدم، ‫همونطور که اون تیشرت رو دزدیدم.
‫ببین، منم در زمان سفر می کنم.
‫تو حدود سه ساعت برگشتی عقب. ولی من...
‫- یادم رفت، الان چه سالی هستیم؟ ‫- ۱۹۸۷
‫آره، ۲۱ سال برگشتم عقب.
‫مسافرین زمان زیاد هستن؟
‫سلام گُنده بک. ‫اون بالا در چه حالی هستی؟
‫قلقلک، قلقلک، قلقلک!
‫خیلی هم قلقلکی نیست، مگه نه؟ ‫می خوای امتحان کنی؟
‫بیا.
‫بوم!
‫اصلاً حس شوخ طبعی ندارن. ‫بیخود نیست همه ـشون مُردن.
‫کِی بقیه رو می بینم؟
‫بقیۀ مسافرین زمان!
‫گرسنه ـته، نه؟
‫سفر در زمان همیشه آدم رو گرسنه می کنه. ‫بیا بریم.
‫خیلی خب.
‫قشنگ بخور.
‫تا یه دقیقه دیگه ‫دوباره حالت تهوع می گیری...
‫و بعد فوراً برمی گردی خونه.
‫روالش اینطوریه.
‫خیلی خب.
‫خب...
‫امروز روزیه که شروع می کنم ‫بهت آموزش میدم.
‫حتماً الان خیلی حس بزرگسال بودن بهم دست داده.
‫چطوری برگردم خونه؟
‫خودش میشه.
‫بعضی وقتا صاف برنمی گردی.
‫قبلش میری یه زمان دیگه.
‫یه بار من پشت سر هم ‫به سه تا زمان مختلف رفتم
‫ولی اکثر مواقع ‫صاف برمی گردی خونه.
‫- منم می تونم به آینده برم؟ ‫- آره.
‫بعضی وقتا. کم پیش میاد ولی پیش میاد.
‫چیکار می کنیم؟
‫منظورت از «چیکار می کنیم» چیه؟
‫ما مسافرین زمان هستیم. ‫مجرم ها رو پیدا می کنیم؟
‫نه، هنری. متأسفم.
‫ما مجرم ها رو پیدا نمی کنیم. ‫خودمون جرم می کنیم.
‫فرار می کنیم، می دزدیم، دعوا می کنیم.
‫هر جای زمان که سر و کله ـمون پیدا میشه ‫لباس تنمون نیست...
‫و بالا میاریم. ‫دستِ خودمون هم نیست.
‫ما آدم بَدا هستیم؟
‫بازمانده ها همیشه آدم بَدا هستن.
‫برای همین کار من اینه که...
‫بهت یاد بدم چطور بدترین آدمِ دنیا باشی.
‫پس یعنی دوباره می بینمت؟
‫آره، کلی بار.
‫- قول میدی؟ ‫- آره، قول میدم.
‫اتفاقاً وقتی هم سن و سال تو بودم، ‫دقیقاً هم سن و سال تو،
‫یه یارو بود که در زمان به عقب برگشت ‫و به من آموزش داد.
‫پس حالا، نوبت منه که به تو آموزش بدم.
‫پس ماها خیلی زیادیم.
‫آره.
‫ما مسافرین زمان خیلی زیادیم.
‫خوبه.
‫اینکه من بهت آموزش بدم ‫چه حسی برات داره، هنری؟
‫ترسناکه.
‫خب، دنیای جای ترسناکیه.
‫حالا می دونی تو باید چه جوری باشی؟ ‫باید ترسناک تر باشی.
‫یهویی شک کردم. فکر کنم که...
‫دارم روزِ خیلی بزرگسالانه ای رو سپری می کنم ‫مشکلش چیه؟
‫چیزی نیست.
‫داری میری خونه. تا بعد!
‫خیلی خب.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫تا حالا برام گل نیاورده بودی.
‫- به نظرت این جواب میده؟ ‫- نه، فکر می کنم...
‫آپارتمانِ تو شاید یه کم قشنگ تر باشه.
‫- مگه آپارتمان تو چِشه؟ ‫- خب، توش زندگی می کنم.
‫خیلی بد توش زندگی می کنم، ‫عین یه مزرعه برای یه آدم می مونه.
‫می دونی، خنده داره. ‫تقریباً کل زندگیم...
‫تو رو می شناسم، ‫ولی اونی نیستی که انتظارش رو داشتم.
‫ازم ناامید شدی؟
‫نه، نه. فقط اینکه... فرق می کنی.
‫فرق می کنم یعنی بهترم یا بدتر؟
‫فقط اینکه فرق می کنی.
‫وای نه. خیلی بدتر شده.
‫باید تا یک میلیون بشماری.
‫هشتاد و پنج، هشتاد و شش، هشتاد و هفت...
‫هشتاد و هشت، هشتاد و نُه، نود. زود باش!
‫- همینجوری بشمار. ‫- ای خدا! ۱۴ ساله با همیم.
‫بشمار، یالا. ‫بشمار، بشمار، بشمار.
‫۹۰، ۹۱
‫۹۲، ۹۳
‫۹۴، ۹۵، ۹۶
‫۹۷، ۹۸.
‫- هنوز هستی؟ ‫- آره، یه دقیقه دیگه.
‫- بشمار. یالا. ‫- نود و... کجا بودم؟ چی شد؟
‫نود و هفت، نود و هشت،
‫- ۹۹، ۱۰۰ ‫- گندش بزنن.
‫۱۰۱، ۱۰۲، ۱۰۳
‫۱۰۴، ۱۰۵
‫۱۰۶، ۱۰۷...
‫۱۰۸، ۱۰۹، ۱۱۰
‫این آپارتمانِ یه آدم بزرگسال نیست.
‫عه، بی انصافی نکن.
‫هیچوقت بزرگسال تر از الان نبودم.
‫- دوباره می بینمت؟ ‫- به زودی! شش روز دیگه.
‫۲۹ سپتامبر. ‫حالا نگران نباش.
‫همیشه وقتی نزدیکِ ناپدید شدنمه ‫اینجوری میشم.
‫ولی بهش عادت می کنی. ‫هزار بار مثل اینو می بینی.
‫دفعۀ بعدی یه دفترچه با خودت بیار، ‫لیست تاریخ ها رو بهت میدم...
‫گور بابات!
‫- پس راضی هستی با زن های دیوونه نامزد کنی؟ ‫- ای خدا...
‫خب، اگه غیر از این بود ‫گزینه هام خیلی محدود می شدن.
‫گور بابات!
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی...
‫از دست مردهای لعنتی!
‫کثافت عوضی.
‫- کلر! ‫- کلر!
‫عوضی.
‫[هنری ۲۸ ساله و ۳۶ ساله است]
‫عوضی.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫نه.
‫این همه راه رو دویدم اینجا...
‫تا بهت اینو بگم ولی بعدش...
‫مثل این احمق ها ۱۰ دقیقه ای هست که...
‫اون بیرون ایستادم و فقط نگاهت کردم.
10دقیقه؟ من تازه نشستم
‫سلام.
‫افعال فرانسوی چه طور پیش می رن؟
‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- خب، تازگی منو دیدی.
‫- نه. نه. ندیدم. ‫- بیخیال.
‫الآن یه مرد جوانِ جدید پیدا کردی.
‫فکر کردی من چه جور آدمی هستم؟
‫کاشف به عمل اومد که آشغال هستی!
‫این همون راز بزرگیه که این سال ها...
‫ازم پنهان نگه می داشتی؟ اینکه یه آشغال درون داری؟
‫تقریباً رازِ تمام مردهاست.
‫کار من بوده؟
‫آره. اولین باری که طرفم کفش پرت کردی.
‫هنوزم متأسف نیستم.
‫بچگی هام با انتظارِ تو بزرگ شدم. ‫با خواستنِ تو!
‫- می دونم. ‫- نه، نمی دونی.
‫خودم رو حولِ تو شکل دادم. حولِ ماهیت تو!
‫اما تو کثافتی.
‫
‫خب، قضیه اینه که...
‫مردی که خودت رو حولش شکل دادی،
‫شاید باورت نشه، اما اون هم خودش رو حولِ تو شکل داد
‫- چه وضع مزخرفی! ‫- آره اون قدر مزخرفه...
‫که یه اسم براش گذاشتن. ازدواج!
‫2تا آدمی که سعی می کنن شخصی باشن...
‫که اون یکی فکر می کنه از قبل هست. عملاً عشق همینه
‫تو که نشنیدی الآن چی گفت.
‫کلر، اون حرف هایی که الآن زد رو من زدم.
‫می خوای بدونی چرا زدم؟
‫چون سفر در زمان لامصب. مثل سگ وحشتناکه.
‫انتظار برای طوفان بعدیه که بهت بخوره.
‫بلاتکلیفی برای اینکه این دفعه می کشنت یا نه.
‫اون پسره که اونجاست، سفر در زمان...
‫هیچ وقت در حقش هیچ خوبی ای نکرده.
‫تا امروز!
‫امروز بلیط بخت آزمایی برنده رو می گیره.
‫- پس چرا انقدر عوضـ... ‫- می دونی چی بدتر از...
‫همیشه وحشت زده بودنه؟
‫آینده!
‫آینده خوفناک ترین چیز توی دنیاست.
‫چون یهویی باید تمام وجودت رو بذاری وسط.
‫چاره ای هم نداری.
‫همه می تونن هر جور شکنجه ای رو تحمل کنن، ‫به جز امید رو!
‫چرا همین حرف ها رو نزدی؟
‫اون زد.
‫فقط یه مدت طول کشید تا بهت بگم.
‫چقدر ژاکتت مزخرفه.
‫خب...
‫وقتی دزدی می کنن، گزینه هات محدودن!
‫الآنم که می خوای بری خونه.
‫تا ی1ه دقیقه دیگه، آره.
‫- پیش منِ مسن تر؟ ‫- پیش زنم.
‫- کثافت! ‫- جانم؟
‫منِ مسن تر، قسمت تو می شه. ‫اون وقت توِ جوون تر...
‫که آشغاله به من می رسه. نامردیه.
‫نه، آشغال نیست. خودت هم می دونی.
‫اون با تو فرق داره.
‫خداییش چه طور می شه که اون آدم می شه تو؟
‫چه اتفاقی براش می افته؟
‫یه شهاب سنگ وامونده بهش می زنه؟
‫آره، شهاب سنگی به نام کلر!
‫الآن این تعریف بود؟
‫بهت گفتم شهاب سنگ. هر جور خواستی برداشت کن.
‫ببین. نیمه پر لیوان رو ببین. اون خیلی جذاب تر از منه.
‫- نه، نیست. ‫- معلومه که هست.
‫ عیبی نداره. برام مهم نیست. در واقع باهات موافقم.
‫منم بودم باهاش ازدواج می کردم.
‫یه آبمیوه و نوشابه می خورم.
‫- سلام هنری. ‫- سلام هنری.
‫- اینگرید چطوره؟ ‫- خوبه.
‫شاید بهتر باشه برم ببینمش.
‫قبلش که خیلی خوب داشت پیش می رفت.
‫سرت تو کارِ خودت باشه.
‫آهای!
‫- من که اهل نصیحت کردن نیستم. ‫- خدا نیاره اون روز رو!
‫اما یه پیرمرد خسته کننده خیلی وقت پیش...
‫یه چیزی بهم گفت.
‫گفتش با عمری که روی این زمین داری ‫2تا کار باید انجام بدی.
‫1: عشق زندگیت رو پیدا کن. ‫2: هر چقدر می شه آروم تر بمیر.
‫امشب بخش اول رو انجام دادی. بخش دوم از حالا شروع می شه
‫وقت بازی کردن تمومه.
‫تا حالا شده از شنیدنِ حرف های خودت خسته بشی؟
‫نمی دونم. تو بگو.
‫دیگه وقتی برای تلف کردن نداری، جَوون.
‫خون رو دیدی، می دونی یه اتفاقی در پیشه.
‫آره. ولیاما امروز نیست.
‫عه. پس وقتشه بزنی به چاک!
‫مدل موت رو تغییر بده.
‫سلام؟
‫هنری؟
‫در گذشته های دور، مردها به دریا می رفتند...
‫و زن ها منتظرشون می موندند.
‫لبه آب می ایستادن...
‫و به افق خیره می شدند تا یه کشتی کوچولو ببینند.
‫الآن، من منتظر هنری می مونم.
‫امروز نه. امروز نه.
‫بیزارم برم جایی که اون نیست.
‫اما همیشه می رم و اون نمی تونه دنبالم بیاد.
‫چرا همیشه می ره جایی که نمی تونم دنبالش برم؟