‫نگاه! یکی رو هنوز باز نکردیم.
‫وسایلم رو توی این گذاشتم.
‫یالا، کفگیر!
‫یالا، انبر.
‫یالا همون چیز مسخره که اسمت رو نمی دونم
‫و مامان همیشه روزهای شکرگزاری ازت استفاده می کرد
‫موفق شدیم!
‫هی، نگاه! اینجا هم عکس هست.
‫فوری شنا رو یاد گرفتی.
‫البته همین که بالآخره تصمیم گرفتی بپری داخل آب.
‫من و مادرت داشتیم داد می زدیم،
‫بپر، بپر!
‫اما نمی پریدم؟
‫1000بار مجبورم کردی قول بدم
‫که می گیرمت.
‫گرفتی؟
‫مشخصه.
‫و بعدش دیگه نمی خواستی بیای بیرون.
‫من و مادرت فکر می کردیم یه اردک به دنیا آوردیم.
‫من و بابا خیلی سختی کشیدیم.
‫به خاطر همینه که به قانونمون چسبیدیم:
‫هیچ وقت رازی رو از هم پنهان نکنیم.
‫تا همین حالا
‫یه چاه جادویی که آرزوها رو جذب می کنه؟
‫اگه بفهمه، از تعجب کف می کنه!
‫پس باید چیکار کنم؟
‫عجیب ترین اتفاقی که واسم افتاده رو
‫از مهم ترین آدم زندگیم پنهان کنم؟
‫سلام، راز گنده.
‫لرزیدی؟
‫آرزو می کنم بهم اعتماد کنه.
‫خیلی خب...
‫اگه بتونم تا پاییز محوطه پشت رو تمیز کنم، ‫بعدش می تونم...
‫نه، چون در اون صورت تا زمستون هیچ کاری ندارم.
‫پس، نمیـ...
‫تق تق!
‫سلام. بفرمائید! در بازه.
‫سلام!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫به نظرم اولین باره که
‫کف این اتاق رو می بینیم.
‫پدرمون دراومد، پائولا. باور کن.
‫و با این وجود، هر باری که یه کاری انجام می دم،
‫می بینم هنوز پنج تا کار دیگه مونده.
‫خب شاید بتونی
‫این رو به لیستت اضافه کنی؟
‫کتاب.
‫بهشون احتیاج داریم.
‫داریم کتابخونه رو بازسازی می کنیم
‫و یه تعداد کتاب می بینم که می تونن برن یه خونه خوب.
‫حتماً. فقط موقعی که بازشون می کنی، مواظب باش.
‫ممکنه یه تعداد سوپرایز هشت پا قسمتت بشه.
‫اون... موش پیر کله شق!
‫به هیچ کاری رسیدگی نمی کرد.
‫دقیقا حس می کنم که قبلاً یه داستانی داشتید؟
‫نه زیاد.
‫آره.
‫می دونی، هیچ وقت فرصت نشد بشناسمش.
‫خب، عموت...
‫عالی بود.
‫اما یهو نبود. ‫مهربون بود، اما یهو دیگه نبود.
‫دلسوز بود، اما بعدش... ‫خب، یه نگاهی به اینجا بنداز.
‫پائولا...
‫اتفاق مهمی برای تام افتاد؟
‫که زندگیش رو زیر و رو کرده باشه؟
‫خب، سئوال خیلی مهمیه، نه؟
‫خب، این کتابخونه رو چه با کتاب های تام
‫و بدون اون ها درست می کنیم، مگه نه دن؟
‫صد در صد.
‫نظرت چیه حالا که بحثشه بقیه امرالد رو بگردیم؟
‫ای زرنگ! خب، کیسه کتاب ها.
‫- حله. ‫- به جز عنکبوت ها.
‫البته.
‫خودم می رم بیرون.
‫بچه ها، یه مشکلی پیش اومده.
‫آره، می دونم. ‫جمله «‫آرزو می کنم بهم اعتماد کنه»
‫- یه مقداری مبهمه، اما... ‫- مشکل این نیست.
‫آهنگه؟
‫قاب گوشی؟
‫آماده سازی برای دانشگاه؟
‫بچه ها، آرزو کننده مون دبیرستانیه!
‫خب که چی؟ ‫از ما که زیاد بزرگ تر نیست.
‫شاید. اما محتاط و کم حرف هستن.
‫اما با این حال هر لباسی بپوشی قضاوتت می کنن.
‫خب، من که نگران نیستم.
‫یادتون رفته که یه مأمور مخفی باهامونه.
‫نمی دونم.
‫فکر می کنم هیچ وقت خودم رو
‫به عنوان یه مامور مخفی در نظر نمی گرفتم.
‫خب، تا صاحب این قاب گوشی رو پیدا کنم
‫یه شغل موقتی حساب می شه.
‫یادت باشه: بنفش، براق با یه رز طلایی.
‫می شه بگی چرا داری به این آدم نگاه می کنی؟
‫مثل همون داستانه که به تو و مادرخونده ات کمک کردم.
‫خیلی مهمه، اما این هم یه بخشی از راه و روش های اسرار آمیز روبیه
‫- صد درصد. ‫- بن، شنیدم برگشتی.
‫آره، نمی تونم از این شهر دست بکشم.
‫منظورم اینه... نگاهش کن.
‫خب...
‫ماشین عالیه!
‫به گمونم الان دیگه می تونی اینور اونور ببریمون دیگه؟
‫مثلاً مهمونی انبار؟
‫آره. ‫البته اگه روی صندلی جلو جا بشید.
‫حیوونای وحشی رو تو صندلی پشتی نگه میدارم.
‫- ممنون. ‫- آره. خیلی مهربونی.
‫خیلی خب. ‫بزن بریم.
‫انگاری ممکنه یه مدتی اینجا بمونم. ‫شرمنده.
‫ولی شاید بعداً اومدم.
‫امیدوارم.
‫صبح بخیر!
‫تو باید پسر لیام باشی. ‫مثل یه سیبید که از وسط نصف شده.
‫من لنگستون پریچارد هستم. ‫پریچ صدام می کنن.
‫- دنیل. ‫- آره. زود اومدی.
‫- خوشحالم همچین چیزی می بینم. ‫- خب، امروز کلی کار داریم.
‫هنوز دارم به کارهای انجام نداده ش می رسم، ‫پس...
‫دارم درباره کتابخونه صحبت می کنم.
‫صحیح. آره! ‫یه کیسه کتاب واسه اهدا دارم.
‫آره. خب، به نظرت بیشتر یه سازنده ای،
‫یا خرابکار؟ ‫جفتشون رو لازم داریم.
‫صحیح. ‫آره. البته.
‫هرچی شما بخواید.
‫میشه واسه فردا قرارم رو تنظیم کنی؟
‫الان بدجوری درگیرم.
‫متوجهم!
‫آدم همیشه درگیره.
‫ولی بهم اعتماد کن، درست میشه. ‫همیشه همینطوره.
‫و شما؟
‫دنیل اورایلی.
‫ایشون الینا فیتزجرالد هستن.
‫یه دختر داره که یه مقدار از روبی بزرگ تره.
‫سلام. ‫خوشبختم.
‫یه کیسه کتاب واسه اهدا آوردم.
‫- ممنون. ‫- توی تیم پریچارد هستی.
‫اون پشت.
‫صحیح.
‫ممنون.
‫- سلام. دنیل. ‫- ایشون...
‫خیلی وقت بود ندیده بودمت.
‫هیچوقت ازت خوشم نیومد.
‫«پائولای عزیز،
‫الان بلند میشم و میرم،
‫میرم آرایشگاه، ‫و اونجا یه کلبه کوچیک هست،
‫که از خاک و چپر درست شده.»
‫«تقدیم به پائولا. ‫شعرهایی برای خواندن،
‫ایده هایی برای تفکر،
‫آرزوهایی برای گفتن، ‫و جاهایی برای گشتن.»
‫خب، مهمونی انباری چیه؟
‫یه مهمونی. ‫توی انبار.
‫مهمونی انبار.
‫اونجا کلی گوشی پیدا میشه.
‫این انبار مهمونی چقدر تا اینجا فاصله داره؟
‫مهمونی انبار!
‫هرچی! ‫می تونیم پیاده بریم اونجا؟
‫نه.
‫هیچوقت بهمون اجازه ورود نمیدن.
‫در ضمن، من توی کتابخونه کار دارم.
‫آره. ‫منم همینطور.
‫خب، بهترین جا واسه پیدا کردن
‫اون قاب گوشیه، ‫و شاید من بتونم برم!
‫بابام... بابام بهم اعتماد داره. ‫هیچوقت نمیگه...
‫نه.
‫یه لحظه وایسا. ‫چرا؟
‫مهمونی انباری؟ ‫بچه های بزرگ تر، بدون نظارت یه بزرگسال؟
‫اونم وسط یه تله مرگ دورافتاده؟
‫عمراً! ‫خیلی واسه این چیزا بچه ان.
‫آره. مجبورم موافقت کنم. ‫شرمنده، بچه جون.
‫نه.
‫ولی همه قراره برن!
‫- مینا نمیره؟ ‫- نه.
‫آره. روبی، شرمنده. ‫چندسال دیگه می تونی بری. باشه؟
‫روشن شد؟
‫خیلی خب. ‫خداحافظ.
‫خب؟
‫بهش گفتی منم هستم؟
‫دوباره بهش میگم!
‫- مشکلی نیست؟ نه؟ ‫- نه.
‫دنیل اورایلی.
‫پیغام بذارید.
‫پیغامگیره.
‫چیکار کنم؟
‫یه نشونه ای...
‫چیزی می خوام!
‫شروع شد! ‫به گمونم این نشونه منه.
‫- آره! ‫- توی مسیر
‫- پیاده تون می کنیم. ‫- ممنون.
‫بزنید بریم!
‫عمراً!
‫واقعاً مامانت گوشیت رو گرفت؟
‫خیلی ضد حاله، ایمی.
‫همینکه مجبورت کرده کل تابستون رو
‫واسه دانشگاه آماده بشی به اندازه کافی بد هست.
‫ولی بدون گوشی؟
‫تازه کجاش رو دیدی، جیلیان. ‫تا خودش بالا سر کاری نباشه
‫نمیذاره هیچ کاری انجام بدم.
‫میوه بخور! ساعت ده بخواب! ‫تکالیفت رو انجام بده!
‫خب می خوای چیکار کنی؟
‫من یه نقشه دارم. ‫و تو هم بهم کمک می کنی.
‫خیلی خب، بچه ها. ‫افسر ضدحال اومدن.
‫وقتشه برید خونه.
‫اینجا ملک خصوصیه.
‫کدوم نقشه؟
‫حتماً شوخیت گرفته!
‫چند سالته؟
‫بابات می دونه اینجایی؟
‫فکر کردم می تونم بهت اعتماد کنم.
‫تقصیر منه، آقای اورایلی.
‫نباید میبردمش اونجا.
‫الان به تو هم میرسم.
‫روبی؟
‫می تونی بهم اعتماد کنی! ‫من فقط...
‫فقط چی؟
‫فکر کردی امروز روز برعکسه؟
‫وقتی دقیقاً گفتم مهمونی انباری نه،
‫فکر کردی منظورم اینه مهمونی انباری آره؟
‫در اینصورت تنبیه نمیشی!
‫جدی؟
‫روز برعکس.
‫خوب بود. ‫من...
‫خب حالا چی میشه؟
‫می دونی، وقتی بابام اونطوری می کرد...
‫آره...
‫دهنم رو می بندم.
‫روبی، الان من کلی کار جانبی سرم ریخته.
‫کار باغستان کلی عقب افتاده. ‫یه کتابخونه مونده
‫که باید بهش رسیدگی کنم و...
‫نیازی نیست همه اینا رو بدونی.
‫ختم کلام اینکه تو خونه حبس میشی، ‫خب؟
‫موقتیه. ‫و در مورد تو...
‫قول میدم دیگه تکرار نشه.
‫خب؟ و دستگاه آبمیوه گیری رو هم مجانی ‫تمیز می کنم.
‫عالیه. ‫باشه.
‫شب بخیر.
‫من میرم دفترم. ‫باید سر وقت یه کاری انجام بدم.
‫اورایلی.
‫سلام، دانکن! ‫بله.
‫می خوای نسخه ت رو یه مقدار تغییر بدی؟
‫آره حتماً. ‫می تونیم انجامش بدیم.
‫می خوای از نو شروع کنی؟
‫نه! ‫نه، شروع کن. همه چی ردیفه.
‫فشار هواسنج صد و دوئه،
‫پس اوضاع خوبه...
‫توی موهات خمیر دندونه.
‫دما...
‫و یه روز باید خونه بمونی.
‫یادت نره، تنبیهی.
‫کتابای داستانی سمت چپ،
‫غیرداستانی هم سمت راست.
‫قارچ، کپک و آسیب های دیگه؟
‫می دونی چیکار کنی دیگه.
‫پائولا، به نظرم یه سطل آشغال بزرگ تر لازم داریم.
‫نگران نباش. ‫ارزشش رو داره.
‫کارمون که تموم بشه،
‫اینجا محشر میشه، الینا.
‫تنبیهی؟
‫پس ما چطوری این آرزو رو برآورده کنیم؟
‫منظورت اینه، ‫شما چطوری قراره این آرزو رو برآورده کنید؟
‫درسته. ‫الان دیگه به بچه خوبا بستگی داره.
‫شهروندان شریف.
‫آره. آره. ‫خیلی خندیدیم.
‫حالا گوش کنید.
‫به نظرم بدونم این آرزو کننده کیه.
‫بین دانش آموزای سال آخری ‫کسی به اسم ایمی هست؟
‫ایمی فیتزجرالد؟
‫بذار سرچ کنم.
‫آره! صفحه ایمی. و بوم!
‫طرفدار جامعه بیگ دد ولنتاینه، ‫درست مثل همون الهامه.
‫راستش، مامان ایمی الان اینجا پیش مامان سمه.
‫عالیه! ‫برو کیفش رو بگرد.
‫- دیوونه شدی؟ ‫- نه. روبی درست میگه.
‫گزینه دیگه ای نداریم.
‫چی؟ ‫به من نگاه نکن!
‫من بچه خوبم، یادته؟
‫واسه همین تو باید انجامش بدی! ‫من دو ثانیه ای گیر میفتم.
‫بهش فکر کن. وقتی مامانت یکی از وسایلت ‫رو ازت می گیره،
‫باهاش چیکار می کنه؟
‫برمیداره میذاره توی کیفش. ‫ولی...
‫ولی نداریم! ‫من حواسشون رو پرت می کنم.
‫شماره دوی این رو خوندی؟ ‫من...
‫- آره. ‫- مجموعه کاملش رو دارم.
‫هی! ‫به نظرم آقای برودی ناراحت میشه
‫اگه قبل از بازگشایی کتابخونه ‫چندتا از اینا رو قرض بگیرم؟
‫می خوای قرضشون بگیری؟
‫آره، چرا که نه؟
‫سم، این ها کتاب عاشقونه ان.
‫خب...
‫کی از رمان عاشقانه خوب بدش میاد؟
‫می دونی، چون پسره با دختره آشنا میشه و بعدش...
‫راستش رو بخوام بهت بگم،
‫- نمی دونم بعدش چی میشه. ‫- حرفم رو باور کن، سم.
‫رمان عاشقانه رو زیادی دست بالا گرفتن.
‫درست میگی.
‫یه قاب گوشی بنفش براق با یه رز قرمز پیدا کردیم.
‫به نظرم آرزو کننده مون رو پیدا کردیم!
‫عالیه!
‫حالا فقط کافیه باهاش صحبت کنیم
‫و ببینیم داستان این آرزوی اعتمادی چیه.
‫حله.
‫یک، دو، سه!
‫خیلی خب.
‫بازم بابت کمک ممنون.
‫خواهش. کاری نکردم! ‫من...
‫میشه سریع انجامش بدیم؟
‫خب عجله کار شیطونه.
‫- شعارمه. ‫- درسته. آره.
‫خیلی جالبه.
‫می دونی، دوست دارم همه چی رو ساده نگه دارم،
‫- میگیری منظورم چیه؟ ‫- آره. پس چی. آره.
‫یعنی میگم، زندگی خودش همه چی رو ‫پیچیده می کنه،
‫البته اگه متوجه منظورم بشی. ‫می دونی، علی رغم خواسته آدم اینطوری می کنه.
‫خیلی دلت پره ها.
‫آره آره. ‫راستش خیلی زیاد، ولی...
‫می دونی، مشکل خودمه دیگه. ‫نه تو!
‫سلام، خانم فیتزجرالد.
‫سلام مینا.
‫ممنون که اومدی. ‫برعکس ایمی من.
‫این روزها در چه حاله؟
‫اگه بخواد یه بورسیه درست حسابی بگیره ‫به قدر کافی تلاش نمی کنه.
‫واو. اگه بگیره که خیلی عالی میشه.
‫مینا، تو هم مثل ایمی باهوشی.
‫تو هم می تونی یه روزی از این شهر بری.
‫برخلاف بقیه مون،
‫که اونقدر خوش شانس نبودن که ‫یکی تشویقشون کنه.
‫ببین چی میگه! ‫نقشه فرار میریزی.
‫این شهر مشکل خاصی نداره که نشه درستش کرد.
‫من فقط میگم، ‫باید دست به کار بشی.
‫من هی هر روز به ایمی میگم، ‫«گوشیت رو بذار کنار،
‫گوشیت رو بذار کنار.»
‫دیگه خسته شدم اینقدر تکرار کردم.
‫ولی گوش نمیده که!
‫حالا که صحبت از دختر باهوش و حواس پرتم شد،
‫الاناست که دیگه برسه.
‫- همونجا. ‫- خیلی خب.
‫- خواب مونده؟ ‫- احتمالاً آره.
‫گذاشتم بره خونه دوستش جیلیان شب بمونه.
‫بعد از دعوای بزرگمون یه پیشنهاد آشتی به حساب میاد.
‫ولی دلیل نمیشه دیر بیاد.
‫الو؟
‫- سلام، جیلیان. منم مامان ایمی. ‫- سلام.
‫میشه لطفاً بهش بگی پاشه بیاد؟
‫خیلی وقت پیش رفت.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫آخرین بار کی دیدیش؟
‫پنج و نیم، شیش صبح.
‫خیلی خب، اگه خبری شنیدی بهم زنگ بزن.
‫باشه. ‫خداحافظ.
‫سلام. ‫فیتزجرالد هستم.
‫پیغام بذارید!
‫ایمی، منم مامان. خونه ای؟ ‫سریع بهم زنگ بزن!
‫همه چی مرتبه، الینا؟
‫جیلیان گفت ایمی اول صبح از خونه شون رفته.
‫ولی از اون موقع کسی ندیدتش.
‫می‎خوام به همه زنگ بزنم.
‫بیخیال! ‫یعنی از خونه جیلیان برنگشت؟
‫توی مهمونی انبار، ‫داشت با جیلیان روی یه نقشه کار می کرد.
‫شاید اینم قسمتی از نقشه باشه؟
‫رفتم تو کارش. ‫جیلیان تا ساعت پنج و نیم امروز
‫توی برگر فروشی سر کاره.
‫چی؟
‫چون سر سیب زمینی خیلی خساست به خرج میده می دونم.
‫دلم نمی خواد زیاد دور و برش باشم.
‫من حواسم به مامان ایمی هست.
‫خب...
‫خوشحالم که بقیه یه کار هیجان انگیز دارن ‫که انجام بدن.
‫تا کی می خوای مفقود بمونی؟
‫آره، به نظرم جواب بده.
‫مامانت دیوونه میشه.
‫اونطرف می بینمت.
‫هیچکس ندیدتش.
‫به همه دوستا و همسایه ها زنگ زدم.
‫- به بیمارستان زنگ زدی؟ ‫- بزنم؟
‫بذار من بزنم. ‫اونجا آشنا دارم.
‫آخه کجاست؟
‫پیداش می کنیم. ‫نگران نباش.
‫حالا دیگه حتی نمی تونم بهش زنگ بزنم.
‫بچه ها! ‫مامان ایمی بدجور سر گم شدنش قاطی کرده!
‫که به نظرم دقیقاً همچین نقشه ای داشته!
‫شب خونه دوستش می مونه، ‫صبح زود میره،
‫و غیبش میزنه.
‫مامانه قاطی می کنه. ‫احساس گناه و پشیمونی بهش دست میده.
‫ایمی سالم و سلامت پیداش میشه،
‫گوشیش رو از مامانه که یه نفس راحت کشیده، ‫پس می گیره.
‫بد نیستا، نه؟
‫فقط اینکه نمی فهمم این قضیه چطوری باعث میشه
‫مامانه بیشتر بهش اعتماد کنه. ‫اگه مامانش حقیقت رو بفهمه
‫اتفاقاً قضیه برعکس میشه.
‫انگار انتظار داری بد پیش بره.
‫شاید آره.
‫باید برم! ‫یه تماس دیگه دارم.
‫خیلی خب، من این وسایل رو میارم ‫سر ایستگاه انتقال.
‫یه مقداری شبیه اونی.
‫شبیه بابات.
‫من باهاش هم‎رزم بودم.
‫آره.
‫زیاد درباره ش صحبت نکرد.
‫از اون مدل قوی ساکتاست.
‫بابامه دیگه.
‫خب، ما اونجا بودم.
‫نبرد واقعی نبود.
‫یه تمرین چتربازی بود.
‫تو ارتفاع هشت کیلومتری زمین.
‫بابات از سمت راست پرید بیرون،
‫منم از سمت چپ،
‫ولی من زیر هواپیما گیر کردم ‫و کشیده شدم سمت پروانه هواپیما.
‫و بعدش
‫به چترنجات اون آویزون شدم که اونم داغون شد.
‫داستانی شد،
‫دوازده ثانیه مونده بود بخوریم کف زمین.
‫حالا تنها راه نجات چی بود؟
‫اینکه ولم کنه و چتر نجات رزروش رو باز کنه.
‫من فقط باید امیدوار میبودم که ‫بتونه به موقع بگیردم.
‫خب، الان سر و مر و گنده اینجا وایسادی ‫و داری خاطره رو واسم تعریف می کنی، پس...
‫پس همین کارو کرد.
‫آره، یه مقداری سرگردون شدم، ‫ولی یدفعه کشیدم بالا.
‫و سقوطم رو کنترل کرد،
‫و با یه فرود آروم پایین آوردم.
‫واو.
‫سه تا از مهره هاش شکستن.
‫بقیه رو هم که خودت می دونی.
‫اون...
‫گفت یه اتفاق ساده بوده.
‫آره. ‫باباته دیگه.
‫یه آرزوی جدید؟
‫هنوز از همون اولی سر درنیاوردیم!
‫‫آرزو می کنم یکی پیدام کنه.
‫ایمی؟
‫باورتون میشه؟ ‫یه آرزوی دوتایی!
‫نمی دونستم همچین چیزی هم وجود داره.
‫منم همینطور. ‫ممنون، چاه!
‫همینطور هی سورپرایزمون کن.
‫خب یعنی الان ایمی واقعاً توی دردسر افتاده؟
‫آره. و تا ما پیداش نکنیم، ‫نمی تونیم این آرزو رو تموم کنیم.
‫عجبا! ‫تا شما پیداش نکنید.
‫به پلیس بگیم؟
‫آره، خوب می دونیم آخرش چطوری میشه.
‫«از کجا می دونی این دختره گیر افتاده، ‫خانم جوان؟»
‫«اه، چون می دونید جناب افسر،
‫چون توی الهام آرزوییم
‫توی چاه جادوییم دیدمش.»
‫خیلی خب. ‫دیگه چه اطلاعاتی داریم؟
‫نمی دونم.
‫پشت سرش یه مشت آت و آشغال بود.
‫یه سری وسایل باغبونی. ‫جعبه وسایل.
‫شاید جایی گیر کرده؟
‫توی انباری جایی؟
‫نه. ‫آخرین انبار شهر مدت ها پیش تعطیل شد.
‫که اینطور.
‫شاید توی یه گاراژ باشه،
‫یا توی اتاق زیر شیروانی گیر کرده باشه؟
‫رنگ داخلش سفید بود.
‫و چفت و قفل داشت.
‫یه کامیون در حال حرکت!
‫- دقیقاً! ‫- آره.
‫اون منطقه که توی قسمت غربی شهره! ‫راسل و پسران!
‫- آره! راسل و پسران! ‫- شما برید دنبال این رد رو بگیرید.
‫من ببینم چیزی رو از قلم انداختیم یا نه.
‫نه.
‫خیر.
‫یه ای تی جی توی امرالده. ‫باید خودش باشه.
‫گالری ناحیه امرالد.
‫ما درگیر برگزاری نمایش جدیدمون هستیم،
‫پس لطفاً یا پیغام بذارید، ‫یا پاشید بیاید اینجا!
‫تا شیش بازیم.
‫آره.
‫فقط باید خودم رو برسونم اونجا.
‫مشکلی نیست!
‫به جز مشکل اصلیه.
‫سلام، منم!
‫اینجا نیستم، ‫ولی در هرصورت باهام صحبت کن!
‫دنیل اورایلی.
‫پیغام بذارید.
‫- سلام، روبی! ‫- سلام، بابا!
‫- زنگ زدم خبر بگیرم ازت. ‫- یه کاری دارم باید برم انجام بدم.
‫- عصبی نشو، خب؟ ‫- امیدوارم حالت خوب باشه.
‫- بعداً توضیح میدم. ‫- زودی صحبت می کنیم.
‫اون درک می کنه...
‫البته امیدوارم.
‫آره. ‫ایمی فیتزجرالد.
‫حدود یک و هفتاد قدشه، ‫موهاش قهوه ای،
‫و تا روی شونه هاش بلنده.
‫آخرین بار توی فایف رود دیده شده.
‫گرفتی؟ ‫خیلی خب، عزیزم.
‫ممنون، جن. ‫خداحافظ.
‫- چه خبره؟ ‫- دختر الینا از صبح
‫گم شده. ‫شبی که خونه دوستش بوده میره بیرون
‫و از اون موقع هنوز کسی ندیدتش.
‫- چه کابوسی. ‫- آره.
‫این بچه ها چشونه؟
‫مقتضی سنشونه.
‫موقعی که رازها شروع میشن. ‫حتی در مورد مینا هم باشه حسش می کنم.
‫گوش کن، برو مغازه من، ‫یه سری چراغ قوه،
‫باتری، جعبه کمک های اولیه،
‫و هرچی که به ذهنت میرسه بردار.
‫می خوام یه سری داوطلب جمع کنم، خب؟
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫به نظرم اینطوری بوده...
‫یکی نزدیک بوده ایمی رو ببینه،
‫اونم می پره توی کامیون که قایم بشه.
‫و بعدش که بوم! ‫اون داخل گیر می افته.
‫کاملاً درسته. ‫از چیزی که فکر می کنی خیلی ساده تره
‫چون اگه چفت در رو محکم بکشی،
‫- یدفعه بسته میشه و... ‫- یه بار همچین کاری کردی.
‫- آره یه بار. ‫- وس، گوش کن.
‫باید یه حرکتی بزنی، پسر.
‫یه لیست از کامیونا.
‫روت حساب می کنم. ‫جدی میگم!
‫پس اگه یه مشتری میگه، ‫«ساعت دو اینجا باش،»
‫ساعت دو همونجا باش!
‫بهونه قبول نیست، وس!
‫هر دفعه سر وقت میری! ‫روی کارتمون هم نوشته!
‫چون الان نه از زبون پدرت،
‫که از زبون رئیست صحبت می کنم!
‫اخراجت می کنم.
‫- سلام؟ ‫- سلام! کمکی ازم برمیاد؟
‫آره. ‫من یکی از دوستای ایمی فیتزجرالد هستم.
‫میشه بپرسم از کجا می‎شناسیدش؟
‫ایمی یه چند سالیه میاد اینجا.
‫یه استعداد به تمام معناست.
‫قراره یه نمایشگاه از کارهاش افتتاح کنیم.
‫اونم نیست.
‫فقط یه کامیون مونده که چک کنیم.
‫روبیه.
‫شما خبر داشتید ایمی هنرمنده؟
‫- جدی؟ ‫- آره!
‫گالری قراره یه نمایشگاه از عکساش برگزار کنه.
‫- ایول. ‫- چه باحال.
‫آره. ‫محشره.
‫باعث میشه شهرمون خیلی...
‫چه می دونم. ‫امیدوار کننده به نظر بیاد؟
‫انگار داره میگه هرچقدر هم اوضاع بد بشه،
‫همیشه یه جور...
‫جای شاد جایی مخفی شده.
‫یه روزنه امید یا همچین چیزی.
‫خانمه میگه ایمی با گوشی عکسا رو می گیره.
‫واسه همینه اینقدر گوشیش واسش مهمه.
‫ولی چرا به مامانش همین قضیه رو توضیح نمیده؟
‫- شاید... ‫- نمی دونم. یه سری از آدما
‫قدر هنر رو نمی دونن. ‫مثل مامان من؟
‫من یه سری کلیپ کنار هم گذاشتم
‫و مامانم گفت، ‫«یه کاسه مزخرف.»
‫پس دیگه درباره سینما باهاش حرفی نمی زنم.
‫- شاید... ‫- به نظرت
‫کل داستان «آرزو می کنم بهم اعتماد داشت» ‫درباره همین قضیه ست؟
‫که واسه دانشگاه آماده نمیشده ‫و داشته قایمکی یه سری کار دیگه می کرده؟
‫بچه ها! سلام! ‫شاید فکر مسخره ای باشه،
‫ولی شاید وقتی پیداش کردیم بتونیم ازش بپرسیم؟
‫فقط یه کامیون دیگه مونده که چک کنیم!
‫اونجا همدیگه رو ببینیم؟
‫آره؟
‫نه.
‫نمی دونم!
‫شانس بیارم بابام به این زودیا نیاد خونه.
‫- بزن بریم. ‫- باشه.
‫پلیس این منطقه رو گشته،
‫پس ما اطراف ملک های خودمون رو می گردیم.
‫اگه بتونی خونه خودت و مزارع همسایه رو
‫ببری سمت شمال و شرق، ‫پس می مونه فقط...
‫هی. ‫داریم واسه جستجو آماده میشیم.
‫می خوای منطقه نزدیکت رو بگردی؟
‫آره حتماً. یه فرصت میده که یه سر هم به روبی بزنم.
‫- خیلی خب. ‫- بی خبر نذاریدم!
‫باشه. باشه. ‫خیلی خب، بچه ها.
‫- خب کامیونه کجاست؟ ‫- نیست. وقتی رسیدیم،
‫فقط همین گودال های سیاه رو پیدا کردیم.
‫شاید واسه کامیون باشن؟
‫بچه ها! طرف گفت کامیون رو اینجا پارک کرده،
‫یه لحظه رفته داخل و وقتی برمی گرده؟ ‫خبری از کامیون نیست.
‫- داخلش چی بوده؟ ‫- یه سری عتیقه.
‫وسایل دوران ویکتوریایی.
‫آت و آشغالای... باغبونی.
‫همون چیزایی که توی الهامم دیدم!
‫پس ایمی واقعاً توی اون کامیونه!
‫آره. ‫همون کامیون دزدیده شده!
‫خیلی خب، باید همین الان ایمی رو پیدا کنیم ‫چون باید سریع برم خونه،
‫- فی الفور! ‫- آره! ولی چطوری؟
‫گودال ها رو دنبال می کنیم! ‫خیلی خب.
‫ایمی فیتزجرالد!
‫سلام، آقای اورایلی.
‫وانتتون رو از اون بالا دیدم.
‫آوا گفت می تونم بهت کمک کنم.
‫حتماً. ‫ممنون.
‫آره. با وانتم تا اینجا رو گشتم.
‫خب، پس حتماً یه نوشیدنی لازم داری.
‫آره. ‫ممنون.
‫تمیزکاری دستگاه آبمیوه گیری رو تموم کردم.
‫عالیه.
‫می دونی، ‫بازم میگم واقعاً شرمنده.
‫- اصلاً نباید... ‫- می دونم، می دونم.
‫موردی نداره. ‫جدی میگم.
‫خیلی خب.
‫چون گاهی اوقات نمی تونم بفهمم به چی فکر می کنی. ‫واسه همین...
‫نمی تونی بفهمی به چی فکر می کنم؟
‫آره، گاهی اوقات خیلی ساکتی.
‫بابام هم خیلی ساکت بود.
‫فکر می کردم یه بابای متفاوت باشم، ‫ولی انگار اینطور نیست.
‫اینقدر به خودت سخت نگیر.
‫جدی میگم، تو بابای محشری هستی.
‫و اینو من متوجه میشم چونکه...
‫بابای منم حرف نداشت.
‫جدی؟
‫یه روز هم نمیشد که بهم ثابت نکنه
‫چقدر دوستم داره.
‫بچه فقط همین رو لازم داره.
‫که بدونه دوستش داری ‫و تو همه شرایط کنارشی.
‫خیلی خب. ‫آماده ای؟
‫آره. ‫بریم این بچه رو برگردونیم خونه ش.
‫آره.
‫ایمی!
‫چی شد؟
‫اونجا! ‫اونوری رفته!
‫دنبالم بیاید. میانبر! ‫می تونیم ازش جلو بزنیم.
‫هی!
‫به نظرت می تونیم شکستش بدیم؟
‫بهم اعتماد کنید، داره میاد.
‫ولی حالا باید جلوش رو بگیریم. ‫ایده ای ندارید؟
‫پلیس اگه بود راهبند می ذاشت. ‫چرا ما نتونیم؟
‫شاید چون ما پلیس واقعی نیستیم
‫که ماشین واقعی و آژیر واقعی داشته باشیم؟
‫یعنی چی؟ ‫به نظرت چراغ ایمنی بنفشتون
‫نمی ترسوندش؟
‫شماها فکر بهتری دارید؟
‫بیاید انجامش بدیم.
‫وس، منم بابا.
‫- سلام، بابا! ‫- همه چی مرتبه؟
‫آره، همه چی. ‫ساعت دو رفتم بار زدم.
‫ولی گوش کن. یه صدای عجیب غریبی
‫از پشت کامیون میاد و نمی دونم...
‫رفتی بار زدی؟ وس! ‫طرف هنوز داشت وسایلش رو جمع می کرد!
‫تازه فردا ساعت دو باید می رفتی!
‫- بذارید بیام بیرون! ‫- می دونی،
‫- گوشیت تقویم داره! ‫- چی؟ گوش کـ...
‫اوناهاش.
‫ایکاش یه کم بیشتر دقت میـ...
‫بچه ها، فکر نکنم وایسه!
‫وایمیسته. ‫باید وایسه.
‫فقط برگرد...
‫- وایسا! ‫- تو رو خدا وایسا!
‫جواب داد.
‫وس؟
‫- چیه؟ ‫- وس؟!
‫پشت خطی؟ ‫چه خبره؟
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫معطلش کنید!
‫وایسا! ‫قبل از اینکه فرار کنی، میشه...
‫فرار کنم؟ چی؟ ‫نه، من یه رانند ساده ام.
‫آره خب، یه بچه پشت کامیونت گیر کرده.
‫وای نه!
‫وای پسر! بابام چه آشی برام بپزه!
‫قفل داره. ‫کلید رو بیار!
‫اینجاست. ‫آوردمش!
‫نه! ‫کلیدام!
‫بابام!
‫یه دونه یدکی داره! ‫خب؟ بهش زنگ می زنم.
‫نترسید! ‫میرم کمک بیارم.
‫هی! رفیق، اون دوچرخه منه. ‫دوچرخه منه.
‫- نترسید! ‫- نه، اون... هی، نه...
‫می دونم. چیزی نیست.
‫دوچرخه منه، مرد! ‫دوچرخه ام رو برد.
‫می دونم. ‫عجب روز گندی داشت طرف.
‫کمک!
‫طاقت بیار، ایمی! ‫الان میاریمت بیرون!
‫روبی!
‫من اومدم خونه.
‫روبی!
‫بچه ها، باید به یکی زنگ بزنیم!
‫من هنوز اینجام!
‫سلام؟!
‫بابامه.
‫جواب نده.
‫- روبی، جواب نده. ‫- فکر بدیه.
‫سلام!
‫کسی اون بیرون نیست؟
‫سلام، بابا.
‫روبی. ‫سلام.
‫توی مزرعه هستی دیگه، نه؟ ‫داری کارها رو انجام میدی.
‫نه. ‫توی مزرعه نیستم.
‫- کمک! ‫- متوجهم.
‫توی اتاقتی پس؟
‫صداتون رو می شنوم! ‫سلام؟!
‫نه. ‫دارم سعی می کنم برم داخل یه کامیون.
‫- چی؟ ‫- بیاریدم بیرون!
‫- کجایی؟ ‫- بابا، بهم اعتماد کن.
‫- من ایمی رو پیدا... ‫- بهت اعتماد کنم؟
‫خیر سرت مثلاً تنبیه شده بودی!
‫کمک! ‫تو رو خدا کمک کنید!
‫بعداً بهت زنگ می زنم.
‫ایمی، اون داخل کمد میبینی؟
‫- آره. ‫- خیلی خب، ببرش گوشه.
‫- خیلی خب. وایسا ببینم، تو از کجا می دونی؟ ‫- مهم نیست!
‫پشتش باید یه در باشه، بازش کن.
‫ایمی، خوبی؟
‫آره فکر کنم.
‫شما کی هستید؟
‫روبی. این ها هم دوست هام هستن.
‫- سلام. ‫- سم و مینا.
‫سم.
‫خیلی خب، بگذریم، ‫ممنون.
‫بدجوری توی دردسر افتادم.
‫- وایستا. ‫- ایمی، وایستا!
‫برگرد! بهش بگو. عاشقشون می شه.
‫عاشق چی؟ به کی بگم؟
‫مادرت.
‫عکس هات رو توی گالری دیدم.
‫واقعاً عالی هستن.
‫خب، مادرم همچین نظری نداره.
‫و بعد از این ماجرا هم دیگه نمی ذاره از گوشی استفاده کنم
‫یا باز هم عکس بگیرم.
‫کل مدت باید خودم رو برای دانشگاه حاضر کنم.
‫نه! باهاش حرف بزن.
‫اما بی فایده ست.
‫نباید همچین چیزی رو باور کنی.
‫من عکس هات رو دیدم.
‫قضیه همشون امیده.
‫باید یه کاری کنی بهت اعتماد کنه
‫که بتونی خودت تصمیم بگیری.
‫این یکی رو بهش اعتماد کن.
‫رازهات رو بهش بگو
‫چون تنها مامانیه که قسمتت می شه.
‫بعد از کاری که کردم...
‫خیلی خب، تو بی عیب نیستی.
‫اون هم نیست. یعنی می گم کی هست؟
‫اما لطفاً...
‫تا فرصتش رو داری،
‫برو و با هم بی نقص نباشید.
‫بهش زنگ بزن.
‫متأسفم.
‫نمی خواستم...
‫نباید...
‫بامزه ست، من هم همین فکر رو می کردم.
‫من گند زدم. پس بیا.
‫بگیرش.
‫نه.
‫هیچ وقت نمی خوام جایی باشی ‫که نتونم بهت دسترسی داشته باشم.
‫اما 2هفته لباس ها رو می شوری.
‫قبلاً هم که می شستم.
‫و ظرف ها رو.
‫اون ها رو هم می شورم.
‫تلویزیون ممنوع.
‫ایول! ‫من که اصلاً...
‫از جمله نتفلیکس.
‫بگذریم...
‫حس می کنم باید یه اعترافی بکنم.
‫به چی؟
‫اینکه رازهام رو ازت پنهان کردم.
‫خیلی خب، گوش می دم.
‫بعد از فوت مامان...
‫خیلی چیزها رو توی خودم ریخته بودم.
‫احساساتم...
‫هراس هام.
‫و پدرم هم همین کار رو کرد.
‫من برای محافظت از تو همچین کاری می کردم.
‫اما متوجه شدم که تو خیلی قوی هستی.
‫من هیچ وقت پدرم رو نشناختم،
‫یعنی درست و حسابی نشناختمش،
‫و می خوام تو رو بشناسم.
‫و می خوام تو هم من رو بشناسی.
‫و تنها راهش اینه که بذارم احساسات درونیم ‫رو متوجه بشی.
‫که بهت بگم قضیه از چه قراره.
‫اونموقع شاید اگه خواستی...
‫تو هم بتونی همچین کاری بکنی.
‫چون شاید متوجه شده باشی ‫که بلد نیستم چه طوری تنبیه ات کنم.
‫آره، اصلاً بلد نیستی.
‫اما منم توی تنبیه شدن افتضاح بودم.
‫خب پس می تونیم انجامش بدیم؟
‫دیگه رازی بینمون نباشه.
‫قبوله.
‫خیلی خب.
‫حالا من که حرف دلم رو زدم.
‫چیزی هست که تو بخوای بهم بگی؟
‫که چرا تازگی ها عجیب غریب رفتار می کنی؟
‫یا چه طوری مثل یه ابرقهرمان ایمی رو نجات دادی؟
‫می خوام بهت بگم. جدی می گم، اما...
‫شاید حالا وقت مناسبی باشه. نمی دونم.
‫روبی.
‫بجنب
‫زود باش.
‫باید بهم قول بدی که 10ثانیه هیچ حرفی نزنی.
‫- اما فکر نکنم... ‫- 10ثانیه. وقت می گیرم.
‫این ها...
‫خیلی مونده 10ثانیه بشه.
‫اما این ها برای تو هستن، ایمی؟
‫دخترت خیلی با استعداده.
‫به نظرم حتماً باید بره دانشکده هنر.
‫داستان اعتماد اینه که اگه قوی باشه،
‫می تونه در برابر هر اتفاقی جون سالم به در ببره.
‫می تونه یه ضربه کاری بخوره
‫و بعدش یک دفعه نعره زنان از ناکجا آباد پیداش بشه.
‫اعتماد می تونه از یه بحران،
‫یه حرکت،
‫یا حتی از رازی که توی عمق یه چاهه ‫جون سالم به در ببره.
‫روبی، کجا داریم می ریم؟
‫اینجا.
‫خیلی خب، بابا.
‫حاضر باش.