‫خواهران و برادران.
‫امروز هممون جمع شدیم،
‫تا برای بار آخر از برادر فوت شده عزیزمان، جیو خداحافظی کنیم
‫و در درگاه خدایمان برای اون دعا کنیم.
‫خداوند بخشنده، به تو پناه می برم،
‫دعا می کنم که گناهان بنده ی فروتن امروز را ببخشی،
‫و در والاترین جای بهشت از روح اون استقبال کنی.
‫با جلال همه قدیسان و بندگان فرخنده ات.
‫و به نام پروردگار...
‫عیسی مسیح، روحش بیارامد. آمین.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫تو نباید این نامه رو بفرستی.
‫ببین، مجبورم. وظیفه ی منه. می دونی؟
‫تو وصیتنامه اش درخواست کرده و من باید انجامش بدم.
‫متأسفم.
‫اینجا دیگه هیچ وقت مثل قبل نمی شه.
‫[ کبوترِ در لانه ]
‫خیلی خب؟
‫- بله، سرآشپز. ‫- بله، سرآشپز.
‫امیدوارم همتون از اشتباهاتتون درس گرفته باشید.
‫شب مهمیه.
‫یه سرمایه گذار احتمالی داریم.
‫اون بین ما و رستوران جدیدمون ایستاده.
‫تئو، بیا 1دقیقه حرف بزنیم.
‫لای، توت سیاه و چغندر.
‫- بله، سرآشپز. ‫- ملانی، کبوترها.
‫بله، سرآشپز.
‫- اسوند، ترشک ردوود. ‫- فهمیدم.
‫زود باشید!
‫چه خبر؟
‫خب، برامون نامه اومده.
‫مطمئنی که نباید قرارمون با زوتن ‫رو بندازیم برای یه وقت دیگه؟
‫- چرا باید این کار رو بکنیم؟ ‫- فقط پرسیدم.
‫این مهمه.
‫می دونی؟
‫اگه امشب به جایی نرسید، در این صورت وضع مالیمون دوباره خراب بشه
‫وقتی رسید خبرمون کن.
‫خوب تیپ زدی.
‫ آقای عزیز تئو دال.
‫ با کمال تأسف به اطلاع شما می رسانم...
‫ که پدرتون، جورج دال، 3هفنه پیش فوت شد
‫ پدرتون از خود دارایی نسبتاً بزرگی به جا گذاشته،
‫ در میان اون ها کاستلو ریستونکی وجود داره.
‫ ایشون منو مأمور اجرای وصیت شون تعیین کردن.
‫می تونم چیزی نشونت بدم؟
‫ حتما باهام تماس بگیرید. ‫ ارادتمند شما، پینو کنتی.
‫چیه؟
‫می دونم که این توی لیستمون نبود، اما...
‫من یه پاناکوتا با رزماری درست کردم.
‫چه طوره؟ خوبه؟
‫مگه ما دنبال مُد هستیم؟
‫این چیزی نیست.
‫فقط مواد رو حاضر کن.
‫بله، سرآشپز.
‫برو پشت.
‫بله، سرآشپز.
‫خیلی خب، همگی. ‫امروز نباید اشتباهی رخ بده. باشه؟
‫بله، سرآشپز.
‫- سس جدید. 2تا کبوتر جدید. ‫- حالا.
‫- زود باشید! ‫- بله، سرآشپز.
‫غذام کدوم گوریه؟
‫تمام شب رو نمی تونم صبر کنم، مرد.
‫وقت طلاست، درسته؟
‫- آره. ‫- فهمیدی؟
‫- فهمیدم. ‫- جدی؟
‫- این لیلاست. ‫- سلام، تئو.
‫لعنت، مرد! اینجا داره می ترکونه.
‫بهتره بعد از شام حرف بزنیم، بهتر نیست؟
‫هی. هی، تو! چطوری؟
‫جوناس زوتن و شما؟
‫ملانی.
‫ملانی؟ خیلی خوبه. سلام به همگی.
‫چه خبرا؟ داری می ترکونی؟
‫خوب به نظر میای.
‫الآن شکل بیرون خیلی خوشگله،
‫اما قبل یه سبک باوهاوس پیاده کرده بودی، مگه نه؟
‫آره. تم دوران طلایی.
‫خیلی باحال بود، خیلی، اما این واقعا...
‫یه سطح دیگه ست.
‫درسته؟
‫تئو، منو ببین. بیا این رو حل و فصلش کنیم.
‫مرله، اینجا رو وحشی ترین ماجراجویی خطاب می کنه.
‫و منم می خوام قسمتی از اون باشم.
‫می دونی؟
‫- خب در حقیقت، همه چی با غذا آغاز می شه. ‫- درسته.
‫درسته؟
‫- هی گنده بک! سلام! ‫- لای هستم. سلام.
‫می شه خفه بشی و غذا رو امتحان کنی!؟
‫- ببخشید. ‫- می خوای یه چیزی رو بدونی؟
‫هممون داریم کار می کنیم ‫تا امشب غذای بی نظیری بهت بدیم.
‫- اون وقت میای اینجا تا... ‫- قضیه چیه؟
‫گمونم یه جورایی به تئو دال توهین کردم.
‫- نه اما... ‫- آره، آره.
‫- جوناس. ‫- تئو، عیبی نداره. درک می کنم.
‫- خدانگهدار. از کارتون لذت ببرید. ‫- آره، خیلی عذر می خوام.
‫خیلی خب. ‫این کبوترها برای میز شماره2 هستن.
‫اون رفتن.
‫آهای! ‫نمی خوای این ها رو ببری سر میز شماره2؟
‫- تئو. ‫- لعنتی!
‫ها.
‫بهشون زنگ زدی؟
‫نه.
‫برو زنگ بزن.
‫چرا؟
‫نوشته که قراره ریستونکی رو به ارث ببری.
‫آره، اصلا این برام مهم نیست.
‫بیا بشین.
‫با مرله حرف زدم.
‫فکر کنم تو زیادی حرف میزنی، مامان.
‫هوم.
‫گفت که بدجور عصبی شدی.
‫فقط اضطراب دارم.
‫بخاطر رستوران جدید؟
‫آره.
‫پس این سوال برام پیش اومده.
‫این رستوران جدید چیزه جدیدی...
‫نسبت به رستوران قدیمی بهت میده؟
‫ببین مامان، این یه چیزه کاملا جدیده و...
‫رویای منه.
‫یه راه فراره که فقط...
‫رستورانیه که قدردانی از غذاها ‫رو به طور کامل عوض می کنه.
‫- تاریخ ساز میشه. ‫- پس این راضیت می کنه؟
‫تو نمی فهمی.
‫تو صرفا خیلی...
‫- صرفا خیلی... ‫- خیلی از چیزهای عادی راضی ای.
‫هوم.
‫و تو منحصر به فردی.
‫ولی حتی آدمای منحصر به فرد ‫هم باید خوشحال باشن.
‫آره، حالم خوبه.
‫تو خیلی عصبانی ای.
‫فکر کنم باید اونو درستش کنیم.
‫تئو.
‫خیلی خب. ‫هفته دیگه می تونم برات درستش کنم.
‫و اون موقع می تونیم بیشتر حرف بزنیم.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫بقیه هم هستن؟
‫گذاشتم برم. ‫اونا ریخت و پاش منو تمیز نمی کنن.
‫خیلی خب.
‫شنیدم احمق شدی.
‫سر اون زمین، ویلا یا قلعه ای که مامانت میگه ‫تازه به ارث بردی.
‫واقعا برام اهمیتی نداره.
‫زوتن صرف نظر کرد.
‫نُه میلیون یورو رو از دست دادیم.
‫خیلیه.
‫و آره، اون قلعه بیشتر از ‫پونصد یا هفتصد هزار دلار نمی ارزه.
‫ولی واسه شروع کافیه.
‫زمان ایجاد می کنه تا دنبال سرمایه بیشتری بگردی ‫یا از هزینه رستوران کم کنی.
‫فقط یکی دو روز طول می کشه،
‫با یه وکیل و کارگزار املاک دیدار می کنی،
‫و بعد کنترل آینده ات دست خودته.
‫مرله، اصلا در قید نیستم.
‫نه.
‫واسه خودت نه. ‫واسه کارکنانت.
‫فکر می کردم گفتی که اونا ‫ریخت و پاشت رو جمع نمی کنن.
‫[ وکیل ]
‫[ کنتی، وکیل ]
‫لعنت. خیلی خب...
‫ صبح بخیر، شما با پینو کنتی تماس گرفته اید.
‫ درحال حاضر نمی تونم جوابتون رو بدم. ‫ لطفا بعداً تماس بگیرید، ممنون.
‫[ پارکینگ ریستونکی ] ‫[ قلعه ریستونکی ]
‫- هرچی شما توصیه کنید. ‫- خوبه. خیلی خب. عالیه.
‫ولی آب بطری باشه، لطفا.
‫و طبق معمول کسی کمک نمی کنه.
‫نه، نه، نه. ‫چیکار می کنی؟
‫- گفتی آب می خوای. ‫- آره، آب بطری.
‫- اینم بطریه. به نظرت چیه؟ ‫- ولی وقتی آب رو می ریزی روی یخ...
‫خب؟
‫اونوقت یخ ها از هر آب مزخرفی که درست شدن ‫با آب بطری قاطی میشن...
‫- شوخیت گرفته! ‫- شوخیت گرفته؟
‫- نمی فهمم... ‫- حال آدم بهم می خوره.
‫دیوونه کننده ست. ‫خدایا، این قانع شده که من دارم مسمومش می کنم.
‫- گوش کن، می دونم باید چیکار کنیم. ‫- لطفا آروم باش، سوفیا.
‫مشکلی نیست. ‫الان حلش می کنیم.
‫- بفرما. ‫- اوه. چه کار خوبی کردی واقعا.
‫یه بطری آب. ‫فقط واسه شما.
‫عجب.
‫من به شدت عذر می خوام، جناب.
‫- ممنون. ‫- اوهوم.
‫بفرما.
‫ نوش جان.
‫خیلی خب، تصمیم خوشمزه ای گرفتید؟
‫یه وعده غذای اصلی چطوره؟ ‫می خواین از غذای اصلی شروع کنید؟
‫خیلی هم عالی.
‫براتون بروسکتا، پنیر، ‫تو تیکه گوشت سرد برش خورده میارم.
‫بعد بهتون نوشیدنی هم توصیه می کنه. ‫باشه؟
‫خیلی خب.
‫به نظر عالی میاد.
‫لذت ببرید.
‫- آه، عالیه. ‫- ممنون.
‫- خوشمزه ست، ها؟ ‫- هوم.
‫ببخشید، پینو کنتی اینجاست؟
‫- با اون چیکار داری؟ ‫- هیچی. مسئله شخصیه.
‫خب، اینجا نیست. ‫دفترش تو شهره.
‫خیلی خب، پس میشه صورتحساب رو بیاری، لطفا؟
‫بالاخره داره میره.
‫دیگه وقتش بود...
‫این وضع تموم بشه بره. ‫خیلی خب.
‫تو تئو دال هستی.
‫بله.
‫مهمون مایی.
‫ممنون.
‫سوفیا هستم.
‫ سلام، آقای تئو دال. من پینو ام. ‫ ببخشید که جواب تماس تون رو ندادم.
‫ من الان تو ناحیه درخت های زیتون ‫ ریستونکی ام.
‫ می تونی بعداً بیای همینجا پیشم.
‫ وگرنه، فردا تو دفتر می بینمت.
‫ به توسکانی خوش اومدی، دوست من.
‫ خیلی خب. ‫ خیلی ممنون.
‫ خدافظ.
‫می دونی مشکل چیه؟
‫نمی دونم چشه.
‫نمی دونم.
‫- پینو؟ ‫- اوه. آقای دال.
‫تئو صدام کن.
‫- تئو. از دیدنت خوشحالم. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫- خوبه که اینجا پیدات کردم. ‫- بخاطر پدرت متاسفم.
‫آره، خب ممنون.
‫من واقعا باید اینجا رو بفروشم، پینو.
‫اوه، باشه.
‫پس می تونی روند کار رو برام توضیح بدی؟ ‫می خوام تا جای ممکن سریع انجامش بدم.
‫آره، آره. می دونم که تو دنمارک ‫رستوران گرون قیمتی داری، درسته؟
‫نمی دونم گرون قیمت باشه یا نه، ‫ولی غذاش با کیفیته.
‫همین دیگه، دوست من. ‫خیلی خب. گوش کن چی میگم.
‫چطوره کاغذ بازی ها رو آماده کنم ‫و فردا برات بیارم؟
‫عالیه.
‫به نظرت به چه قیمت می تونی بفروشیش؟
‫خب، من فقط یه وکیلم. ‫تو فروش کمک می کنم.
‫ولی پرس و جو هم می کنم...
‫و می دونم که قبلا علاقه ای ‫به ملک وجود داشته...
‫می دونم آخرین باری که با پدرت صحبت کردم ‫حول و حوش 700 هزار یورو تخمین زده شده بود.
‫- خیلی خب. ‫- اوه. صبر کن.
‫اونطوری نه. ‫اول باید اینو جا به جا کنی، خیلی خب.
‫میشه سریع تر انجامش بدیم؟ ‫نمی خوام یه روز دیگه هم اینجا بمونم.
‫تئو! تو داری یه ملک رو می فروشی، دوست من. ‫دوچرخه که نیست.
‫اینا مسائل مهمی هستن.
‫اینجا ایتالیاست، دوست من.
‫- آره. نه بابا. ‫- اطراف رو ببین. لذت ببر!
‫لعنتی.
‫لعنت، چه ریخت و پاشی.
‫"اسپرتزارورا".
‫چی؟
‫کلمه ایه که پدرت باهاش اینجا رو توصیف می کرد.
‫یعنی رحمتِ بی زحمت.
‫- آره. ‫- هر شب اینجا می نشست.
‫با یه لیوان نوشیدنی.
‫به گمونم این تخصص پدرمه. ‫بی زحمتی، درسته؟
‫وین؟ ‫[ نوشیدنی ]
‫وین؟
‫تو دانمارکی بلدی؟
‫متوجه میشم، ‫ولی کم می تونم حرف بزنم.
‫آه، خوبه.
‫تو اصلا خونه نمیری؟
‫اینجا خونه ی منه.
‫همه سبزی های رو تو زمین ها کاشتم.
‫- از کارگاه پشت سرت. ‫- کشاورزی.
‫اوه، نه. کلمه اش چیه؟ ‫گیاه شناسم.
‫- اهوم. ‫- من همیشه رویای خوندن گیاه شناسی داشتم.
‫خب، چرا نخوندی؟
‫اینجا خیلی کار دارم.
‫هوم.
‫خب، اگه اینجا رو نمی فروختی...
‫چی میشه؟
‫سوفیا، هیچکس حقیقت رو راجع به اینجا ‫بهت نمیگه.
‫بی هوده ست.
‫اتلاف فضاست.
‫بی ارزشه.
‫قابل توسعه دادن نیست.
‫اتلاف فضاست؟
‫ولی تو نمی دونی که ‫ما اینجا چیکار می کنیم.
‫تو تاریخ اینجا رو درک نمی کنی.
‫روحش. ‫چیزی که پدرت درش قرار داد.
‫من تازه سه ساعت آشپزخونه رو تمیز کردم...
‫تا بتونم یه ساندویچ درست کنم.
‫و ارقام فروش تون،
‫حساب هاتون پر از بدهیه. ‫ارزشی نداره.
‫فقط بخاطر اینکه اسمت ‫روی یه تیکه کاغذه...
‫دلیل نمیشه که دنیا مال توئه. ‫می دونی؟
‫شب بخیر.
‫به نظر داره بهت خوش می گذره.
‫سوفیا، منو بگیر!
‫قضیه چیه؟
‫- داریم مراسم یه عروسی آماده میشیم. ‫- خیلی خب.
‫ما سرمون شلوغه، می دونی.
‫سوفیا. ‫اشکالی نداره که امروز به استخر بریم؟
‫می دونی که هنوز کثیفه.
‫به جاش، چطوره بری بگی پینو بیاد، ‫کلی کار داریم. برو.
‫روی مجسمه چی نوشته؟
‫"به خارق العادگیه بقیه آدم ها".
‫یکم دو روییه، مگه نه؟
‫که بگی تو هم مثل بقیه ای ‫اونوقت از خودت مجسمه بسازی.
‫با گذشت زمان شکسته میشه.
‫دانه هایی درش قراره داره ‫واسه هرچیزی که پدرت می خواسته از خودش به جا بذاره.
‫باشه.
‫- تئو. ‫- خیلی تمیزتر شده، ها؟
‫- بله، همینطوره. ‫- دستکش هات کجان؟
‫این واسه چیه؟
‫غذا واسه عروسیه.
‫چرا می خواد غذا رو مزه کنه؟
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫این غذای مراسم عروسی تونه؟
‫چه اهمیتی واسه تو داره؟
‫چون افتضاحه.
‫نمی تونی اینو واسه مهمون هات سِرو کنی.
‫تو فقط عصبانیه.
‫نه، این واسه یه ناهار یا همچین چیزی خوبه، ‫ولی عروسی؟
‫شوخیتون گرفته؟
‫کل بودجه مون همینقدره.
‫فقط تو باغ تون رو ببینین.
‫بهترین گوجه های تازه رو دارین.
‫سبزیجات و پرتقال، همینجا دارین شون!
‫همسایه تون یه دامداره لبنیاته، ‫اونوقت آشغال های قدیمی رو از بازار می خرین؟
‫طوری غذا می پزین که انگار تو کافه تریاییم.
‫ما به اندازه کافی آدم نداریم ‫تا واسه 50 تا مهمون غذا بپزیم.
‫- من به پدرت قول دادم. ‫- آره. پدرم بره به درک.
‫اگه تصمیم بگیری این آشغال رو سِرو کنی،
‫جشن واسه اون آدما مزخرف میشه.
‫سوفیا.
‫خوشحالم که اومدی.
‫همیشه رویای اینو داشتم که یه روز ‫باهات آشپزی کنم.
‫چون تو...
‫اون همیشه راجع بهت حرف میزد.
‫می تونم درمورد یه چیزی ازت سوال کنم؟
‫- بله. ‫- سوفیا؟
‫آه.
‫سوفیا...
‫والدینش مثل کولی ها بودن.
‫می دونی، وقتی اونا داشتن از اینجا رد می شدن ‫اون فرار کرد.
‫عملا اون تو قلعه بزرگ شده.
‫تا حالا سعی کردین بفروشینش؟
‫اینجا قدیمیه.
‫برقش قطع میشه.
‫ولی...
‫اون همه پولش رو خرج ریستونکی می کنه.
‫حتی از پس هزینه عروسی خودش هم برنمیاد.
‫خیلی ناجوره.
‫- عروس خودش؟ ‫- بله، با پینو.
‫- عروسی اونه؟ ‫- بله. عروسی اونه.
‫یکی رو زدن. هوم؟
‫باید یادت باشه که تو وقتی بمبینو بودی ‫پدرت رو از دست دادی، وقتی بچه بودی.
‫اون یکی از والدینش رو همین ‫چند هفته پیش از دست داد.
‫آره، باشه.
‫- پینو رو ندیدی؟ ‫- نه، ندیدم.
‫تو پینو رو ندیدی؟
‫نه.
‫چه احمقیه. ‫می دونست که برنامه داریم.
‫کمکی از دست من برمیاد؟
‫لطفا مسخره ام نکن. ‫واقعا وقت واسه این حرفا ندارم.
‫نه، برنامه ام خالیه.
‫- می خوام یکی برسونتم. من رانندگی بلد نیستم. ‫- حتما.
‫ این یکی پینوئه.
‫- اون یکی؟ ‫- آره. نزدیکش نشو. گاز می گیره.
‫زمستون که توی ریستونکی کار زیادی نیست ‫اینجا چند شیفت کار می کنم.
‫ها.
‫از وقتی دختربچه بودم ‫این کارو می کردم.
‫و عاشقشم.
‫می تونم مجانی هم کار کنم.
‫تو همچین آدمی هستی. ‫پس اینجا شهر توئه؟
‫آره.
‫تا حالا از توسکانی بیرون رفتی؟
‫نه.
‫- چرا؟ عجیبه؟ ‫- نه، نه، طوری نیست.
‫لیویو.
‫سوفیا!
‫لوسیانو، برو یه قدمت دارش رو برامون بیار. ‫ممنون.
‫اوه نه، واقعا نیازی نیست ‫این کارو بکنی.
‫نه، نه. باعث خوشحالیمه.
‫لیویو، دلم شکسته ولی...
‫متاسفانه باید بطور دائم ‫حساب مون رو ببندم.
‫لطفا ناراحت نشو، ‫به زودی اوضاع بهتر میشه.
‫کاش به این باور داشتم.
‫نگران نباش.
‫و گوش کن، می دونی که همیشه می تونی ‫بیای و اینجا کار کنی.
‫ممنون.
‫هوم!
‫- این فوق العاده ست. ‫- معرکه ست.
‫لوسیانو، میشه یه تیکه بکَنی ‫تا بتونن با خودشون ببرن.
‫نه لیویو، این...
‫- دیگه زیادیه. ‫- طوری نیست.
‫نمی تونیم اینقدر ازت قبول کنیم.
‫خودم می خوام. ‫آره، بخورین.
‫همینطوری. ‫عیبی نداره.
‫خواهش می کنم!
‫خیلی خب، همینجا بیرون منتظر بمون.
‫و تا وقتی که من این کارو می کنم ‫نمی دونم والا، ناحیه رو ببین باشه؟
‫این چیه؟
‫هیچی. ‫فقط تدارکات عروسیه.
‫- چه کاریه؟ ‫- هیچی.
‫یه ساعت!
‫این اتاق منه.
‫ولی تو که اینجا زندگی نمی کنی.
‫این اتاق قدیمی منه.
‫وقتی می خوام از خونه فرار کنم ‫از اینجا استفاده می کنم.
‫اون چیه؟
‫چی؟
‫قبلا این عکس رو دیدم.
‫من و توییم.
‫وقتی بچه بودیم.
‫شوخی می کنی؟
‫نه.
‫چرا...
‫چرا در این مورد حرف نزدی، ها؟
‫به هرحال یادت نمیومد، ‫پس چرا باید حرف میزدم؟
‫آره.
‫خب...
‫- بعداً می بینمت. ‫- باشه.
‫- تئو! شکار خوبی بود، ها؟ ‫- آره.
‫عالیه.
‫- هی، می خوام با یکی آشنا بشی. ‫- سلام.
‫لوکا، تئو.
‫تئو، لوکا.
‫تئو دال!
‫عجب! ‫من طرفدارتم.
‫واقعا؟ ‫اوه، ممنون.
‫لوکا و خانواده اش عملا ‫صاحب گالاتینای نزدیک لچه هستن.
‫- جنوب میشه، درسته؟ ‫- بله. جنوب ایتالیا.
‫بهترین بخش کشور.
‫داشتم بهش می گفتم که ممکنه ‫بخوای ریستونکی رو بفروشی.
‫آره.
‫بگو ببینم، تئو. ‫چرا می خوای بفروشیش؟
‫پول لازم دارم.
‫می خوام رستوران رویاییم رو بسازم.
‫و نمی تونی همینجا این کارو بکنی؟
‫اینجا با فضایی که معمولا کار می کنم ‫فرق می کنه.
‫- پس... ‫- هوم.
‫ساختمون خیلی به درد بخور نیست، آره؟
‫آره قدیمیه ‫و از لحاظ خوب هم قدیمی نیست.
‫راستش، یه مقدار بازسازی شده.
‫آره.
‫به نظرم اینجا واسه پول در آوردن خوبه.
‫ولی روح نیاز داره.
‫و دوست من، می دونی که روح ‫تنها چیزیه که نمیشه خرید.
‫آشپزخونه اش خوبه،
‫کل محیط پیرامون فوق العاده ان.
‫کلی پوشش گیاهی داره.
‫راستش، به نظرم اینجا ممکنه ‫یه جای بی نقص...
‫واسه ساخت یه هتل و رستوران باهم باشه.
‫- من میگم چهارصد. ‫- نه. نه، نه، نه، دوست من. امکان نداره.
‫- نه، نه، نه، غیرممکنه. بهت گفته بودم. ‫- ولی پیشنهاد منصفانه ایه.
‫این کجاش پیشنهاد منصفانه ایه.
‫کارش بهش کلک میزنی.
‫چرا باید کلکش بزنی؟ ‫ما ایتالیایی هستیم، کوتاه بیا، منصفانه باهاش برخورد کن!
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫باشه، باشه، باشه. ‫میگم 500 هزار یورو همین الان.
‫باهم دست میدیم ‫و من با گوشیم پول رو انتقال میدم.
‫به نظرم همونطور که بهت گفتم، یه پیشنهاد منصفانه ‫باید 700 هزار یورو باشه.
‫بیخیال بابا. منظورت چیه! ‫دیوونه شدی.
‫- این دیوونگیه. ‫- این یه قلعه منحصر به فرده.
‫- اون دیوونه ست. ‫- نمی تونی همچین چیزی پیدا کنی!
‫این قلعه ی ریستونکیه.
‫ببین، توسکانی کلی قلعه زیبا داره.
‫- ولی این خاصه! ‫- اصلا می دونی من چندتا قلعه رو دیدم؟
‫مثل این وجود نداره.
‫- اگه بهت نشون بدم چی؟ ‫- چی رو نشونم بدی؟
‫نشونت میدم که اگه اینجا به درستی مدیریت بشه ‫می تونه چه جایی بشه.
‫اینا آدمای نازنینی هستن.
‫ولی مثل من و تو ‫کاسب کار نیستن، لوکا.
‫هوم.
‫پس بذار من از عروسی پذیرایی کنم.
‫خودم غذا رو می پزم، ‫و بعد نشونت میدم که ریستونکی...
‫همه چیز رو داره که کسب و کار سودآوری باشه،
‫در صورتی که به درستی اداره بشه.
‫خب، در این صورت ‫700 هزار یورو میدم، باشه؟
‫900 هزار تا.
‫- نه! نه! ‫- مگه تو به تازگی بیشتر از 900 هزارتا...
‫هزینه یه ماشین نو نکردی که ‫الان خونته؟
‫- ولی 900 هزارتا زیاده، نه! ‫- تو تازه ماشینی خریدی که سوارش هم نشدی.
‫زیاده. نمی تونم.
‫یه بارم که شده، تو چیزی سرمایه گذاری کن ‫که واقعا جور در بیاد؟
‫- این هوشمندانه ست. گوش کن. ‫- زنم منو می کشه!
‫- چرا داری از زنت استفاده می کنی؟ ‫- زنم منو می کشه.
‫وقتی به دانمارک اومدی، ‫همسرت رو بیار رستورانم.
‫و ما خوب ازتون پذیرایی می کنیم، باشه؟
‫این مَردی که داره سعی می کنه ‫باهام دست بده کیه؟
‫نه، نه، نه. و اگه بعد از عروسی ‫اینجا هنوزم یه خونه کشاورزی باشه چی؟ ها؟
‫اونوقت به قیمت 500 هزار یورو بهت می فروشمش.
‫باشه.
‫- باشه؟ ‫- باشه. باشه.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اوه، مطمئن شو که آماده امضا کردن ‫همه چی باشیم.
‫- سورپرایز هم در نمیاری. فهمیدی؟ ‫- آره البته، انجامش میدم.
‫اسنادش رو آماده می کنم، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه. 500 هزار تا، یادت نره، 500 هزارتا.
‫- ممنون، لوکا! ‫- باشه.
‫- خیلی خب. ممنون. ‫- گولم زدی. ها؟
‫- چه تماشایی بشه این. ‫- اون جدی میگه؟
‫اگه تو سر قولت بمونی ‫اونم می مونه.
‫غیبت زد.
‫جو زیادی ایتالیایی بود.
‫حالا اینجا چیکار می کنی؟
‫فقط وضعیت رو می سنجم.
‫می خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫چی رو نشونم بدی؟
‫کتاب های قدیمی دستور پخت هاش.
‫[ تئو دال برنده بوکوز طلایی ]
‫[ تئو دال دوباره دو ستاره میشلن دریافت کرد! ]
‫تو الهام بخش اون بودی.
‫هر دفعه که آشپزی می کرد.
‫یه دستور پخت...
‫تو این کتاب نیست که بدون چیزی هایی ‫که اینجا تو بلاگو پرورش میدیم، بشه پخت.
‫می خوای یکی شون رو بپزی؟
‫این یکی.
‫ریزوتوی ریستونکی.
‫این غذای مخصوصش بود.
‫خیلی خب.
‫می خوای چیکار کنی؟ ‫اینقدر بشوری تا رنگ دست هات برن؟
‫نوشیدنی اون شبی رو داریم؟
‫نوشیدنی قرمز؟ ‫ما از نوشیدنی سفید تو این دستور پخت استفاده می کردیم.
‫آره، بهم اعتماد کن.
‫فقط یک دهم لیتر ازش برام بیار.
‫نه، هنوز نه.
‫- چیکار می کنی. ‫- بیخیال. زندگی رو نمیشه اندازه گیری کرد.
‫خیلی خب. بس کن.
‫ممنون.
‫تا حالا باهاش آشپزی کردی؟
‫آه...
‫راستش، نمی دونم که...
‫به گذشته که فکر می کنم، من...
‫مجبورم کرد هزارتا تخم مرغ بپزم.
‫اون موقع پنج یا شیش سالم بود.
‫اول، تخم مرغ آب پز، ‫بعد تخم مرغ هم زده،
‫تخم مرغ عسلیِ آب پز.
‫یه سال طول کشید تا تخم مرغ ها ‫رو بی نقص در بیارم،
‫ولی از اون موقع دیگه بی نقص می پزمشون.
‫منم.
‫- آره؟ ‫- اوهوم.
‫به نظر خوب میاد.
‫آره.
‫چرا نگفته بودی که داری ازدواج می کنی؟
‫چی؟
‫اصلا نگفتی که عروسی خودته.
‫چرا؟
‫نه، گفتم. ‫بهت گفتم.
‫نه، نگفتی. ‫گفتی یه عروسیه.
‫نمی دونم والا.
‫شاید فراموش کردی.
‫پس چطوره که بذاری من و رستورانم ‫کل غذاها رو بپزیم؟
‫واسه عروسیت.
‫مطمئنم که از پس هزینه ات برنمیایم.
‫نه، به عنوان یه هدیه ست.
‫و یه تشکر بخاطر همه کارهایی که کردی،
‫بخاطر همه پول هایی که واسه ‫کمک به رستونکی خرج کردی.
‫- اوه... ‫- ما غذا رو می پزیم، و بعد...
‫بی حساب می دونیمش.
‫خوشحالی؟
‫قبوله؟
‫ممنون.
‫کارم همینه.
‫- مگه گیاه شانسی؟ ‫- چی؟
‫بفرما!
‫حالا اجازه بده.
‫آه. چیکار می کنی؟
‫یه اصلاح کوچیک انجام میدم، باشه؟
‫آه...
‫این شبیه غذای جیو هستش.
‫نه، آه...
‫یکم بیشتر.
‫آه.
‫بفرما.
‫دیدی؟
‫مزه اش عالیه.
‫- هوم. ‫- خیلی خب.
‫تو آشپز خیلی خوبی هستی.
‫چیه؟
‫خیلی خوشمزه ست.
‫اوه، بیخیال. ‫چیکار می کنی؟
‫دارم تحلیل و بررسی می کنم.
‫این واسه تحلیل و بررسی نیست.
‫واسه حس کردنه.
‫مهم ترین ماده اولیه غذا.
‫می دونی چیه؟
‫عشقه.
‫ عشقه.
‫باریکلا.
‫ممنون.
‫هوم.
‫خیلی خب، کجا می ریم؟
‫اون طرفی.
‫- باشه... ‫- خیلی ممنون.
‫آره. خواهش.
‫مشکلی نیست.
‫- یه دقیقه دیگه برمی گردم. ‫- خدافظ.
‫- می بینمت، وینسنت. ‫- خدافظ، تئو.
‫- تئو، فاسد شده. ‫- نه، چاشنیه.
‫پنیر فاسد شده ست.
‫باید باشه. ‫بیشترش طعم نداره.
‫- همینجا خوبه؟ ‫- آره.
‫- ممنون. ‫- آره؟ خواهش.
‫خب...
‫آره.
‫من خیلی خستم.
‫فردا روز بزرگی داری.
‫دیوونه کننده ست.
‫آماده ای؟
‫فکر کنم.
‫بدون مشکل پیش میره. ‫خب، شب بخیر.
‫- سلام. سوفیا رو ندیدی؟ ‫- نه.
‫- تئو. ‫- سلام، وینسنت.
‫- سلام. ‫- می دونی سوفیا کجاست؟
‫آره، حتما. ‫سوفیا طبقه بالاست.
‫- ممنون. ‫- خوبی؟
‫آره، آره.
‫میشه یه دقیقه تنهامون بذارین ‫تا حرف بزنیم؟
‫- زیبا شدی. ‫- ممنون.
‫تو افتضاحی.
‫آره، خب...
‫دیشب خیلی نخوابیدم.
‫- سریع لباس عروس پوشیدی. ‫- تئو.
‫احتمالا حقیقت نداره، ‫ولی پینو یه چیزی رو بهم گفت.
‫که تو فقط واسه فروش اینجا ‫قبول کردی بمونی و آشپزی کنی.
‫خیلی خب، آره، ممکنه که در این مورد ‫با پینو و لوکا حرف زده باشم.
‫بخاطر...
‫چون تو بهم گفتی که ‫این کارو واسه من می کنی.
‫بخاطر...
‫فقط... ‫با لوکا هم به نظر کار منطقی ای میومد.
‫کدوم اولی بود؟
‫- سوفیا. ‫- اولی کدوم بود؟
‫مگه مهمه؟
‫آره، مهمه.
‫چون حالا یه حس ناجوری دارم...
‫که تو داری از عروسیم استفاده می کنی ‫تا بدترین کابوسم رو محقق کنی.
‫نه. نه.
‫اصلا قضیه اینطوری نیست.
‫پس دیشب چی بود؟
‫نمی دونم. واسه تو چی بود؟
‫تو اسم عروسیت رو یه مراسم گذاشتی.
‫وقتی تازه دیده بودمت، ‫عروسیت رو مراسم خطاب کردی.
‫- چرا اون کارو کردی؟ ‫- نمی دونم.
‫پس خواسته ات همینه؟ ‫می خوای با اون ازدواج کنی؟
‫یا از روی ناچاری یه نفر یا جایی رو نیاز داری ‫که خونه ات بدونی؟
‫تو منو نمی شناسی.
‫این حرفا رو راجع به من میزنی ‫انگار خودت ازم بهتری.
‫بله، پدر مزخرفی داشتی.
‫و حالا داری سعی می کنی ‫برعکس اون باشی.
‫ولی می خوای بدونی چیه؟
‫اینم به همون اندازه مزخرفه.
‫تو زندگیت،
‫به فکر اینی که دیگران چه انتظاری ازت دارن.
‫از موفق نشدن می ترسی. ‫شایدم رفتن.
‫کار بزدل ها اینه.
‫هوم.
‫پس باید این کارو بکنم؟ ‫اینجا بمونم و با تو موفق نشم؟
‫تئو!
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫تو یهو همه رو آوردی اینجا؟ ‫زده به سرت؟
‫سر این معامله قرداد بستی؟
‫الان نه. باشه؟
‫تئو.
‫خوش آمدید هم شهریانم.
‫اوه، امروز برامون یه روز سرشار از شادیه.
‫چون سوفیا و پینو،
‫که همه مون بزرگ شدن شون رو تماشا کردیم، ‫سالم و زیبا،
‫در آیین مقدس ازدواج ‫باهم یکی شدن.
‫همگی بیاید از پروردگارمون تشکر کنیم.
‫آیا شما، پینو کنتی ترویزانو،
‫این خانوم، سوفیا جنرا...
‫رو به عنوان همسر قانونی خود قبول می کنید؟
‫در تمام دوران خوش و بد،
‫تا مرگ شما را از هم جدا کند؟
‫بله، قبول می کنم.
‫با تمام وجودم.
‫و حالا شما، سوفیا جنرا،
‫این مَرد...
‫پینو کنتی ترویزانو رو به عنوان ‫شوهر قانونی خود قبول می کنید؟
‫در تمام دوران خوش و بد، ‫تا مرگ شما را از هم جدا کند؟
‫عشقم؟
‫بله. بله، قبول می کنم.
‫بنابراین اکنون شما رو زن و شوهر اعلام می کنم.
‫و حالا، زن و شوهر می باشید.
‫تبریک میگم!
‫عروس و داماد! ‫عروس و داماد!
‫عروس و داماد! عروس و داماد! ‫عروس و داماد! عروس و داماد!
‫نمی دونم...
‫آه.
‫ممنون.
‫هوم.
‫تئو.
‫سلام.
‫- این غذای خوبی نیست. ‫- نیست؟
‫نه. اینا رویایی ان.
‫ممنون.
‫فکر کنم سر ریستونکی ‫به توافق رسیدیم.
‫اوه.
‫خیلی خوشحالم که اینو می شنوم. ‫ممنون.
‫تئو. تئو!
‫آره.
‫برو. برو.
‫هی.
‫کل روز ندیدمت.
‫تو آشپزخونه بودم. ‫کارم همینه.
‫لذت ببرین.
‫تئو!
‫تئو، بیا اینجا. ‫بیا.
‫- بیا. ‫- چه خبره؟
‫چطوره بری داخل، لباست رو عوض کنی ‫و بیای تا همراهمون جشن بگیری؟
‫و بعد نوشیدنی می خوریم، باشه؟
‫آره خب، آشپزخونه نیاز به نظافت داره.
‫- و همینطورم می خوام وسایلم رو جمع کنم و... ‫- تئو.
‫تئو. نه. لطفا.
‫- خیلی واسه من و سوفیا ارزش داره. ‫- آره.
‫و همینطورم واسه این خاطره.
‫باشه. به گمونم.
‫ممنون.
‫خب، اینجا جات خوبه؟
‫یالا، بیا بریم پیش بقیه.
‫همینجا خوبه.
‫خوبه که تو اینجایی.
‫که الان پذیرای این ایده هستی.
‫می دونی، من هنوز...
‫دوران علاقه مون رو یادم نرفته.
‫خیلی مزخرف بود.
‫ولی تو الان فرق می کنی.
‫هوم؟
‫می بینم که دردناکه.
‫بایدم همچین حسی داشته باشه.
‫هی، تئو. ‫این کارو نکن.
‫سلام به همگی.
‫اسم من تئوئه و من آشپز این مجلس هستم.
‫ممنون.
‫بعضی از شما ممکنه منو ‫به عنوان پسر جیو بشناسین.
‫آه...
‫به عنوان صاحب اینجا، ‫فقط حس می کنم که شاید...
‫یه جور سخنرانی ای بهتون مدیونم.
‫من با خیلی از شما آدمای فوق العاده آشنا شدم.
‫به نظر میاد همه یه رابطه صمیمی...
‫و خصوصی ای با پدرم داشتن، ‫که خوبه.
‫قبلش فکر می کردم که اون ‫فقط یه عوضی بوده.
‫به هیچکس اهمیت نمیداده.
‫ولی معلوم شد که اون آدم خیلی خوب ‫و نازنینی بوده.
‫که فقط به من و مادرم ‫اهمیتی نداد.
‫به گمونم اگه دنیاتون رو کوچیک ‫و مطرح کنین...
‫پس خوب بودن مشکلی نداره، ها؟
‫و شایدم همه شمایی که اینجایین ‫دارین همین کارو می کنین.
‫به جز تو، سوفیا.
‫به نظر نمیاد تو نیازی داشته باشی ‫که با کسی خوب باشی.
‫آره.
‫تئو!
‫خوبی؟ حالت خوبه؟ ‫ها؟
‫چقدر دیگه چاشنی اضافه کنم؟
‫به نظرت چقدر دیگه واسه سس گریوی کافیه؟
‫هوم. خوبه.
‫شاید بهتره فقط یکم دیگه اضافه کنی.
‫بعداً هم میشه بهترش کرد، باشه؟
‫خیلی خب.
‫- تصمیم با خودته. ‫- ممنون، سرآشپز.
‫سلام، بچه ها. ‫بوی عالی ای میاد.
‫به نظر خیلی خوب میاد، اسوند.
‫- پول از ایتالیا رسید. ‫- عالیه.
‫باید بعداً درمورد برنامه های ساخت و ساز ‫با فریس حرف بزنیم.
‫- هوم. ‫- به نظر خوب میاد.
‫- بارمون تازه رسیده، لای. ‫- خوبه.
‫غذا رو روی بشقاب بچین!
‫با عسل تغییر هوشمندانه ای ایجاد کردی.
‫واقعا میگم.
‫مرسی. ممنون.
‫یادمه میاد که اون عکس رو گرفتم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫آره.
‫دقیقا قبل از برگشتن به آرهوس ‫عکس رو گرفتم.
‫شما دوتا کل تابستون باهم بودین. ‫می دوئیدین، خوش بودین و...
‫من به زور اون عکس از دست هاتون رو گرفتم.
‫- ولی عکس خوبیه. نه؟ ‫- آها.
‫بخاطر همینم عکس خوبیه.
‫دلت برای بابا تنگ شده؟
‫من به...
‫طوری که بهم نگاه می کرد فکر می کنم.
‫به قدری حیرت زده می شد انگار...
‫من بی نظیرم.
‫یعنی...
‫تو فقط اون رو مقصر می دونی.
‫تو همیشه فقط پدرت رو سرزنش کردی.
‫و حق هم داری این کار رو بکنی. ‫اون مستحق تمام این هاست.
‫اما باید مقصر دونستن مادرت رو هم ‫برای سهمی که داشته در نظر بگیری.
‫می دونی چیه؟
‫تو...
‫تو انگیزه بی نظیری داری که زندگیت رو هدایت می کنه.
‫از عشق هم بیشتر هدایتت می کنه.
‫ممکنه شنیدنش سخت باشه.
‫هیچ کس خاص نیست.
‫اما همه می تونن خاص باشن...
‫اگه آدم مناسبی چشمش بهت باشه.
‫به نظر محشر میاد. و ورودی اینجا میفته...
‫بله.
‫- رو به ماست، خب؟ ‫- آره.
‫تو معمولا اهل این سبک نیستی، ‫اما به نظرم خوب در میاد.
‫منم همین فکر رو می کنم.
‫تنها چیزی که باید بهش توجه کنیم...
‫اینه که باید محدودیت های ارتفاع ساختمون این نقطه رفع کنیم
‫خیلی خب.
‫آه، بذار ببینم.
‫می تونیم مسیر امن رو در پیش بگیریم، ‫منتظر تأیید شدنش باشیم،
‫یا هم ریسک کنیم ‫و امیدوار باشیم که مشکلی پیش نیاد.
‫نه، واقعا نمی خوام کلش رو از نو بسازیم. ‫خب؟
‫تئو؟
‫شوخیت گرفته؟
‫باشه برو!
‫خب، حالا چی؟
‫جوناس؟
‫آره، اما استخر رو هم ببین.
‫- یه مقدار... ‫- مسخره ست.
‫یه مقدار بده، اما یه ذره روش کار می کنی، درسته؟
‫- خب، آره. ‫- به نظرم کاشی هاش رو عوض می کنی.
‫یالا، کلش باید صاف بشه و بعد از نو ساخته بشه،
‫روکش و کاشی کاری جدید، ‫و با این منظره معرکه می شه.
‫- اما اگه... ‫- هی، پینو!
‫سلام، دوست من. ‫من...
‫آه! چته؟
‫زده به سرت، مرد؟ ‫ها؟
‫پینو، دعوا نکن!
‫- هردوتون دیوونه شدین؟ ‫- نه، نه!
‫نه! پینو، بس کن!
‫کافیه! پینو!
‫پینو! تئو!
‫چه طور تونستی اون کار رو بکنی، مرد؟ ‫چه طور تونستی؟
‫- خیلی متأسفم. ‫- خیال می کردم با هم دوست هستیم.
‫می دونم، می دونم. ‫بهونه ای ندارم. متأسفم، پینو.
‫- اون ولم کرد، مرد. ‫- خیلی خب. متأسفم، پینو.
‫ پس، حاضرم 1میلیون یورو هزینه کنم.
‫ البته مشمول برخی معیارها می شه،
‫ ولی بعداً در این مورد با تئو صحبت می کنم.
‫مرسی، جوناس. به نظر خوب میاد. ‫دیگه باید برم.
‫ خیلی خب، به زودی باهات حرف می زنم، تئو.
‫خیلی خب، پس این 1میلیون از طرف اون...
‫به علاوه 500 هزار یورو از طرف من.
‫این طوری 1هفته ای پولت رو 2برابر کردی.
‫قول می دم که این قراره بهترین سرمایه گذاری ای باشه که توی عمرت انجام کردی
‫و هیچ کاری روش پیاده نکردی.
‫نمی خوام این موضوع سد راه میراث خانوادگی قرار بگیره.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫خیلی خب! یه سفارش دیگه.
‫وینسنزو، بیشتر پنیر پارمیجانو بیار.
‫- 3تا دیگه نیاز دارم، لای. ‫- حله.
‫مرسی
‫یالا.
‫خودت رو ببین.
‫رانندگی یاد گرفتی.
‫آره.
‫- پس نگهش داشتی؟ ‫- آره.
‫- یکی بهم گفت که اینجا پتانسیل داره. ‫- هوم.
‫به نظر آدم عالی ای میاد.
‫آره.
‫بهترینه.
‫بهت زنگ زدم. سعی کردم.
‫باید می دیدم که کی هستم.
‫بدون اینجا.
‫- دانشگاه رو شروع کردم. ‫- آره، شنیدم.
‫خوبه. عالیه.
‫مرسی
‫مشتری ها.
‫البته.
‫- می خوای کمک کنی؟ ‫- حالا؟
‫آره، آره. مرله تو سرویس دادن کارش افتضاحه.
‫مثل تو نمی شه.
‫- باشه. ‫- واقعا؟
‫- حتما. ‫- عالیه.
‫امیدوار بودم که برای تعطیلات تابستونی اتاق داشته باشی
‫آره. راستش، شانس باهات یاره.
‫می خواستیم یه اتاق قدیمیِ خالی رو تمیز کنیم...
‫اما 1سال کامل اونجا نبودیم، پس...
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫به محض اینکه تر و تمیز شد، ‫اگه می خوای، می تونی وسایلت رو بیاری اونجا.
‫"به فوق العادگیه بقیه آدم ها".