‫انگار یه کم جابجاست.
‫آره، اما مادربزرگ درستش کرده.
‫پس مطمئنم از دیدنش خوشحال می شه.
‫خیلی خب.
‫حالا... مامان.
‫کلی چیزهای مختلفه که در یک لحظه یادش میاد.
‫آره.
‫به خاطر این خونه جدید، همین جوریش ‫یه عالمه چیز رو باید توی ذهنش حلاجی کنه.
‫واقعاً می شه عکس های مامان رو مخفی کنیم؟
‫خودت رو بذار جای اون ها.
‫مادربزرگ شاید با این موضوع مشکلی نداشته باشه،
‫اما پدربزرگ چی؟
‫راست می گی.
‫صبر کن.
‫این هم از این. ‫حالا، مامان هنوز اینجا پیش ماست.
‫اما مادربزرگ و پدربزرگ شوکه نمی شن.
‫چه عجب! بالآخره اومدید.
‫- بگیر. ‫- عه.
‫روبی، دنیل. ما رسیدیم.
‫مادربزرگ! پدربزرگ!
‫وای وای!
‫نگاهش کن! چقدر بزرگ شدی.
‫دیگه کافیه هر چی بزرگ شدی! خب؟
‫پس اینجا خونه جدیدتونه...
‫که خیلی خیلی خیلی از ما دور شدین، آره؟
‫آره! خوشت اومده؟
‫اگه خونه کلنگی دوست داشته باشی آره.
‫ای خدا!
‫این خونه یه جای درست و درمون داره؟
‫مطمئنم تا وقتی اینجاییم دنیل بدش نمیاد بهش کمک کنی.
‫سلام. خیلی کِیف می ده، نه؟ ‫که 2نفری با هم ول بگردید؟
‫کیتی، شاید بازنشسته باشم، اما ولگردی نمی کنم.
‫من گفتم ولگردی؟
‫منظورم سرگردانی عمدی با پیچ گوشتی در دست بود.
‫به هر حال، شما 2تا...
‫دست به دست هم می دید و اینجا رو درست می کنید.
‫می خوایید شما 2نفر برید تو؟
‫من و روبی چمدون هاتون رو میاریم.
‫خیلی خب.
‫صبر کن.
‫عیبی نداره.
‫من... من باید برم.
‫چی شده؟ از اون ماجراهای چاهیه؟ حالا؟
‫واقعاً شرمنده، اما یه کاری هست که باید انجامش بدم.
‫اما بعداً می بینمتون. خدانگهدار!
‫چی...؟
‫چی؟
‫بیایید داخل
‫اینجا رو داشته باش.
‫این قالی که دمِ ورودیه رو، خیلی دوست دارم.
‫دکتر کمبل به «ان آی سی یو». ‫(بخش مراقبت ویژه نوزادان)
‫کاش می تونستم خانواده ام رو پیدا کنم.
‫«کاش می تونستم خانواده ام رو پیدا کنم»
‫- مامان، من آمادگیش رو دارم. ‫- نه، سم. آمادگیش رو نداری.
‫اون ها رو بذار پشت، لطفاً.
‫2تا بچه هم سن و سال خودم می شناسم که موتور دارن،
‫چون اینجا روستاست و کسی براش ‫اهمیتی نداره که سن و سالش رو داری یا نه.
‫در ضمن، مثلاً قراره با چی تصادف کنم؟
‫با درخت ها. با حیوون ها. با مادرت!
‫- خب. فکر نمی کنم... ‫- سم، من بیمارستان کار می کردم
‫و تصادفات موتورها رو دیدم.
‫جوابم منفیه. جوابم همیشه منفیه.
‫- آره، اما من این جوری... ‫- وقتی بزرگ شدی
‫و موتور گرفتی، میام خونه ات...
‫و صندلی و پدال هات رو می دزدم.
‫موتورت رو هم می دزدم. ‫انقدر حس بدی نسبت بهش دارم.
‫- چرا؟ ‫- پسر عزیزم، چون...
‫دوستت دارم.
‫حالا سوار دوچرخه ات شو و برو مدرسه.
‫باشه.
‫فردا هم دوباره ازت همین رو می خوام.
‫اون دیگه مشکل فرداست.
‫حالا نظرت چیه؟ ‫«کاش می تونستم خانواده ام رو پیدا کنم»
‫با صدای یه بچه.
‫شاید فرزندخونده باشه.
‫تمام بچه های فرزند خونده بالآخره یه روزی...
‫دلشون می خواد خانواده اصلیشون رو ببینن. مثل من!
‫منطقیه.
‫صبر کن ببینم، تو فرزنده خونده ای؟
‫آره. نمی دونستی؟
‫به گمونم هرگز بهش فکر نکرده بودم.
‫خوشحالم که توی این مورد کمکم می کنی.
‫البته یه موضوعی هست.
‫بعد از مدرسه، باید برم خونه و توی دکّه کار کنم.
‫- می تونم بعدش کمکت کنم. ‫- هوم. اون میناست؟
‫سلام! چیکار می کنی؟
‫دارم کاملاً جوانب احتیاط رو رعایت می کنم.
‫مگه جریان کوین رو نشنیدید؟
‫چی؟ کوین مورفی؟
‫مادرم با مادرش صحبت کرد.
‫گفتش کوین زودتر رفته مدرسه ‫تا بره کانون «اژدهایان و سیاهچال»،
‫و توی باشگاه صخره نوردی، یه حرکت خیلی ناموفقِ پارکور زده.
‫- کوین پارکور کار می کنه؟ ‫- نه! مشکل همینه دیگه.
‫بردنش اتاق اورژانس و بستریش کردن.
‫- باشگاه صخره نوردی؟ ‫- بیمارستان.
‫- این معرکه ست. ‫- چی؟
‫یعنی وحشتناکه! ناراحت کننده ست.
‫اما اون ها تصاویرین که بهم الهام شدن.
‫یه آرزوی جدید؟
‫اونوقت فکر می کنی ‫کوین فردِ آرزو کننده ـست؟
‫شاید. می تونیم بعد از مدرسه بررسی کنیم. ‫بیاید بریم.
‫- خیلی خب. ‫- در جریانِ...
‫- بقیۀ سرنخ ها می ذارمت. ‫- عالیه.
‫چشمه؟ چشمۀ منو می خواید؟
‫بدونِ اون نمیشه آب چشمه برداشت.
‫آره. همه ـش اینجا نوشته شده. ‫واقعاً توافق خوبیه.
‫حداقل تأثیر رو روی ملکت میذاره،
‫و در کل برای مردم عالیه.
‫الان وسط یه کاری هستم، خب؟
‫ایرادی نداره. ‫ببین، یه نگاه به این بنداز.
‫بخونش. اگه سؤالی داشتی ‫به زودی صحبت می کنیم. باشه؟
‫باشه.
‫از نگرانی هات مطلعم.
‫رفت و آمدِ وانت ها، آلودگی، ‫سر و صدای ساخت و ساز.
‫خب، یه پیشنهادی دارم:
‫هیچ وانتی توی محدودۀ شهری نیاد.
‫در عوض چی به «امرالد» می رسه؟
‫بجز اشتغال زایی و امنیت...
‫و افزایش سطح استانداردِ زندگی؟
‫نظرتون با یه مکان روی نقشه چیه؟ ‫مثل اونجایی که قبلاً توش ساکن بودید.
‫من مثل شما نمی دونم ‫بزرگ شدن توی این شهر چه حسی داره.
‫دلربایی، سبک، روحیۀ اینجا.
‫«زندگی آرتزین» می خواد این چیزا رو برگردونه
‫دکتر کمبل به «ان آی سی یو». ‫دکتر کمبل به «ان آی سی یو».
‫خوبی؟
‫من و بیمارستان ها ‫خیلی رابطۀ خوبی با هم نداریم.
‫اگه بخوای می تونی بیرون منتظر بمونی. ‫خودم از پس این کار برمیام.
‫نه! نه، اشکالی نداره. فقط باید...
‫- خودمو از نظر روانی آماده کنم. ‫- مطمئنی؟
‫- اوهوم. ‫- خیلی خب.
‫عه اینجاست.
‫سلام. ما اومدیم یه بیمار رو ببینیم. ‫کوین مورفی؟
‫کوین؟ متأسفم دخترا. ‫خیلی دیر رسیدین.
‫پدر و مادرش اومدن بُردنش.
‫- یعنی حالش خوبه؟ ‫- فقط دستش شکسته بود.
‫شانس آورد. ‫بهش گفتم بیخیالِ پارکور بشه.
‫نصیحت خوبی کردین.
‫گفتید پدر و مادر کوین اومدن بُردنش.
‫احیاناً نمی شناسیدشون؟
‫کارلا و مورتی رو؟ کامل می شناسمشون.
‫اون پسره با تختۀ اسکیت و ‫فکرهای خرکیش...
‫هر هفته با یه جور مصدومیت میاد اینجا.
‫اینا به کنار، موقعی که کارلا به دنیاش آورد ‫من اینجا بودم.
‫پس به گمونم دنبال خانواده اش نمی گرده.
‫- ممنون که کمک کردین. ‫- صبر کن ببینم. عایشه؟
‫سم همیشه میگه ‫شما پرستار مورد علاقه اش هستید.
‫سم یه پرستار مورد علاقه داره؟
‫خب، هر سال برای جلساتِ متخصصش میاد.
‫برای مشکل قلبیش.
‫- سم پرایس؟ ‫- آره.
‫- تو مینایی؟ ‫- بله.
‫سم میگه تو دوست مورد علاقه ـشی.
‫این روبی ـه. ‫دومین دوست مورد علاقۀ سم.
‫سم چطوره؟ ‫پائولا چی؟
‫جفتشون خوبن. بجز اینکه یهویی...
‫دیدم سم از من قدش بلندتره ‫و یه ریز اینو به روم میاره.
‫نامردیه.
‫عایشه؟ ببخشید، اون نوزاد کوچولو خوب میشه؟
‫چیزیش نمیشه.
‫اونجا «ان آی سی یو» ـه.
‫توش از بچه های نو رسیده ‫که یه کم مشکل دارن مراقبت می کنیم.
‫اون بندِ کوچولو که روی پاشه برای چیه؟
‫اکسیژن سنج. نشون میده که به اندازۀ کافی...
‫اکسیژن توی خونِشون هست یا نه.
‫یه لحظه کنجکاو شدم.
‫منم یه زمان همینطور بودم.
‫الان اینجا کار می کنم.
‫پس به نفعته حواست رو جمع کنی.
‫ممنون.
‫ممنونم.
‫خب، کیتی.
‫این مدت در چه حالی بودی؟
‫دارم یه جور سر می کنم.
‫داگ چطوره؟
‫دارم روی دکتر داگ کار می کنم.
‫هنوز خیلی از دستت عصبانیه.
‫سرعتِ عزاداریِ ما آدما ‫با هم فرق می کنه و...
‫خب، این...
‫یکی از دلایلی ـه که اصرار کردم ‫یه سر بیایم اینجا.
‫خب، اون لازم داره که یه کم وقت...
‫با روبی و معماهاشون بگذرونه.
‫- کدوم خط بلندتره؟ ‫- بذار ببینم. شرط می بندم نکتۀ انحرافیه.
‫- اون یکی بلندتره. ‫- مطمئنی؟
‫فکر کنم.
‫اندازۀ همدیگه ان.
‫فریب ادراکی.
‫چیزی که فکر می کنی می بینی و حقیقت...
‫همیشه در یک راستا نیستن. ‫نوبت توئه.
‫یه دونه دارم.
‫ببینم...
‫فکر می کنید این چیه؟
‫روبی! داری به بابابزرگِ پیرت ‫خیلی آسون می گیری.
‫آخه اون که...
‫دفاع منطقه ایه. ‫یه جور تاکتیکِ فوتبالی ـه.
‫دایره ها بازیکنان مهاجم هستن. ‫ضربدرها مدافع ها هستن...
‫و خطوط نقطه چین ‫حرکات بازیکن رو نشون میده.
‫اونایی که تو پُرن، ‫همونایی ان که رد میشن.
‫فکرش رو می کردم که احتمالاً بدونی.
‫- دیگه چی دارید بهم بگید؟ ‫- خب، معلوم شد...
‫اون چیزِ پزشکی، یه اکسیژن سنج بوده.
‫یکی داره «آک-ست» رو اندازه می گیره؟
‫اون مخفف اشباع اکسیژن ـه.
‫فکر می کنید فردِ آرزو کننده ‫مشکل قلبی یا ریوی داره؟
‫آره. راستی عایشه سلام رسوند.
‫حاجی! اون بهترینه! ‫اون بود که...
‫این چیزا رو بهم یاد داد. ‫سالی یکبار...
‫- برای چکاپ میرم پیشش. ‫- نظرت در موردِ...
‫- باشگاه صخره نوردی چیه؟ ‫- بچه که بودم...
‫می مُردم برای اون چیزا!
‫خیلی عجیبه. آرزو کننده ـت انگار...
‫خیلی شبیه منه. یه جورایی خنده داره.
‫آره. زیادی شبیه توئه.
‫خیلی خیلی شبیه توئه.
‫صبر کنید ببینم.
‫فکر می کنید...؟
‫وای!
‫آره، یادم میاد اون آرزو رو کردم. ‫حدود هشت سالَم بود.
‫توی باشگاه صخره نوردی بودیم...
‫و دوستام همه ـشون می گفتن:
‫«حالا پدر و مادر واقعی ـت کیا هستن؟»
‫هیچوقت از مامانت نپرسیدی؟
‫معلومه که پرسیدم.
‫میگه پدر و مادرِ اصلیم...
‫آدمای خیلی خوبی بودن ولی...
‫آمادگیِ بچه داری نداشتن.
‫هیچوقت نفهمیدی کی هستن؟
‫نه. اخیراً خیلی به این موضوع فکر نمی کردم.
‫ولی راستش...
‫- اون جعبه هم هست. ‫- کدوم جعبه؟
‫بیاید.
‫خب، یه نگاه بندازید! ‫وسایل قدیمی بچگی هام.
‫شاید یه سرنخی توش باشه.
‫بچه که بودم همه ـشون رو گشتم.
‫و یه سری فرضیه های خیلی جالب به ذهنم رسید.
‫جای تعجبی نداره.
‫اولش فکر می کردم پدر و مادر واقعیم ‫جاسوس هستن...
‫و توی یه مأموریت محرمانه ان.
‫ هشت سالَم بود دیگه. خب؟
‫اینجا رو! فکر می کردم ‫ مامانم رمزی صحبت می کنه.
‫مثلاً فکر می کردم «ضد منعقد کننده» ‫یکی از فامیل هامه.
‫- فهمیدین دیگه؟ چون... ‫- فهمیدیم.
‫- آره. ‫- فقط عبارت های پزشکی ـه.
‫آره، الان دیگه می دونم.
‫حالا هنوزم فکر می کنی پدر و مادرت جاسوسن ‫یا اینکه...؟
‫نه. اگه اینطور بود خیلی باحال می شد.
‫ولی خلاصه، این تنها چیزیه که...
‫هنوز فکر می کنم شاید یه مفهومی داشته باشه.
‫از کجا اومده؟
‫نمی دونم.
‫روی نامه نوشته «برای سم».
‫باید مال ارتش باشه. ‫شایدم نیروهای ویژه.
‫از اون چیزاست که قطعاً ‫میشه باهاش شروع کرده.
‫کلی کمک گرفتم ‫تا باغ میوه رو به اینجا رسوندم.
‫می دونید، اون درخت های قدیمی دیگه بار نمیدن،
‫ولی با قلمه های جدیدی که داریم می زنیم...
‫فکر کنم بتونیم اینجا رو ‫به شکوه سابقش برگردونیم.
‫به نظرم خیلی خوبه، دنیل.
‫می دونم فعلاً ظاهرش ‫خیلی دلخوش کننده نیست، ولی...
‫می خوام از نو شروع کنم.
‫دارم یه زندگی جدید ‫برای خودم و روبی می سازم.
‫آره، زندگی برای موجودات زنده ـست.
‫حالا کِی می تونیم اولین پای سیبت رو بخوریم؟
‫آره، پای سیب. ‫بیا در مورد پای سیب صحبت کنیم.
‫خیلی خب! وقت قدم زدنه.
‫ما می ریم یه کم بگردیم. باشه دنیل؟
‫یه نفس عمیق بکش.
‫بهم نگو یه نفس عمیق بکشم.
‫اونا ۱۲ ساعت فاصله ـشون ازمون دور شده.
‫اینجا مال خانواده اش بوده.
‫ما که تصمیم نمی گیریم خانواده اش از کجا بیان.
‫کلاً سه تا عکس از سامر...
‫توی کل اون خونۀ خرابه هست. ‫سه تا!
‫جلوی خودتو بگیر، داگ. اگه برای دن ‫این کار رو نمی کنی، برای روبی بکن.
‫- نمی تونم! ‫- چرا می تونی.
‫پیاده برگرد و تو راه بهش فکر کن.
‫- همه چی روبراهه؟ ‫- همه چی رواله.
‫من می خوام همه چی رو ببینم
‫ولی داگ فقط می خواد...
‫یه کم پیاده روی کنه.
‫سم! می تونی کمکم کنی؟
‫آره، دارم میام.
‫این شروع خیلی خوبیه، سم. ‫از پسش برمیایم.
‫خیلی خب.
‫ولش کن، من می برم.
‫من می برمش.
‫واقعاً از پسش برمیای؟
‫آخه، این آرزو خیلی مهمه.
‫و خیلی ظریف و پیچیده ـست.
‫سم هم که خیلی حساسه.
‫اصلاً دلم نمی خواد قلبش رو بشکنم.
‫باید این کار رو بکنیم؟ ‫می تونیم؟
‫آرزوی چاهه. ‫باید انجامش بدیم. می دونی؟
‫فقط باید مطمئن بشیم که درست انجامش می دیم.
‫این همون چیزیه که من فکر می کنم؟
‫سم، رفتی توی صندوق سِدری سرک کشیدی؟
‫توی جعبۀ یادگاری هات؟
‫نه، سرک نمی کشیدم. ‫داشتم وسایلم رو می گشتم.
‫برای...
‫برای وسایلی که به پدر و مادر واقعیم ‫مربوط میشن.
‫می خواستم وقتی دبیرستانت رو تموم کردی ‫اینو بهت بدم.
‫بیا یه لحظه با هم صحبت کنیم.
‫فقط یه لحظه. چیز خاصی نیست.
‫بیا.
‫بشین.
‫خب، خیلی یهویی شد.
‫چی ذهنت رو درگیر کرده؟
‫یادته بچه که بودم بچه های پارک...
‫ازم می پرسیدن مادر واقعیم کیه؟
‫یادمه یه ساعت براشون توضیح می دادی.
‫بهشون می گفتی یه مادر ناتنی ‫و یه مادر تنی داری...
‫و اینکه جفتشون واقعی ان.
‫با اینکه هشت سالِت بود ‫خیلی سر زبون داشتی.
‫ولی تو می گفتی نمی تونی بهم بگی ‫پدر و مادرم...
‫کی هستن.
‫آره. راستش رو هم گفتم.
‫خب، اون موقع خیلی از این ناراحت بودم.
‫- شرمنده، من... ‫- حالا میشه الان بهم بگی؟
‫نه.
‫چی؟
‫یعنی نمی تونی یا نمیگی؟
‫به همین سادگی ها نیست.
‫خیلی هم ساده ـست. ‫فقط بگو. اونا کی ان؟
‫- سم، آروم باش، لطفاً. ‫- آرومم!
‫- اونا کی ان؟ ‫- سم!
‫می دونی چیه؟ درک می کنم. اون موقع...
‫که هشت سالَم بود بهم نگفتی. ‫الانم نمیگی.
‫مثل قضیۀ موتور می مونه. ‫فکر می کنی آماده نیستم
‫- و احتمالاً هیچوقت هم آماده نشم. ‫- چی شد یهویی؟
‫عیبی نداره. بعداً می بینمت.
‫سم!
‫آهای.
‫چی شده؟ چه مشکلی پیش اومده؟
‫سم! صبر کن.
‫چی شده؟
‫خیلی رفتارش عجیب شده ‫و این قضیه داره دیوونه ام می کنه.
‫آخه مگه چیه؟ ‫فقط می خوام...
‫فقط می خوام بدونم اونا کی هستن.
‫شاید هنوزم بتونیم پیداشون کنیم.
‫هر کاری می خواید بکنید.
‫سمِ بیچاره.
‫حالا چی؟
‫ادامه می دیم.
‫فکر می کنم خانم پرایس مطمئناً...
‫- بیشتر از اونی که میگه می دونه. ‫- آره، ولی به ما که چیزی نمیگه.
‫مخصوصاً الان!
‫شاید پرستار مورد علاقۀ سم بگه.
‫دخترا...
‫من ۲۰ سال بیشتر یا بهتره بگم ‫یه عمره پائولا رو می شناسم.
‫اون بیاد چیزی رو قایم کنه؟
‫اصلاً و ابداً!
‫پائولا اون آدمیه که اگه بخواید ببینید ‫موهاتون خوب شده...
‫می رید ازش می پرسید.
‫و وقتی نمی خواید بدونید موهاتون خوب شده ‫ازش نمی پرسید!
‫همه چی خیلی واضحه.
‫اون زن حتی نمی تونه تخم مرغ رنگی قایم کنه.
‫اون همیشه اینجوری بوده؟
‫یعنی، وقتی سم رو به فرزندخوندگی گرفت ‫چه جوری بود؟
‫متعهد و بی باک بود.
‫و وقتی استعفا داد، باورم نمی شد.
‫استعفا؟
‫اون موقع من دوست صمیمیش بودم.
‫فکر می کردم می شناسمش. ‫فکر می کردم تا ابد دوستمه.
‫ولی یه روز، یه نوزاد زودرس به دنیا اومد.
‫یعنی بچه ای که زود به دنیا میاد...
‫و ازش برای «ای اس دی» ‫مراقبت های ویژه میشه.
‫مخففِ «نقص دیواره بین دهلیزی» ـه.
‫سم.
‫برای یه عمل قلب باز...
‫فرستاده شد به یه بیمارستانِ کلان شهر.
‫احتمال زنده موندش خیلی پایین بود.
‫گروه خونیِ نادری داشت.
‫بعدش یه اهدا کنندۀ خون ‫یهویی اومد و گروه خونیش بهش می خورد.
‫پائولا می دونست که سم ‫به مراقبت های شبانه روزی نیاز داره.
‫بعد از جراحی، برای فرزندخوندگی گذاشته شد.
‫بهم گفت نمی خواد بفرستتش توی پرورشگاه ها.
‫شاید بهش بی توجهی بشه.
‫قبل از سم...
‫پرستاری زندگیِ پائولا بود.
‫بعدش، سم زندگیش شد.
‫هیچوقت نمی تونه اینو قایم کنه ‫که چقدر دوستش داره.
‫پدر و مادرِ واقعیش رو می شناختید؟
‫نه. تازه اگه می شناختم هم ‫نمی تونستم به شما بچه ها بگم.
‫منو مشغولِ مرور خاطرات کردید!
‫باید برم شیفتم رو شروع کنم ‫و به کارم برسم.
‫ممنون.
‫خب؟ بن بست بود.
‫به آرزوی سم نزدیک تر نشدیم.
‫آره، ولی عجب!
‫یعنی سم باید اینو بدونه.
‫در حال حاضر فکر می کنه ‫پائولا خیلی سخت گیره...
‫ولی مامانش محشره. فوق العاده ـست.
‫[دلم برات تنگ شده؛ از طرف بابابزرگ]
‫باید برم خونه.
‫باشه. اینو بسپار به من. ‫نگران نباش.
‫سم رو بسپار به من. ‫بعداً می بینمت.
‫باشه.
‫مامان بزرگ! بابابزرگ! من اومدم!
‫آهای! زیر پات رو بپا. ‫پشت سرت موش ـه.
‫- وایسید! ‫- روبی!
‫داره فرار می کنه. ‫جانور موذیِ کثیف!
‫موذی نیست. کلیتون ـه.
‫چی؟ عه، همون که تو کتاب مامانته؟
‫اون اولین دوستی بود که اینجا پیدا کردیم...
‫و...
‫ما رو یاد مامان میندازه. پس...
‫شرمنده که ترسوندتون،
‫و شرمنده که اینجا نبودم.
‫فقط بدموقع این اتفاق افتاد. ‫بابا کجاست؟
‫داره شام ـمون رو شکار و جمع آوری می کنه.
‫خب، عوضش بیشتر با هم تنها می مونیم.
‫خیلی خب! آره! عالیه! محشره!
‫بیا بشین.
‫خب...
‫صاف میرم سر اصل مطلب: ‫روبی، از اینجا راضی ای؟
‫معلومه!
‫قیافه ام ناراضی می زنه؟
‫موضوع اینه که خیلی نگرانتم.
‫آخه مثل این بچه های بی کَس و کار ‫ توی شهر برای خودت می گردی.
‫- واقعاً؟ ‫- منظور بابابزرگت اینه که...
‫مامانت همیشه یه سری محدودیت ها ‫برات مشخص می کرد و...
‫مطمئن نیستم بابات اونقدر سخت گیر باشه...
‫- که همین روند رو... ‫- چرا بابا، هست!
‫مثلاً تکالیفم! ‫بابا خیلی روی تکالیفم حساسه.
‫کارهای خونه هم همینطور! پس آره.
‫اون به اندازۀ کافی سخت گیره. ‫نگران نباشید.
‫حتی منو مشغول به کار توی این...
‫باغ معرکه ای که راهش انداختیم کرده. ‫باید برید ببینیدش.
‫تو باهاش برو.
‫- بیاید بریم. ‫- بریم. نشونم بده.
‫هم گوجه داریم، هم کاهو...
‫خب؟ دیگه چی؟
‫سبزیجاتِ دیگه ای نمی شناسم.
‫پس اینجایی!
‫الان نمی تونم حرف بزنم. ‫مشغولِ ورزش گراییِ خودم هستم.
‫گفتم شاید دلت بخواد بدونی...
‫- که یه چیزی پیدا کردیم. ‫- جدی؟ الان مثلاً...
‫- باید حالم رو بهتر بکنه؟ ‫- شاید بکنه.
‫خیلی خب. پس اون رازِ بزرگ رو بهم بگو.
‫آره. هنوز اون راز رو نمی دونیم ولی...
‫با عایشه صحبت کردیم...
‫و همه چی رو در مورد مامانت بهمون گفت...
‫و گفت بُردتت خونه ‫و برای تو از همه چی دست کشیده.
‫- آهان. ‫- سم!
‫اون نمی خواسته سر از پرورشگاه در بیاری.
‫خیلی بهت اهمیت میده.
‫جدی؟ می دونی چیه؟ ‫اگه انقدر اهمیت میده...
‫پس چرا نمیاد بهم بگه؟ یعنی...
‫من نمی تونم با حقیقت کنار بیام؟
‫شاید هنوز داره سعی می کنه ‫ازت محافظت کنه.
‫منظورت اینه که بیش از حد مواظبم باشه؟ ‫انگار یه بچۀ هشت ساله ام.
‫سم!
‫خب، یه بچۀ هشت ساله ‫می تونه این کارها رو بکنه؟
‫یا این؟ یا این؟
‫سم؟ سم!
‫سم، چی شده؟
‫یه چیزی بگو! سم!
‫میرم کمک بیارم. ‫خانم پرایس!
‫سم کمک لازم داره! خواهش می کنم!
‫خب، می دونی، اون گوجه گیلاسی ها عالی ان.
‫[تولدت مبارک]
‫روبی، میشه لطفاً برام توضیح بدی...
‫این زیر کاناپه چیکار می کرد؟
‫آره. خب، به خاطر اینکه ما...
‫ببخشید.
‫فقط اینکه، ما...
‫فکر می کردیم شاید اینجوری بهتر باشه و...
‫[سم رفته بیمارستان؛ زود بیا]
‫شرمنده. دوستم رو بُردن بیمارستان.
‫خیلی خب روبی. برو.
‫چی شد؟
‫خیلی وحشتناک بود. اون یهویی...
‫از حال رفت و رنگش پرید.
‫سلام روبی.
‫سلام، خانم پرایس. ‫حالش خوب میشه؟
‫بخیه ای که بچگی هاش توی قلبش زده بودن ‫پاره شده.
‫تا الان قلبش اون حفره رو جبران می کرده،
‫ولی بهش استرس وارد شده ‫و قلبش...
‫دیگه نتونسته تحمل کنه.
‫به نظر ترسناک میاد و ترسناک هم هست،
‫ولی در خطر نیست ‫و بهترین مراقبت های ممکن داره ازش میشه.
‫میشه باهاش صحبت کنیم؟
‫آره. ولی سریع تمومش کنید دخترا، خب؟
‫ممنون.
‫- سلام سم. ‫- سلام رفیق.
‫حالت بهتر میشه، مگه نه؟
‫باید بشه.
‫هنوز کلی جوک باید برامون بگی.
‫باید سر به سرمون بذاری.
‫باید بغلمون کنی.
‫دوستت داریم، سم.
‫آره واقعاً.
‫شماها چقدر ساده لوحید!
‫سم!
‫...اقداماتی که همکارهام پیشنهاد میدن.
‫چی؟ نه. ریسکش خیلی بالاست.
‫نه، نیست.
‫چرا هست.
‫اگه بچۀ خودت بود هم همین کار رو می کردی؟
‫باز هم عمل قلب باز رو انجام می دادم.
‫- ارزش ریسکش رو داره. ‫- چطور می تونی اینو بگی؟
‫به کل نمودارهاش نگاه کردی؟
‫نمی خواد به خودت زحمت بدی. ‫همه ـش رو اینجا دارم.
‫سم مورد مناسبی برای این عمل نیست. ‫می بینی؟
‫سال ۲۰۰۸. بعدش دوباره سال ۲۰۱۲.
‫مشکلات احتمالی چی؟ ‫هوم؟ گروه خونیش AB منفی ـه.
‫اگه مثل دفعۀ قبل نیاز به...
‫تزریق خون داشته باشه چی؟
‫هیچوقت نگفتم ریسکی نداره.
‫نه، ولی می شنوی چی می گم؟
‫در نهایت، تصمیمش با خودته...
‫- ولی پیشنهاد می کنم که... ‫- با سوند ببندش.
‫بی خطرتره. حتی زخمش هم کوچیکتر میشه.
‫اینم یه راهه.
‫راه خوبیه.
‫خوشحالم به توافق رسیدیم.
‫نمی خواد نگران باشی، پائولا.
‫گری کوچولو اون دفعه از پسش بر اومد، ‫این دفعه هم برمیاد.
‫ما خیلی حواسمون بهش هست.
‫ممنونم، عایشه.
‫(گری به معنیِ خاکستری و رنگ پریده هم هست)
‫بیا بریم. یه لیوان چای گیاهی برات می خرم.
‫باشه. خیلی خب.
‫گری کوچولو؟ این یه جور لقبه؟
‫چون به خاطر «ای اس دی» رنگش می پریده؟
‫- شاید. یا اینکه... ‫- چی؟
‫خب، مامانم دستبندِ نوزادیِ بیمارستانم رو ‫نگه داشته بود...
‫ولی روش ننوشته بودی روبی.
‫نوشته بود: «اورایلی کوچولو». ‫چون هنوز برام اسم نذاشته بودن.
‫- پس شاید گری... ‫- فامیلیِ مادر واقعیش باشه.
‫زدی تو خال! حالا فقط باید بریم پیداش کنیم.
‫سلام؟ روبی؟
‫میای یه کمکی بهم بکنی؟
‫الان رفتم...
‫داری دخترمون رو قایم می کنی.
‫قرار شد اتهامی نزنیم.
‫نه. قضیه...
‫سلام دَن! ‫من دقیقاً پشت سرت بودم.
‫با خودم پیراشکی سیب آوردم ‫تا به فامیل های خانمت خوش آمدگویی کنم.
‫خیلی از آشناییتون خوشحالم ‫دکتر ویلتون و خانم ویلتون.
‫ایشون آواست.
‫دنیل خیلی ازتون تعریف کرده.
‫به این اشاره کرده بود ‫که ما پدر و مادر زنِ مُرده ـشیم؟
‫- یعنی دخترمون! ‫- داگ!
‫الان دیگه درک می کنم.
‫داری وجودش رو مخفی می کنی...
‫و تا حد ممکن ازمون دور می شی.
‫همه ـشون با این خانم جور در میاد.
‫نه. نه، نه. بین ما...
‫خبری نیست. فقط...
‫من دیگه میرم.
‫- باید یه چیزایی رو تحویل بدم. ‫- نه، بمون!
‫ما که دیگه داشتیم می رفتیم.
‫داگ!
‫[کتابخانۀ عمومی امرالد]
‫اوه اوه.
‫اوضاع با پدربزرگ و مادربزرگم قاراشمیش شده.
‫باید بری؟
‫نه. بابا میگه فایده ای نداره عجله کنم.
‫می دونی چی حالمون رو بهتر می کنه؟ ‫اینکه یه آرزو رو برآورده کنیم.
‫آره.
‫خیلی خب، بیا ببینیم.
‫تبلیغاتِ طبقه بندی شدۀ قدیمی.
‫سال تولد. سال تأهل. سال مرگ.
‫عجب چرخۀ زندگی ای داریم.
‫باید یه چیزی حول و حوشِ تولد سم باشه،
‫- مثلاً یه جور آگهی؟ ‫- نه. خبری از «گری کوچولو» نیست.
‫منطقیه. اگه آدم نمی خواد ‫بچه اش رو نگه داره...
‫چرا باید آگهی منتشر کنه؟
‫صبر کن ببینم. سالن زیباییِ «گری».
‫گری فامیلیِ کسیه که اونجا رو می گردونه؟
‫دقیقاً همون موقع که سم به دنیا اومده ‫اونجا رو تعطیل کرده.
‫بیا یه چند هفته بریم عقب تر.
‫یه دونه دیگه!
‫«شارون چند روزی سرِ کار نمیاد. ‫منتظر بمونید.»
‫یه هفته قبل از به دنیا اومدنِ سم.
‫خیلی خب، شارون.
‫الان کجایی؟
‫فکر کنم احتمالاً هنوز خیلی زود بود ‫که بیایم اینجا.
‫واقعاً؟ چرا همچین چیزی میگی؟
‫چی بگم والا.
‫مثلاً اینکه شوهرم توی ماشینمون نِشسته...
‫و با آینه عقب با خودش حرف می زنه.
‫بعلاوۀ این بوق ها!
‫- می خوای...؟ ‫- نه بابا!
‫میذارم یه دقیقه آروم بشه.
‫واقعاً شرمنده ام، دنیل.
‫نه، نه، نه.
‫چیزی نیست که بخوای به خاطرش شرمنده باشی.
‫درک می کنم. درک می کنم.
‫می دونی، من زنم رو از دست دادم،
‫روبی مامانش رو از دست داد، ‫ولی شماها تنها دخترتون رو از دست دادین.
‫«اگه من روبی رو از دست بدم چی؟»
‫ولی نمی تونم...
‫همچین چیزی رو تصور کنم.
‫حتی نمی خوام تصورش رو بکنم.
‫ولی شماها هر روز دارید با این درد ‫زندگی می کنید.
‫به نظرم سخت ترین قسمتش...
‫اینه که اون دکتره.
‫حس می کرده باید می تونسته ‫بیشتر از اینا براش کار بکنه.
‫می دونم فکر می کنه من بیخیالش شدم.
‫روش های درمانیِ دیگه ای بودن ‫که داگ می خواست امتحان کنه، ولی...
‫سامر فقط...
‫فقط می خواست با وقار بمیره.
‫دیگه خسته شده بود.
‫می خواست کنارِ روبی خودش باشه.
‫و تصمیمش با خودش بود، نه من.
‫فکر می کنم داگ هنوز ‫منو واسه این قضیه نبخشیده باشه.
‫فقط...
‫به مرور زمان درست میشه.
‫یا بعد از غذا خوردن!
‫وقتی از روی گرسنگی عصبانی میشه ‫میره بوق می زنه.
‫زود برمی گردیم.
‫باشه.
‫مثل محفظۀ حفاظت از آثار تاریخی می مونه ‫ولی به هم ریخته تر!
‫«ظرافت های موی شارون».
‫«سانی ریج». افتتاحیه اش ۱۳ سال پیش بوده.
‫پس جابجا شده.
‫مغازه اش هنوز هست؟
‫آره. خودشم هست.
‫«محل های زندگی: امرالد.»
‫«شوهرها: مت.»
‫توی زندگی جدیدشون انگار وضعشون خوبه.
‫از کارهای خیریه گرفته...
‫تا گروه های هدفمندِ جامعه.
‫اینجا رو ببین.
‫«پیامک مراجعینِ جدید برای مشاورۀ رایگان.»
‫پس هم اسم و فامیلش رو داریم، ‫هم آدرسش رو،
‫هم شماره تلفنش رو.
‫ولی با وجود این اتفاقاتی که افتاده...
‫سؤال اینجاست که باهاشون چیکار کنیم؟
‫سلام روبی.
‫سلام بابا، پیامت رو دیدم. چه خبرا؟
‫اول از سم بگو. حالش چطوره؟
‫حالش... حالش خوبه؟
‫باید عمل کنه، ولی آره دیگه. ‫اونا چی...؟
‫رفتن.
‫نمی دونم کِی میان.
‫چی بگم والا. ‫به گمونم فکر می کردم به مرور زمان...
‫شاید...
‫نمی دونم چه فکری می کردم.
‫نباید وسایل مامان رو قایم می کردیم.
‫اون کسیه که روی زندگی ‫همۀ کسایی که می شناخت تأثیر گذاشت.
‫نمی تونیم همینجوری زیر یه کاناپه قایمش کنیم
‫حتی یه دقیقه هم نمیشه.
‫قصدمون خِیر بود.
‫آره.
‫ولی دیگه کاریه که شده.
‫شاید بتونم درستش کنم.
‫الو؟
‫بیا! بشین سر میزمون، عزیزم.
‫سلام. آخی...
‫به خاطر تو از اونجا نرفتیم.
‫تقصیر تو نیست.
‫- می دونم. ‫- خوبه.
‫ولی...
‫تقصیر بابا هم نیست.
‫خب، شرمنده ولی باورش برام سخته.
‫توی اون خونه به زور می شد ‫اثری از مامانت پیدا کرد.
‫چون ما برای شما اونا رو جمع کردیم.
‫برای ما؟
‫فکر می کردیم هنوز آماده نیستید.
‫فکر می کردیم وقتی میاید توی خونه...
‫و می بینید که همۀ وسایلش اونجا هستن...
‫تحملش براتون سخت باشه.
‫از شنیدنش غافلگیر شدم.
‫من نشدم.
‫روبی، تو به اندازۀ مادرت باملاحظه ای.
‫آره، خب...
‫مامان کسی بود که ‫روی زندگی های همۀ کسانی که می شناخت...
‫تأثیر می ذاشت.
‫جملۀ قشنگی بود.
‫بابا اینو گفت.
‫در ضمن گفت...
‫باید صبور باشیم و ‫بذاریم عزاداریتون رو بکنید
‫و منتظرتون بمونیم.
‫حالا هر چقدر هم طول کشید مهم نیست، چون...
‫چون ما یه خانواده ایم.
‫برگشتید؟
‫- توی رستوران پیداشون کردم. ‫- یه گوشه گیرمون آورد.
‫حتی کاری کرد داگ به حرفاش گوش بده.
‫واقعاً؟
‫در حالت عادی ول می کردم می رفتم ‫ولی کلی پای سیب خورده بودم.
‫که البته خوب شد،
‫چون باید حرفای روبی رو می شنیدیم.
‫و من...
‫می خوام علت این رفتارم رو توضیح بدم.
‫من خیلی عصبانی بودم...
‫ولی روبی؟ حرفش این بود که...
‫ما یه خانواده ایم.
‫و سعی کردم اینو درک کنم
‫و خودمو جای تو گذاشتم.
‫اگه اون موقع که سامر کوچیک بود...
‫کیتی رو از دست داده بودم، ‫نمی دونم چی می شد.
‫من...
‫این بچه رو ببینید. حرف نداره!
‫آره، بدک نیست.
‫و کاری که سامر می خواست بکنه...
‫نمی تونستم قبول کنم.
‫تو کارِ درستی کردی، دنیل.
‫بابابزرگ.
‫یه دقیقه تنهامون بذارید.
‫باشه.
‫عزیزم.
‫وای. پدر و مادر بودن خیلی مشکله!
‫آره، به درد آدم های ضعیف نمی خوره.
‫اما بهترین کاریه که تا حالا کردم.
‫- سلام، خانم پرایس. ‫- سلام به هردوتون.
‫- حال سم چطوره؟ ‫- وضعیتش پایداره.
‫جراحی بدونِ هیچ مشکلی پیش رفت.
‫خوشحالم این رو می شنوم.
‫آره.
‫می شه یه لحظه با هم حرف بزنیم؟
‫آره. می خوایید بشینید؟
‫- حتماً. ‫- بله.
‫آره.
‫خب، ما اطلاعات پدر و مادرِ واقعی سم رو پیدا کردیم.
‫چه بخواید بهش بگید چه نخواید بگید، ‫خودتون می دونید.
‫خب؟ این موضوع پدر و مادری کردن ‫در حیطه تخصصی ما نیست.
‫بفرمائید.
‫ممنون.
‫می دونید، من...
‫یه حرف هایی باهاش دارم.
‫خب؟
‫نمی دونم والا!
‫[امرالد؛ کاشانه سیب اورایلی]
‫چون می شناسمت، می دونم احتمالاً خیلی گشنته.
‫دارم می میرم از گشنگی. از دست غذای بیمارستان!
‫صبحونه ام رو گذاشتم توی اتاقم بمونه...
‫تا هر وقت حاضر شد، عذرخواهی کنه بیاد بیرون.
‫سم. یه لحظه وایستا.
‫یه چیزی هست که می خوام درباره ش باهات حرف بزنم
‫خیلی خب، اگه موضوع موتوره، باور کن...
‫دیگه بیخیالش شدم.
‫خوشحالم این رو می شنوم، اما چیز دیگه ایه.
‫اسم و فامیلِ مادر واقعی تو شارون کارولاین گریه.
‫توی «سانی ریج» زندگی می کنه،
‫اونجا 2ساعت و نیم تا اینجا فاصله ـشه.
‫با پدر واقعیت ازدواج کرده،
‫یعنی مت. اون ها یه سگ دارن...
‫که اسمش چارلیه.
‫بچه ندارن. یعنی به غیر از تو.
‫تمام این مدت این ها رو می دونستی؟
‫در اصل نباید تا وقتی 18سالت می شد...
‫بهت چیزی می گفتم. عزیزم، باید به ‫این خواسته اشون احترام می ذاشتم.
‫اما ردشون رو زدم و ازشون پرسیدم که می شه...
‫این موعد رو یه کم بیاریم جلوتر.
‫و اون ها قبول کردن.
‫البته بعد از اینکه بهشون گفتم...
‫چه مرد بی نظیر جوونی هستی.
‫تو خیلی باهوشی.
‫و جسوری. مهربونی.
‫در مجموع خیلی محشری.
‫آره، به غیر از اینکه وقتی عصبانی ‫می شم، سر از بیمارستان در میارم.
‫ببین، تو بچه حساسی هستی و خیلی احساساتی می شی
‫و این خودش یه علت بزرگی برای معرکه بودنته.
‫- خیل خب. ممنونم. ‫- خیلی خب.
‫خب...
‫گفتن هر وقت حاضر بودی...
‫می تونیم یه جلسه بذاریم.
‫عه... چـ...
‫حاضری؟
‫داری از من می پرسی؟
‫- خیلی خب. ‫- خوب شد.
‫- می شه اون یکی رو بهم بدی؟ ‫- آره. همین جاست.
‫عه، مهمون داریم.
‫سلام! چه خبرها بچه ها؟
‫اون چیه؟
‫شیرینِ اسنیکردودلز آوردم.
‫متشکرم
‫خب؟ خانواده ت رو پیدا کردی.
‫می خوای بری ببینیشون؟
‫حالا ببینیم چی می شه. اما فعلاً...
‫با وجود مادرم و شماها...
‫دیگه بیشتر از این جایی برای خانواده ندارم.
‫آهای! نگاه کنید.
‫[مزرعه میوه های تازه پرایس و پسر]
‫آره! ظاهرش خوشگل شد.
‫- خیلی خوشگله ‫- بیا.
‫ممنون.
‫- اسنیکردودلز! می شه یه دونه بخورم؟ ‫- بفرمائید.
‫- می شه 2تا بخورم؟ ‫- 3تا بخور.
‫خانواده اتون کیه؟ به اندازه تعداد آدم ها...
‫جواب براش هست. اما به نظرم...
‫خانواده یعنی کسی که بلندتون می کنه. ‫کسی که قویترتون می کنه.
‫خوبه.
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫شاید همیشه موافق نباشید،
‫شاید فراز و نشیب داشته باشید، ‫اما خانواده صرفاً رابطه خونی نیست.
‫زندگی هامون در کنار همدیگه ست، ‫ماجراهایی که به هم می گیم!
‫و ماجراهایی که در آینده داریم.
‫از بیمارستان آوردمت خونه،
‫اما خیلی بزرگ بود. نمی دونستم.
‫- انگار که من... آره. ‫- درستی قورتت داد.
‫انگار پا ندارم. انگار دست و پا ندارم.
‫اون مدال هم...
‫معلوم شد که مدال نایتینگل ـه
‫که به افراد برجسته رشته پرستاری داده می شه.
‫پائولا اون سال یکی از ‫6 دریافت کننده این جایزه بوده.
‫اون رو برای سم نگه داشته.
‫می خواسته توی خانواده اش دست به دست بشه.
‫- همین طوری! ‫- خوبه.
‫خیلی خوبه. و الآن...
‫این رو می بینی؟ اون وقت بود که...