‫علت پارس کردنشون اینه که ترسیدن.
‫نه فقط سگ‌ ها، که تمام حیوون ها ترسیدن.
‫حتی اجدادمون هم سال‌ها پیش از کسوف می‌ترسیدن.
‫اون‌ها فکر می‌کردن ناپدید شدن خورشید، یعنی پایان دنیا
‫- زنگ بزنم تاکسی بیاد؟ ‫- نه، مرسی کارلو.
‫خدای من!
‫چی شد!؟
‫الآن زنگ می‌ زنم پلیس!
‫سربازرس بخش قتل، ‫آلاردی.
‫- مشتری هتل بود؟ ‫- نه، داشت رد می شد.
‫راستش، وارد اتاق یکی از مشتریامون شد.
‫رفیقش بوده.
‫و دوستی که باهاش بود هنوز توی اتاقشه؟
‫- بله. ‫- خوبه.
‫بیاریدش طبقه پایین، باید باهاش حرف بزنیم.
‫متوجه چیزی شدین که بتونه این قتل فجیع رو توجیه کنه؟
‫سربازرس
‫شاید من،
‫شاید
‫یه ون رو دیده باشم که با سرعت ‫از پارکینگ بیرون اومده.
‫اونقدر تند رفتن که
‫زدن به یکی از ماشین هایی که توی پارکینگ بود
‫راننده رو دیدی؟
‫نه، تاریک بود.
‫شاید بتونیم از دوربین‌های مداربسته ‫اطلاعات بیشتری به دست بیاریم.
‫البته.
‫با چشم غیرمسلح نمی شه گفت
‫اما صد در صد یه ردی جا گذاشتن.
‫تیم جرم شناسی رو بگو بیان،
‫و بریم ببینیم آزمایشگاه چی دستگیرش می شه.
‫تا اون موقع، این ماشین توقیف می شه ‫که بتونیم تحقیقاتمون رو انجام بدیم.
‫- می‌ تونی برگردی؟ ‫- آره.
‫لعنتی، تصویر از فوکوس خارجه.
‫هیچی مشخص نیست، ‫مردی که سوار ون می شه، مثل روح می ‌مونه.
‫متأسفانه فقط همین رو داریم.
‫آره، اما حالا می ‌دونیم که مظنون به قتل یه ون مشکی داره
‫فقط همین نیست، ‫پلاک رو نگاه.
‫بذار بررسیش کنیم، ‫احتمالاً دزدیه.
‫باشه، آدم که نمی‌ فهمه.
‫تویی، دیانا؟
‫- آره. ‫- همونی ‌هستم که باهات چت می ‌کردم.
‫متئو
‫لطفاً بیا تو
‫بوی چیه؟ ‫بوی گند می دی!
‫عرق کردم، داشتم با سگ‌ ها بازی می ‌کردم.
‫خب؟
‫این همه مدت چیکار می‌کردی؟
‫بو ‌می ‌دادم؟
‫خداحافظ، کثافت!
‫آشغال، برو گورت رو گم کن!
‫لعنت بهت!
‫تو کدوم خری هستی؟
‫گمشو!
‫- بچه! ‫- بیا بیاریمش بیرون!
‫زنگ بزن آمبولانس!
‫دیانا. ‫چطوری؟
‫نمی‌ دونم، همه چی تاریکه.
‫هیچی نمی‌ بینیم، ‫انگار شب بود!
‫تصادف رو یادته؟
‫خیلی کم.
‫به دقت گوش کن چی می گم!
‫حتی اگه پیش‌ بینی دکترها قطعی نباشه،
‫یه ضربه شدیدی رو روی گردنت تجربه کردی
‫که منجر به خونریزی شده.
‫خونریزی نزدیک قشر بینایی بوده،
‫همونی که بهش می گیم ناحیه برودمن.
‫علت ندیدنت همینه.
‫یعنی چی؟
‫- دیگه نمی ‌بینم؟ ‫- باید قوی باشی.
‫حتی وقت هایی که خونریزی کاملاً بازجذب بشه
‫احتمال اینکه بیناییت برگرده
‫متأسفانه خیلی نادره.
‫مسئله مهم اینه که به هوش اومدی، و اینکه زنده‌ای
‫یه معجزه ‌ست
‫فرصتش رو داری که جواب ‌های واضح‌ تری بهمون بدی
‫چند روز دیگه می ‌تونی مرخص بشی.
‫بعداً می ‌بینمت.
‫مردی که بهت حمله کرد رو دیدی؟
‫نه، نقاب داشت.
‫از این گذشته، شب بود و همه چی تاریک.
‫خانم، لطفاً بیشتر تلاش کنید، ما که دشمن شما نیستیم!
‫چی یادت میاد؟
‫چیزی یادم نمیاد
‫گفتی یه ماشین داشت تعقیبت می‌کرد.
‫ماشین عادی نبود، ‫یه ون سفید بود.
‫- سفید؟ ‫- آره.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫امکان داره رنگش رو عوض کرده باشه، ‫شاید همین یه سرنخ باشه.
‫یا خودش رنگش کرده باشه.
‫بر می ‌گردیم سر پله اول.
‫و می ‌دونی چرا داشت تعقیبت می ‌کرد؟
‫نمی ‌دونم.
‫شاید من رو با یکی اشتباه گرفته بوده.
‫شاید
‫بشه گفت به خاطر شغلت باشه؟
‫عذر می خوام، منظور خاصی دارید؟
‫نه، منظورم اینه
‫ما پلیس ‌ها از همه چیز مطلعیم، خانم.
‫شما نفر 4ام هستید.
‫قبل از شما سه تا قربانی دیگه بوده.
‫همکار شما بودن.
‫و چه بلایی سر اونایی که توی اون یکی ماشین بودن اومد؟
‫سه نفر بودن.
‫یه خانواده چینی.
‫پدره درجا فوت کرد ‫و مادره توی کماست.
‫تنها بازمانده پسرشونه.
‫ده سالشه و در حال حاضر توی ‫یه یتیم خونه زندگی می‌کنه.
‫مجازات خدا
‫شنیدم چی گفتی.
‫کجایی
‫لعنتی... گمشو بیرون!
‫- از خونه من برو بیرون! ‫- نمی‌تونم توی این وضع تنهات بذارم!
‫مثل همیشه تنهایی از پس خودم برمیام.
‫برو، بذار برو!
‫مادر خدا، ‫به درگاهت دعا می‌کنم.
‫آره دعا کن
‫بی‌فایده‌ست، خدا واسه یکی مثل من وقت نداره
‫سلام، اجازه هست؟
‫خواهش می‌کنم.
‫همونطور که تلفنی بهت گفتم، ‫دیگه می‌تونی روم حساب کنی.
‫ما مربی‌های حرکت و تشخیص جهت
‫قبلاً با آدمایی که همچین مشکلاتی داشتن کار می‌کردیم.
‫با هم یه سبک زندگی جدید رو شروع می‌کنیم ‫که به شرایط جدیدت عادت کنی.
‫می‌تونی ببینی که توانبخشی می‌تونه ‫باعث استقلالت بشه.
‫و چقدر زمان می‌بره؟
‫بستگی داره.
‫به تعهد،
‫و اراده خودت بستگی داره.
‫دیانا، قبل از تصادف منظم بودی؟
‫معذرت می‌خوام، ولی چه اهمیتی داره؟
‫خب، الان باید منظم‌تر بشی.
‫داخل خونه می‌تونی هرکاری می‌خوای بکنی،
‫فقط یه سری نشونه لازم داری ‫که بتونی توی یه محیط حرکت کنی.
‫می‌تونی بهم بگی ورودی کجاست؟
‫خوبه، شروع خوبیه.
‫یه سری وسایل کمکی واست آوردم ‫که خیلی نیازت میشن.
‫مثلاً این.
‫این عصای سفیدته.
‫باهاش یاد می‌گیری داخل و بیرون خونه ‫حرکت کنی.
‫در ضمن واست یه گوشی آوردم ‫که مخصوص افراد نابیناست.
‫همینکه با صدات فعالش کنی ‫می‌تونی پیام بفرستی یا تماس بگیری.
‫و اگه انگشتات رو روی صفحه حرکت بدی ‫بهت میگه که کجا رو داری لمس می‌کنی.
‫اگه کسی بهت زنگ بزنه، ‫اسم طرف رو اعلام می‌کنه.
‫خیلی خب، ممنون.
‫صدای ترافیک رو می‌شنوی؟ ‫باید بعنوان یه راهنما ازش استفاده کنی،
‫که بفهمی از کجا باید حرکت کنی.
‫اینجا پیاده رو تموم میشه.
‫آفرین، از ترافیک استفاده کن.
‫خودت می‌بینی که به مرور زمان ‫حس مسیریابیت پیشرفت پیدا می‌کنه.
‫دستت رو بده من.
‫این پایین یه دکمه‌ست.
‫اگه فشارش بدی، بعد از چند ثانیه ‫رنگش از قرمز به سبز تغییر پیدا می‌کنه.
‫و صدای بوق بهت میگه که واسه رد شدن ‫چقدر زمان داری.
‫شروع کنیم؟ ‫یالا، فشار بده.
‫- می‌تونم برم؟ ‫- آره، برو.
‫خیلی هم خوب.
‫می‌شنوی صدای ترافیک قطع شد؟
‫به سیگنال گوش کن، ‫الان داره سریع‌تر میشه.
‫ولی عجله نکن، ‫در هرصورت باید مراقب باشی.
‫خوبه.
‫ریتا، آسمون چطوره؟
‫هوا ابریه. ‫بالاخره می‌تونیم یه نفسی بکشیم.
‫و چی می‌بینی؟
‫یه آقای ریشو داره سگش رو می‌گردونه.
‫یه ون سفید پارکه.
‫- چی؟ ‫- یه ون سفید پارکه.
‫و کی داخلشه؟
‫- به نظرم یه مرده. ‫- یه مرد، ولی
‫ولی صورتش رو می‌بینی؟
‫- نه، پشت شیشه معلوم نیست. ‫- ولی می‌تونی صورتش رو ببینی؟
‫داره میره، ‫شاید داشتن چیزی رو خالی می‎کردن.
‫- نه، ریتا، بزن بریم... ‫- چی شده، دیانا؟ چیه؟
‫ممکنه همون روانی باشه، ‫همونی که توی تصادف بود.
‫خواهشاً بیا بریم
‫عزیزم، نمی‌تونی اینطوری با وحشت زندگی کنی.
‫دقیقاً می‌دونم چی لازم داری.
‫اسمش نره‌ست، ‫بهم گفتن خیلی سگ حمایت گریه.
‫پرید روی مربیه.
‫این مدلی راهنما رو همیشه باید سمت چپت نگه داری.
‫و با یه دست محکم از سمت راست قلاده رو بگیری،
‫نزدیک بدنت.
‫- آروم... ‫- همینطوری.
‫بیشتر با همدیگه آشنا میشید،
‫و به همدیگه علاقه پیدا می‌کنید.
‫همیشه خودت بهش غذا بده، خب؟ ‫فقط خودت.
‫- و هر از گاهی نازش کن. ‫- آفرین، نره.
‫- خوبه. ‫- یالا، نازش کن.
‫پیش خوب کسی هستی، دیانا.
‫چین!
‫واسه تو آوردمش، می‌تونی نگهش داری.
‫می‌دونم، ‫من رو نمی‌شناسی، ولی من
‫توی اون ماشینی بودم که اون شب زد به شما.
‫ولی تقصیر من نبود.
‫یه ماشین به من زد و
‫راستش... دیگه نمی‌تونم ببینم، ‫کور شدم.
‫زبونم رو می‌فهمی؟
‫می‌فهمه، می‌فهمه
‫اعصاب نداره.
‫با کسی دوست نمیشه، ‫غذا نمی‌خوره.
‫بیچاره‌مون کرده.
‫طفلکی، ‫بعد از اتفاقاتی که واسه‌ش افتاده
‫بگذریم، مسئول سرپرستی اسمش رو گذاشت ‫توی لیست انتقال.
‫قراره بدنش به یه خانواده
‫نمی‌خوام برم اونجا! ‫نمی‌خوام برم اونجا!
‫و دیگه نمی‌خوام اینجا بمونم.
‫- برو، همه‌ش تقصیر توئه. ‫- خواهش می‌کنم این حرف رو نزن.
‫چی بهت گفتم؟
‫یالا، بزن بریم.
‫بیا امیدوار باشیم مادرش بهتر بشه.
‫که مجبور نشه
‫ببین خواهر، ‫این کارت ویزیتمه.
‫اینم شماره و آدرسمه،
‫و هرچی شد بهم خبر بدید، ‫بی‌خبر نذاریدم.
‫- حتماً. ‫- ممنون.
‫واسه منه!
‫گمشو! ‫خودت انداختیش دور.
‫واسه منه، پسش بده!
‫نه، می‌زنمت
‫کاتویی واشه ماشت، ‫مگه نه بشه‌ها؟
‫آره، واسه ماست!
‫نه! ‫واسه منه، پسش بده!
‫بسه! ‫کافیه!
‫پسش بده، ‫وگرنه با عصام سرت رو داغون می‌کنم، فهمیدی؟
‫حالیت شد؟
‫آفرین دختر خوب، ‫بزن بریم نره.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ، چین.
‫ممنون. ‫تو کی هستی؟
‫منم
‫چین، چطوری پیدام کردی؟
‫کارت ویزیتت.
‫از راهبه دزدیدیش؟
‫نفرست برم، تو رو خدا
‫تو نابینایی، می‌تونم بهت کمک کنم
‫ترجیح میدم کنار تو منتظر مامانم بمونم.
‫باشه، نگران نباش.
‫دیانا، نره داره دستم رو لیس می‌زنه.
‫بله، می‌خوام با مدیر صحبت کنم.
‫ببین، خیلی ضروریه
‫مسئله مهمیه، ‫درباره اون بچه چینیه که فرار کرده.
‫ببخشید، ‫سریع گوشی رو بدید دست مدیر.
‫چین، تویی؟
‫چین؟
‫همه چی مرتبه؟
‫- آره، زنگ زدم که... ‫- نه!
‫گوشی رو قطع کن، ‫وگرنه خودم رو می‎کشم!
‫زیر گلوم چاقو گرفتم، ‫اگه قطع نکنی خودم رو می‎کشم!
‫می‌خواستی با خودکار خودت رو بکشی؟
‫خوب بلدی چطوری دروغ بگی، نه؟
‫نمی‌خوام برگردم اونجا.
‫ما پول لازم داریم
‫باید کرایه خونه رو بدم، ‫برم خرید
‫باید دوباره برم سر کار.
‫خدا رو چه دیدی، ‫شاید حالا که نابینا شدم
‫- چی کاره‌ای؟ ‫- می‌خوای به کی زنگ بزنی؟ - پاردی.
‫روابط عمومی، ‫جلسات روانشناسی
‫از این کارها.
‫در حال تماس با پاردی.
‫دیانا، می‌دونی واسه کارت چی لازم داری؟
‫- کدوم کار؟ ‫- کارت دیگه
‫روابط عمـ... روانشـ... ‫نمی‌دونم چطوری بگمش،
‫اما موقعی که با مادربزرگم ‫توی هنگ‌کنگ بودم،
‫دخترعموم همین کاره بود.
‫و یه عالمه پول داشت.
‫و یه اسلحه.
‫تو بچه خیلی باهوشی هستی، چین.
‫ولی من که نمی‌تونی ببینم، ‫آخه چطوری شلیک کنم؟
‫صحیح. ‫ممنون.
‫دکتر چی گفت؟
‫مامان چطوره؟
‫مامان
‫هیچ خبر جدیدی بهم نداد
‫هنوز درحال بهبوده. ‫باید منتظر بمونیم.
‫کیه؟ ‫من منتظر کسی نیستم.
‫سلام، بازرس جما بایانی.
‫دنبال یه پسر چینی به اسم چین می‌گردیم.
‫به نظرمون ممکنه اومده باشه اینجا.
‫لطفاً بذارید بیایم داخل.
‫من توی وضعیت خاصی هستم، ‫تازگیا بیناییم رو از دست دادم
‫ولی ببینید، فقط یه لحظه‌ست.
‫اینجا پسر چینی نداریم، برید!
‫ببینید، شما رفتید پرورشگاه دیدن این پسر.
‫و نصفه شب یه زن به مدیر زنگ می‌زنه
‫و از یه پسر اسم می‌بره.
‫من نبودم
‫دزدیدن یه خردسال جرمیه ‫که منجر به حبس میشه، می‌دونستی؟
‫آره، فکرش رو بکن زندان واسه یکی مثل شما ‫چطوری می‌تونه باشه.
‫شرمنده، متوجه نشدم، ‫الان دارید می‌ترسوندیم؟
‫نمی‌دونم چی از من می‌خواید.
‫پس یعنی تو به مدیر
‫- پرورشگاه زنگ نزدی؟ ‫- نه! گفتم نه.
‫بچه زرنگ! ‫نره!
‫نره، بیا اینجا!
‫آروم باش!
‫آروم باش.
‫چی پیش خودت فکر کردی؟
‫از من و وضعیتم سوءاستفاده کردید، ‫شما دوتا خیلی آشغالید.
‫خاک تو سرتون، ‫دیگه بسه.
‫ببین، ما الان میریم، ‫خب؟
‫ولی اگه اتفاقی پسره رو پیدا کردی
‫یا چیزی یادت اومد،
‫بهم زنگ بزن لطفاً.
‫بیا، این رو بگیر. ‫شمارمه.
‫ولی بهت هشدار میدم ‫که امشب با حکم قضایی برمی‌گردیم.
‫می‌دونی چیکار کردی؟
‫- می‌دونستی که اون نابیناست، دیوونه شدی؟ ‫- خیلی خب، فهمیدم. بسه.
‫- آره، طبق معمول... ‫- حداقل تلاشم رو کردم.
‫- چین، کجایی؟ ‫- اینجام.
‫خانم پلیس کارتش رو واسه‌ت گذاشت، ‫بهش زنگ میزنی؟
‫نه
‫ببین چین، نمی‌تونی اینجا بمونی.
‫برمی‌گردن، می‌فهمی؟
‫هم تو رو می‌فرستن پرورشگاه هم من بیچاره میشم.
‫گوش کن، جایی واسه موندن داری؟
‫خونه‌مون!
‫- کی خونتونه؟ ‫- هیچکس.
‫عالیه.
‫داریم می‌رسیم، بیا.
‫دوست داشتم با نره بیایم
‫نگرانش نباش، فردا دوباره می‌بینیمش.
‫راحت‌تر بود که نیاریمش.
‫- رسیدیم. آره. ‫- اینجا؟
‫کلید نداری؟
‫- شیشه‌ست؟ ‫- آره.
‫لعنتی، جواب نمیده.
‫شاید رفته بیرون
‫- یا داخل قایم شده. ‫- قایم شده؟
‫داخل تاریکه.
‫خب که چی جری، ‫خانمه که اینجا بود، نبود؟
‫شاید صحنه سازیه.
‫خب چیکار کنیم؟
‫زنگ میزنم آلاردی.
‫آلاردی، منم.
‫با جری اومدیم خونه دختره، ولی اینجا نیست.
‫چیکار کنیم؟
‫بایانی
‫ون سفیده.
‫- آره، آره، می‌مونم همینجا... ‫- همونیه که دنبالشیم!
‫جری!
‫این آقا فرار یه ون رو دیده.
‫مدلش رو دیدید؟
‫نمی‌دونم، سفید بود.
‫- و چیز دیگه‌ای ندیدید؟ ‫- نه، متاسفم.
‫ممنون، می‌تونید برید.
‫الان چی؟
‫دختره و پسر چینی کجا رفتن؟
‫بریم یه سر خونه پسره.
‫دیانا، پلیس اومد، باید فرار کنیم.
‫زود باش، یالا، بدو.
‫یالا، زود باش!
‫آره، ولی اینقدر تند ندو!
‫برید بیرون! برید!
‫برید بیرون!
‫بیرون!
‫چین، عینکم کو؟
‫- نمی‌دونم... ‫- بیا بریم.
‫- کجاییم؟ ‫- نمی‌دونم
‫خوبی؟
‫یه راه خروج هست، جامون امنه!
‫خدا رو شکر، چین! بدو.
‫- کجاییم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫وایسا... ‫یه فروشنده خیابونی اونجاست.
‫- کجا؟ ‫- اونجا.
‫- بیا بریم، یه عینک جدید بخرم. ‫- باشه.
‫زود باش.
‫- دوره؟ ‫- نزدیکه.
‫رسیدیم.
‫- اینجاست؟ ‫- آره.
‫میشه یه عینک خوشگل تیره برام بگیری؟
‫آره.
‫بگیر.
‫- چطوره؟ ‫- خوبه.
‫خیلی خب. پس می‌خریمش.
‫میشه بیست و پنج یورو.
‫- بریم، چین. ‫- بریم.
‫- تلفن روشن شد. ‫- به کی زنگ میزنی؟
‫اسم شخص مورد نظر برای تماس رو بگید.
‫خانم، درست فهمیدم؟
‫بعد مزرعه کاسالیندا، دو کیلومتر به سمت راست؟
‫بله، درسته. ‫ممنون.
‫بریم، چین. ‫رسیدیم.
‫- شب خوش. ‫- شب بخیر.
‫سلام! خوش اومدید!
‫من اینجام.
‫- سلام. ‫- دستم رو بگیر.
‫- سلام، چین! ‫- سلام.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫ممنون، ریتا، دوست خوبی هستی.
‫می‌دونستم می‌تونم روت حساب کنم.
‫- ممنون... ‫- ولی سگ کجاست؟
‫خونه مونده.
‫- پس هیچی نمی‌دونی. ‫- نه.
‫چرا؟ چیزی شده؟
‫نه، هیچی. نگران نباش.
‫بریم خونه، یالا، اینجاست.
‫می‌دونستی اینجا بزرگ شدم؟
‫با پدرم زندگی می‌کردم.
‫نتونستم اونجا صحبت کنم.
‫نخواستم پسره رو بترسونم.
‫خب بگو.
‫چند ساعت پیش تو رم،
‫دوتا پلیس رو جلوی در
‫خونه‌ت کشتن.
‫- جلوی در خونه‌م؟ ‫- آره. کار اون بوده.
‫شاهد دیده.
‫دیدن یه ون داشته میرفته، ‫تو اخبار گفتن.
‫دیانا، باید زنگ بزنی به پلیس. ‫فهمیدی؟
‫فقط پلیس می‌تونه مراقبت باشه.
‫باید واسه بچه زنگ بزنی،
‫مخصوصاً واسه بچه!
‫- حالش رو ندارم. ‫- چرا؟
‫چون
‫اگه تحویل پلیس بدمش
‫می‌ذارنش واسه سرپرستی، ‫یا بدتر، می‌فرستنش پرورشگاه.
‫بعد اتفاقی که افتاد نمی‌تونم این کار ‫رو باهاش بکنم.
‫تقصیر من بود، می‌فهمی؟ ‫نمی‌تونم
‫دیانا، اتفاقاً به خاطر اتفاقی که افتاد ‫باید زنگ بزنی.
‫داری جونش رو تو خطر می‌اندازی.
‫دیانا!
‫خواهش می‌کنم زنگ بزن به پلیس!
‫- تقصیر تو نبود. ‫- چرا بود.
‫نه! تقصیر اون روانی بود!
‫تویی؟ ‫باز... بازرس بایانی.
‫همکارشم ولی می‌تونی بهم بگی. ‫گوشم با توئه
‫من چین هستم، بچه‌ای که دنبالشید.
‫پیش دیانام، اون دختر کوره.
‫و دقیقاً کجایی؟
‫تو فورملو، یه خونه کوچیک بعد کاسالیندا.
‫دو کیلومتر به سمت راست.
‫خواهش می‌کنم بیاید.
‫اون دختره خبر داره زنگ زدی؟
‫نه
‫خوبه. بهش نگو.
‫من و بایانی زود میایم دنبالت.
‫- باشه. ‫- همونجا بمون.
‫- الو؟ ‫- داره میاد!
‫- فرار کن! ‫- وای خدا، چین!
‫بریم!
‫ولی چطوری؟
‫- یه راهی هست. آره. ‫- به جنگل؟
‫کمک! کمک!
‫کمک!
‫کمک.
‫تو هم شنیدی؟
‫- آره، بجنب! ‫- وایسا!
‫وایسا
‫- چی شده؟ ‫- گوشیم.
‫لعنتی... گوشیم.
‫- خونه جا گذاشتمش. ‫- مهم نیست.
‫- خونه جا گذاشتمش. ‫- عیبی نداره، بریم.
‫وایسا، خواهش می‌کنم
‫بیا یه نفسی تازه کنیم.
‫وایسا... خواهش می‌کنم.
‫دیانا...وایسا
‫چرا؟
‫یه جنازه اونجاست.
‫چین
‫چین!
‫چین، چی شده؟
‫ریتاست!
‫- کجا؟! ‫- روی زمینه، تکون نمی‌خوره!
‫چی؟!
‫چین، بیا کمکم کن، چین!
‫کجایی؟
‫ریتا!
‫ریتا
‫مامان، مامانم رو می‌خوام!
‫چین
‫بیا، باید یه چیزی رو بهت بگم
‫چی؟
‫چین، مامانت
‫مامانت مرده
‫نه.
‫نخیر، دروغ میگی!
‫باور نمی‌کنم، خیلی بدجنسی.
‫مامانم نمرده.
‫چین، وقتی زنگ زدم بیمارستان دکتر ‫بهم گفت.
‫متاسفم، باید زودتر بهت می‌گفتم، ببخشید
‫هر چند
‫فکر کن
‫داری خواب بد می‌بینی، می‌فهمی؟
‫که بیدار میشی، می‌فهمی واقعی نیست
‫که وجود نداره
‫- یه چیزی هست! ‫- چی؟
‫اون چیه؟!
‫ماره!
‫مار! مار تو آبه!
‫گرفتمش!
‫دیانا!
‫یه روشنایی می‌بینم.
‫- ماشینه. ‫- جاده‌ست!
‫- چین، بریم. ‫- بریم.
‫- اگه ون سفید دیدی بگو. ‫- باشه.
‫یه صدایی میاد، چین.
‫چراغ جلو... ماشینه!
‫- ون سفیده؟ ‫- نه!
‫- چه رنگیه؟ ‫- تیره‌ست.
‫وایسا!
‫وایسا! وایسا!
‫دیوونه‌اید؟! ‫نزدیک بود زیرتون کنیم.
‫خواهش می‌کنم کمکمون کنید، من نابینام.
‫و یه روانی اونجاست
‫افتاده دنبالمون
‫- کجا؟ چی شده؟ ‫- داریم فرار می‌کنیم.
‫- خواهش می‌کنم کمکمون کنید. ‫- خیس خالی هستی.
‫داخل ماشین پتو هست.
‫می‌تونیم ببریمتون روستا.
‫نگران نباش.
‫- ممنون... ‫- بریم پیش پلیس.
‫داخل ماشین فلاسک قهوه دارم.
‫- داغه؛ می‌خوری؟ ‫- بله، ممنون.
‫ون سفید! ون سفید!
‫یه اسلحه رو زمینه
‫بگیر، اینجوری.
‫درست نشونه بگیر. خوبه؟
‫چی می‌خوای آشغال؟ ‫چی از جونم می‌خوای؟
‫- زدمش؟ ‫- نه!
‫کجا؟ درست نشونه بگیر.
‫- زدم؟ ‫- نه!
‫آشغال... بمیر!
‫صدای رودخونه رو می‌شنوی؟
‫برم ببینم به کجا میرسه.
‫چین؟
‫چین.
‫چین، جوابم رو بده.
‫چین.
‫چین، کجایی؟
‫چین، کجایی؟!
‫کجایی؟
‫کمک!
‫کمک! کمک!
‫کسی هست؟
‫چین؟
‫کسی هست؟
‫کسی اینجا هست؟!
‫- کی اونجاست!؟ ‫- منم چین.
‫چین
‫صدمه دیدی؟
‫یه کم.
‫چین... کجاییم؟
‫یه چند تا دستگاه عجیب اینجاست. ‫نمی‌ دونم
‫چین، چی می ‌بینی؟
‫یه چی رو دیوار نوشته.
‫- «سیستم سد.» ‫- حتماً خونه نگهبان سده.
‫- صدای پا میاد. ‫- منم می ‌شنوم.
‫نگهبانه؟
‫چرا این جوری می گی؟ ‫می ‌بینیش؟
‫چرا حرف نمی زنه؟
‫چرا حرف نمی زنه!؟
‫نمی‌ دونم
‫این بو برام آشناست
‫می ‌شناسمش.
‫تو متئویی، پرورش دهنده سگ!
‫فرار کن! بدو برو، چین!
‫آفرین، دیانا، منم، همون بو گندوئه.
‫ولم کن. ولم کن!
‫برو رد کارت! گمشو!
‫کمک.
‫دیوونه‌ای! ‫روانی دیوونه!
‫چی از جونم می ‌خوای؟ ‫چی می‌ خوای؟
‫بچه رو ول کن!
‫- من می ترسم، چی از ما می‌خواد؟ ‫- چین، عذر می خوام، تقصیر منه
‫تقصیر منه، چین، معذرت می خوام
‫ببخشید، چین
‫خب؟ سفر چه طور بود؟
‫خیلی از شهر دورید.
‫داد زدن بی فایده ست
‫مگه من چیکارت کردم!؟
‫کثافت لعنتی!
‫می‌ خواستی اون روز تحقیرم کنی.
‫من بو می ‌دادم، آره؟ حالا تو دوش بگیر!
‫دیوونه! دیوونه‌ای!
‫این حرف رو نزن.
‫کثافت!
‫کمک!
‫کمکمون کنید!
‫ولم کن!
‫کمکمون کنید!
‫کافیه! کمک!
‫نره‌ ست!
‫- چین، واقعاً؟ ‫- آره، نره‌ ست.
‫بمون! نره، بمون.
‫از خونه تو آوردمش.
‫این سگ‌های پرورش دیده خیلی می‌ ارزن.
‫نره! بیا اینجا!
‫بمون! سگ خوب.
‫می ‌بینی سگ‌ ها چه طورین؟
‫حالا تو هم همین کار رو کن.
‫و بعدش می ‌کشمت.
‫نره!
‫- خوبه... ‫- نره، حمله کن!
‫خفه شو!
‫- عوضی! ‫- تیکه تیکه ا‌ش کن!
‫- بشین. ‫- نره حمله کن!
‫بکشش! بکشش!
‫همین حالا، نره! حمله کن!
‫حمله کن!
‫نگاه نکن، چین
‫ترسناکه
‫داره نجاتمون می ده
‫جامون امنه.
‫همین جا نگه دار!
‫می شه لطفاً بازش کنی؟
‫عجب جانی حال بهم زنی!
‫اما این جوری تیکه پاره شده
‫چه مرگ ترسناکی.
‫بپوشونش.
‫دخترعموم اومده. از همون بخش روابط.
‫روابط عمومی، روانشناسی.
‫آره، همونی که اسلحه داشت.
‫پس جات امنه.
‫- این دیاناست. ‫- سلام.
‫مرسی.
‫مدارک سرپرستی حل شدن، پس
‫- سفر بخیر. ‫- ممنون.
‫خدانگهدار، نره.
‫خدانگهدار، چین، سلام من رو به هنگ‌ کنگ برسون.
‫منتظرت می‌ مونم، بیا دیدنم.
‫قول می دم.
‫اگه بخوای می‌ تونیم برسونیمت، دیانا.
‫- نه، مرسی. ‫- مطمئنی؟
‫بله، مرسی.
‫- می‌بینمت. ‫- خدانگهدار.