‫- حق با تو بود. ‫- بیا از اینجا بریم.
‫صد در صد!
‫باربارا، لطفاً بچه رو بده من.
‫نه، نمی شه بذارم برید.
‫حتی کوچیکترین چیزی از این وضعیت نمی دونی.
‫پس لطفاً یه آشغال رو مخ نباش...
‫و بچه رو بده!
‫ببین، نباید بذاری عصبانیتت از من...
‫مانع از نگهداریت از بچه ات بشه.
‫ببخشیدا، حالا می خوای در مورد عصبانیتم بهم نکته یاد بدی؟
‫واقعاً که خیلی رو داری!
‫ببین، من همین رو می گفتم.
‫باید شروع کنی روی دردت کار کنی.
‫بچه ها مثل اسفنج می مونن. ‫احساسات رو به خودشون جذب می کنن.
‫خفه خون بگیر، باربارا!
‫توی عمارت ژوپیتر، ‫ما سعی می کنیم صدامون رو از روی عصبانیت...
‫آره، می دونم. ‫فقط از روی خوشی صدامون رو بلند می کنیم...
‫و این بی نظیره.
‫حالا بیایید همگی از روی خوشی ‫صداهای کوفتیمون رو بلند کنیم.
‫آروم باش، ناتاشا.
‫- به من نگو آروم باش. ‫- ناتاشا...
‫گفتم به من نگو آروم باش.
‫بیا از اینجا بریم.
‫بچه رو بده من.
‫شوخی ندارم.
‫خب؟
‫چی... چی...
‫دیشب چی شد؟
‫نمی دونم.
‫تا حالا این جوری ندیده بودمش.
‫چه جوری؟
‫اینقدر عصبانی!
‫چرا؟
‫به خاطر مادرش.
‫مثل تو.
‫ساکت.
‫بابی!
‫- شرمنده. ‫- چیکار می کنی بابا!
‫صدای پام خیلی آرومه.
‫بچه ها رو ندیدی؟
‫نه... چرا؟
‫چون با بچه فرار کردن...
‫و اون حالش خوب نیست.
‫غار رو گشتید؟
‫بچه ها، کجایید؟
‫- سلی! ‫- سلی؟
‫- مردیث! ‫- بونجی!
‫بچه ها!
‫میستی، بیا دیگه.
‫نمی دونم چِشون شد.
‫قرار بود یه انقلاب تابستونی معرکه داشته باشیم.
‫روشنه دیگه، مگه نه؟
‫عصبانی شدن.
‫عزیزم، اگه می خوای چیزی بگی...
‫خدا وکیلی بگو و خودت رو خلاص کن.
‫خب، همه چی روبراه بود...
‫تا اینکه ناتاشا اومد دمِ آتیش.
‫اون یه انرژی ناراحت کننده ست.
‫باشه، تو هم یه هرزه غمگینی.
‫این هم از این. حالا همه می دونن ‫که بقیه چی راجع بهشون فکر می کنن.
‫سلی؟
‫هلن!
‫بده ش به من.
‫مادرش رو می خواد.
‫مادرش همین جاست، عزیزم.
‫مامان رفته توی آب. مامان رفته توی آب!
‫مامان رفته توی آب.
‫مامان رفته توی آب...
‫- ناتاشا، یه کاری کن تمومش کنه. ‫- چطور؟
‫- وای! ‫- وای خدا! بس کنید!
‫یه بلایی سر خودتون میارید.
‫سلی! سلی!
‫بچه رو بگیر.
‫کجایی؟
‫تش! ‫(مخفف ناتاشا)
‫تش!
‫تش... تش.
‫بابی!
‫خوبی؟
‫می دونم مدرسه نرفتن...
‫اما به نظر بچه های معمولی ای می اومدن.
‫فکر کنم مچ پام پیچ خورد.
‫- می تونی بدوئی؟ ‫- می تونم روی یه پا بدوئم.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫میستی.
‫از آب دور شید.
‫از... از اونجا دور شید.
‫چی شده، بچه ها؟
‫بذارید بچه ها رو ببریم.
‫بس کنید! کافیه!
‫تمومش کنید، بچه ها!
‫تمومش کنید!
‫آخ!
‫فرض کن اگه باربارا ‫می آوردمون اینجا زندگی کنیم چی می شد.
‫قدیم ها آرزوش رو داشتم.
‫آره، اما اون وقت باید با باربارا زندگی کنی.
‫دیگه خودت حسابش رو بکن.
‫چی بگم والا!
‫اون نهایت تلاشش رو می کنه.
‫دقیقاً.
‫- ولی شعبده بازِ خوبی هستی، می دونستی؟ ‫- ممنون.
‫همیشه می دونستی می خوای چیکاره بشی.
‫حسودیم میشه.
‫هدف داری.
‫الان دیگه تو هم هدف داری.
‫مامان شدی.
‫جک زنده ـست.
‫بابایی.
‫سلی.
‫سنگ رو بذار زمین.
‫بعدش همگی با هم ‫می تونیم خونسردیمون رو حفظ کنیم.
‫نه. نکن!
‫سلی، نکن! بس کن!
‫نکن! بذارش زمین!
‫باربارا...
‫برو گمشو!
‫نه!
‫سلی، سلی! وای خدا.
‫سلی...
‫نه!
‫سلی، نه!
‫کمک!
‫بس کن.
‫بس کن!
‫بابی، سکه ها!
‫چی؟
‫حواس بچه رو پرت کن.
‫داره جواب میده.
‫باربارا!
‫مامان!
‫تش...
‫دیگه شعبده هام دارن تموم میشن.
‫یه چیزی از خودت در بیار.
‫هوم...
‫بفرمایید!
‫گندش بزنن.
‫پاتریشا، سلام.
‫خیلی خوشحالم صداتو می شنوم.
‫الان وقتِ خوبیه؟
‫کاملاً!
‫خب، گوش کن بابی، به نظرِ ما...
‫- تو و سم، گزینه های بسیار مناسبی هستید. ‫- عالیه!
‫ولی فقط ازتون می خوایم شش ماه دیگه ‫منتظر بمونید،
‫بعدش دوباره تماس می گیریم ‫تا ارزیابی کنیم. باشه؟
‫جانم؟
‫- الو؟ ‫- پاتریشا، پاتریشا، پاتریشا!
‫چیکار می کنی؟
‫مطمئنی الان وقت داری صحبت کنی؟
‫آره، می شنوم.
‫ببخشید، داشتم از بچه های یتیم ‫پرستاری می کردم.
‫زود باشید!
‫ببندینش، ببندینش!
‫نمی فهمم.
‫مگه کار اشتباهی کردم؟
‫بابی، مشکل اینه که...
‫تو زیادی به گرفتنِ فرزندخونده، متعهدی.
‫مشکل از حس ضرورتیه که داری.
‫مادر بودن یه مسئله طولانی مدت ـه
‫و نمی تونی همه چیز رو ‫بی عیب و نقص انجام بدی.
‫برای همین می خوایم این پروسه رو ‫روی حالت وقفه بذاریم.
‫وقفه؟
‫تا بهت وقت بدیم...
‫که تصمیمت راسخ تر بشه
‫و انتظاراتت از مادر بودن ‫واقع گرایانه تر بشه.
‫اونوقت می تونیم دوباره ارزیابی کنیم.
‫یعنی الان کل حرفت اینه که...
‫بهم بچه نمی دین، چون...
‫بیش از حد بچه می خوام؟
‫چون بیش از حد بی عیب و نقصم؟
‫ببین، ما که نمی خوایم...
‫کلاً بهت بچه ندیم، بابی.
‫فقط شش ماه دیگه می دیم.
‫ولی من شش ماه دیگه بچه نمی خوام.
‫الان بچه می خوام.
‫- بابی... ‫- نه.
‫نه، من بچه ام رو می خوام.
‫آخه... واقعاً...
‫من بچه ام رو می خوام، پاتریشا. ‫بچه ام رو بده.
‫- بابی... ‫- من بچه ام رو می خوام.
‫بچۀ کوفتیم رو بده.
‫من...
‫گوشی رو بده من.
‫می خوان شش ماه منتظر بمونیم.
‫چطور... چطور باید شش ماه منتظر بمونم؟
‫چشم به هم بزنی میگذره، بابی.
‫در کل، گور بابای اون زنه.
‫هیچی حالیش نمیشه.
‫گفتنش برای تو راحته.
‫- باب... ‫- این مهمترین چیزِ زندگیم بود.
‫اونوقت فکر می کنی من گند زدم بهش؟
‫نمی دونم. تو هم اونجا بودی.
‫مددکار اجتماعی اینو گفت؟
‫- مددکار اجتماعیِ فرزندخوندگی. ‫- اگه همون اولش...
‫- بهم قضیۀ فرزندخوندگی رو می گفتی... ‫- خودت که...
‫بهم نگفتی بچه دار شدی.
‫ای خدا، بابی، این فرق می کنه.
‫معلومه که فرق می کنه، ‫چون واقعاً بچۀ خودت نیست، مگه نه؟
‫همه اش یه شوخیِ بزرگه!
‫- هاهاها! ‫- هاهاها، مرض و هاها!
‫کافیه!
‫همین الان تکلیفِ این قضیه رو...
‫روشن می کنیم.
‫- به هیچ وجه. ‫- عمراً.
‫حالا بگید.
‫تو روانی ای.
‫ناتاشا، اول تو بگو.
‫تو خواهرمی و دوستت دارم.
‫نه، از ته دل بگو.
‫تو خواهرمی...
‫و دوستت دارم.
‫بابی.
‫فکر می کنی نباید بچه داشته باشم، آره؟
‫- ای خدا! باب! ‫- آره؟
‫دروغ نگو. فکر می کنی باید بچه داشته باشم؟
‫نه.
‫چرا نه؟
‫بابی؟ ‫چرا نه؟
‫برایِ همین!
‫تو هنوز بچه ای.
‫هنوز وحشت داری که همه ولت کنن برن.
‫فکر می کنی دستیارِ سم بودن...
‫دلیل می شه که آخرش خسته نشه و نذاره بره؟
‫تو بچه می خوای...
‫چون بچه نمی تونه دست رد به سینه ات بزنه.
‫حداقل تا 30،20سال نمی تونه.
‫پس نه،‌ بابی...
‫فکر نمی کنم صلاح باشه بچه داشته باشی.
‫فکر می کنم بهتر باشه سگ بگیری.
‫بی چون و چرا ‫تا آخر عمر بهت عشق می ورزه.
‫شوخیت گرفته؟
‫یه نفر بهت یه چیزی می گه ...که به مذاقت خوش نمیاد
‫اونوقت میری روی زمین زانوی غم بغل می گیری و گریه می کنی؟
‫اگه بچه داشته باشی،
‫در یه برهه ای از زندگیش...
‫که به نظرم همون اوایل زندگیش باشه،
‫دنیا خیلی رفتارِ ناجوری باهاش می کنه.
‫باید ازش حمایت کنی.
‫تو حتی نمی تونی از خودت حمایت کنی،
‫پس بچه ات چه شانسی داره؟
‫وای! خدا رو شکر که تو رو داریم.
‫ناتاشا ویلیامز...
‫ایثارگرِ گمنامی که...
‫اجازه نداد زندگی هامون از هم بپاشه.
‫باید تا عمر داریم ازت تشکر کنیم.
‫- چی می گی بابی؟ ‫- تو چی داری...
‫که صلاحیت مادر بودن رو بهت می ده؟
‫تو مشکلات رو درست نمی کنی.
‫گند می زنی به همه چی.
‫به خاطر همینه که همه بدونِ تو ‫دارن به زندگی هاشون ادامه می دن.
‫علتش این نیست که تو آدم مستقلی هستی...
‫که زندگی معمولی براش مناسب نیست.
‫علتش اینه که زندگی دیگران رو نابود می کنی.
‫حالا برنامه ات توی زندگیت چیه؟ هوم؟
‫برنامه ات توی زندگیت چیه؟
‫صحیح.
‫پس دیگه خفه خون بگیر...
‫و به مردم نگو چه طور زندگی کنن!
‫و گورت رو از زندگی من گم کن بیرون!
‫حالا...
‫هردوتون غصه های زیادی دارید.
‫- می تونیم حالمون رو خوب کنیم. ‫- باز شروع نکن!
‫این ماجرا ربطی به تو نداره، باربارا. خب؟
‫من و پدرتون...
‫یه کلمه هم راجع به «لایل» صحبت نکن.
‫لایل فرشته بود.
‫خب لایل از من خواست برم.
‫دروغه!
‫اصلاً چرا همچین چیزی می گی؟
‫می خوام بهتون بگم جریان چی بود.
‫ماجرا از این قرار بود که تو گذاشتی رفتی.
‫خب...
‫داشتم غرق می شدم.
‫بعضی از هفته ها...
‫حتی نمی تونستم از جام بلند شم.
‫برام بیسکوئیت ترد و کره می آوردی.
‫احتمالاً کوچیک تر از اونی بودی که یادت بیاد.
‫از تخت می اومدی بالا و می اومدی کنارم.
‫دستت رو می کشیدی به صورتم.
‫و من خیلی احساس شرمندگی می کردم.
‫♪ گاهی اوقات حس می کنم ♪
‫♪ مثل یه بچه بی مادر هستم ♪
‫♪ بچه بی مادر ♪
‫♪ گاهی اوقات حس می کنم ♪
‫♪ مثل یه بچه بی مادر هستم ♪
‫♪ بچه بی مادر ♪
‫♪ گاهی اوقات حس می کنم ♪
‫♪ مثل یه بچه بی مادر هستم ♪
‫♪ بچه بی مادر ♪
‫♪ که کلی از خونه دوره ♪
‫♪ این دنیای اینجا ♪
‫♪ دلگیر و سرده ♪
‫♪ این دنیای اینجا ♪
‫♪ خیلی دلگیر و سرده ♪
‫بابت مادرت متأسفم.
‫♪ این دنیای اینجا ♪
‫♪ دلگیر و سرده ♪
‫♪ به نظرم برگردم خونه ♪
‫♪ گاهی اوقات حس می کنم ♪
‫♪ گاهی اوقات حس می کنم... ♪
‫خدانگهدار، باربارا.
‫بابی.
‫منو صدا نزن.
‫وقتی صدام نمی زنی راحت ترم.
‫ ♪ مثل یه بچه بی مادر هستم ♪
‫♪ گاهی اوقات حس می کنم ♪
‫♪ گاهی اوقات حس می کنم... ♪
‫ ♪ حس می کنم مثل یه بچه بی مادر هستم ♪
‫♪ که کلی از خونه دوره ♪
‫وای خدا!
‫- پات چی شده؟ ‫- هیچی.
‫دستت چی شده؟
‫- سکته قلبی کردم. ‫- نه، نه!
‫نه؟
‫جک هنوز زنده ست.
‫خواهش می کنم، این جوری یه شانسی داریم.
‫تو رو خدا نگاه کن!