‫هنوز این ها رو می بینی؟
‫امیدوارم نبینی.
‫امیدوارم یا یه کار بهتر داشته باشی...
‫یا یه کسِ بهتر!
‫اما ظاهراً دائم این ویدئوها رو می سازم. ‫آخه چرا؟
‫فکر کنم باهاشون روزهاییم رو پر می کنم...
‫که توش آدم های هم سن و سال خودم رو نداره.
‫پیر بودن مثل خیلی جوون بودن می مونه.
‫حوصله سر بره.
‫- ناهار کی حاضر می شه؟ ‫- 3ساعت دیگه کار داره. ‫[کلر 6ساله است]
‫می گن دوران کودکی، دوران جادویی ایه.
‫اما حافظه های مردم خیلی گزینشیه.
‫- بیشتر بر مبنای انتظاره. ‫- کِی کریسمس می شه؟
‫تا کریسمس خیلی مونده.
‫وقتی کوچیکی، همه چی در انتظاره.
‫- می شه باهات بازی کنم؟ ‫- نه.
‫- چرا؟ ‫- به خاطر شخصیتت.
‫مامان، مارک می گه من شخصیت دارم.
‫همه شخصیت دارن، کلر.
‫- بیمار شدی؟ ‫- حالم خوبه.
‫مامانی فقط باید یه کم دراز بکشه. همین!
‫گمونم مامانی بازم ناراحت شده.
‫حالِ مامانی خوبه. ‫برو بالا و با اسباب بازی هات بازی کن.
‫فقط یه چیزه که...
‫بدتر از اینه که ندونی منتظر چی هستی...
‫و اون دونستنه، الآن علتش رو بهتون می گم.
‫هیچ کس...
‫نباید وقتی 6سالشه نیمه گمشده اش رو ببینه.
‫قبلاً یه بخش هایی از داستان رو براتون گفتم،
‫اما چیزی که باید درک کنید اینه که این داستان...
‫درباره سفر در زمان نیست.
‫داستانی راجع به همسرِ مسافر زمانه.
‫هوم.
‫مارک؟ مارک، تویی؟
‫اینجا جای خودمه.
‫تو نباید بیای اینجا.
‫سلام، کلر.
‫تو کی هستی؟
‫- هنری ام. ‫- هنری؟
‫دایناسور دیدی؟
‫به وضوح اون رو به یاد دارم.
‫طرز نگاه کردنش، طرز حرف زدنش.
‫این مرد بدقلقی که می گفت از آینده اومده.
‫دلم می خواست همه چیزش رو بدونم.
‫در آینده بچه داری؟
‫- نه، متأسفانه ندارم. ‫- زن داری؟
‫- آره. ‫- اسمش چیه؟
‫خب، شاید برات جالب باشه، اما اسمش کلره.
‫- مثل من! ‫- آره، مثل تو.
‫وقتی کسی به این خوبی وارد زندگیت می شه،
‫این رو نمی فهمی که...
‫یه چیز دیگه هم باهاش وارد زندگیت می شه.
‫غیاب!
‫غیابش روی روزهات سایه می اندازه.
‫اتفاقی که حالا می افته، اینه که من غیبم می زنه.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫یادت باشه، لباس هام رو بذار توی جعبه ‫و برای بارِ بعد خشک نگهشون دار.
‫- کِی دوباره می بینمت؟ ‫- به زودی.
‫6روز، ۲۹سپتامبر.
‫سری بعدی یه دفترچه یادداشت بیار. ‫بهت لیست تاریخ ها رو می دم.
‫اگه یه برگه دیگه بِکنی، یهویی فردا می شه؟
‫نه، عزیزم، معلومه که نمی شه.
‫پس چه فایده ای داره؟
‫[24سپتامبر]
‫تقویم رو عوض نکردی.
‫تو به جای من عوضش کن، عزیزم.
‫[یکشنبه، 25سپتامبر]
‫می خوای تو انجامش بدی؟
‫[دوشنبه، 26سپتامبر]
‫[چهارشنبه، 28سپتامبر]
‫این کتاب خالیه.
‫دفترچه ست.
‫می شه بدیش به من؟
‫[پنجشنبه، 29سپتامبر]
‫[کلر 6ساله است]
‫سلام، خوابالو! ‫[هنری 31ساله است]
‫باریکلا که دفترچه آوردی.
‫- خودت گفتی بیارم. ‫- عه، جدی؟
‫منِ پیرِ باهوش!
‫باید یادم بمونه این کار رو بکنم.
‫- حالا، غذا کجاست؟ ‫- چه غذایی؟
‫سفر در زمان منو گشننه می کنه.
‫هنوز این رو بهت نگفتم؟
‫- نه. ‫- خب...
‫الآن دارم بهت می گم.
‫12اکتبر، سال2000
‫- چند تا دیگه مونده؟ ‫- خب،‌ در مجموع 152تاست.
‫البته تا الآن 2تاشون رو گذروندیم.
‫جوون تر از سری قبلی به نظر میای.
10ژانویه‌ سال 2001
‫اولش به نظر می اومد که انگار کلی هنری هست.
‫یه دونه بود که موهای سیاه داشت.
‫اون از همه بامزه تر بود.
‫[کلر 8ساله و هنری 32ساله است]
‫چرا باید چکرز بازی کنیم؟
‫من نینتندو دارم.
‫نمی تونم بازی ویدئویی بازی کنم.
‫باعث می شه در زمان سفر کنم.
‫هنری پیرتر، موهاش خاکستری بود.
‫مثل یه بابا می موند. ‫همیشه مجبورم می کرد مشق هام رو بنویسم.
‫به خدا اعتقاد داری؟
‫[کلر ۱۰ ساله و هنری ۳۶ ساله است]
‫- قطعاً نه. ‫- چرا؟
‫از این دنیایی که ساخته خوشم نمیاد.
‫این حرفت با عقل جور در نمیاد.
‫فرانسویت رو بخون!
‫بده.
‫یه دونه هم بود که ناراحت بود.
‫هنریِ ناراحت.
‫[کلر ۱۱ ساله و هنری ۴۱ ساله است]
‫راستی، امروز چه روزیه؟
‫۲۰ آگوستِ سال ۱۹۹۹ ‫چطوریه که نمی دونی؟
‫تازه رسیدم اینجا.
‫تا همین پنج دقیقه پیش، ‫۲۷ مارسِ‌ ۲۰۲۲ بود.
‫یه صبح بارونی بود. ‫داشتم نون تُست درست می کردم.
‫ولی خودت گفتی کِی میای اینجا.
‫مجبورم کردی بنویسمش.
‫خب؟ دلیل نمیشه که ‫بدونم بعدش چه تاریخی برام میاد.
‫- چرا؟ ‫- چون من یه مسافر زمانم.
‫- که چی؟ ‫- خب...
‫این چه کارتیه؟
‫- هفتِ خشت. ‫- خیلی خب.
‫کارت بعدیش چه کارتیه؟
‫- نمی دونم. ‫- هشتِ‌ خشت نیست؟
‫- نه. ‫- چرا نیست؟
‫چون کارت ها قاطی پاتی ان.
‫دقیقاً. ببین، من مسافر زمانم.
‫منم قاطی پاطی ام.
‫دوباره؟
‫البته فرقی هم نداشت چون واقعاً اونا...
‫همه ـشون یه هنری بودن ‫ولی مثل کارت، بُر زده شده بودن.
‫[کلر ۱۲ ساله و هنری ۳۵ ساله است]
‫اگه بخوای می تونی بیای توی خونه ها!
‫عه، خیلی لطف داری ولی...
‫تا سال ۲۰۰۸ اجازه ندارم ‫با خانواده ـت آشنا بشم.
‫با خانواده ام آشنا میشی؟
‫هوم...
‫آره. در آینده. ‫سال ۲۰۰۸
‫- چرا؟ ‫- همینجوری دیگه.
‫همینجوری باهاشون آشنا میشم.
‫منم اونجام؟
‫هوم...
‫سال ۲۰۰۸ چند سالَم میشه؟
‫نمی دونم، مطمئن نیستم.
‫- ۲۰ سال! ‫- چقدر سریع حساب کردی.
‫- ۲۰ سال، سن بالاییه. ‫- نه. اونقدرها هم بالا نیست.
‫به اندازۀ کافی بالائه.
‫برای تو خنده داره؟
‫چی خنده داره؟
‫خب، اسم من کلر ـه.
‫اسم زنت هم کلر ـه.
‫می دونی چیه؟ ‫بعضی وقتا ممکنه یه کم خنده دار باشه.
‫می خوای بازی کنیم؟
‫چه بازی ای کنیم؟
‫تا وقتی کارت ها رو بُر نزنی، ‫بازی ای در کار نیست،
‫ولی وقتی بُر بزنی...
‫دیگه نمی دونی چی در انتظارته.
‫کلر! کلر! کلر!
‫[کلر ۱۳ ساله و هنری ۴۲ ساله است]
‫هنری!
‫جالب بود.
‫صدای شلیک گلوله رو نشنیدم. ‫فقط صدای اونو شنیدم.
‫هنری!
‫- کلر! ‫- کلر، چیکار می کنی؟
‫- به کی شلیک کردین؟ ‫- نزدیک بود به تو شلیک کنم.
‫کلر، می دونی که موقع شکار نباید بیای بیرون. ‫هزار بار بهت گفتم.
‫به کی شلیک کردین؟
‫کی اسم منو داد زد؟
‫کسی اسم تو رو داد نزد.
‫عزیزم، داشتی خواب می دیدی. ‫حالا گوش کن...
‫هنری!
‫هنری! هنری!
‫هنری!
‫کلر؟
‫کلر، چی شده عزیزم؟
‫به یه نفر تیر زدین.
‫- به یه مَرده تیر زدین. ‫- خب، کجاست؟
‫خون رو ببین.
‫- چه خونی؟ ‫- اونجا خونی بود.
‫احتمالاً تصور ذهنیت بوده.
‫حتی یه ذره هم نگران نیستی؟
‫[کلر ۱۳ ساله و هنری ۳۲ ساله است]
‫نگران؟ دارم می میرم از ترس!
‫فکر کنم الان رُخم رو ازم می گیری. ‫(رُخ: مهرۀ شطرنج)
‫امکانش هست که یه نسخۀ پیرترت ‫اونجا توی علفزار داشته می مُرده.
‫امکانش هست.
‫آها! دیدی؟ ‫انتظار این حرکت رو نداشتی.
‫ممکنه یه جایی در حال مُردن باشی.
‫خب، اینطور نیست. ‫نِشستم اینجا و با تو حرف می زنم.
‫یه جایی در زمان!
‫همه بالاخره یه زمانی می میرن.
‫خودت فهمیدی منظورم چیه.
‫همۀ آینده ها به یه بن بست ختم میشن، کلر.
‫برای همین بهتره ندونی چی پیش میاد.
‫چون اتفاقی که پیش میاد، یه بن بست ـه.
‫زنت نگرانت نمیشه؟
‫چرا، معلومه که میشه.
‫مثل من!
‫خب، یه جورایی مثل تو.
‫زنت که اتفاقاً اسم اون هم کلر ـه...
‫توی آینده ای که خانواده ام رو می شناسی.
‫آره.
‫- بعضی وقتا یه ایدۀ احمقانه به سرم می زنه. ‫- چه جور احمقانه ای؟
‫در مورد اینکه با کی ازدواج کردی.
‫ازدواج با یه احمق، فوق احمقانه ـست.
‫فکر می کنم با من ازدواج کردی.
‫یه مرد نجیب در این شرایط چی میگه؟
‫اون موقع باهاش حس همدردی نکردم ‫ولی الان می کنم.
‫زنِ آینده اش در سن ۱۳ سالگی.
‫زنی که قبلاً‌ باهاش ازدواج کرده و ‫زیر یه سقف زندگی می کردن،
‫حالا در قالب یه بچه باهاش روبرو شده...
‫و می خواد بدونه چه نسبتی باهاش داره.
‫یه مرد نجیب در این شرایط چی میگه؟
‫به بچه ای که در آیندۀ‌ مشترکشون ‫تبدیل به زنی میشه...
‫که عاشقشه،‌ چی میگه؟
‫ما در آینده با هم ازدواج نمی کنیم.
‫اینطوری که نمیشه. خب؟
‫خودتو می شناسم.
‫خانواده ات رو می شناسم، ‫ولی من و تو، زن و شوهر نیستیم.
‫باشه.
‫چیز دیگه ای نمی تونم بهت بگم، خب؟
‫آخه خوب نیست که بدونی...
‫گفتم اشکالی نداره.
‫نوبت توئه.
‫یه مرد نجیب طبیعتاً در اون لحظه دروغ میگه.
‫توی این دنیا، چیزای خیلی کمی هستند ‫که از دروغ های...
‫مردهای نجیب، دردناک تر هستند.
‫البته که اون زمان ‫به اینش فکر نمی کردم.
‫یه دوست نامرئی داشتم ‫و توی یه قصۀ افسانه ای زندگی می کردم.
‫و تموم شد!
‫تا حالا انقدر خوب بازی نکرده بودی.
‫خب، بهت سخت نمی گرفتم. ‫یه دور دیگه بریم؟
‫بستنی نمی خوام.
‫- آرومت می کنه. ‫- نمی خوام آروم بشم.
‫من می خوام آروم بشی.
‫دستمال لازمم میشه،
‫- چون خیلی خوب نمی تونم... ‫- می دونم.
‫- سلام، جیسون. ‫- سلام، روث! ایول!
‫دوستات هستن؟
‫می شناسمشون.
‫برو پی کارِت!
‫- آره! ‫- برو پی کارِت.
‫خیلی تند میری.
‫کجا زندگی می کنی؟
‫نمی تونم چیزی در مورد آینده بهت بگم.
‫منظورم آینده نیست. ‫الان رو میگم.
‫باید یه هنریِ دیگه، ‫یه جایی توی دنیا باشه.
‫- یه نسخۀ جَوون تر. ‫- آره.
‫آره؟ کجا؟
‫- فایده ای نداره بهت بگم. ‫- چرا؟
‫ای خدا! عجبا! ‫واقعاً لازم نیست انقدر تند بریم.
‫پس بگو چرا فایده ای نداره بهم بگی.
‫- اگه آروم تر بری، بهت میگم. ‫- بگو وگرنه تندتر میرم.
‫چراغ قرمز! چراغ قرمز! چراغ قرمز!
‫خدایا! کلر!
‫مسافر مضطربی هستی، ‫باید روی این مشکلت کار کنی.
‫میشه لطفاً این لامصب رو آروم تر بِرونی؟
‫یالا دیگه، توضیح بده.
‫چرا فایده ای نداره بهم بگی...
‫نسخۀ جَوون ترت کجا زندگی می کنه؟ ‫می خوام ببینمش.
‫شاید با هم صمیمی شدیم. ‫باید سنّمون نزدیکتر باشه.
‫هنوز قرار نیست منو ببینی.
‫- کی میگه؟ ‫- تاریخ میگه!
‫برای من که هنوز تاریخ نشده.
‫برای من تاریخه و نمیشه عوضش کرد.
‫میشه آرومتر بری؟
‫پس هنوز قرار نیست که ‫تو رو اینجا ببینم،
‫ولی می خوای بدونی ‫دیگه قرار نیست چی بشه؟
‫قرار نیست بمیرم.
‫ای خدا، کلر!
‫تو منِ مسن تر رو دیدی، ‫منم توِ مسن تر رو دیدم.
‫امروز نمی تونیم بمیری، نه؟ ‫غیر ممکنه.
‫آره، ولی ممکنه بقیه رو بکُشی.
‫آروم باش، می دونی چیه؟
‫می تونم چشم بسته رانندگی کنم.
‫- ای خدا! ‫- خیلی خب، می خوای رانندگی کنی؟ باشه.
‫آخه چه مرگت شده؟
‫چه عجب پرسیدی!
‫از دستات داره خون میاد.
‫خودم کردم.
‫می بینی؟ جای ناخن های خودمه.
‫گفتم که، مسافر مضطربی هستی.
‫قبلاً تصادف کردم، ‫خاطرات بدی ازش دارم. دلیلش همینه.
‫آره، ولی می دونستی امروز تصادف نمیشه.
‫ممکن بود دست و پات یکسال بره توی گچ.
‫ممکن بود یکی رو بکُشی.
‫ممکن بود یه خانواده رو قلع و قمع کنی...
‫و تا آخر عمرت با عذاب وجدانش زندگی کنی.
‫- نمی خواد به من درس بدی. ‫- خفه شو و گوش کن.
‫زندگی تو، هر چی که هست...
‫کاملاً بر اساس انتخاب هایی که می کنی ‫شکل می گیره.
‫آینده، چه ثابت باشه چه نباشه، ‫همون انتخاب هاییه که تو می کنی.
‫تو عاملِ ثباتش هستی، ‫یه مسیر ثابت رو پیش نمی ری.
‫همه چی بازم بستگی به تصمیم های تو داره.
‫الان یه رکوردِ جدید زدم.
‫بقیۀ زندگیت رو برات مَردفهم کردم. ‫(مرد فهم: توضیحات یک مرد به یک زن)
‫مَردفهم یعنی چی؟
‫خب، احتمالش زیاده که خودت بفهمی، کلر.
‫کِی؟
‫آینده رو میگی؟
‫همون موقع که من و کل خانواده ام رو می شناسی
‫و با زنی ازدواج می کنی که هم اسمِ منه؟
‫ما در آینده با هم نیستیم، کلر.
‫باشه!
‫خب...
‫یه چیزی شده. ‫می خوای در موردش حرف بزنیم؟
‫تا حالا دستگیر شدی؟
‫خب...
‫بدونِ لباس میرم اینور و اونور ‫و خوراکم رو می دزدم،
‫پس آره، دستگیر شدم.
‫ولی مهم نیست.
‫چون اگه بندازنت توی سلول زندان،
‫آخرش غیبِت می زنه، مگه نه؟
‫خب، معمولاً از صندلی عقبِ ماشین پلیس ‫غیبم می زنه...
‫ولی آره، اصولاً همینه.
‫پس وقتی به زمان گذشته برمی گردی...
‫می تونی از هر چیزی قسر در بری.
‫خب، آره به گمونم. ‫ولی بازم دلیل نمیشه.
‫یه پسره ای هست.
‫اسمش جیسون ـه.
‫جیسون اورلی. ‫توی مدرسۀ منه. ورزشکاره.
‫خب؟
‫جیسون چی شده؟
‫می خوام بکُشیش.
‫چرا؟
‫کتابخونۀ «نیوبری»، ‫کلکسیونِ کتاب های خاص، بفرمایید.
‫کی؟ عه، نه، صبر کنید. صبر کنید.
‫اون پسر جدیده، اسمش چیه؟
‫هنری دتمبل.
‫در خدمتم.
‫[هنری ۲۴ ساله است]
‫سلام. کسی باهام تماس گرفته؟
‫صدای اون زنه عصبانی می زد؟
‫- زن نبود. ‫- عالیه.
‫- سلام. ‫- سلام، منم.
‫عالی شد! ‫[هنری ۲۴ و ۳۲ ساله]
‫می خوای یه جا بیام دنبالت؟ ‫آخه سرِ کارم.
‫می خواستم بگم امشب نباید تنها باشی.
‫- چی گفتی؟ ‫- باید امشب بین ساعت هشت تا دَه...
‫یه عذر موجه داشته باشی.
‫چرا؟ می خوای کسی رو بکُشی؟
‫بین ۸ تا ۱۰، فهمیدی؟
‫می خوای کسی رو بکُشی!
‫- دیگه قطع می کنم. ‫- گور بابات.
‫تو هم گور بابات.
‫کِی بهم میگی چیکار کرده؟
‫نمی خوام در موردش صحبت کنم.
‫میشه قبول کنی که کاملاً حقشه؟
‫آره.
‫از کجا میشه فهمید که اون شخص مورد نظرته؟ ‫که واقعاً خودِ خودشه؟
‫از عواطف و احساسات رُمانتیک نیست ‫که میشه فهمید.
‫- نمیشه بیای. ‫- میام.
‫از نوای خوشِ محیط نمیشه فهمید.
‫نمیشه بیای، ‫اونجوری تو هم عذرموجه می خوای.
‫می خوام نگاه کنم.
‫وقتی که حاضر میشه برات آدم بکُشه می فهمی.
‫- داشبورد. ‫- چی؟
‫داشبورد.
‫مال بابامه.
‫مگه اون باهات چیکار کرده؟
‫خیلی عوضیه.
‫خب...
‫خودمم قدیما عوضی بودم.
‫- خب، جلوی خونه ـشون که ماشینی نیست. ‫- نه، تنهایی خونه ـست. چک کردم.
‫دارم میام.
‫ای خدا! دارم میام دیگه! باشه.
‫تو کی هستی؟
‫خیلی خب، یه ماشین پشت سرمه...
‫و تو میری توی صندوق عقبش.
‫چرا؟
‫چون اگه همینجا بکُشمت،
‫شاید خیلی سخت بشه ازش قسر در رفت
‫و شاید تو دردسر بیفتم.
‫آهای؟ نشنیدی چی گفتم؟
‫آهای؟ تفنگ! بیدار شو!
‫ای خدا! خیسم کردی!
‫کدوم آدمی روی کسی که تفنگ گرفته سمتش ‫ادرار می کنه؟
‫آخه چه مرگته؟
‫سرتو ببر پایین.
‫می خوام صندوق عقب رو ببندم.
‫سرت رو ببر پایین وگرنه دردت می گیره.
‫می خوای منو بکُشی.
‫خب آره، ولی اوضاع رو بدتر نکن.
‫روم ادرار کرد.
‫- خیلی خب. ‫- بدترین قتلِ تاریخ!
‫- صدای چیه؟ ‫- هوم؟
‫آها! چیزی نیست. ‫صدا از ماشینِ تو نیست.
‫اون یارو داره یه جور عجیبی نفس می کشه.
‫- مگه اسپری اش رو نیاوردی؟ ‫- چیش رو؟
‫خب، اون آسم داره. ‫یه اسپری داره، خودم دیدم.
‫که چی؟
‫- چیکار می کنی؟ ‫- نه. باید برگردیم...
‫- و اسپری اش رو بیاریم. ‫- نه! نه! نه! کلر.
‫نه! کلر جداً نه! ‫این کار رو نمی کنم. قبول نمی کنم.
‫نمی کُشیمش.
‫باشه.
‫تو بهش آسیب می زنی ‫و من نگاه می کنم،
‫ولی نمی کُشیمش.
‫به چی می خندی؟
‫آخه بکُشیمش؟ ‫رفتیم براش اسپری آوردیم.
‫کم کم دارم فکر می کنم ‫شاید بد نباشه یه متکا هم براش بذاریم.
‫فکر می کنی خنده داره؟
‫فکر می کنی شوخی ـه؟
‫نه.
‫می خوای بدونی چیکار کرده؟
‫آره، می خوام بدونم.
‫معلومه که کرده بود.
‫من توی ماشینش بودم. ‫کسی هم اون اطراف نبود.
‫چرا بهم تعرض نکنه؟
‫هیچوقت راستش رو به هنری نگفتم.
‫اگه راستش رو بهش می گفتم، ‫اون قضیه برام واقعی تر از اونی می شد...
‫که دلم می خواست.
‫[محل احداث دبیرستان نلسون آلگرن]
‫یالا، بیا بیرون. بیا بیرون ببینم. یالا!
‫آدم نمی ره با مَردی که دوستش داره،
‫در مورد هیولایی صحبت کنه...
‫که بهش تعرض کرده.
‫هنری هیچوقت راستش رو نفهمید.
‫پس وقتایی که با هنری بودم، ‫دیگه اون حقیقت وجود نداشت.
‫وقتی اون پیشم بود، ‫می تونستم اون حقیقت رو پاک کنم.
‫البته، الان دیگه خیلی وقته که مُرده.
‫دیگه نمی تونه مقاومت کنه، کلر.
‫- می خواید باهام چیکار کنید؟ ‫- دقیق نمی دونم.
‫کلر، نظری نداری؟
‫لعنتی!
‫می خواید منو بکشید؟
‫بکشیمت؟
‫تو آدمی هستی که آسم داری و سیگار می کشی. ‫چه لزومی داره که کسی بکشتت؟
‫نظرت چیه، کلر؟ هان؟
‫پرده های گوشش رو پاره کنم؟
‫دماغش رو بشکنم؟
‫نه، اون که قبلاً یه بار شکسته.
‫- نظرت چیه تاندون آشیلش رو بِبُرم؟ ‫- نه.
‫تا یه مدت طولانی نمی تونه فوتبال بازی کنه.
‫نه! خواهش می کنم. نه.
‫التماس نکن، لعنتی! ‫ممکنه از التماس کردنت لذت ببرم.
‫کی هستی؟
‫من دوست کلر هستم. ‫اومدم اینجا تا مثل 2تا مرد صحبت کنیم.
‫البته اگه به تو بشه گفت مرد!
‫چه طور تونستی این کار رو باهاش بکنی؟
‫- چیکار؟ ‫- می دونم چیکار کردی، جیسون.
‫راستش رو بهش بگو.
‫هم راستش رو بهم گفت، هم نشونم داد.
‫گوشیش رو نشونت داد؟ ‫گوشیت رو نشونش دادی؟
‫جریات ربطی به یه گوشی کوفتی نداره!
‫گوشی رو نشونش بده.
‫پیامک هاش رو بخون.
‫قبل از اینکه دست روم بلند کنی، پیامک هاش رو بخون.
‫چون اونجا واقعیت ماجرا معلوم می شه.
‫ببین توی پیامک هاش چی نوشته.
‫رفتیم بیرون و خوش گذروندیم.
‫بعدش بهم پیامک داد،
‫همون شب و صبح روزِ بعدش!
‫می خوای بدونی چی نوشته بود؟
‫نوشته بود: «ممنون بابت روزِ خوبی که داشتیم.»
‫خودش این رو نوشته بود: «روزِ خوب». پیامک هاش رو بخون.
‫- آهای. بیا. ‫- نه!
‫بجنب، کلر.
‫گوشی رو نشونش بده. ‫پیامک هات رو نشونش بده.
‫- پاکشون کردم. ‫- چرا؟
‫چرا پاکشون کردی؟ چرا باید پاکشون کنه؟
‫حالا بذار یه چیزی رو بهت بگم. من پاک نکردم.
‫وقتی کارِت باهام تموم شد،
‫وقتی هر غلطی که خواستی...
‫باهام کردی...
‫و وقتی زدی آش و لاشم کردی...
‫گوشیم توی جیب حوله تن پوشمه.
‫من اون پیامک ها رو پاک نکردم!
‫بخونشون و ببین چه حسی پیدا می کنی.
‫راست م یگه که اون پیامک ها رو فرستادم.
‫- وحشت کرده بودم. ‫- می دونم.
‫چون نمی خواستم از دستم عصبانی باشه.
‫- درک می کنم. ‫- می خواستم عادیش کنم.
‫توی ذهنم. عادی!
‫«روزِ خوب». خودش اینجوری نوشته بود.
‫- دقیقاً مو به مو همین رو نوشته بود. ‫- مهم نیست چه نوشته.
‫کبودی هاش رو دیدم. در ضمن سوزوندیش.
‫ای خدا! تو کجا بودی تا حالا؟
‫نمی فهمی؟ خودش خوشش میاد. ‫خوشش میاد!
‫- روزِ خوبی داشته. ‫- نه، نداشت.
‫تو از کجا می دونی؟ ‫از دوستان کودن باباشی؟
‫- اون به این جور چیزها علاقه داره. ‫- نه نداره.
‫عاشقشه. خودش می خواد.
‫- خودش این طور نمی خواد. ‫- دوست داره بهش صدمه بزنم.
‫نه، دوست نداره، هیچ وقت هم نداشته!
‫آخه تو از کجا می دونی لعنتی؟
‫چون من شوهرِ لامصبش هستم.
‫من...
‫- گندش بزنن. گمونم دارم می رم. ‫- نه، حالا نه!
‫نمی دونم چرا، اما فکر می کنم به این نیاز پیدا می کنی.
‫دوستت دارم.
‫گندش بزنن.
‫نمی خواستم جیسون وقتی دست و پاش بسته ـست...
‫و لباس چندانی تنش نیست، به خاطر تنگی نفس بمیره.
‫خب، حقیقتش می خواستم، اما نه وقتی که مسئولیتش با منه
‫اما به همون اندازه، ‫دلم نمی خواست باهاش تنها باشم.
‫برای همین زنگ زدم به رفقام
‫به تک تک دخترهایی که می شناختم زنگ زدم و ازشون خواستم بیان
‫یه قانون گذاشتم.
‫فقط در صورتی می تونید بیایید ‫که پسری بهتون صدمه زده باشه.
‫تا اون زمان که منتظر بودم برسن،
‫کل قضیه اتفاقی که اون روز...
‫با جیسون افتاده بود رو...
‫روی خود جیسون نوشتم.
‫دعوتشون کردم تا ماجراهای خودشون رو بنویسن.
‫مدت زیادی اونجا بودیم.
‫اون اولین مجسمه من شد.
‫اون شب یاد گرفتم که هنر...
‫لزوماً نباید به دیوار زده شده باشه یا روی یه پایه باشه
‫گاهی اوقات، هنر یعنی انتقام!
‫هنری رو فقط یکبار دیگه توی فضای بازِ جلوی خونه امون دیدم
‫اما اون یه ماجرای دیگه ـست.
‫سلام هنری.
‫2سال بعد از اون،
‫بعد از اینکه 14سال بود که ،عشق زندگیم رو می شناختم
‫برای اولین بار دیدمش.
‫از همیشه جوون تر بود.
‫روحش هم خبر نداشت که من کی هستم...
‫و واقعاً‌ خوشگل ترین مردی بود که تا حالا...
‫دیده بودم.
‫- هنری. ‫- بالآخره دیدمش.
‫نیمه گمشده ام از وقتی که 6سالم بود.
‫اما اون خیلی آشغال بود!