‫می تونید بلند شید، آقای ورسلی.
‫باشه، خیلی خب. ممنون.
‫نه، حقیتتش فکر نکنم بتونم. شرمنده.
‫گندش بزنن!
‫مرسی
‫پاهام رو بگیرید... مرسی.
‫- بفرمائید. ‫- لعنتی!
‫- شرمنده، اما... ‫- عیبی نداره.
‫یهویی انگار 96سالم شد.
‫مرسی
‫- خوابت نمی بره؟ ‫- نه.
‫اگه سناریوی من بدترین سناریوی ممکن باشه چی؟
‫نیست.
‫خب، شاید باشه، غیر از اینه؟
‫با جوش دادنِ مهره ها... نمی تونم راه برم.
‫تعویض مفصل ران. مثلاً جفت ران ها.
‫هیچ علاج کوفتی ای براش نیست، ‫در این حد رو می دونم.
‫فقط سطوح مختلفی از به فنا رفتن داره:
‫از «تقریباً به فنا رفته» تا
‫«کاملاً به فنا رفته».
‫این ها اصطلاحات پزشکی هستن!
‫هم فیزیوتراپی داری
‫هم مسکّن هات.
‫وای خدا، عاشق مسکّن هام هستم.
‫نیازی نیست حتماً به اون بدی پیش بره ‫که تو برای خودت می بری و می دوزی.
‫- سلام. ‫- حال بابا خوبه؟
‫این نامه ویزیت بیمارستان رو روی میز پیدا کردم.
‫اون نامه تو نیست که بخونیش، ایوا.
‫نباید فضولی کنی.
‫- باید نگران باشیم؟ ‫- نه، نه.
‫باباتون هیچیش نمی شه. قول می دم. خب؟
‫ایوا.
‫می دونم تغییر کردم.
‫- نه نشدی. ‫- چرا شدم.
‫حتی بهش می گن «دوره تغییر».
‫وقتی داروهای حسابی می خوردم ،حس می کردم دیوونه شدم
‫بدونِ اون ها حتی بیشتر، این حس رو دارم.
‫من زن روانی ای هستم.
‫و برای جامعه خطرناکم.
‫شرمنده، مامان. حتماً خیلی ترسناکه.
‫مرسی.
‫آره، همین طوره.
‫- هوم. ‫- می شه برم اتاقم؟
‫آره، معلومه که می تونی. حتماً.
‫خوشحال شدم حرف زدیم.
‫سلام.
‫بله.
‫حتماً خیلی به ایوا افتخار می کنید.
‫آره. ما... ما واقعاً بهش افتخار می کنیم.
‫واقعاً بهش افتخار می کنیم. ‫قطعاً یکی از بچه های سوگلی ماست
‫نمیای، جِی؟
‫معلم «بلا» رو دیدیم.
‫نه، شما برید. من یه مقدار دیگه پیاده بر می گردم.
‫می خوام پیش لوک باشم.
‫باشه.
‫خوبه که با هم می گردیم.
‫ما 2تا چند هفته ای می شه که با هم نگشته بودیم.
‫آره، یه چند هفته ای بود.
‫روبی داره از گروه تئاترش میاد بیرون.
‫صحیح.
‫حال پدرم خیلی خوب نیست.
‫عه.
‫- ناراحت شدم این رو شنیدم. ‫- آره. مرسی.
‫- یه بیماری ای داره که... ‫- روبی بهترین بازیگریه
‫ببخشید، بهترین هنرپیشه ایه ‫که توی گروه تئاترش هست.
‫همیشه نقش های اصلی رو بهش می دن، اما
‫اکثر اوقات ترجیح می ده نقش های کوچیکتر رو قبول کنه
‫تا بتونه دامنه مهارت هاش رو نشون بده.
‫بی نظیره.
‫نمی خوای فردا بعد از مدرسه
‫برگردی خونه من؟
‫شام با روبی می ریم بیرون.
‫شام؟
‫ما 13سالمونه، جیکوب. برای شام کجا می رید؟
‫راستش، یه رستوران باحال اسپانیایی
‫توی خیابون «چرچ» هست که روبی عاشقشه.
‫اما ما بیشتر از هر چیزی طرفدار فلفل های پادرون هستیم
‫شیفته اون ها هستیم.
‫هر سال کمتر از 10درصد از متقاضیان
‫وارد مدرسه «سنت مارگارت» می شن،
‫اما من تقریباً مطمئنم که ایوا جزو این 10درصده.
‫باید از خداشون هم باشه.
‫- چقدر محشر ‫- آره.
‫خب، اون واقعاً دانش آموز نمونه ایه.
‫صرفاً نه برای اینکه حواس جمع و متعهده، بلکه
‫همیشه تو لحظه نیاز به هم کلاسی هاش کمک می کنه
‫ایـ... ایوای ما همین جوریه.
‫معذرت می خوام
‫- حالتون خوبه؟ ‫- بله، ببخشید.
‫آره. لطفاً ادامه بدید.
‫به نظر می رسه که خیلی درد دارین.
‫نه، من
‫تشخیص دادن روماتیسم ستون فقرات دارم.
‫وای خدا! خیلی متأسفم.
‫از حق نگذریم آدم های کمی هستن ‫که درباره روماتیسم ستون فقرات هم حرف بزنن.
‫علت اصلیش اینه که تلفظ اسمش خیلی مشکله
‫وای، خدایا!
‫خانم وست بدجوری طرفدارته.
‫اگه من بودم، اصلاً دوست نداشتم
‫بدون دوستام برم یه مدرسۀ جدید.
‫- یه دوست داری! ‫- هوم. مرسی!
‫- ایوا. ‫- ممنون.
‫شرمنده. ببخشید، لوک.
‫توی سنت مارگارت ‫کلی دوست جدید پیدا می کنی، ایوا.
‫آره، تازه می تونی با دوستای قدیمیت هم ‫دوست بمونی.
‫ما که نمی خوایم بکُشیمشون.
‫بعد از مدرسه یا آخر هفته ها.
‫احتمالاً بیشتر از اونی که ‫توی یه مدرسه باشید می بینشون.
‫درسته.
‫- آخ، لعنت بهش. ‫- فکر می کردم کمرت اونقدرها هم درد نمی کنه.
‫نه، اونطوریا هم نیست. فقط فکر کنم ‫روی اون صندلی های پلاستیکی گرفته.
‫میشه من سر همین کوچه پیاده بشم؟
‫- چرا؟ ‫- باید با سوز...سو...سوزی صحبت کنم.
‫ویکار سوزی.
‫باشه، عیبی نداره.
‫می خوای یه کم دیگه بیام دنبالت؟
‫کلاً پنج دقیقه راهه.
‫باشه.
‫سلام.
‫- عه، سلام. ‫- وقت داری؟
‫این هفته داوطلب لازم نداری؟
‫هوم... فکر نکنم.
‫ولی ممنون.
‫حالا جمعه برای گروه جوانان میای؟
‫آره، مطمئناً.
‫ایوا، بی تعارف خودم بقیۀ کارها رو می کنم.
‫- خوشحال میشم کمک کنم. ‫- نه، نه، جدی.
‫برو خونه و استراحت کن.
‫یادمه قدیما مدرسه ‫چقدر خسته کننده بود.
‫نه که خیلی وقت پیش بوده باشه ها!
‫باشه.
‫خب، تنهات می ذارم.
‫وای خدا.
‫سلام، من «الی گرانت» هستم.
‫آره، آره.
‫دوباره منم.
‫ببین، می خواستم بدونم
‫می دونم که بهم گفتید اگه بازم
‫از اون ژل های ‮استروژن آوردید ‫بهم پیام می دید،
‫ولی فقط محضِ
‫آره، آره، خیلی خب. آره. ‫صحیح، متوجه شدم.
‫فقط اینکه، ببخشید، بدونِ اون من
‫کلی ناراحتی و رنج دارم.
‫و قلبم بدجوری به تپش می افته.
‫و اضطرابم سر به فلک می کشه.
‫و سردرد و دردِ مفاصل دارم و
‫بله، آره، آره، نه.
‫آره، برچسب ها رو امتحان کردم. ‫فایده نداشت.
‫به درد من نمی خورن. ‫پس خواهش می کنم، خواهش می کنم
‫اگه میشه هر ساعتی شد ‫بهم زنگ بزنید.
‫۸:۳۰ تا ۵. ‫فهمیدم.
‫صحیح.
‫ممنونم. ‫واقعاً از وقتی که گذاشتید تشکر می کنم.
‫خداحافظ.
‫کثافتا!
‫- کیا کثافت هستن؟ ‫- همه!
‫همۀ کسایی که کثافتن.
‫منطقیه.
‫اوه.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- لطفاً!
‫- متأسفم. ‫- آخ، آخ، آخ، خیلی خب
‫چه خوب. الان زنم پرستارم هم شده.
‫لازمه بری توالت؟
‫مسخره نکن.
‫شاید چند هفته دیگه واقعاً همینطور بشه.
‫اصلاً ورزش نکردی؟
‫واقعاً نمی دونم باید چیکار کنم
‫تا وقتی که نتایج اسکن بیاد.
‫نمی خوام تمرین نادرستی انجام بدم ‫و وضعیت رو بدتر کنم.
‫عه.
‫«دارن» ـه.
‫«وقت داری شام رو با هم بخوریم؟» ‫«خبر مهمی دارم.»
‫«ویلتون بنک ساید، ساعت ۷:۳۰».
‫«خبر مهم» به نظر هیجان انگیز میاد.
‫فکر می کنی یه راهی پیدا کرده،
‫تا دفتر لندن رو سر پا نگه داره؟
‫خب، اگه راهی پیدا کرده باشه هم ‫اتفاقی بوده.
‫درسته.
‫- حالت خوبه بابا؟ ‫- آره، بهتر از این نمیشه، رفیق.
‫نگرانتم.
‫خب، نباش!
‫چون من که اصلاً نگران نیستم.
‫الکی استرسش رو نداشته باش.
‫منو نمی شناسی؟
‫درست میشه، رفیق. ‫بهت قول میدم.
‫خیلی خب.
‫چرا من فقط یه دونه دوست دارم، بابا؟
‫به خاطر اینه که احمقم؟
‫آخه ایوا توی همه چی سنگ تموم میذاره.
‫بعداً توی دانشگاه آکسفورد و بهشت راهش میدن.
‫و حدود سه میلیون دوست داره.
‫تو بیشتر از یه دوست لازم نداری ‫و به پسر من نگو احمق.
‫جیکوب عاشق روبی شده. ‫عاشقش شده!
‫من همه چیزم رو پای این دوستی گذاشتم ‫ولی تموم شد.
‫تموم نشده، لوک. ‫فرق کرده.
‫کسی رو ندارم که باهاش بگردم.
‫قشنگ معلومه نمی خوان باهاشون برم.
‫ولی جیکوب روش نمیشه بهم بگه.
‫خب، شاید دوستای جدید لازم داری، لوک.
‫می دونی منظورم چیه؟
‫کلی آدم هم سن و سال تو هستن
‫که خیلی هاشون مثل جیکوب خل و چل نیستن.
‫نمی خوام جیکوب رو از دست بدم.
‫خوشم میاد که عجیب و غریب ـه. ‫از روبی هم خوشم میاد.
‫پس به عنوان دوتا دوست، دعوتشون کن
‫و به عنوان دوتا دوست قبولشون کن.
‫- یه کاریش بکن. خب؟ ‫- باشه.
‫آه!
‫ای بابا!
‫ولش کن، بعداً میرم.
‫اوف
‫- سلام. ‫- خیلی خوشـ
‫فقط بهت هشدار بدم که هر ۴۵ دقیقه
‫خیس عرق میشم ‫و خیلی حال به هم زن ـه.
‫متوجه شدم.
‫من یه نوشیدنی گرون سفارش دادم.
‫به شخصه خیلی ولخرج نیستم، ‫چون اقتصادی فکر می کنم،
‫ولی نوشیدنی های اینجا ‫خیلی خوشمزه ان.
‫- اوهوم. ‫- اینم از این.
‫ممنونم.
‫ممنون.
‫هوم. گلوم مثل چی خشک شده بود.
‫عالیه!
‫هوم
‫خب، «دارن»؟
‫یالا دیگه، اون خبر مهمت چیه؟
‫یالا، بهم بگو.
‫باشه.
‫- یالا! چیه؟ چیه؟ ‫- خب
‫یالا! بگو دیگه.
‫خب، دفتر لندن مشمول قوانین مالیاتِ‌ ‫بریتانیا و اروپا
‫برای همۀ بدهی های دفتر برلین ـه.
‫پولی نداریم که ‫پولِ کارمندها و اجاره ـمون رو بدیم.
‫ببینم، چی شد؟
‫این خبر مهمت بود؟
‫آره.
‫ببخشید، می خواستم با یه شام خوب ‫یه کم تلطیفش کنم ولی به نظر خیلی عصبانی میای
‫من با لباس ابریشمی پا شدم اومدم، دارن! ‫گور بابات.
‫اتفاقاً خیلی هم قشنگه.
‫- نه، نه، نه. ‫- نه؟
‫قبول نمی کنم که به فنا رفتیم.
‫به هیچ وجه قبول نمی کنم.
‫درستش می کنم، خب؟ بشین و تماشا کن.
‫- این قضیه درست میشه. ‫- عالیه.
‫شاید لازم بشه چند نفر رو اخراج کنی.
‫من سر رشته ای توی اخراج کردن ندارم. ‫دلم می خواد بقیه ازم خوششون بیاد.
‫پس باید خیلی بیشتر از اینا تلاش کنی.
‫درسته.
‫گندش بزنن.
‫همه ـشون رو ببین، رفیق.
‫یه دنیای احتمالات.
‫با اون پسرا دوست بشم؟
‫- آره، اگه می خوای ازشون می پرسم. پسرا... ‫- نه، شوخی کردم.
‫- شوخی کردم. شوخی بود. ‫- پسرا!
‫ازشون نپرس!
‫این پسرا چی؟
‫به نظر بی آزار میان.
‫اونا بچه های گروه چکش جنگی ان.
‫شبیه بچه های حسابدار می مونن.
‫یه گروه موسیقی ‫به اسم خانه بدوش های هرج و مرج راه انداختند.
‫اتفاقاً دنبال نوازندۀ گیتار بیس بودن
‫ولی کسی نیومد.
‫تو چرا یه امتحانی نمی کنی؟
‫نه بابا! نمی تونم توی یه گروه موسیقی باشم.
‫- جلوی بقیه حتی نمی تونم نون باگت بخورم. ‫- حرفم همینه، رفیق.
‫دستات مشغول میشن، درسته؟
‫می تونی با نوازندۀ درام ‫عقب وایستی.
‫ردیف عقبی! ‫بدونِ اینکه تلاش کنی باحال میشه.
‫- من گیتار نمی زنم. ‫- توی سایتِ یوتیوب یاد بگیر.
‫کلی چیز برای افراد مبتدی اونجا هست.
‫یعنی با مربی های درست و حسابی.
‫هوم، مطمئن نیستم.
‫نه، چون هیچکس بجز احمق ها
‫در مورد هیچ چیزی مطمئن نیست.
‫گوش کن، رفیق.
‫وقتی من می تونم برم سر قرار ملاقاتم
‫و کاملاً گند بزنم بهش،
‫پس تو می تونی بری ‫با بر و بچه های آشوب صحبت کنی.
‫- خانه بدوش های هرج و مرج. ‫- دقیقاً!
‫خیلی خب، یالا. برو دیگه. ‫بعداً می بینمت.
‫- بهت فکر می کنم. ‫- می دونم که می کنی. ممنون.
‫خیلی خب، حالا حالت چطوره؟
‫خب، تو بگو.
‫خب، ظاهراً در همون مراحل اولیه ‫از این بیماری مطلع شدیم.
‫پس یعنی مطمئناً میشه یه کاریش کرد.
‫آخیش!
‫خدا رو شکر! ‫خیلی ازت ممنونم.
‫وای، انگار سبک شدم.
‫میشه بهت دست بدم؟ حالا هر چی
‫- بهت دست میدم. ‫- خیلی خب.
‫حالا یه نسخه برات می نویسم
‫که توش یه سری داروهای ضد التهاب هست.
‫عه.
‫سلام، چطور بود؟
‫خب، آخیش
‫ظاهراً میشه یه کاریش کرد،
‫به شرط اینکه مراقب باشم.
‫فوق العاده ـست! حالا یعنی چی؟
‫خب، باید مرتب برم باشگاه
‫و دیگه سیگار نکشم.
‫خیلی خب. می تونی دیگه سیگار نکشی؟
‫- آره، معلومه که می تونم. ‫- آره، آره، آره
‫فقط اینکه سابقۀ ترک کردنت، خیلی هم
‫نه، ولی الان وضع فرق داره، مگه نه؟
‫پزشکی ـه!
‫خیلی خب، عالیه.
‫می تونی بری باشگاه؟
‫آره، معلومه که می تونم.
‫عزیزم، هیچ کدوم از اینا مشکل نیستن.
‫الان انگار یه فرصت دوباره بهم داده شد
‫و منم نهایت تلاشم رو توی همه اش می کنم.
‫خودت چطوری؟
‫هوم... مثل همیشه.
‫- خب، متأسفم که اینو می شنوم. ‫- ممنون.
‫خیلی خب، بعداً می بینمت. باشه؟
‫آه
‫خب، اولین کاری که ازت می خوام بکنی، پاول
‫اینه که اگه می تونی ‫زانوی راستت رو بیاری بالا.
‫- اوهوم. اوهوم. عالیه. ‫- همینجوری؟
‫بعدش اگه می تونی پای چپت رو
‫بذار روی همون زانو.
‫عالیه.
‫اولش یه کم برات سخته.
‫- آره. ‫- حالا اگه می تونی وزنت رو
‫- بنداز سمت راست بدنت... ‫- اوهوم.
‫- و به چپت نگاه کن. ‫- اوهوم.
‫آروم آروم پیش برو ‫و سعی کن کمرت رو
‫تا حد ممکن صاف نگه داری.
‫- اوهوم. ‫- آروم تر از اون، پاول.
‫- واقعاً؟ ‫- آره، آره.
‫- خیلی آروم. ‫- خب، باشه.
‫فکر کردم آرومه... ولی
‫از اینم آروم تر، پاول. ‫آروم آروم.
‫- خیلی آروم. ‫- آخه دیگه از این آروم تر نمی تونم.
‫- تمومه؟ خیلی خب. ‫- آره.
‫- پاها رو جابجا کن. ‫- خیلی خب.
‫همین کار رو بکن. ‫وزنت رو بنداز روی سمت چپ بدنت.
‫به سمت راستت نگاه کن.
‫ولی بازم بگم، خیلی آروم!
‫حتماً. باشه.
‫- آروم تر. ‫- آخه
‫آروم آروم.
‫عالیه.
‫- چه حسی داره پاول؟ ‫- خوبه. ممنون
‫صحیح. بیا برای هر طرف ‫یه پنج تا دیگه بزن.
‫- اوهوم. ‫- و بعد
‫به نظرت می تونی از پسِ اینا بربیای؟
‫- عه. واقعاً میگی؟ آره. ‫- آره؟
‫- آره، می تونم. ‫- عالیه.
‫اون برنامۀ دیشب ‫که در مورد «استیوی نیکس» بود رو شنیدی؟
‫وای خدا. نه. چه شبکه ای؟
‫- شبکۀ ششِ موسیقی. (رادیو) ‫- بذار یادداشت کنم.
‫- هنوز داری «قطاربازی» رو می خونی، جیکوب؟ ‫- نه راستش.
‫تازه «سرگذشت ندیمه» رو تموم کردم.
‫روبی توی گروه تئاترش ‫نقش «خاله لیدیا» رو بازی می کنه.
‫- ایشون هم مدیر برنامه هام هستن. ‫- که اینطور.
‫- سلام بچه ها. ‫- سلام آقای ورسلی.
‫- سلام بابا. ‫- سلام پاول.
‫بریم؟
‫ما دیگه می ریم، لوک.
‫خیلی خب، هر جور راحتید.
‫- ببینم، خوبی؟ ‫- خودت خوبی؟
‫- نه. ‫- نه.
‫مرسی.
‫- بعداً می بینمتون. ‫- به سلامت، رفقا.
‫- خداحافظ. ‫- سالم برسید خونه لطفاً.
‫- نمی خوام در موردش حرف بزنم. ‫- هوم.
‫باشگاه چطور بود؟
‫وای خدا. هیچوقت برنمی گردم.
‫تا حالا توی زندگیم انقدر حس شرمساری ‫و مرد نبودن نکرده بودم.
‫- ولی باید ورزش کنی... ‫- نه، می دونم ولی همینجا می کنم، لوک.
‫نمی تونم دوباره برگردم باشگاه.
‫دیگه در مورد کمر من حرف نزنیم. ‫رفیق، فکر کنم
‫اینترنتی یه گیتار بیسِ خیلی خوب ‫گرفته باشم.
‫تا چند روز دیگه میاد، ‫یه تقویت کننده هم گرفتم.
‫- بابا... ‫- نه، نه. جدی میگم، رفیق.
‫باور کن گروه خانه بدوش های هرج و مرج
‫همونیه که دنبالشی.
‫دیدی؟ حتی اسمش رو هم یادم موند. ‫نشون میده گیراست.
‫فکر نکنم دیگه کسی بگه «گیرا».
‫آره، می دونم.
‫داشتم عمداً مثل قدیمی ها صحبت می کردم.
‫تابلوئه که عمداً نبود.
‫[ببخشید... الان وسط یه کاری ام.] ‫[توی گروه کلیسا صحبت کنیم؟]
‫خوبی، ایوا؟
‫مامان، به سوزی گفتی منو کمتر ببینه؟
‫نه. چرا؟
‫قسم می خوری؟
‫نگفتم. چه طور؟
‫رفتارش باهام تغییر کرده.
‫- بی ادبانه نه، اما فرق کرده. ‫- عه.
‫و اگه بهش گفتی که بهم بی محلی کنه، پس
‫خب، اون وقت خیلی بد می شد.
‫اما قسم می خورم بهش نگفتم.
‫- سلام خانم های خونه! ‫- سلام.
‫سلام. من مشق دارم.
‫خیلی خب. سلام عزیزم.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫آخ. نه، راستش نه، نه.
‫نه، خوب نیستم.
‫شوخیت گرفته؟
‫کسی پشیزی براش اهمیتی نداره.
‫معلم ایوا از شماها بیشتر براش مهم بود.
‫الی، شرمنده.
‫حس می کنم که سعی کردم باهات راجع بهش حرف بزنم.
‫عه، واقعاً؟ واقعاً؟
‫خیلی خب، شاید هم نه.
‫شاید هم نه.
‫نه، وقتی مادرم براش پیش اومد
‫حرفش رو نمی زد. خب؟
‫فقط یه مدت عصبانی شده بود و یک عالمه شکلات می خورد
‫متأسفانه زن های امروزی درباره این لامصب حرف می زنن
‫آه.
‫فکر نمی کردم آدم مضطربی باشم. می دونی؟
‫اما حالا هستم. من
‫دائماً وحشت زده ام.
‫و خسته ام. چیزی نمونده پوکی استخوان بگیرم.
‫فقط تو نیستی که مفاصلش صدمه دیده.
‫خیلی شرمنده ام، رفیق. همش پشت سر هم بد بیاری
‫می شه لطفاً منو «رفیق» صدا نزنی؟ ‫دلم نمی خواد «رفیق» صدام بزنن.
‫- من زنتم. نه لوله کشِ کوفتی! ‫- خیلی خب
‫گمونم سال هاست که دارم این جوری صدات می زنم، نه؟
‫می تونی بس کنی، چون دیگه خوشم نمیاد.
‫باشه.
‫گندش بزنن!
‫این اتفاق باید 10سال دیگه می افتاد، پاول.
‫خدا وکیلی من هنوز بین 40 تا 50 هستم
‫و دارن کار و کاسبیمون رو ورشکسته کرد
‫و حالا هم نگران لوک هستم، هم ایوا.
‫اما این نگرانی یه نگرانی متفاوته.
‫جوری که شاید از نگرانی بمیرم.
‫تو هم که اینجا زندگی نمی کردی و دوباره برگشتی،
‫- و این ماجرا اوضاع رو بدتر کرد. ‫- آره، آره.
‫عملاً از خودم بیزارم
‫- و فکر می کنم ایوا هم ازم بیزاره. ‫- خدایا!
‫ایوا ازت متنفر نیست، قادر به متنفر بودن نیست.
‫می شه بلافاصله ازش دفاع نکنی، پاول؟
‫هر کسی بالآخره یه موقعی ‫قادر به انجام یه کارهایی هست
‫که در بقیه مواقع قادر نیست ‫یا حتی هم زمان هم نمی تونه.
‫- نه، صحیح! درسته. ‫- بله.
‫سلام. این چیه پوشیدی؟
‫لباس باشگاه.
‫نه، رفیق. نه!
‫- نه، از این خبرها نیست. ‫- از این خبرها هست.
‫منم باهات میام. تیراندازی پوشش دهنده!
‫«تیراندازی پوشش دهنده»؟
‫خیلی خب، به جهنم.
‫یه کمک بهم بکن.
‫مرسی رفیق. ممنون.
‫خب
‫آروم و روان، پاول.
‫بیا. آروم و روان.
‫ای خدا! از دست این اسموتی اسفناج!
‫اَه!
‫به جز گیاهخوارها و ملوان زبل
‫کی از این جور چیزها خوشش میاد؟
‫گفتم برای گروه موسیقی تست می دم.
‫- عالیه. ‫- می خوام اون کاپشنی که برام خریدی رو بپوشم.
‫- هرینگتون رو می گی؟ ‫- آره.
‫- ایول. ‫- تا فکر کنن آدم خفنی ام.
‫خفن که هستی، رفیق.
‫نه بابا!
‫گوش کن، تصورت از خفن بودن در 13سالگی
‫واقعاً‌ اونقدرها هم خفن نیست.
‫باور کن!
‫این ممکنه راستای کارِ خودت باشه، لوک.
‫همونی باشه که خیلی وقته منتظرش هستی.
‫- یا ممکنه توش افتضاح باشم. ‫- درسته.
‫اما بهتره که امتحان کنی و بفهمی.
‫می دونی، توی باشگاه شبیه یه مرد کامل بودی.
‫منظورت چیه؟
‫خب
‫وقتی داشتم به آرومی تمرین می کردم
‫برگشتم بهت نگاه کردم و دیدم مثل یه مرد بالغی.
‫خیلی هم از باشگاه بدم نیومد.
‫- هوم. ‫- آخه حالا که دارم می رم توی گروه موسیقی،
‫باید خوش هیکل بشم.
‫خب، آره. درسته.
‫خواستی جواب بده.
‫نه، نمی خواد.
‫ایوا.
‫آخه نگاه کن!
‫«بروس فوکستون» هست، ‫«بوتسی کالینز» هست،
‫بابا «مک‌کارتنی» هم هست! ‫(همشون نوازنده گیتارن)
‫بازم نیازه بگم؟
‫وای پسر، بهترین آلت موسیقیه.