‫آنچه گذشت...
‫من همیشه آخرین نفرم.
‫- خوبه، با بقیه یه فرقی داری. ‫- دقیقاً.
‫تو همیشه و هر زمان، پرنسس کوچولوی بابایی.
‫سانتو بارونه.
‫مردنِ اون ایده تو بود؟
‫- اون ها خلافکارن. ‫- تو مادر من نیستی.
‫پدرم رو یادت میاد؟
‫شاید واقعاً نمرده باشه.
‫مادربزرگ، نوه اتون اومده.
‫آلیش.
‫می دونستم دیر یا زود میای دنبال خانواده ات می گردی
‫- پرنسس. ‫- اسم من آلیشه.
‫یه لطفی در حقم بکن.
‫اینجا یه آدرس نوشته، برو تمیزکاریش کن.
‫تمام زندگیم آرزو داشتم که پدر داشته باشم.
‫من اومدم اینجا تا نظافت کنم.
‫اگه هر کاری بهم می گی بکنم، پدرم می شی؟
‫معلومه! ما آرزوهامون مشترکه.
‫- بذارش کنار! ‫- اگه نذارم چی؟
‫تو هیولایی!
‫با بچه ها و نوه هام اومدم اینجا...
‫تا یه مراسم ختم رو جشن بگیرم؟
‫لینا خانم، شبی که برادرم مرد...
‫پسرت بیرونِ آپارتمانش چیکار می کرده؟
‫و حالا دنبال انتقامم.
‫بجنب!
‫دوباره با پدرت حرف زدی؟
‫نمی خوام ببینمش.
‫این قسمتش خیلی باحاله. حالا هالک می شه ‫و با مشتش ماشین رو داغون می کنه.
‫همیشه تحمل می کنه و تحمل می کنه ‫اما وقتی عصبانی بشه دیگه هیچی جلودارش نیست.
‫اینجا چی داریم؟
‫یه ساندویچ ماهی تن می خورم...
‫و یه دونه همبرگر و پنیر.
‫- این دیگه چیه؟ ‫- اون ها استوایی هستن.
‫استوایی؟
‫مرغ، مایونز و آناناس.
‫یه دونه استوایی هم می خورم.
‫بچه جون، حالت خوبه؟
‫خون دماغ شدم.
‫بقیه پولم رو نمی خوام.
‫[کافه مونته دله رُز]
‫تا حالا مزۀ درد رو چشیدید؟
‫حال به هم زنه!
‫لامصب خیلی ترشه!
‫شیرینی جات کمک می کنن تا هضم بشه و بشه تحملش کرد
‫عصبانی نیستی؟
‫عصبانی؟
‫چرا؟
‫تو صرفاً یه قربانی بیچاره ای،
‫درست مثل من.
‫و ما ایستادگی نمی کنیم، نه.
‫ما دوست داریم رنج بکشیم.
‫یه نگاه به خودت بنداز.
‫فکر می کنی می تونی خلأ درونیت رو این جوری پر کنی؟
‫بفرما.
‫بازم بخور.
‫بخور.
‫گفتم بخور.
‫بخور.
‫جوزپینا راست می گه.
‫به جای مقاومت و ایستادگی،
‫همش رو قورت دادم؛
‫خشم و درد رو.
‫گاهی اوقات درد یه سیاه چاله توی سینه ـست...
‫که نمی دونی چه طور باید پرش کنی.
‫جایی که دیگه هیچ حسی نمی کنی به زمین می زنتت.
‫مگر اینکه...
‫مگر اینکه جلوش وایستی.
‫و اون درد رو به خشم تبدیل کنی.
‫یالا! یالا!
‫مواظب باش.
‫دون کارمینه!
‫بچرخ. بچرخ.
‫صبر کن.
‫دون کارمینه، کجا می ری؟
‫می ریم خونه.
‫هوای میلان...
‫داره هممون رو مسموم می کنه.
‫دقیقاً همون موقعی که دارم همه چی رو درست می کنم؟
‫واقعاً؟
‫- سانتو دیگه مشکل ساز نمی شه. ‫- من پشیزی به سانتو اهمیت نمی دم.
‫بهمون قولِ مالپنسا رو دادی،
‫قرارِ قرن!
‫اما پسرت همه چی رو خراب کرد.
‫دیگه خیلی دیر شده، لینا خانم.
‫خیلی دیر شده.
‫یالا، بریم پایین.
‫حس می کنم «مدونینا» هستم ‫که برفرازِ کلیسای میلان قرار دارم.
‫بلندم کن!
‫این خونریزی به حق نیست، باید خون خانواده بارونه به گردنمون باشه
‫- چی گفتی، چیکو؟ ‫- هیچی.
‫- هیچی؟ ‫- مگه کسی حرفی زد؟
‫چیکو... چیکو...
‫عزیزم، همه چی مرتبه؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫عزیزم، اگه یه مرد واقعی می خوای...
‫چیکو همینجاست.
‫نه، مرسی.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫زن های میلادی از طلا درست شدن؟
‫فردا برمی گردیم همونجایی که اهل اونجایی.
‫من میگم هر چقدر که بچه می خواد بمونیم.
‫بچه؟
‫اینو می بینی؟ ‫الان خونِ یه عوضی رو از روی ماشین پاک کردیم.
‫به محض اینکه«نرئو» بفهمه ‫چیو داری قایم می کنی، نوبت تو میشه.
‫اینجوری با یه خانمِ زیبا رفتار می کنی؟
‫چی گفتی؟
‫خانم؟
‫پس همه ـتون دیوونه شدین؟
‫نمی بینی اون خودشو شبیه زن های باوقار کرده؟
‫آره، خودمو شبیهِ زن های باوقار کردم.
‫ولی من خیلی زن تر از تو هستم.
‫- شاید از همین داری می سوزی. ‫- برو بمیر بابا.
‫ببین کارِ ما به کجا کشیده شده.
‫یه مرد شریف مثل من...
‫وسط این کلوپ با این زن های هرزه گیر افتاده.
‫چیکو، عذر می خوام...
‫این موقع شب به کی زنگ می زنی؟
‫دختر عموم ازت یه سؤالی پرسید:
‫چرا این موقع شب داری زنگ میزنی؟
‫شاید می خوای به عمو بگی...
‫که تیر تفنگ در رفت ‫و «درازِ بی خاصیت» رو کُشتی؟
‫چرا؟ اون درازِ بی خاصیت هم مُرده؟
‫من که چیزی ندیدم.
‫یهویی گُم و گور شد. ‫غیبش زد.
‫حالا داروم رو بده.
‫آروم باش، نرئو.
‫نرئو، همه ـش رو مصرف کردی.
‫گندش بزنن، تموم شده.
‫بازم می خوام.
‫یه کوه کوکائین می خوام.
‫عزیزم، کجا می تونم بازم از اینا پیدا کنم؟
‫- چه غلطی کردی؟ ‫- باربارلا کجاست؟
‫داخله ولی وقتی داره اُپرای توسکا گوش می کنه ‫مزاحمش نشو.
‫عزیزم!
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫اگه کمکم کنی، ‫همۀ این پول نقدها بهت می رسه.
‫تیر خورده؟
‫شماها کی هستید؟
‫دخترم کجاست؟ دخترم کجاست؟
‫آلی!
‫آلی، آلی، آلی.
‫سانتو بارونۀ پست فطرت.
‫می تونستم بکُشمش ولی مثل این احمق ها ‫گذاشتم قسر در بره.
‫پس مردم شهرمون حق دارن...
‫که بگن من دیوونه ام، که بگن احمقم.
‫چه خبره؟
‫- اون تیر خورده. ‫- تیر خورده؟ یعنی چی که تیر خورده؟
‫اینم یه جون دیگه که نجات میدی، قهرمانِ من.
‫- من دامپزشکم. ‫- عالیه، اونم حیوونه.
‫- برو شروع کن. ‫- نه.
‫اگه همینجوری کله شق بازی در بیاری،
‫کارت عضویتِ‌ «سیکرت دریمز»ـت رو پاره میکنم ‫تا دیگه پاتو اینجا نذاری.
‫- کاری به کارتِ عضویتم نداشته باش. ‫- پس برو مشغول شو.
‫یه ساعت وقت داری، ‫بعدش این دختره می برتش.
‫- دیگه هیچوقت نمی خوام ببینمش. ‫- گوش کن. گوش کن.
‫عزیز دلم، پرنسس کوچولوی بابا، فرار کن.
‫هر اتفاقی هم که بیفته ‫بازم بابا همیشه دوستت داره...
‫می بینی؟ دوباره داره منو شستشوی مغزی میده.
‫کل پولا رو نگه دار. من دیگه میرم.
‫بس کن دیگه.
‫تو، جراحی رو شروع کنم.
‫و تو! بذار برات توضیح بدم ‫اوضاع از چه قراره.
‫اگه دامپزشکمون معجزه کنه،
‫بابات رو برمیداری و ‫گورتو از اینجا گُم می کنی.
‫ببین، این دنیای شگفت انگیزِ جرم و جنایت...
‫دو دسته آدم داره:
‫اونایی که انگشتشون روی ماشه ـست ‫و اونایی که اسلحه به سمتشونه.
‫امشب، به گمونم تو...
‫از همون دسته ای هستی ‫که اسلحه به سمتشونه.
‫میشه یه نفر اون تلفن وامونده رو جواب بده؟
‫پوکاهونتاس، عزیزم، ‫همونی که دنبالش می گشتم.
‫دارم کیک درست می کنم ‫ولی شکر تموم کردم. (منظورش مواده)
‫میشه یه مقدار بهم بدی؟
‫با اون طرز برخوردی که باهام داشتی ‫بهم مدیونی.
‫این سر و صداها برای چیه؟
‫اینجا یه نفر هست که تیر خورده.
‫یه مرد زخمی؟
‫اون سانتوی حرومزاده اونجاست.
‫مامان، همه چی روبراهه؟
‫چی شده؟
‫بیا اینجا.
‫تو هم مثل برادر و پدرت بی عُرضه ای،
‫هیچکس توی این خانواده ‫جیگرِ ریاست نداره.
‫ولش کن، بذاره بره.
‫خفه شو. ‫یه مرد بازتابی از همسرشه.
‫مامان، چرا داری اینجوری می کنی؟
‫به سانتو سخت نگرفتم، ‫حالا ببین اوضاع چقدر قاراشمیش شد.
‫الان دیگه بی رحم می شم.
‫جواب اون تلفن وامونده رو بدید!
‫برو. برو.
‫الو؟
‫بله. لینا خانم، با شما کار دارن.
‫با شما کار دارن.
‫- بارونه هستم، بفرمائید. ‫- مامان بزرگ، منم.
‫اوضاع خیلی به هم ریخته. ‫جوزپینا خودشو کُشت و سانتو زخمی شده.
‫حالش چقدر وخیمه؟
‫باید کمکم کنید.
‫هر کاری می تونستم برای پدرت کردم. ‫هر کاری!
‫الان فقط خودِ خدا می تونه کمکت کنه.
‫بیاید ببریدش. ما الان...
‫بهم نگو کجایید.
‫گفتم که، فقط خودِ خدا می تونه کمکت کنه.
‫برو خونه و پدرت رو ‫به دستِ سرنوشتِ طلسم شده اش بسپار.
‫- هیچ کدوم ـمون نمی تونیم نجاتش بدیم. ‫- ولی اون پسرتونه.
‫قشنگ گوش کن چی میگم.
‫پای تو به دنیایی باز شده ‫که بهش تعلق نداری.
‫مامان بزرگ.
‫الو؟
‫- لئوناردو، مامان رو وصل کن. ‫- معلوم هست تو کجایی؟
‫- داره با پلیس دنبالت می گرده. ‫- با پلیس؟
‫مامان، مطمئنی نمی تونیم ‫پیراهن های مارک ورساچه رو نگه داریم؟
‫هیچی!
‫- با ماشین فِراریش چیکار کنیم؟ ‫- مال منه.
‫- غلط کردی که مال توئه. ‫- تو رانندگی بلدی؟
‫- چون زنم اینو میگی؟ ‫- گور بابات!
‫بس کنید دیگه.
‫مامانش براش خریده و مامانش برش میداره.
‫لینا!
‫لینا، خودتو نشون بده.
‫لینا بارونه، بیا بیرون.
‫گابریل.
‫ما توی این محله آبرو داریم.
‫نصف شب داری داد می زنی، ‫حیثیت ما رو زیر سؤال می بری.
‫خانم کوپر،
‫لطفاً به این آدم بی سر و پا حالی کنید.
‫آلیش کجاست؟
‫اگه چیزی برای مخفی کردن نداری، ‫بذار بره بالا.
‫اونجوری دیگه نمی رم حکم تفتیش بگیرم.
‫باید لقب مادر بودن رو ازت بگیرن.
‫من هیچوقت هیچ کدوم از بچه هام رو گُم نکردم.
‫- اون اینجا نیست. ‫- مرکز یه سری اطلاعات داره.
‫فراریو هستم، تمام.
‫نامزد جاماتئو همین الان زنگ زد.
‫دختره تماس گرفته، ‫حالش خوبه و داره میره خونه.
‫خبری از پدرش نشده؟
‫نه، گفت تنها بوده.
‫راضی شدی؟
‫فقط آبروی ما رو بردی.
‫بفرما، شکرِ با کیفیت و مرغوب.
‫ممنون، عزیزم.
‫قضیۀ اون مَردی که زخمی شده چیه؟
‫هنوز اینجاست؟
‫باورت نمیشه اتاق بوتاکس ‫به چه گندی کشیده شده.
‫آخرش هم که باربارلا تمیزش نمی کنه. ‫من باید بکنم!
‫به اون زنیکه نگو من اومدم اینجا. خب؟
‫اون کثافت عوضی رو مثل سگ می کُشم.
‫صبر می کنیم!
‫ماشینش اینجاست، باید بیاد بیرون.
‫انقدر بهش تیر می زنم که شبیه آبکِش بشه.
‫امشب آتیش بازی داریم؟
‫بوم، بوم، بوم.
‫مثل سال نوِ چینی ها؟
‫سوار ماشین بشید و خونسرد باشید.
‫آفرین، نرئو.
‫ببین چه زنِ خوبی اینجا توی میلان پیدا کردی.
‫ما توی جنوب، همچین خوشگلایی...
‫نداریم.
‫ببخشید، ولی نمی فهمم چرا موقعی که ‫در موردش حرف می زنی، لحنت تمسخر آمیزه.
‫کجای لحنم تمسخر آمیزه؟
‫نرئو...
‫خودت می دونی بلفیور کیت میشه؟
‫معلومه که می دونم:
‫یه آدم واقعی که دوستم داره.
‫عه واقعاً؟ خیلی هم خفنه!
‫تو هم امشب تنت می خاره انگار.
‫ای بابا، داشتم شوخی می کردم.
‫بذار ببینم الان هم شوخی می کنی یا نه.
‫نرئو... نرئو... بیخیال، رفیق.
‫اگه نتونیم با همدیگه شوخی کنیم که ‫دیگه دنیا تموم میشه.
‫- تکون نخور... ‫- آروم باش.
‫وگرنه بهت شلیک می کنم.
‫- صاف وایستا. ‫- آروم باش.
‫اون یه تفنگ پلاستیکی بود دیگه؟
‫چه تفنگ پلاستیکی ای؟ ‫جای گلوله ها رو نمی بینی؟
‫قسم خورد که انقدر دوستم داره ‫که حاضره جونش رو هم برام بده.
‫گفت منو از اینجا می بره.
‫اونوقت تو حرفش رو باور کردی؟
‫خیلی آدم کثافتیه.
‫ولی کاری می کنه ‫که حس کنی پرنسسی.
‫آره، پرنسس!
‫با هم دردِ دل می کردیم.
‫- تا حالا با کسی دردِ دل نکردی؟ ‫- من هنوز یه کم بچه ام.
‫ربطی به سن نداره.
‫هر وقت دوست داشتی ‫می تونی دردِ دل کنی.
‫آلیش؟
‫یه دختر نوجوون رو ندیدین؟
‫ما همه چی داریم بجز دخترای کوچیک.
‫- مامان! ‫- آلیش.
‫خوبی؟
‫اون آدمایی که بیرون وایستادن کی هستن؟
‫خانوادۀ فرائو.
‫اونا می خواستن سانتو رو بکُشن، ‫اون الان زخمی شده.
‫ولی یه کیف پر از پول نقد دادم باربارلا ‫تا یه کاریش بکنه.
‫- باربارلا؟ ‫- آره.
‫ترتیب آخرین جزئیات رو می دم و می ریم خونه.
‫خودت می فهمی داری چی می گی؟
‫یه کیف پر از پول، زخمی...
‫مثل این خلافکارها حرف می زنی،
‫مثل بارونه ها!
‫دیگه هیچ وقت نمی خوام ببینمش، مامان.
‫اون آدمکشه!
‫نگران نباش.
‫این ماجرا رو هم پشت سر می ذاریم.
‫- خوشحالم از آشناییت. ‫- دخترت خیلی به درد بخوره.
‫آها راستی،
‫بابایی رو به بهترین نحوی که می تونستیم مداوا کردیم و زنده می مونه
‫هیپ هیپ هورا!
‫بیرون یه مشکلی داریم.
‫دیگه کافیه!
‫می رم داخل و بهش شلیک می کنم.
‫کدوم گوری می ری؟ کدوم گوری می ری؟
‫باورم نمی شه.
‫گابریل، عشقم!
‫به این زودی وقت بیدار شدنه؟
‫یه خرده خوابم میاد.
‫یه آرامبخشِ اسب با دوزِ بالا بهش زدم.
‫الآن داره توهم می زنه.
‫دخترم کجاست؟
‫خوابیده، هان؟ مثل پدرش.
‫بشین.
‫آلیش، یه کمکی بهمون بکن.
‫- کجا می خوای ببریش؟ ‫- نمی تونیم که به امونِ خدا ولش کنیم.
‫نمی خوام بیاد داخل خونه ام.
‫در حقیقت، سلطانِ تمام عوضی هاست.
‫سلطان عوضی ها.
‫اما حالا که کمک نیاز داره. می خوای ولش کنی؟
‫گوش کن، آلی.
‫نمی تونیم همین جوری بیخیالش بشیم.
‫- ما با اون ها فرق داریم. ‫- نه، ما با اون ها فرقی نداریم.
‫وقتی یه مرد هفت تیر به دست با یه ،زنِ کلاشینکف به دست مواجه می شه
‫دستات رو بیار بالا! وگرنه کارمون ساخته ست
‫اون خود شره.
‫- عزیزم، خوشحالم دوباره می بینمت. ‫- نه بابا؟
‫تو همون کثافتی هستی که دم اسبیم رو کوتاه کرد.
‫خیلی خطریه
‫وقتی می خوای بری اونجا مواد بکشی، نمی گی خیلی خطریه
‫خیلی خب، اما بعدش یه جای دیگه پیدا می کنیم.
‫آماده ای؟
‫بیایید امیدوار باشیم شلیک نکنن.
16سال توی این محله مواظب رفتارمون بودیم تا مردمش قبولمون کنن
‫جلوی کلوپ «سیکرت دریمز» ‫تیراندازی نمی کنی،‌ فهمیدی؟
‫کثافت!
‫- خدانگهدار، دوستان. ‫- برو! برو! برو.
‫برید. برید.
‫باریکلا، نرئو.
‫ببین چه جور به ریش سفیدمون خندیدن.
‫- چیکو، دهنت رو ببند. ‫- این طوری که نمی شه. نمی شه!
‫از صبح تا حالا دنبال این کودن بودیم...
‫که می خواد ادای رئیس ها رو در بیاره.
‫برای رئیس بودن ‫باید هم جیگر داشته باشی هم عقل!
‫- خفه شو! ‫- به دون فرائو گفتم.
‫20سال سابقه‌ درخشانی در زمینه...
‫آدمکشی تضمینی داشتم.
‫نمی ذارم یه مشت آدمِ...
‫حالا دوباره باید ماشین رو تمیز کنیم.
‫برو گورت رو گم کن!
‫گابریل، دقیقاً مثل قدیم ها!
‫مثل اون موقع ها که با پرنسس می رفتیم بیرون تا سیگارِ قاچاق بخریم
‫یادته چقدر شاد بودیم؟
‫یادته چقدر می خندیدیم؟
‫کافیه! بگیر بخواب و استراحت کن.
‫اون روزها شادترین روزهای زندگیم بودن.
‫بعدش همه چی رو خراب کردم.
‫- داری گریه می کنی؟ ‫- نه.
‫فقط اینکه ما واقعاً همدیگه رو دوست داشتیم.
‫چقدر محشره که هممون کنار همیم.
‫خانواده بالآخره یکپارچه شده.
‫آلی...
‫می بینی...
‫که می تونیم شاد باشیم؟
‫می بینی؟
‫بجنب، دیگه چیزی نمونده.
‫زود باش
‫مامان.
‫مامان!
‫داشتیم چی می گفتیم؟
‫مامان!
‫آهان! نذارید درد شما رو در بر بگیره.
‫یاد بگیرید مقاومت کنید.
‫به نظر آسون میاد، نه؟ خب، در عمل این طور نیست.
‫اصلاً این طور نیست.
‫چون زندگی خیلی حرومزاده ست!
‫با آرزوها و امیدهای پوچش.
‫بعدش گولت می زنه و مثل ابله ها جلوه ات می ده...
‫و کاری می کنه که به زمین گرم بخوری.
‫اما تمام سختی هایی که شاهدشون بودی،
‫تمام اشک هایی که ریختی،
‫می تونه کمک کنه تا این درد رو به خشم تبدیل کنی،
‫اون قدرتی که در اعماق وجودته رو پیدا کنی نه اینکه از درون منفجر بشی
‫«بروس بنر» یا هالک؟ ‫(کاراکتر بروس بنر، در فیلم هالک)
‫خودت انتخاب می کنی که کدوم می خوای باشی.
‫شما رو نمی دونم...
‫اما من اونی که بی نظیره رو انتخاب می کنم.