‫بیا.
‫نخورش، باشه؟
‫من حالم خوبه.
‫- بیا بریم. ‫- چی؟
‫جک رو پیدا کنیم. طلسم رو از بین ببریم.
‫حتماً!
‫نه، تو تازگی سکته کردی.
‫- باید بری بیمارستان. ‫- بیمارستان نمی ‌رم. بیا بریم.
‫ببین، اون برامون دردسر درست نمی ‌کنه.
‫اونم خسته‌ ست.
‫پس اولش، یه دوش می‌ گیری و غذا می‌ خوری،
‫یه مقدار می ‌خوابی.
‫بعدش، جک رو پیدا می‌ کنیم
‫و می ‌تونی بزنی آش و لاشش کنی. باشه؟
‫انقدر بداخلاق نباش!
‫بوی گند می‌ دی،
‫و شبیه این مترسک‌ ها شدی.
‫- گور بابات! ‫- گور بابای خودت!
‫داری زیادی بهش آسون می ‌گیری.
‫دارم به تو زیادی آسون می ‌گیرم، رفیق.
‫دراز بکش.
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫فکر می ‌کردم جک مُرده.
‫چه طور می ‌شه از روی کسی طلسم رو برداشت؟
‫اینجا نوشته باید از نمک کریستالی استفاده کنیم.
‫به نظرم یه چیز قدرتمندتر از اون نیاز داریم
‫وای، چقدر شرورانه!
‫یه فرقه قرون وسطایی بوده
‫که قربانی و کسی که طلسم شده رو می ‌سوزوندن تا بمیرن
‫تا طلسم با هردوشون به گور بره.
‫این جماعت اون زمون ها خیلی پلید بودن.
‫نمی ‌دونم، رفیق. ‫آخه طلسم؟
‫این ماجراها خیلی به نظر جادویی میاد.
‫جوری حرف می‌ زنی که انگار تا به حال کسی رو طلسم نکردی
‫نکردم!
‫هیچ‌ وقت از کسی اون ‌قدر نفرت نداشتی
‫فکر می‌ کنی احساساتت قدرت این رو ندارن
‫که جریانِ اتفاقات رو تغییر بدن؟
‫تا یه زندگی رو خراب کنن؟
‫تا زندگی خیلی ‌ها رو خراب کنن!
‫اما تو آدم شکاکی هستی، پس، تو جک رو پیدا کن،
‫بقیه‌ش رو بسپار به من.
‫گندت بزنن بابی! ‫کجا بودی؟
‫- تست بازیگری نیم ساعت دیگه‌ ست. خب؟ ‫- باشه.
‫- می‌ خوای کمکت کنم اون رو بپوشی یا...؟ ‫- خودم می ‌تونم.
‫- صبر کن، اگه کمکت کنم، زودتر می‌ شه. ‫- آره، اما خودم می ‌تونم.
‫- بذار من... بذار کمکت کنم. ‫- سم، خودم می‌تونم. فقط
‫ناتاشا باهات بد رفتاری کرده، آره؟ چیکار کرده؟
‫پاتریشا زنگ زد.
‫می ‌خوان 6ماه منتظر بمونیم.
‫- عزیزم. ‫- سم!
‫- جری! سلام. ‫- هر چی نیاز دارید، بهتون دادن؟
‫آره، کاملاً!
‫امیدوارم اوضاع خانواده‌ اتون روبراه باشه.
‫آره، خوبه. مرسی.
‫و خیلی ازت ممنونیم
‫- که گذاشتی یه بار دیگه تست بدیم. ‫- نه، خواهش می‌ کنم.
‫ما طرفدارتون هستیم.
‫زیادی هم نمی ‌خواد ناراحت بشی.
‫ببین، این رو آخرین باری ،بدون که من می ‌شورمت
‫رفیق بوگندوی کوچولوم!
‫چون به زودی
‫من قراره
‫♪ آزاد بشم ♪
‫♪ آزاد، آزاد ♪
‫♪ آزاد ♪
‫وقتی ازت مواظبت دلسوزانه می‌ شه اون ‌قدرها هم بد نیستی
‫چه اتفاقی قراره برات بیفته، هان؟
‫شاید وقتی طلسم رو برداریم یه دفعه توی یه هاله‌ ای از دود غیب بشی
‫شاید هردومون بشیم.
‫کسی هم ندارم که دلش برام تنگ بشه.
‫بعدش خودم باید چیکار کنم؟
‫نظری نداری؟
‫- بابا! ‫- سلام، تشی! (مخفف ناتاشا)
‫گندش بزنن، گندش بزنن! یادم رفت خریدهات رو بکنم.
‫- عیبی نداره. ‫- نه، نه، عیب داره.
‫- گفته بودم می ‌خرم. ‫- اشکالی نداره، عزیزم.
‫خانم چن با لپ تاپش خرید.
‫از حالا به بعد خوشحال می ‌شه این کار رو بکنه.
‫عه... خیلی خب.
‫پس به نظرم نیازی بهم نیست.
‫پرت و پلا نگو، تشی.
‫گوش کن، با بابی حرف زدم.
‫گفت رفتی به دیدنش.
‫آره. بابا، گوش کن
‫ببین، بهت افتخار می ‌کنم، قند عسل.
‫بزرگی کردی.
‫ببین، باید برم.
‫کلم‌ هام دارن التماسم می‌کنن بهشون توجه کنم.
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫دوستت دارم، بابا.
‫سیب رو آوردی؟
‫خب، راستی یادت باشه
‫که ترتیب رو تغییر دادیم. پس می ‌شه ‫زیر بغلِ چپ، زانوی راست، زیربغل راست.
‫خوش اومدید! ‫من سم هستم و این
‫و اون بابیه.
‫و ما سم و بابی هستیم!
‫حضار همیشه علاقه خاصی
‫به رابطه صمیمی شعبده‌ باز و دستیارش داشته‌ اند.
‫آیا دستیار فقط برای خوشگل بودنه؟
‫یا اینکه رازِ کل شعبده به اون بستگی داره؟
‫همه می‌دونن شعبده‌باز ‫بدونِ دستیارش هیچی نیست،
‫ولی این شعبده‌بازه که در مرکز توجه‌هاست.
‫پس شاید وقتِ
‫«انتقامِ دستیار» فرا رسیده باشه.
‫چِت شده، بابی؟
‫می‌شه شاد باشی؟
‫شاید براتون سؤال شده باشه
‫که چرا یه دستیار می‌خواد انتقام بگیره؟
‫شاید، دستیار بالاخره فهمیده ‫که شعبده باز
‫- همیشه کار رو در اولویتِ اول... ‫- بابی، چی؟
‫- ...قرار می‌ده... ‫- بابی!
‫- و به خانواده کاری نداره. ‫- بابی!
‫سلام جری! ‫شاید بهتر باشه بهت بگم
‫که واقعاً چاقو‌هام رو پرتاب نمی‌کنم.
‫همه‌ش فقط ظاهرسازی ـه. ‫شرمنده!
‫- باورم نمی‌شه داری این‌جوری می‌کنی. ‫- خب، دارم می‌کنم.
‫استعفا می‌دم.
‫یه ماه بعد از مرگ هلن پیداش کردم.
‫پیش یه زن توی «کورنوال» بود.
‫یه اسب لگد زد توی سرِ اون زنه.
‫سال‌ها طول کشید ‫تا الگوی این قضیه رو بفهمم.
‫اون... همیشه می‌ره ‫سراغ زن‌هایی که بچه ندارن.
‫زن‌هایی که بچه نمی‌خوان.
‫فکر کنم اونو یادِ هلن میندازن.
‫دلش می‌خواسته خیلی بهتر از مادرش ‫دوستش داشته باشن.
‫بی قید و شرط.
‫و وقتی اونا این کار رو نمی‌کردن،
‫از شرشون خلاص می‌شد و می‌رفت سراغ نفر بعدی.
‫بعضی‌هاشون مقاومت کردن.
‫فکر می‌کردم می‌تونم به اونا کمک کنم.
‫ولی هر چی مقاومتشون بیشتر می‌شد، ‫اوضاعشون وخیم‌تر می‌شد.
‫پس فقط نگاه کردم.
‫کسی سعی نکرد دوستش داشته باشه؟
‫کی می‌تونست؟
‫نفرینِ من این بلا رو سرش آورد.
‫طلسمِ منه.
‫- خوبی؟ ‫- من از مرگ نمی‌ترسم.
‫از جک هم نمی‌ترسم.
‫از این می‌ترسم که ‫قبل از درست کردنِ این قضیه بمیرم.
‫خب، پس بهتره درستش کنیم.
‫توی ماشینت یه مُشت وسایل رمّالی پیدا کردم.
‫- در ضمن، پلیس ماشینت رو جریمه کرده. ‫- هوم؟
‫یه ایده‌هایی دارم ‫ولی فردا بهت می‌گم.
‫- جک رو هم پیدا کردم. ‫- چی؟
‫آره.
‫این خودشه، نه؟
‫رئیس سازمان خیریۀ «فرنتورپ».
‫با یه خانم خیلی به‌درد بخور صحبت کردم.
‫گفت توی بیمارستانِ «لی‌بریج» ـه.
‫بیمارستان؟
‫آره، بیماریِ ریوی داره
‫که به نفع ماست.
‫می‌ تونیم زمین ‌گیرش کنیم و اون طلسم رو برداریم.
‫حتی با این ضعفی که تو داری.
‫اما فردا! باشه؟
‫امشب رو استراحت می ‌کنیم.
‫- اون کاری نمی‌ کنه. ‫- آره می‌دونم.
‫شرمنده که داشتم می‌ کشتمت.
‫خواهش می ‌کنم.
‫آماده ای؟
‫[بیمارستان لی‌ بریج]
‫درها در حالِ باز شدن می ‌باشند.
‫خیلی عجیبه!
‫آره.
‫خیلی از دیدنِ مامان خوشحال بود.
‫تمام شب بهش خیره شده بود. خیلی خوشگل بود.
‫آره، فکر کنم خیلی دلشون برای همدیگه تنگ شده.
‫خب، قبل از اون یه شب هم از هم دور نبودن.
‫عه، چه بچه نازنینی.
‫عاشق این آهنگم.
‫بلغارستانیه.
‫3تا برادر دارن یه خونه می ‌سازن.
‫صبح که خونه ساخته می ‌شه، شبش خراب می ‌شه.
‫خیال می‌ کردن طلسم شده،
‫پس توافق می‌ کنن که اولین کسی که دیدن رو قربانی کنن
‫اولین کسی که میاد روی تپه،
‫زنِ بزرگترین برادره که براشون صبحونه آورده.
‫اجازه می‌ ده تا توی دیوار
‫خاکش کنن و بشه جزوی از پِی ساختمون.
‫اما التماسشون می‌ کنه
‫که دست چپش رو بیرون بذارن
‫تا بتونه تا لحظه مرگش
‫دست نوازش به سر بچه‌ اش بکشه.
‫این کار رو می ‌کنن و خونه بالآخره پا بر جا می ‌مونه
‫یعنی زنه همین ‌جوری خودش رو فدا کرد؟
‫ما توی دنیای بیرحمانه‌‌ای زندگی می ‌کنیم،
‫دنیایی که روش هیچ کنترلی نداریم.
‫برخی از ما همه زندگیمون می ‌جنگیم.
‫اما گاهی اوقات تحمل کردنش بیش از حد سخته.
‫گاهی اوقات تسلیم‌ شدن راحت ‌تره.
‫اگه اون زن قربانی نمی‌شد، زن بعدی می ‌شد.
‫یه چرخه بی ‌پایانه.
‫طلسم چی؟
‫به نظرم طلسم یه داستان دیگه‌ ست ‫که برای خودمون تعریف می ‌کنیم.
‫مهم نیست چه طور آغاز شده،
‫مهم اینه که چه طور تمومش کنی.
‫فقط چیزی که می ‌خواد رو بهش بده، ناتاشا.
‫چرا نباید اون فرد تو باشی؟
‫پس چه دلیل دیگه‌ ای برای بودنت هست؟
‫فقط چیزی که می ‌خواد رو بهش بده.
‫طلسمی در کار نیست.
‫خدانگهدار.
‫- خدانگهدار. ‫- خداحافظ بابا.
‫خداحافظ، بابا. ‫دوستت دارم.
‫- تولدت مبارک. ‫- خدانگهدار.
‫چـ... چی؟ ‫تو کی هستی؟
‫نمی‌ دونم کی هستی.
‫سلام، جک.
‫چند وقتی می ‌شه که همدیگه رو ندیدیم.
‫رفیق هلن!
‫اون منو فراتر از رفیق می ‌دید.
‫می‌ خواستم پسرت رو ببینی.
‫چی؟ پسرم؟
‫چی می ‌گی برای خودت؟ چرا اومدی اینجا؟
‫حالا می‌ خوام کاری رو که شروع کردم، تموم کنم.
‫بابایی.
‫اون کشتش.
‫- با خودش بردش تو دریا. ‫- بابایی.
‫- کمک! کمک! ‫- تو همیشه دروغگو بودی!
‫اون بچه نمُرد.
‫من و بچه رو ول کردی
‫تا گندت رو تمیز کنیم!
‫از همون اولش اون بچه یه چیزیش بود.
‫تقصیر هلن بود.
‫باید بهش عشق می ‌ورزید. ‫کاری کرد که آدم خبیثی بشه.
‫بابایی.
‫نه.
‫نه! اینجوری نه! باید با همدیگه بمیریم.
‫تو نباید اون رو بکشی! من باید این کار رو بکنم.
‫آه! هنوز خیلی دیر نشده.
‫- چه فکری با خودت کردی؟ ‫- نه، نه، نه!
‫پسش بده!
‫- هنوزم می ‌تونم تمومش کنم. ‫- نمی ‌تونی تمومش کنی.
‫تو شروعش نکردی! خب؟ طلسمی در کار نیست.
‫طلسم کوفتی‌ ای در کار نیست!
‫اون بچه صرفاً ثمره خشونت‌آمیزِ دنیایی خشنه،
‫و فقط یه جور می ‌شه جلوش رو گرفت:
‫چیزی که می‌ خواد رو بهش بدیم.
‫ببین، تقصیر تو نیست.
‫خب؟ مسئله فراتر از توئه.
‫فراتر از منه،
‫و هر چی زودتر این موضوع رو بپذیریم
‫راحت ‌تر ختم می‌ شه.
‫مامان.
‫مامان
‫نه، این کار رو نکن.
‫- یکی باید بکنه. چه بهتر که من بکنم. ‫- نه!
‫- ناتاشا! ‫- از آشناییت خوشحال شدم.
‫نمی ‌تونی اون بچه رو عوض کنی.
‫نه!
‫مامانی داره می ‌برتت خونه.