‫من هنری رو انتخاب نکردم، ‫هنری هم منو انتخاب نکرد.
‫فقط به صورت جابجا با هم آشنا شدیم.
‫بالای بالا.
‫- سلام، هنری هستم. ‫- بالای بالا.
‫مردم درباره اختیار حرف می ‌زنن.
‫مدام هر کسی باید اختیار داشته باشه.
‫خب، بذارید یه چیزی رو بهتون بگم.
‫وقتی پای عاشق ‌شدن میاد وسط...
‫هیچ کس هیچ اختیاری نداره.
‫برای همین بهش می ‌گن جنونِ عشق.
‫عاشقی؟
‫امیدوارم باشی.
‫ولی وقتی خاطرخواه کسی شدی، ‫این سئوال رو از خودت بپرس:
‫تو انتخاب کردی کی باشه؟ ‫چه موقع باشه؟ چه طور باشه؟
‫این شخصی که حالا صاحب ،بخش بزرگی از زندگیته
‫اصلاً شباهتی با چیزهایی که ‫فکرش رو می ‌کردی داره؟
‫همون ‌موقع وارد زندگیت شد که باید می‌ شد؟
‫جایی از این اتفاقات هست که طبق نقشه‌ هاتون پیش رفته باشه؟
‫همین‌ جوری بیا بالای بالا.
‫باشه، با خودم گفتم بالا رفتن انتخاب خوبیه.
‫آدم تصمیم نمی ‌گیره، تصمیم‌ ها آدم رو می ‌گیرن.
‫به همون تصمیم بچسب و اسمش رو نقشه بذار.
‫تنها فرقی که رابطه من و هنری داره...
‫اینه که همش قر و قاطیه.
‫و این یعنی هر از گاهی، می‌ دونیم چی در انتظارمونه.
‫تیکه تیکه، نه همه‌ چی.
‫چند تا از پیچ و خم‌ های روزگار!
‫پسرک کتابدار!
‫منو این طوری صدا می ‌زنه؟
‫هنری صدات می ‌زنه.
‫خب، تو رو چی صدا می ‌زنه؟
‫- گومز. ‫- هوم.
‫خوشبختم.
‫بفرما تو
‫طبیعتاً هر از گاهی...
‫با کسی آشنا می‌ شی که از قبل ازت نفرت داره
‫مرسی.
‫و روحت هم خبر نداره که چرا! ‫البته فعلاً.
‫وای! چه خوشگل
‫عه، پس تا حالا نیومده بودی داخل آپارتمانش.
‫چرا باید انقدر سرِ این موضوع شاد بشی؟
‫کی می ‌گه شادم؟
‫لبخند گنده ‌ای که روی صورت بزرگته...
‫تقریباً چشمم رو زد!
‫- تو خیلی شوخ‌ طبعی. ‫- خب، بگیر نگیر داره.
‫پیشی ‌های من! براتون یه اسباب ‌بازی جدید آوردم.
‫با اسم هنری جوابتون رو می‌ ده ‫اما شما می ‌تونید پسرک کتابدار صداش کنید.
‫- و خیلی شوخی می ‌کنه. ‫- لطفاً همون هنری صدام بزنید.
‫فقط وقتی دارم با جرم و جنایت می ‌جنگم پسرک کتابدارم
‫قدرت‌های مخصوصت چیا هستن؟
‫رده‌بندی «دهدهی دیوئی» ‫و گذاشتنِ سریعِ کتاب‌ ها توی قفسه.
‫در سرقت از بانک...
‫خیلی هم تأثیر مفیدی نداره، اما با امید زنده‌ ام.
‫دیدی؟ خیلی بامزه ست. تا حالا 4بار شوخی کرده.
‫مهم نیست چند تا بوده. شد 5تا!
‫- من «چریز» هستم، هم ‌اتاقی کلر. ‫- آره! اون با منه.
‫به خاطر همینه که بارها و بارها اومدم توی این آپارتمان
‫آره، برای بلند کردنِ وسایل سنگین بهش احتیاج دارم.
‫- شد 6 تا! ‫- نوشیدنی؟
‫- آره. ‫- گومز، یه نوشیدنی براش بیار.
‫- هوم، نوشیدنی‌ ها توی یخچالن. ‫- آره، نوشیدنی‌ ها توی یخچالن.
‫پس یه نوشیدنی از یخچال براش بیار، گومز.
‫- به ‌به، پس این... ‫- آره.
‫- این یه کار نیمه‌ تمومه. ‫- خیلی خب.
‫بده که مرغ انقدر صورتی باشه؟
‫بستگی داره. می‌ خوایم بخوریمش یا احیاش کنیم؟
‫مرغه با «ریزوتوی شیتاکه».
‫با کدو حلوایی و غذا آرایی با دونه کاج.
‫اصلاً هیچ‌ کدومتون آشپزی بلده؟
‫- نه. ‫- هوم.
‫عالیه. مرسی.
‫گمونم بتونم یه چیزی از توش در بیارم.
‫کسِ دیگه ‌ای قراره بیاد؟
‫نه.
‫آهای، کلر. صبر کن.
‫خب، کلر نگفته بود آشپزی بلدی.
‫اینکه وجود خارجی داری رو هم نگفته بود.
‫- کلر، می شه یه لحظه... ‫- چیه؟
‫اون یارو رو فکر کنم قبلاً هم دیدم.
‫خب، حالا داری دوباره می‌ بینیش.
‫باشه؟ حالا برو یه پیش‌ بند بده به نامزدم.
‫آگاهی از آینده، گاهی اوقات ممکنه مفید باشه.
‫اینکه یه کم بدونی چی در انتظارته، حس عجیبی داره.
‫ممکنه مفید باشه، ‫گاهی اوقات هم ممکنه مصیبت باشه.
‫- گاهی اوقات ممکنه مسخره باشه. ‫- گاهی اوقات هم ممکنه جفتش باشه.
‫خب، چند وقته با کلر آشنا شدی؟
‫هوم. سئوال پیچیده‌ ایه.
‫نه، نیست. چیش پیچیده ‌ست؟
‫- خب... ‫- خب، من باهاش زندگی می ‌کنم.
‫هر روز می‌ بینمش. تو کِی می ‌بینیش؟
‫- از این زمان به اون زمان. (هر از گاهی) ‫- جانم؟
‫اینی که گفتم خیلی خنده ‌داره. ‫فقط باید منظورم رو بدونی.
‫هنوز داری شوخی می ‌کنی، پسرک کتابدار؟
‫راستش مواد مورد نیازم داشت تموم می ‌شد.
‫خدا رو شکر که برگشتی.
‫هنری، می‌ شه 1دقیقه بیای بیرون؟
‫- آره، معلومه که می‌ شه. ‫- بچه ‌ها، اگه می‌ شه...
‫1دقیقه صبر کنید، الآن می آییم. ممنون.
‫دمِ در با تو کار دارن.
‫- کیه؟ ‫- خودتی.
‫- خیلی خب، ولی کیه؟ ‫- تو!
‫- چی؟ من؟ ‫- آره.
‫سلام، هنری جَوون‌تر.
‫فکر کنم کلر رو ترسوندم.
‫هنوزم صدات رو می‌شنوم‌!
‫ببخشید، پیرمرد. الان... ‫[هنری ۲۸ ساله]
‫وسط یه ماجرای ناجور هستم... ‫[هنری ۴۱ ساله]
‫که همین الان داره اتفاق می‌افته.
‫خب، ۱۳ سال دیگه بدونِ لباس...
‫از دست پلیس فرار می‌کنی. ‫باید بذاری بیام تو.
‫الان با دوستاش آشنا شدم ‫و به این زودی ازم متنفرن.
‫اصلاً وقت خوبی نیست ‫که دوتا من اینجا حضور داشته باشه.
‫خب... ‫حدس بزن کی داره میاد شام بخوره.
‫سلام، هنری.
‫هوم...
‫لباس‌های جدید برام آوردی.
‫چرا همچین لباس‌هایی پوشیدم؟
‫الان می‌خوای در مورد لباس‌های تو حرف بزنیم؟
‫آها، خیلی خوشگل شدی.
‫امروز بیست و چهارم مِه ـه.
‫واسه همین برای تولدت ‫اینجوری تیپ زدیم؟
‫- سال ۲۰۰۶. ‫- سال ۲۰۰۶ بودنش مهمه؟
‫تسلیم می‌شم. خودت بگو چرا مهمه.
‫عه، صبر کن.
‫[هنری ۴۱ ساله است]
‫- ۱۸ سالته؟ ‫- اوهوم. امروز شدم.
‫[کلر ۱۸ ساله است]
‫هیجده ساله!
‫- خیلی خب. ‫- تو چند سالته؟
‫- من ۴۱ سالَمه. ‫- چهل و یک!
‫خوشم میاد وقتایی که موهات جوگندمیه. ‫یه جورایی باحاله.
‫وقتی موهات جوگندمیه ‫احساس امنیت می‌کنم.
‫- بیا کنارم بشین. ‫- چرا؟
‫خب، چون ما همیشه همین کار رو می‌کنیم. ‫می‌شینیم و صحبت می‌کنیم.
‫آره، ولی...
‫- آره، ولی چی؟ ‫- تو...
‫الان ۱۸ سالته.
‫- و؟ ‫- و من متأهلم.
‫- شوهر منی! ‫- خب، نه.
‫- خب، آره! ‫- الان که نیستم.
‫چرا، همین الان هستی.
‫۴۱ سالته و متأهلی...
‫و در حال حاضر من زنت هستم.
‫فکر می‌کنی زنی که تنها ‫توی خونه ولش کردم...
‫یعنی همسرم، چه حسی نسبت به این پیدا می‌کنه ‫که در زمان به عقب برگردم...
‫و می‌دونی، عملاً... ‫بیام روی یه زیرانداز،
‫با نسخۀ ۱۸ سالگیِ خودش بشینم؟
‫حس نوستالژی پیدا می‌کنه؟
‫- فکر می‌کنم ناراحت می‌شه. ‫- نخیر.
‫- چرا! ‫- الان داریم دربارۀ من حرف می‌زنیم.
‫داری می‌گی نمی‌دونم بعداً چه فکری می‌کنم؟
‫وای، مطمئناً زن و شوهریم!
‫ببین، کلر. ‫این جریان یه سری قانون داره.
‫از اولِ اولش، برای خودم قانون گذاشتم...
‫و نمی‌خوام زیر پا بذارمشون.
‫قانونی برای نِشستن روی روانداز ‫با یکی دیگه گذاشتی؟
‫- خب، نه. ‫- با کسی که...
‫مرتباً می‌اومدی باهاش ‫توی این محل می‌شِستی؟
‫آره، ولی...
‫الان هیجده سالت شده.
‫- آره. ‫- خیلی...
‫خیلی چی؟
‫یه سری قانون دارم.
‫دیگه نیازی به قانون نداری.
‫- دیگه تموم شد. ‫- یعنی چی که تموم شد؟
‫- امروز ۲۴ مِه سال ۲۰۰۶ ـه. ‫- تولدته! عالیه.
‫- آره، و؟ ‫- و چی؟
‫ای خدا. یادت نمیاد؟
‫۱۵۲ بار ملاقات در طول ۱۲ سال مقرر شده بود.
‫دیگه تموم شد.
‫داریم خداحافظی می‌کنیم. ‫این آخرین باریه که...
‫توی این فضای سبز همدیگه رو می‌بینیم ‫و نمی‌دونم دوباره کِی می‌بینمت.
‫خوبی؟
‫حداقل بهم بگو چند وقت دیگه می‌بینمت.
‫دو سال.
‫- دو سال؟ ‫- حدوداً‌،‌ آره.
‫بعدش می‌تونی منِ جوونتر رو ببینی ‫و اون بدجوری می‌ترسه.
‫این دو سال چیکار کنم؟
‫زندگیِ خودته. خب؟ ‫ادامه‌ش بده.
‫فکر نکن چی در انتظارته، ‫چون در هر صورت اتفاق می‌افته.
‫هر کاری دوست داری بکن.
‫با آدما آشنا شو. ‫با آدما قرار بذار.
‫- قرار بذارم؟ ‫- آره.
‫- قرار عاشقانه؟ ‫- می‌دونی دیگه...
‫قرار گذاشتن به زبونِ پدرانه ‫یعنی قرار عاشقانه؟
‫ببین، کلر. هنریِ‌ ۲۶ ساله...
‫الان یه جایی توی دنیاست...
‫و به‌خاطر تو دست رد به سینۀ دخترا نمی‌زنه،
‫چون اصلاً نمی‌دونه تو وجود داری.
‫پس لطفاً به‌خاطر من ‫دست رد به سینۀ پسرا نزن.
‫دست رد؟
‫می‌خواستم تو اولین نامزدم باشی.
‫خب، من نمی‌خوام اولین نامزدت باشم.
‫می‌خوام آخریش باشم، کلر.
‫- دو سال؟ ‫- آره.
‫و... یه خُرده بعدش.
‫خب، این یه خُرده یعنی چند وقت؟
‫فقط بذار خودش اتفاق بیفته.
‫تا حالا نیومدی خونه‌مون.
‫میلیون ‌ها بار اومدم خونه ‌تون.
‫خوبی؟
‫آره.
‫آره خوبم.
‫نزدیک بود پیدات نکنم.
‫اینجا خیلی بزرگه.
‫هیچ‌وقت بهش عادت نمی‌کنم.
‫ببینم، اصلاً چطوری ‫ از پسِ هزینۀ اینجا برمیای؟
‫از بانک دزدی می‌کنی؟ ‫می‌شه منم از بانک دزدی کنم؟
‫قراره تا سه ماه دیگه خرابش کنن.
‫- عه. ‫- ولی برنامه‌ها عوض می‌شه...
‫و تا ۲۰ سال دیگه بازم اینجا می‌مونه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫بچه که بودم یه نفر بهم گفت.
‫بچه که بودی یه نفر بهت ‫اخبار املاکی داده؟
‫- کی بوده؟ ‫- ای خدا، گومز!
‫- می‌شه دیگه حرف نزنی؟ ‫- ببینم. ببینم، حالت خوبه؟
‫نه! آره. خوبم.
‫من...
‫حالم خوبه.
‫وای خدا! خیلی بد بودم، آره؟ ‫از نظر احساسی منظورمه.
‫نه، اصلاً. ‫چرا همچین فکری می‌کنی؟
‫داشتیم حرف عاشقانه می‌زدیم ‫که بعدش گریه‌ت گرفت.
‫سخته که آدم بتونه همچین چیزی رو ‫یه واکنش مثبت تلقی کنه.
‫گریه ‌م به‌خاطر این نیست ‫که تو حرفای احساسی بلد نیستی.
‫گریه ‌م به‌خاطر کاریه که با چریز کردیم.
‫گریه ‌م به‌خاطر اینه که ‫نامزدِ دوست صمیمی‌ام شدم...
‫و به اون یکی دوست صمیمی‌ ام ستم کردم.
‫- و احتمالاً گند زدم به مابقی عمرم. ‫- آخ، خدا رو شکر.
‫خدا رو شکر کردم به‌خاطر قضیۀ حرفای احساسی.
‫نه به‌خاطر این ناراحتیِ تو.
‫اینکه قطعاً...
‫- خیلی بَده. ‫- محض اطلاعت، احساس تنهایی می‌کردم.
‫از خودم متنفرم...
‫و این نامزدی دیگه ادامه پیدا نمی‌کنه.
‫می‌دونی، فکر می‌کردم آدم متفاوتی هستی.
‫توی این شرایط، این حرفت رو نمی‌شه...
‫- به عنوان یه تعریف برداشت کرد. ‫- نه، فقط فکر می‌کردم متفاوتی...
‫چون همیشه تنهایی.
‫در جریان هستی که آدمای متفاوت ‫همیشه تنها نیستن؟
‫یه چیزی هست که بهت نگفتن.
‫هنری کیه؟
‫نمی‌دونم. کیه؟
‫توی خوابت همه‌ش اسمش رو می‌گفتی.
‫عه. اون هنری!
‫آره، اون هنری.
‫- کیه؟ ‫- کسی که عاشقمه.
‫چیه؟ چی شده؟ چیه؟
‫فکر می‌کردم کسی عاشقت نیست.
‫واقعاً فکر می‌کردم تنهایی.
‫عه، پس خیلی لطف کردی...
‫که وقتی نامزدت رفته بود بوستون،
‫دلت به حالم سوخت!
‫وقتی داشتی می‌رفتی در رو هم پشت سرت ببند.
‫- من چریز رو دوست دارم. ‫- خوبه!
‫خوبه، فکرش رو می‌کردم. ‫چون تو و چریز...
‫رابطه‌تون واقعیه، ‫پس کاری که باید بکنی اینه که...
‫ولی تو رو بیشتر دوست دارم.
‫خیلی خب، بیا، خودمو خالی کردم.
‫خدا، با صدای بلند گفتنش حس عجیبی داره.
‫می‌تونم تریپِ نصیحت بردارم و بهت بگم...
‫- که منو فراموش کنی. ‫- نه، خواهشاً نگو.
‫به‌جاش، راستش رو بهت می‌گم...
‫که خیلی بدتره.
‫من تو رو دوست ندارم. ‫هنری رو دوست دارم.
‫خیلی بیشتر از اونی که بتونم ‫تو یا کسِ دیگه‌ای رو دوست داشته باشم...
‫هنری رو دوست دارم.
‫پس الان کجاست؟
‫هنری کجاست؟
‫و چرا تا حالا ندیدیمش؟
‫حدود یه سال دیگه برمی‌گرده.
‫حتماً خیلی مرد خفنیه...
‫که می‌تونه زنی مثل تو رو ول کنه بره...
‫و انتظار داشته باشه ‫تا منتظرش بمونی.
‫شایدم من زنِ خفنی‌ام، چون مشتاقم...
‫منتظرش بمونم، ‫ولی بیا بیخیالِ اون احتمال بشیم.
‫ولی خب منتظرش نموندی. ‫نامزدِ من شدی.
‫ بدونِ اینکه قشنگ به حرفم فکر کنم...
‫از دهنم پرید بیرون.
‫خیلی خب، گوش کن.
‫دفعۀ بعدی که منو ببینی، ‫همه چی درست می‌شه.
‫این قضیه رو مطرح نمی‌کنیم ‫ولی فعلاً...
‫لطف کن و لطفاً، لطفاً فقط برو.
‫کلر هستم، پیغام بذارید.
‫سلام کلر.
‫اگه دوتا پیغام قبلیم رو گوش ندادی،
‫لطفاً دیگه گوش نده.
‫توی اولی، خیلی احساساتی شده بودم...
‫و توی دومی...
‫موقعِ عذرخواهی برای احساساتی شدنم،
‫متأسفانه دوباره احساساتی شدم.
‫دست از سرم بردار!
‫- دست از سرم بردار! ‫- چرا هر دفعه اینجوری می‌کنی؟
‫- هر دفعه همین‌جوری می‌کنی. ‫- برو گمشو بابا!
‫دیگه بحثی باقی نمونده. ‫درک می‌کنم.
‫و این یارو هنری هر کی که هست...
‫حتماً خیلی خاص ـه.
‫برای دیدنش لحظه‌شماری می‌کنم.
‫چرا دنبالم میای؟
‫- خیلی خب، خداحافظ. ‫- دست از سرم بردار.
‫آخه چه مرگته؟ چه مرگته؟
‫عذر می‌خوام، آقا!
‫اون گفت دنبالش نرو.
‫- تو کدوم خری هستی؟ ‫- کسی نیستم، آقا.
‫ولی اون خانم گفت نیا دنبالم، ‫[هنری ۲۷ ساله است]
‫پس شاید بهتر باشه از این سمتی بری.
‫خانم، اگه می‌خوای بری خونه...
‫و نمی‌خوای این آقا دنبالت بیاد،
‫خوشحال می‌‌شم همینجا نگهش دارم.
‫- ممنونم. ‫- تو صاحبِ خیابونی، آره؟
‫اینجا تو قانون‌گذاری می‌کنی، کله گُنده؟
‫نه، خیابونِ من نیست. نه.
‫ولی خوشحال می‌شم ‫همین خیابون رو روی سرت خراب کنم.
‫باشه. یوهو!
‫کلر، تو هنوز باهام ازدواج نکردی.
‫اگه ازدواج کنیم چه فرقی می‌کنه؟
‫مشکلت چیه؟
‫تا وقتی خواستگاری نکنی ‫نمی‌تونی کسی رو دوست داشته باشی؟
‫نه، حرفم این نیست. ‫اصلاً تا حالا ازت خواستگاری نکردم.
‫مشکل از اینجاست، کلر. ‫این فضای سبز...
‫که بزرگ شدنت رو توش دیدم.
‫که یه هفته پیش توش بهت افعال فرانسوی ‫و بازی چکرز یاد می‌دادم.
‫که مثل یه جوجه اردک...
‫بیشتر می‌شناختمت. این...
‫این کار سوء استفاده‌ست.
‫دیگه همینه که هست. ‫خب؟ شرمنده‌...
‫ولی نمی‌تونم. اینجا نمی‌شه. ‫اینجا نمی‌شه.
‫هیچ‌وقت ازم خواستگاری نکردی؟
‫ببخشید، چی گفتی؟
‫- خواستگاری نکردی؟ ‫- هوم، خب...
‫می‌دونستیم چه اتفاقی قراره بیفته. ‫اجتناب‌ناپذیر بود.
‫- نه، نیست. ‫- چرا، هست.
‫- روالش همینه. ‫- ولی توی آینده‌ست.
‫- فرقی نمی‌کنه. ‫- چرا می‌کنه.
‫نه، نمی‌کنه. ‫این روالِ کارِ زمانه.
‫نمی‌خوام چون زمان بهم می‌گه ‫باهات ازدواج کنم.
‫چون خودم می‌خوام باهات ازدواج می‌کنم.
‫و عمراً بدونِ خواستگاری...
‫- باهات ازدواج کنم. ‫- کلر...
‫هیچ زمان و مکانی ‫بهتر از اینجا و این لحظه نیست.
‫تولد هیجده سالگیم!
‫همینجا!
‫توی مکانی که دامادت کردم.
‫شوهر جان، خواستگاری کن.
‫چی؟
‫کلر ابشایر، همسرم...
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫- سلام؟ ‫- کلر. کلر، هنری‌ام.
‫نمی‌دونم الان چه سالیه. خودتی؟
‫- هنری؟ ‫- آره. آره، هنری‌ام.
‫- هنری الان اینجاست. ‫- ای خدا!
‫- هنری؟ ‫- آره، برو بیارش. برو هنری رو بیار.
‫- لباس‌هام کجان؟ ‫- کدوم لباس‌ها؟
‫هنوز اینجا ساکن نشدی؟ ‫هنوز لباس‌هات رو نیاوردی؟
‫- اولین باریه که اومدم. ‫- عه، گندش بزنن. واقعاً؟
‫- ببینم، تو باید اینو بدونی. ‫- چیو بدونم؟
‫- خب، باید اینا رو یادت بیاد. ‫- چرا؟
‫اولین باری که اومدی خونه‌م رو یادت نمیاد؟
‫خب، منو مقصر ندون. ‫اونه که حواسش جمع نیست.
‫یعنی من به‌خاطر حافظۀ ضعیفِ تو مقصرم؟
‫- دقیقاً! ‫- بس کنید. بس کنید.
‫ببینم، از کجا اومدی؟ ‫چند سالته؟
‫۴۱ سالَمه.
‫چهل و یک؟ پس... ‫پس برای تو می ‌شه 13سال پیش.
‫آره، حدود 13
‫این قضیه براتون عجیب نیست؟
‫اصلاً چطور می‌تونید با هم صحبت کنید؟
‫چرا نباید صحبت کنیم؟
‫باید تک تک حرفایی ‫که الان می‌خواد بزنه رو یادت بیاد.
‫همۀ حرفایی که الان من می‌زنم، ‫همۀ حرفایی که تو می‌زنی.
‫انگار فیلم‌نامه داشته باشی.
‫تو همۀ حرفایی که ۱۳ سال پیش زدی رو یادته؟
‫۱۳ روز پیش؟ ‫اصلاً‌ بگو دیروز!
‫خب، اگه جای تو بودم ‫همچین گفت‌و‌گویی رو یادم می‌موند.
‫ضمن اینکه اون نعشه س
‫- کلر؟ ‫- بله؟
‫- خوبی؟ ‫- اوهوم.
‫خب، با نامزد جدید و جذابش ‫توی اتاق خوابشه،
‫- اون‌وقت تو اومدی داخل. ‫- کلر، خوبی؟
‫- آره، خوبم. چی شده؟ ‫- هیچی. فقط...
‫فقط می‌خواستم مطمئن بشم ‫که همه چی روبه‌راهه.
‫نه، همه چی ردیفه. ‫ممنون، گومز. ممنون.
‫عوضی.
‫- چی گفتی؟ ‫- هیچی. من...
‫من چیزی نگفتم، پسر.
‫گومز، فکر کنم زنگِ خونه رو زدن. ‫می‌ری باز کنی؟
‫- کیه؟ ‫- نمی‌دونم. می‌شه بری؟
‫- آره. ‫- ممنون. ممنون.
‫- چرا این کار رو کردی؟ ‫- چیکار؟
‫- بهش گفتی عوضی. ‫- داشتم با خودم حرف می‌زدم.
‫بس کنید! با جفتتونم. ‫گومز بچۀ خوبیه.
‫خدایا، من از الان ازش متنفرم.
‫- اون دوست صمیمیِ منه. ‫- نه، نیست.
‫- جداً هست. ‫- خب، می‌دونی...
‫دوست صمیمی‌ات به زنت علاقه داره دیگه؟
‫خب، بعید می‌دونم مَردی باشه ‫که بهش علاقه نداشته باشه.
‫هنری، همه‌ش حرفای قشنگ می‌زنی.
‫آخه چه مرگته؟
‫یه لبخند زد، کلی ذوق کردی!
‫چرا پشت در وایستادی؟
‫کم کم داره بقیۀ امروز عصر یادم میاد.
‫بابت اتفاقی که قراره بیفته...
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫گومز، خواهش می‌کنم! ‫می‌شه دست از سرمون برداری؟
‫نمی‌دونستم از موقرمزها خوشت میاد.
‫شاید لازم باشه یه توضیح کوچولو بدم.
‫- گفتش یکی از دوستاته. منم راهش دادم تو. ‫- آره می‌بینم.
‫- نمی‌خواستم اینجوری بشه و... ‫- خیلی ممنون.
‫من نامزد هنری‌ام.
‫منم همینطور. خب، خوشبختانه ‫می‌تونیم دوتایی باهاش قرار بذاریم.
‫تا حالا با موهای کوتاه ندیده بودمت.
‫اوضاع چطوره، اینگرید؟
‫تو بگو. می‌دونی، ‫این روزا توی آینده در چه حالی‌ام؟
‫یا نکنه دیگه در تماس نیستیم؟
‫پس قضیۀ سفر در زمان رو می‌دونی.
‫همه چیش رو می‌دونم.
‫مدتِ خیلی بیشتری نسبت به توئه که می‌دونم.
‫خب، من از شش سالگی می‌شناختمش.
‫- شش؟ ‫- هوم...
‫- چِندِش! ‫- خیلی خب، باید بریم. از اینجا بریم.
‫- نوشیدنی می‌خوری؟ ‫- نوشیدنی؟
‫- چرا که نه؟ ‫- عالیه.
‫الان چی می‌شه؟
‫- شام! ‫- موقع شام چی می‌شه؟
‫- همه میان راستش رو می‌گن. ‫- حتی من؟
‫دو بار!
‫وای، چه واحدِ قشنگی.
‫- مگه دانشجو نبودی؟ ‫- خب، پدر و مادرم برام گرفتن.
‫عه، پول‌دار هم هست!
‫چه‌جوری اینجا رو پیدا کردی؟
‫یه پیغام صوتی برای شام براش گذاشتی.
‫همۀ پیغام‌هاش رو گوش می‌کنم. ‫شدیداً بهت توصیه می‌کنم این کار رو بکنی.
‫اصلاً تا حالا اسمی از من آورده؟
‫گفتش اون‌قدرها هم از همدیگه راضی نبودین.
‫گفتش احتمالاً در هر صورت ‫آخرش از هم جدا می‌شدین.
‫آره، منطقیه.
‫این حرفا رو در مورد نامزدش ‫که قبل از من بوده هم زد.
‫در ضمن گفت خیلی با هم تفاهم ندارید.
‫اشتباه می‌کنه.
‫علاقه‌های جفتمون یکی ـه.
‫نوشیدنی خوردن. دردِ دل کردن. ‫و اون!
‫من عاشقشم.
‫به نظر خیلی از این قضیه راضی نیستی.
‫مگه حق انتخابی هم دارم؟
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫آره، آره. ‫اینا دوستام هستن: گومز و چریز.
‫فکر کنم باهاشون آشنا شدی. ‫گومز، چریز، این اینگرید ـه.
‫نامزدِ نامزدم!
‫- عه؟ ‫- قبلاً همدیگه رو دیدیم.
‫- فکر نکنم. ‫- چرا، دیدیم. حالا یادت میاد.
‫- نامزدِ هنری؟ ‫- آره.
‫شرمنده، واقعاً نمی‌دونم کی هستی.
‫- چرا، می‌دونی. ‫- واقعاً نمی‌دونم.
‫- بریم؟ ‫- یهویی یادت می‌افته.
‫وای خدا. نمی‌دونم کی هستی.
‫ببخشید که حافظه‌م انقدر معیوب ـه.
‫نه. اصلاً هم معیوب نیست.
‫کلی نوشیدنی خورده بودی. ‫قصدم توهین نیست.
‫مشکلی با نوشیدنی خوردن ندارم. ‫چریز هم خیلی می‌خوره.
‫نه، نمی‌خورم.
‫اینجا همه با هم خوبن؟
‫اینگرید، برای شام می‌مونی؟
‫دارم مرغ با «ریزوتوی شیتاکه» می‌پزم...
‫- و با دونۀ کاج دورچینی می‌کنم. ‫- برو گمشو بابا.
‫الان که من نمی‌بینم چیزی بپزی.
‫مطمئنی؟
‫بذار ببینم.
‫سلام.
‫ببین، فکر کنم دارم آشپزی می‌کنم.
‫- سلام به همگی. ‫- تو کدوم خری هستی؟
‫- شبیه کیه؟ ‫- تو!
‫- دقیقاً. ‫- اون باباته؟
‫- بیخیال! ‫- می‌خوایم بگیم؟
‫- می‌خوایم توضیح بدیم؟ ‫- بعضی وقتا توضیح دادن...
‫- تنها گزینه‌ست. ‫- برای دوست‌ها!
‫- اینا واقعاً دوست‌هامون هستن؟ ‫- دوست‌های صمیمی!
‫- حتی اون یارو؟ ‫- آره بابا.
‫ای خدا.
‫منظورت چیه که دقیقاً همونی هستی ‫که شبیه‌ش هستی؟
‫تو شبیه اونی.
‫دوقلویید؟ ‫قُل بزرگترته؟
‫خیلی خب. قضیۀ تصادفِ مادرم...
‫- و مرگش رو می‌دونید؟ ‫- نه.
‫یه تصادف ماشین پیش اومد، مادرم مُرد،
‫من پیشش بودم و اینجام زخمی شد.
‫- خیلی خب؟ ‫- همون صورت، همون زخم، مسن‌تر!
‫خدای من!
‫- بفرمائید. حدس بزنید قضیه چیه. ‫- باهاشون بازی نکنید.
‫- فقط توضیح بدید. ‫- چیو توضیح بدن؟
‫ما دو نفریم، کپیِ همدیگه‌ایم...
‫و اون از من مسن‌تره.
‫بگو دیگه، باهوش خان!
‫وای خدا. وای خدا.
‫این شد یه چیز. ‫می‌بینم که داری متوجه می‌شی.
‫- شماها همزاد هستید. ‫- چی؟
‫همزاد؟ ای خدا!
‫علمی تخیلی‌اش نکن. ‫چیزی به اسم همزاد وجود نداره.
‫- ما مسافرین زمان هستیم. ‫- همزاد!
‫اون یه نقص ژنتیکی داره. خب؟
‫در اصل می‌افته توی چاهِ زمان.
‫- دست خودش نیست. ‫- من از سال ۲۰۰۸ اومدم.
‫- حالا تو از کِی اومدی؟ ‫- ۲۰۲۱
‫چطور می‌تونی...
‫خیلی خب، من نمی‌فهمم.
‫منظورت چیه که اون یه نقص ژنتیکی داره؟
‫دی‌ان‌ایِ من یه مشکلی داره.
‫مثل یه چوب دو سر نجس، ‫توی زمان این دست و اون دست می‌شم.
‫دائماً این‌طور نمی‌شه ‫ولی بیشتر وقتا می‌شه.
‫بعضی وقتا موقعی که استرس دارم،
‫بعضی وقتا هم بدونِ اینکه بفهمم دلیلش چیه ‫اتفاق می‌افته.
‫یهویی غیبم می‌زنه ‫و می‌رم یه جای دیگه.
‫- یا گذشته یا آینده. ‫- یه مدت اونجا می‌مونم...
‫بعدش اگه بخت باهام یار باشه ‫برمی‌گردم خونه.
‫بعضی وقتا مسیرهای فرعی تو راه هست.
‫بعضی وقتا مثل الان، ‫دوتا از ما یه جا هستن.
‫پس وقتی اینگرید بهم می‌گه برو گمشو...
‫احتمالش هست که برم پیش خودم ‫کمر خودمو بخارونم.
‫- دوباره گفتی؟ ‫- ۱۶ سالَم بود بابا! بیخیال.
‫کسی سؤالی نداره؟
‫از روزی که با هنری آشنا شدم،
‫هیچ‌وقت یه آدم نبود.
‫اون یه رودخونه بود. دور و برِ آدمایی که ‫باهاشون آشنا می‌شد جریان پیدا می‌کرد.
‫اگه اون آدما طوفان بودن، ‫اونم طوفانی می‌شد.
‫یه مدت طول کشید تا بفهمم...
‫که فقط یه راه هست ‫که می‌شه از پسِ رودخونه بر اومد.
‫باید سنگ باشم.
‫خیلی خب، توی فیلم «بازگشت به آینده»...
‫- اَه، نه! ‫- چی نه؟
‫اون فیلم رو با اون نبینید. ‫مسخره‌ش می‌کنه.
‫- خیلی گمراه‌کننده‌ست. ‫- من عاشق اون فیلمم.
‫خب باشه، فقط جدی نگیرش.
‫یه فیلم کمدی ـه.
‫برای تو شاید! ‫به نظر من خیلی ضعیف ساختنش.
‫ببین، می‌شه یه قلم و کاغذ بهم بدی؟
‫هوم. حتماً. چرا؟
‫این گفت‌وگو رو داره یادم میاد.
‫یادت میاد؟
‫نگران نباش. ممنون.
‫- «جهش کوانتومی». ‫- جانم؟
‫اون سریاله. جهش کوانتومی!
‫من خیلی هم تلویزیون نمی‌بینم، پسر.
‫سفر در زمان رو مطرح می‌کنه.
‫در مورد یه یاروییه که در زمان می‌چرخه...
‫و اتفاقاتی که اشتباه بودن رو درست می‌کنه.
‫من چیزی رو درست نمی‌کنم.
‫- چرا؟ ‫- زمان فقط یه بار اتفاق می‌افته.
‫فرصت دومی در کار نیست. ‫نمی‌شه چیزی رو عوض کرد.
‫آره، ولی با قدرت‌هات ‫می‌تونی کلی چیزای دیگه ببینی.
‫- با چیم؟ ‫- قدرت‌هام؟
‫منم چیزایی رو می‌بینم که تو می‌بینی، ‫فقط ترتیبش نامنظمه.
‫این‌که قدرت نیست. ‫مثل خوانش‌پریشی ـه.
‫آره، ولی می‌تونی پرونده‌های جنایی رو حل کنی
‫- چطور؟ ‫- می‌تونی اتفاق افتادنشون رو ببینی.
‫خب، شما هم می‌تونید.
‫ولی تو می‌تونی در گذشته ‫موقع اتفاق افتادن ببینی‌شون.
‫اینجا شیکاگو ـه. ‫الان پاشید برید پارک گارفیلد...
‫و هر چقدر جرم و جنایت خواستید ببینید
‫تازه اذیت هم نمی‌شید.
‫- ببینم، سیگنال نمی‌دی چه سهامی بخرم؟ ‫- اینم خدمت شما.
‫- این چیه؟ ‫- سیگنالِ خرید سهام.
‫- آره، ولی من که همین الان پرسیدم. ‫- آره.
‫خب... ‫همون دفعۀ اول شنیدم چی گفتی.
‫این روش پیچیدۀ انجام دادنِ کارهاست.
‫من و کلر معمولاً به همون ‫بلیت بخت آزمایی می‌چسبیم.
‫- جدی؟ ‫- جدی؟
‫اینجوریه که زندگی تجملاتی‌مون رو ‫تأمین می‌کنیم.
‫هوم! لعنتی! این «ریزوتو» حرف نداره!
‫خیلی خب، ولی...
‫چرا داریم زندگی تجملاتیِ گومز رو ‫تأمین می‌کنیم؟
‫چون اونا دوست‌های صمیمی‌ات هستن
‫و باید هواشون رو داشته باشی.
‫بهتر از گومز کسی گیرم نیومد؟
‫آره، گومز و چریز بهترین دوستایی هستن ‫که آدم می‌تونه گیر بیاره.
‫- از همۀ اینا مطمئنی؟ ‫- اوهوم.
‫معلومه که مطمئنم. ‫من از آینده اومدم.
‫اون‌وقت این کار ایرادی نداره؟ ‫روی چیزی تأثیر نمی‌ذاره؟
‫- روی چی؟ ‫- خب، مثلاً...
‫- تارِ زمان! ‫- چی؟
‫- تار؟ ‫- چه تاری؟
‫- تار زمان. ‫- مطمئنی تار ـه؟
‫همچین چیزی داریم؟ تار زمان؟
‫خب آره، باید یه جور سازۀ موقت داشته باشه.
‫- تار آخه؟ ‫- آره.
‫این کار باعث نمی‌شه که مثلاً...
‫ناهنجاری‌های موقت پیش بیاد؟
‫- سهام نتفلیکس؟ ‫- آره!
‫می‌ تونی جلوی فاجعه ‌ها رو بگیری.
‫- نه، نمی ‌تونم. ‫- خب، می‌ تونی به بقیه هشدار بدی.
‫سلام، من یه مسافر زمانِ بدون لباسم.
‫- سوار اون قطار نشید. ‫- می ‌تونی تلاشت رو بکنی.
‫خب، تمام سانحه ‌های قطار رو به خاطر نسپردم.
‫- لطفاً عفو بفرمائید! ‫- خداییش؟ ماسک‌ های جراحی؟
‫- اوهوم. ‫- چرا نمی‌ شه؟
‫جانم؟
‫توی یه کتابخونه لامصب کار می‌ کنی،
‫چرا سانحه ‌های قطارها رو به خاطر نمی‌ سپاری؟
‫خب، تا حالا توی...
‫همچین شرایطی نبودم.
‫می آیید بیخیالِ این بحث بشیم؟
‫ای خدا! عجب آدمی هستی!
‫چرا؟
‫سانحه‌ های قطار رو به خاطر بسپار!
‫اون به زور می‌ تونه مواظب خودش باشه.
‫اون‌وقت فکر می‌کنی باید بره توی دنیا...
‫و بقیه رو نجات بده؟
‫مثل این اَبَر قهرمان‌ ها؟
‫گمونم کلر کامل در جریانه...
‫- که اَبَر قهرمان نیستم. ‫- شرط می ‌بندم همین طوره، عزیزم.
‫عه، شرمنده، کلر. واقعاً نمی ‌خواستم بهت بر بخوره
‫اما اگه قراره نامزدم رو بدزدی...
‫خوب می‌ شه حداقل قدرش رو بدونی. ‫[کمکش کن؛ بهت نیاز پیدا می ‌کنه]
‫یا حداقل سعی کن بفهمی...
‫- که چقدر سختی کشیده. ‫- خوبشم می‌ فهمم.
‫اون آقایی که شبیه «جورج کلونی» ‫با یه پتو می‌ مونه.
‫مرد کاتالوگی!
‫ببین، من عاشق واقعیه هستم.
‫من می‌ میرم؟
‫آخه همش یه جوری بهم نگاه می ‌کنی که انگار...
‫جریان چیه؟
‫من می ‌میرم؟
‫اینگرید، می ‌دونی که درباره آینده صحبت نمی کنم.
‫عه، به غیر از نتفلیکس؟ به غیر از سیگنال‌ های سهام؟
‫عزیزم.
‫دارم یه سؤال ازت می‌پرسم.
‫ببین. فقط توی چشم‌هام نگاه کن و بگو.
‫من مُرده‌م؟
‫خب، به نظر من که زنده و قبراقی!
‫آینده رو می ‌گم.
‫توی آینده همه می ‌میرن.
‫خیلی خب. چه طور انجامش دادم؟
‫وای خدا! امیدوارم با قرص بوده باشه. (خودکشی)
‫یا چی؟ نکنه دوباره گندکاری کردم؟
‫حق دارم بدونم.
‫یه زمان عاشق همدیگه بودیم.
‫اینگرید. من 41سالمه.
‫تا حالا خودم رو مسن‌ تر از 42 ندیدم.
‫حالا شاید این یعنی یه روز...
‫یه علاج برای سفر در زمان پیدا می ‌کنم.
‫یا شاید به معنی این باشه که یه روز...
‫به قدر کافی تند نمی‌ دوئم.
‫زنده‌ موندنِ من به دویدن وابسته ‌ست و متوجه شدم که...
‫یه کم کندتر شدم.
‫شرمنده ‌ام.
‫بابت همه چی شرمنده ‌ام. اما «دونستنِ» حق نیست!
‫«دونستن» مثل جهنمه.
‫عشقِ به مرور زمان، تهش یا مرگه یا عزاداری.
‫به غیر از این 2مورد، خروجی دیگه ‌ای وجود نداره.
‫چقدر وقت دارم؟
‫همچین چیزی رو بهت نمی‌ گم.
‫- حداقل همین رو بهم بگو. ‫- نه.
‫حداقل این رو بهم بگو.
‫- خیلی فرصت نداری. ‫- خدایا!
‫منم خیلی فرصت ندارم.
‫خب؟ هیچ‌ کس خیلی فرصت نداره.
‫هیچ کس از این دنیا زنده بیرون نمی ‌ره. ‫اما می‌ خوای چیکار کنی، هان؟
‫می ‌خوای مخفی بشی؟
‫هنری جوون‌ تر، ما چیکار می ‌کنیم؟
‫طوری زندگی می ‌کنیم که انگار تا ابد زنده ‌ایم.
‫حالا می ‌دونی چیه؟
‫فقط یه بار توی زندگیت در حقت ظلم می‌ شه. ‫(مرگ)
‫من عاشقت بودم.
‫پس حتماً دورانِ خوشی داشتیم.
‫می‌ تونی اون لحظات رو حفظ کنی.
‫- دیدی چی شد؟ ‫- گومز.
‫غیبش زد!
‫- تو دیدی؟ ‫- دهنت رو ببند! گومز.
‫وای خدا!
‫گور بابای همتون!
‫آهای! آهای، تو هم این کار رو می‌کنی؟
‫تو هم مثل اون غیبِت می‌زنه؟
‫نمی‌ دونم... نمی‌ دونم چی بگم...
‫این... این خیلی...
‫خب، نظرتون درباره دسر چی بود؟
‫کلر، خوبی؟
‫آره، خوبم. فقط می ‌خوام این رو بذارم کنار.
‫[طاقت بیار]
‫خوبی؟
‫باز هم می ‌بینمش؟
‫خب، عملاً حالا داری می ‌بینیش.
‫آره، اما...
‫اون!
‫نمی ‌دونم.
‫خب، نه، می ‌دونم و... آره. قطعاً می‌ بینش.
‫فقط شاید نیاز باشه یه رده صبر کنی.
‫بریم؟