‫سلام.
‫گشنته؟
‫سلام.
‫- توی فرآیند یادگیری خواب هستش؟ ‫- بله.
‫چند بار در روز می‌ خوابه؟
‫- 3بار. ‫- هوم.
‫پس خیلی برای خودت وقت نداری.
‫به عنوان مادرش، نگرانی ‌ای داری؟
‫- نه. ‫- می‌ دونی...
‫این جلسات همون ‌قدر که برای بچه‌ ست ‫برای خود تو هم هست.
‫بیا بذاریمش روی میز، یه چکاپِ فوری ازش بگیریم.
‫می ‌خوای یه چایی بگیری...
‫و 5دقیقه برای خودت باشی؟ برو.
‫نه همین جا می‌ مونم. مرسی.
‫فقط یه چکاپِ روتینه، عزیزم.
‫اون دلش نمی خواد کسی بهش دست بزنه. فقط خودم!
‫خب، مسخره‌ست.
‫این‌ جوری باعث می ‌شی مشکلات وابستگی پیدا کنه.
‫گوش کن، عشقم. ‫قشنگ معلومه به استراحت نیاز داری.
‫بذار همین جا پیش من باشه.
‫دارم بهت می ‌گم خوب نیست این کار رو بکنیم.
‫خواهش می ‌کنم.
‫به نظرم مامانی یه کم خسته‌ ست. ‫[تماس از بابا]
‫بیا 1دقیقه بهش استراحت بدیم، خب؟
‫سلام.
‫وای خدا! وای خدا! یکی زنگ بزنه آمبولانس.
‫زنگ بزنید آمبولانس.
‫چی شده؟
‫نه، نکن. برید عقب! ‫برید عقب!
‫[مرکز بارداری و پس از زایمان]
‫کارت‌ های بازیت رو پیدا نکردم، ‫حلقه‌ های پیوسته‌ ات رو هم همین طور.
‫شرمنده.
‫اشکالی نداره.
‫این مدت داشتم به همه چی...
‫فکر می ‌کردم.
‫مادرم من رو به دنیا آورده ‫چون فکر می ‌کرده اوضاع رو بهتر می ‌کنم.
‫فکر کنم برای همین باشه ‫که سعی می ‌کنم آدم ها رو خوشحال کنم.
‫چون از یه لحاظ فکر می‌ کنم وظیفمه.
‫اما این مسئولیت زیادی برای یه آدمه.
‫مخصوصاً یه بچه.
‫آره.
‫این مدت خیلی تنها بودم.
‫- منم همین‌ طور. ‫- برام دردناکه...
‫که می ‌بینم بدجوری یه چیزی رو می ‌خوای...
‫و اون چیز، رفاقت با من نیست.
‫می ‌دونی، این ماجرا...
‫کلی از مشکلات خودم رو بهم نشون داد. می ‌دونی؟
‫اما جایی برای مشکلات من نیست.
‫چون تو فقط به فکر مسائل مربوط به خودتی.
‫- آره. ‫- باید برم.
‫فعلاً، باب.
‫نمی‌ دونم از کجا شروع کنم.
‫- از خواهرت شروع کن. ‫- چی؟
‫قشنگ مشخصه یه خبرهایی هست،
‫اما اون ‌قدر درگیر مشکلات خودت بودی که نمی ‌دیدی
‫ناتاشا نیازی بهم نداره.
‫چشم هات رو باز کن، بابی.
‫سلام، ناتاشا رو ندیدی؟
‫همه چی مرتبه؟
‫ناتاشا، منم.
‫گمونم ناتاشا تو دردسر افتاده.
‫- باید بهم بگی چه خبره. ‫- خودش قبلاً بهت گفته.
‫اون داره باهاش چیکار می ‌کنه؟
‫چه موجودیه؟
‫مثل یه بچه می‌ مونه...
‫اما از یه چیزِ خیلی قدیمی ساخته شده.
‫اون هراس ما از دوست‌ نداشته ‌شدنه.
‫نیازهاش سیری ناپذیر هستن.
‫فکر می ‌کردم من باعث شدم این‌ جوری بشه...
‫اما دنیا باعث شده.
‫نمی ‌دونم والا!
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- خواهرت تصمیمش رو گرفت.
‫اون بچه حالا مال اونه.
‫- همین؟ ‫- اوهوم.
‫حالا جدی هستی؟
‫ترجیح می‌ دی همین جا بمونی و بپوسی؟
‫- برو بیرون. ‫- باشه.
‫لزومی نداشت به اون خانم صدمه بزنی.
‫نمی‌ خواستم تنهات بذارم.
‫دوباره نمی‌ ریم بیرون. شرمنده.
‫شرمنده...
‫جایی نمی ‌رم.
‫خسته شدی؟
‫من خسته شدم.
‫تو هم خسته شدی؟
‫می ‌خوای بگیری بخوابی؟ آره؟
‫فکر می ‌کنم هردومون به یه کم استراحت نیاز داشته باشیم
‫آره؟
‫بگیر بخواب، عزیزم.
‫مامانی دوستت داره.
‫فقط منم و تو. خب؟
‫مامانی دوستت داره. مامانی دوستت داره.
‫مامانی خیلی دوستت داره.
‫خیلی خیلی!
‫مامانی مالِ خود خودته.
‫تشی! ‫(مخفف ناتاشا)
‫یه سری وسایل آوردم.
‫الان یه کباب خوشمزه می‌دم خدمتت.
‫سکه افتاد طرفِ ما.
‫اگه بتونیم «اسمیت» رو بندازیم بیرون،
‫شاید بتونیم اون عوضی‌ها رو ‫توی خونه‌شون شکست بدیم.
‫بچه خوابه، بابا.
‫اینو توی رستوران ترکیه‌ای خریدم.
‫خانمه می‌گفت خیلی خوبه.
‫یه سری تغییرات دادی.
‫صحیح! بریم سراغ آشپزی.
‫بابا، باید از اینجا بری.
‫چی؟
‫چی می‌گی؟ مسابقۀ بین‌المللی ـه.
‫شکست‌دادنِ استرالیا چی می‌شه؟
‫بیدارت کردی؟ ‫اشکالی نداره.
‫من همینجام. ‫هیچ جا نمی‌رم.
‫هیس! لطفاً کاری نکن. ‫اون زود از اینجا می‌ره.
‫سلام. بده بغلش کنم.
‫وقت غذا خوردنه، مگه نه؟
‫شام می‌خوریم.
‫درسته.
‫بیا.
‫چی داریم؟
‫به نظر خسته میای. ‫بذار من بهش غذا بدم.
‫می‌دونم غذاش رو چطور دوست داره.
‫با بابی هم دقیقاً همین‌جوری بودی.
‫- چی؟ ‫- می‌گفتی فقط تو می‌تونی درست بهش غذا بدی.
‫کس دیگه‌ای حق نداشت کمک کنه...
‫نه اینکه حالا همه برای کمک‌کردن...
‫حاضر و آماده بودن!
‫ها؟
‫بیخیالش، بابا. ‫نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
‫گوش کن... شرمنده‌ام.
‫- می‌دونستم حالت خوب نیست. ‫- بابا.
‫ولی نمی‌دونستم چطور کمکت کنم.
‫خودم درگیر بودم.
‫- یه لحظه بذارش همینجا باشه. ‫- نه، بابا.
‫- متوجه نیستی. ‫- اون مشکلی نداره، مگه نه؟
‫بابا... بابا!
‫- آره، مشکلی نداره. ‫- بابا، نه، خواهش می‌کنم!
‫بیا بذاریم مامان یه کم استراحت کنه.
‫باید برای خودش هم وقت بذاره.
‫بفرما.
‫آره، تشی. ‫باید یه کم تنهاش بذاریم.
‫باید یاد بگیره ‫که ۲۴ ساعته نمی‌تونی کنارش باشی.
‫لطفاً از ذهنم برو بیرون. ‫لطفاً بس کن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫یه سری چیزا برای بچه آوردم.
‫آپارتمانم پر از وسایل بچه‌ها شده بود.
‫- چه بهتر که دستِ تو باشه. ‫- عه... ممنون، باب.
‫- فکر کنم بهتر باشه دیگه... ‫- می‌خواستم عذرخواهی کنم،
‫برای اتفاقی که توی عمارت ژوپیتر افتاد.
‫اشکالی نداره.
‫راستش رو بخوای، حسودیم می‌شد...
‫که تو بچه داری.
‫داشتی بهم می‌گفتی چه اتفاقی برات افتاده...
‫ولی من گوش نمی‌کردم.
‫ولی الان می‌خوام کمکت کنم.
‫می‌دونم می‌تونم کمکت کنم...
‫در مورد بچه.
‫لازم نیست تنهایی این کار رو انجام بدی.
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫ماما... مامان.
‫خیلی لطف کردی که این همه وسایل آوردی.
‫جدی می‌گم. خیلی هم زیاده.
‫ممنون.
‫مشکلی ندارم.
‫جدی می‌گم.
‫- بابا اینجاست؟ ‫- نه.
‫خب، بگذریم. دیگه داره دیر وقت می‌شه.
‫ممنون که بهمون سر زدی.
‫دیگه باید بری.
‫باشه.
‫چیزی نیست.
‫- خدا! ‫- وای خدا. ببخشید.
‫می‌رم یه حوله بیارم.
‫چیزی نیست.
‫بابا؟
‫بابا.
‫بابا؟ خواهش می‌کنم.
‫هیس!
‫- چی شده؟ ‫- منم. چیزی نیست.
‫همینجا بمون.
‫بابی، حوله آوردی؟
‫نمی‌ تونم جلوش رو بگیرم. فرار کن!
‫اون بچه داره ناتاشا رو کنترل می ‌کنه.
‫هیس! هیس!
‫♪ وقتشه بخوابی ♪
‫♪ چشم‌ هات رو ببند ♪
‫وقت خوابه.
‫آخ!
‫ناتاشا! ناتاشا!
‫- منو ببین. ‫- من هیولام!
‫- چیزی نیست. ‫- وای خدا!
‫- اون هیولاست، نه تو! ‫- وای خدا!
‫- می ‌تونی باهاش بجنگی. ‫- باید تنهامون بذاری.
‫- ناتاشا. ‫- حق با لیدیا بود.
‫- وای، نه، نه، نه، نه! ‫- ناتاشا.
‫نمی ‌تونی کمکم کنی! ‫هیچ ‌کس نمی‌ تونه.
‫احمق‌ بازی در نیار!
‫پست ‌فطرت! خیلی پستی!
‫مثل انگل می ‌مونی. جون آدم ها رو می‌ مکی!
‫طبیعیه که مادرت ترکت کرد! تو هیولایی!
‫بابا، بابا! حالت خوبه؟
‫- الآن آمبولانس خبر می ‌کنم. ‫- چی شده؟
‫باید بریم.
‫این‌ بار هیچ‌ کس روی هوا نمی ‌گیرتت.
‫اونجاست.
‫ناتاشا!
‫تو برو. برو. برو. من حالم خوبه.
‫ناتاشا!
‫می ‌دونم کار تو نبوده.
‫می‌ دونم تو همچین آدمی نیستی.
‫پس من چه‌ جور آدمی‌ هستم، باب؟
‫نمی ‌دونم برای چی زندگی می ‌کنم.
‫برای چی اومدم توی این دنیا؟
‫هیچ ‌کس نمی ‌دونه برای چی زندگی می ‌کنه.
‫هیچ ‌کس نمی ‌دونه برای چی به دنیا اومده.
‫وقتی فکر می ‌کردم دیگه هیچ‌ وقت ‫باهام حرف نمی ‌زنی، نمی ‌دونستم...
‫نمی ‌دونستم چیکار کنم.
‫سعی کردم یه چیزی پیدا کنم ‫که خوشحالم می‌ کنه.
‫اما هیچی خوشحالم نمی ‌کرد.
‫لزومی نداره بدونی برای چی توی این دنیایی.
‫تو خواهر منی.
‫و من دوستت دارم.
‫بذار این بار من ازت مواظبت کنم.
‫فکر می ‌کردم اون بهم یه دلیلی برای زندگی کردن می ‌ده
‫این بچه نمی ‌تونه همچین دلیلی بهت بده.
‫هیچ‌ کس نمی ‌تونه.
‫- شاید! ‫- اون بچه راه‌ حلِ مشکلت نیست.
‫خواهش می‌ کنم، اجازه بده کمکت کنم.
‫می ‌تونیم با همدیگه یه فکری براش بکنیم.
‫- ولش کن بذار بره. ‫- ناتاشا!
‫- باید مطمئن بشم. ‫- کافیه!
‫- انقدر سعی نکن همه رو نجات بدی. ‫- ناتاشا!
‫- خودت رو فدا نکن. ‫- ناتاشا، صبر کن.
‫صبر کن!
‫می‌ خوام باهاش خداحافظی کنم.
‫امیدوارم به آرامش برسی.
‫- نه! ‫- وای خدا، وای خدا!
‫ناتاشا!
‫تموم شد؟
‫گمون کنم.
‫ناتاشا!
‫امشب من و تو با هم می ‌گردیم...
‫چون مادرت قراره با پدرت بره بیرون.
‫تو بدترین خاله تاریخی!
‫- بدترین؟ ‫- بدترینِ بدترین ‌ها!
‫رده دومِ بدترین‌ ها!
‫بدترینی!
‫ببخشید.
‫عیبی نداره.
‫از این به بعد کنارت می ‌مونم.
‫آره، می‌ دونم.
‫بدجوری یبوست گرفتم.
‫هیچ‌ کس نگفته بود انقدر یبوست می ‌گیرم.
‫آره، این قسمتش خیلی بَده.
‫می‌ شه بگی کدوم قسمتش خوبه؟
‫عه.
‫- اوضاع بابی چطوره؟ ‫- توی جیبت!
‫- داریم یه کارهایی می ‌کنیم. ‫- فکر می‌ کنی توی جیبمه؟
‫- آره. ‫- وای!
‫کی می ‌خواد کمکم کنه تمام این ها رو بخورم؟
‫مشخص شد منم یه سری مشکلات دارم که باید روشون کار کنم
‫کی فکرش رو می ‌کرد؟
‫باورم نمی‌ شه!
‫یه انسان توی بدنت داری.
‫بعداً مثل سگ پشیمون می ‌شم؟
‫- بعضی روزها، آره. ‫- ای خدا!
‫دارید حالم رو می ‌گیرید.
‫ببین، به حرف هاشون گوش نکن.
‫مامانی الآن فکرش کار نمی ‌کنه ‫چون خیلی تو فکرِ باباییه.
‫چی گفتی؟ من بهترینم؟
‫نه! تو بهترینی!
‫صبر کن... تو بهترینی!
‫چی؟ به نظرت من بهترینم؟
‫نه، تو بهترینی.
‫بیا دیگه!
‫- می ‌ریم جلوتر. ‫- من دیگه خیلی پیر شدم.