‫سلام.
‫ کسی هست؟
‫هیچ کس نیست؟
‫پایانِ فیلم روز بعد چی به ما یاد می ده؟
‫برای خوش شانسی دل رو به دریا بزنیم.
‫این قضیه خنده نداره!
‫دوست داری چیکار کنی، بالدین؟ ‫ورزش کنی، فیلم ببینی؟
‫بخورم و بخوابم.
‫دکمه رو بزن و
‫ناکام می میری.
‫جنگ سرد روی همه ما تاثیر گذاشته.
‫روسیه از یه طرف، آمریکا از طرف دیگه
‫اگه فردا جنگ هسته ای شروع بشه، چی؟
‫با فاجعه هستی زندگی به 2 قسمت قبل و بعد تبدیل می شه.
‫قبل از زندگی معمولی،
‫بعدش
‫فقط و فقط آوار، سم و خرابیه.
‫زندگی قبل من شب هایی بود ‫که با مادرم سریال دودمان نگاه می کردم،
‫با جیمبو صحبت می کردم،
‫رویاهام.
‫زندگی بعد من توی خون خلاصه می شه،
‫یه عالمه خون.
‫بمب اتمیِ من اونه، سانتو.
‫تا تیکه تیکه بشه. تمام اشکال زندگی نابود بشه.
‫چون بمب اتمی یه سلاح ترسناکه،
‫ترسناک!
‫شاید شانس باهاتون یار بشه ،و این انفجارها شما رو نکشه
‫اما چی می مونه؟ ‫یه دنیای مسموم،
‫یه دنیای غیر قابل سکونت، که هر روز تقلا و کشمکشه.
‫سئوال اینه:
‫برای زنده موندن حاضرید چیکار کنید؟
‫درسته
‫حاضرم چیکار کنم؟
‫آلیش، سالاد برنج درست کردم.
‫می شه یه بار هم که شده نری؟
‫- نه، اگه منو دیده باشن فاجعه به بار میاد. ‫- اما می خوام با روسانو برم بیرون.
‫بگو تو رو برسونه، اگه نیاز شد بگو گم شدی.
‫تا کی باید این کار رو بکنیم؟
‫پدرت باید غذا بخوره، درسته؟
‫و این عکس؟ از کجا اومده؟
‫از مادربزرگ لینا، اصلا نمی دونم چرا برداشتمش.
‫چرا پاره اش کردی؟ ‫یادگاری بود.
‫حق با تو بود، اگه پدرت مرده باشه ‫بهتر از یه پدر مثل اونه.
‫حداقل می تونستم تصور کنم ‫دوست داشتم چه طور آدمی باشه.
‫توی این عکس کجا رفته بودیم؟ ‫رفته بودیم سفر؟
‫خب، نمی شه اسمش رو سفر گذاشت،
‫صندوق عقب و داشبورد پر از مواد بود.
‫بفرما.
‫به ایست بازرسی که می رسیدیم پدرت همیشه ‫به مأمورها می گفت ازمون عکس بگیرن،
‫می گفت هیچ کس به یه خانواده عادی شک نمی کنه.
‫خانواده معمولی؟
‫روزهای خوبی هم داشتیم.
‫درسته
‫روسانو اومد، من می رم.
‫آلیش، سالاد برنج.
‫کی می ره، رزی؟
‫صبح بخیر، پرنسس.
‫- به پدرت سلام نمی کنی؟ ‫- آقای بارونه، ولش کنید.
‫تو چه خری هستی؟ بگو ببینم.
‫به دختر من دست نمی زنی،
‫وگرنه گوشت رو می کنم و می دم به خوردت!
‫- ولش کن. ‫- دیدی؟ زبونش وا شد.
‫طبقه پایین وایستا بیام.
‫رفیقت آدم خوبیه.
‫از زندگی من برو بیرون! به اندازه کافی تحملت کردم.
‫خانم کوچولو خسته شده؟
‫مگه نمی بینی تمام روز رو اینجا نشستم و حوصله ام سر رفته؟
‫هیچ کس بیشتر از من دلش نمی خواد بره خونه!
‫پس برو!
‫ببخشید آلیش، من از دست تو عصبانی نیستم،
‫اما اینجا دارم دیوونه می شم.
‫الآن حالت بهتره، ‫چند روز دیگه تحمل کن و بعد می تونی بری.
‫اگه برم، فرائوها منو پیدا می کنن.
‫دیدی که چه کاری از دستشون برمیاد، درسته؟
‫می خوای بیای مراسم ختمم؟
‫آلیش
‫من پدر افتضاحی هستم، می دونم.
‫روح بودم بهتر بودم
‫و می تونم دوباره روح بشم.
‫این طوری... خوشحال می شی.
‫با دقت گوش بده،
‫روکو میاد دنبالت.
‫- کجا برم؟ ‫- بهم اعتماد کن، تنها راهه.
‫بعدش می رم و پشت سرم رو نگاه نمی کنم.
‫- چی شده؟ ‫- باید بمب اتمی رو خنثی کنم.
‫اما میای بریم بولینگ بازی کنیم دیگه؟
‫شب بیا دنبالم.
‫آقای فریتز چه شکلی بود؟
‫هیچ وقت ندیدمش، فقط با افراد خاص با درجه مشخص صحبت می کرد
‫اما تو دختری، شاید برات استثنا قائل بشه.
‫از کجا بشناسمش؟
‫می گن جوری نگاهت می کنه
‫انگار که داره ازت آزمایش ایکس ری می گیره.
‫می شناسیس.
‫- باهام میای؟ ‫- نه، شرمنده.
‫اگه مادربزرگت بفهمه تو رو بردم پیشش، کارم رو تموم می کنه
‫با آقای فریتز کار دارم.
‫با آقای فریتز چیکار کردی؟
‫باید باهاش صحبت کنم، من دختر سانتوام.
‫آلیش، میدونستم باهوشی، ‫اما نمیدونستم انقدر جسور باشی.
‫میدونم دلم واسه چه چیز کالابریا تنگ شده؟
‫هیچی، حتی واسه خورشیدش،
‫به درد نخور و مزاحمه.
‫ولی خورشیدِ اینجا،
‫وقتی می خواد تو آسمون ظاهر بشه، ‫اجازه می گیره، می بینی؟
‫حتی میدونه کِی تعظیم کنه.
‫پس تو داستانِ خودت ‫رو از مرگ سالوو فرائو داری.
‫گوش میدم.
‫زنش، جوزپینا، اونو کشته.
‫قبل از کشتنش اعتراف کرد، ‫بابای من بی گناهه.
‫واقعا؟
‫- ۱۷سالته یا ۱۸؟ ‫- ۱۶.
‫با این سن باید به خواننده ها ‫و آرایش کردن فکر کنی.
‫نه اینکه جنازه بسوزونی.
‫فکر کردی نمیدونم؟
‫ولی سوال اینجاست:
‫اگه کار بابات نبود، ‫چرا انقدر خودتو به زحمت انداختی
‫تا جنازه رو قایم کنی؟
‫سانتو... دامرینو رو کشت
‫چون به زندگیش خیلی لطمه زد.
‫به همین دلیل.
‫آره، درست میگی.
‫جوزپینا می خواست شوهرش رو ترک کنه،
‫فهمید و زنه دیوونه شد
‫و کشتش.
‫اعصابش ضعیف بود، همه میدونستن.
‫پس تو و بابات فقط تمیزکاری کردید؟
‫برای محافظت از اون، ‫بابام واقعا دوستش داشت.
‫حرف تو در مقابل خانواده فرائوئه.
‫و چرا باید حرفِ تو رو باور کنم؟
‫چون من دختری ام ‫که می خواد باباشو نجات بده.
‫زندگی رو می خوام ‫که هیچ وقت نداشتم،
‫شنبه شب ها پیتزا بخورم، ‫پای تلویزیون بخندم،
‫دلم می خواد قبل از فینال مسابقه والیبال ‫بابامو بغل کنم
‫و می خوام موقعی که از دبیرستان ‫فارغ التحصیل میشم
‫خنده رو، روی لبش ببینم.
‫زندگی عادی که یه دختر با باباش می خواد.
‫میدونی یعنی چی، آره؟
‫تو باشی هر کاری نمی کنی ‫تا دخترتو نجات بدی؟
‫میکل!
‫به خانم لینا و پسرعموهای فرائو زنگ بزن.
‫یعنی چی؟
‫این که بابات مرد خوش شانسیه.
‫هیچ کس نمیدونه من دختر دارم،
‫و هیچ کس، تکرار می کنم هیچ کس، ‫نباید بفهمه.
‫فهمیدی؟
‫خانم لینا، خوشحالم می بینمتون! ‫ببخشید که یه دفعه ای شد.
‫ایرادی نداره.
‫بشینید.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫شنیدم خانواده هاتون ‫نسبت به مرگ سالوو فرائو
‫نظرهای متفاوتی دارن.
‫تصمیم گرفتم برای سانتو بارونه ‫یه محاکمه منصفانه برگزار کنم.
‫منظورت از محاکمه چیه؟
‫نمیشه تجارت میلان رو تعطیل کرد.
‫سانتو بارونه رو سانتا
‫توی کالابریا موقع فستیوال بانوی پولسی ‫محاکمه می کنه.
‫ولی انتقام برای ما مقدسه.
‫نمی تونی از ما بگیری، ‫ما این مسائل رو با خون حل می کنیم.
‫تنها چیز مقدسی که وجود داره خداونده.
‫مسئله مقام و منصبه، ‫مثل پیشاهنگ ها.
‫پیشاهنگ ها به من چه!
‫با همین دستام ‫اون کثافتِ بی همه چیز رو می کشم!
‫باید اون رو ببخشید، آقا.
‫مسئله اینه که یه کم
‫نا امید شدیم.
‫صبرتون بهایی داره، منصفانه ست.
‫یه محموله سلاح ‫توی مرز یوگسلاوی حاضر و آماده ست،
‫افراد بارونه ترتیبش رو میدن،
‫ولی سهمشون به شما میرسه.
‫فردا صبح افرادتون معامله رو انجام میدن
‫و این دختر به عنوان مهمان فرائوها می مونه.
‫- ولی سانتو مسئول این چیزا بود. ‫- مشکل شماست.
‫بهترین پیشنهاد ممکن رو بهتون دادم.
‫سلاح ها رو می گیرید ‫و به پسرتون یه فرصت دوباره میدم.
‫من میرم.
‫دهنتو ببند، ‫توی این مسائل دخالت نکن!
‫من با روکو میرم، ‫بابام بهم یاد داده چطوری از ایست بازرسی رد بشم.
‫آقای فریتز گفت باید ‫با فرائوها بمونی.
‫مامان بزرگ، شما می تونی پیششون بمونی.
‫مراقب حرف زدنت باش، آلیش، ‫وگرنه ممکنه یادم بره نوه ام هستی.
‫دختره راست میگه.
‫راه رو واسه جوون ها باز کنید!
‫لعنتی!
‫زود باش دیگه!
‫فردا واقعا باید از ایست بازرسی رد بشیم؟
‫بهت که گفتم، قابل باورتره.
‫نمیدونم، امیدوارم.
‫بابات همیشه موفق میشد، درسته؟
‫آره، همیشه.
‫اگه تحملش رو نداری، ‫چرا این همه زحمت می کشی نجاتش بدی؟
‫آدم های سرکشی مثل سانتو ‫رو نمیشه رام کرد،
‫باید بذاری آزاد باشن.
‫قرار نیست واست پدری کنه، میدونی؟
‫آلیش!
‫من خوبم مامان، برو.
‫کجا خوبی، در رو باز کن.
‫تو رو خدا دست از سرم بردار، ‫زود تموم میشه.
‫اولین بارت نیست، نه؟
‫تقصیر تو نیست.
‫خیلی خوب قایمش کرده بودم.
‫برای چی؟
‫نمیدونم.
‫بعضی وقت ها زندگی بده، مامان.
‫حس می کنم نمی تونم نفس بکشم.
‫سعی کردم ترک کنم، قسم می خورم، ‫ولی باز دیدمش.
‫عزیزم، بیا بیرون.
‫خجالت می کشم.
‫من باید خجالت بکشم، باور کن.
‫وقتش بود، آلیش!
‫گابریلا، اینجا چیکار می کنی؟
‫فکر می کردی نمی خواستی ‫دوباره منو ببینی.
‫دیگه چی از جونِ آلیش می خوای؟
‫چند تا کار ناتموم داریم.
‫بین بابا و دختره.
‫باید دست از سرش برداری!
‫نمی تونی تصور کنی چقدر حالش بده!
‫اون دخترمونه، لعنتی!
‫باید ازش محافظت می کردیم، ‫در عوض زندگیشو سیاه کردیم!
‫بس کن، گابریلا، ‫داری پیاز داغشو زیاد می کنی.
‫حداقل من مسئولیت ‫کاری که کردم رو قبول می کنم.
‫ولی تو، مثل زلزله می مونی، ‫میای و همه چیز رو خراب می کنی!
‫قبلا از این زلزله خوشت میومد.
‫بس کن.
‫چرا، مگه دروغ میگم؟
‫توی چشم هام نگاه کن ‫و بگو هیچ احساسی نداری.
‫تو اصلا نمیدونی قلب کجاست!
‫اگه بفهمم باز با آلیش حرف زدی
‫لوت میدم.
‫عمرا این کار رو بکنی.
‫منو امتحان نکن.
‫همه چیز مرتبه، عروسکم؟
‫فکر خوبی نبود که مثل فیلم ها لباس پوشیدیم.
‫واسه چی؟
‫- شبیه... ‫- شبیه عروس ها شدی.
‫آلیش.
‫ببین چقدر خوشگل شدی.
‫من، روکو کوزنتینو، ‫تو، آلیس بارونه،
‫همسر غیر قانونی خودم میدونم
‫و قول میدم بهت وفادار باشم ‫تا زمانی که ایست بازرسی ها ما رو از هم جدا کنن.
‫ازدواجمون رسمی شد؟
‫ایرادی نداره، فکر کردم
‫همین جا منتظر بمون.
‫اگه مشکلی پیش اومد، ‫سوییچ روی ماشینه.
‫- تو گفتی نگران نباش. ‫- ولی اینا کمونیستـن.
‫آدم هیچ وقت نمیدونه.
‫همه اش هست؟
‫همه اش هست، ‫ببینیم شما چی دارین.
‫- کیفیتش تضمین شده ست. ‫- تضمین شده؟
‫عروس کوچولو
‫قایمش می کردی؟
‫سلام خوشگل خانم.
‫کیفیتش بالاست.
‫بگو.
‫کاریش نداره، نگران نباش.
‫اذیتت نمی کنم، نترس.
‫می خوای چه غلطی کنی؟
‫یادم بده.
‫چیکار کنی؟ ‫مراقب باش!
‫خنده دار نیست، بذارش زمین!
‫- این دختره کیه؟ ‫- اون آلیش بارونه ست.
‫تازه عروس و داماد چه غلطی می کنن؟ ‫رفتن دور دور؟
‫چی شده، خانم لینا؟ ‫حوصله تون سر رفته؟
‫از هم صحبتتون راضی نیستید؟
‫معلومه نه!
‫یه دختر پسرنما، یه عوضی
‫متوجه نشدم.
‫آروم بگیر، اون زن ‫مثل شیر تو قفس می مونه.
‫همه اش غرش می کنه، ‫اما هیچ وقت گاز نمی گیره.
‫همهٔ دندون هاشو می کنم تا گوسفند بشه.
‫این کثافت داره اسممونو لکه دار می کنه.
‫خب، نمی خوای جواب بدی؟
‫الو؟
‫چیه؟
‫چرا، پسر عمومه.
‫امشب؟
‫خدای من!
‫نه، ببخشید، ‫از روی هیجان بود.
‫البته، میایم!
‫عالیه!
‫ممنون. از فرصتتون ممنونم!
‫کی بود، عیسی مسیح؟
‫از اون بهتر، نرئو.
‫از تلویزیون زنگ زدن.
‫دوباره تماس گرفتن، ‫می خوان نقش جرج مایکل رو بازی کنی.
‫- وقت این چیزا رو نداریم. ‫- چی؟
‫این فرصت بزرگیه تا به همه نشون بدی ‫نرئو فرائو کیه.
‫باهات میام کولونیو مونتززه ‫جایی که آرزوها برآورده میشه.
‫این پیرزنه چی؟
‫با خودمون می بریمش، ‫دستیارمون حواسش بهش هست.
‫روز خاصیه؟
‫- چی؟ ‫- شما دو تا رو میگم، واستون روز خاصیه.
‫بهترین روز زندگیمونه، ‫درست میگم عشقم؟
‫میشه ازمون عکس بگیری؟
‫- چرا که نه؟ ‫- ممنون.
‫برو اونطرف، من می گیرم.
‫گفتم برو اونور! ‫چند بار باید بهت بگم؟
‫یه کم نزدیک تر میشینید؟
‫فکر خوبیه.
‫خدا به زندگی جوون ها برکت بده!
‫عجب زندگی کثافتی دارم.
‫نگاهش کن!
‫آدم دلش می خواد نگاهت کنه.
‫- هنوز نیومده؟ ‫- کی؟
‫بلفیور؟
‫اخم نکن، میاد.
‫من میرم.
‫کدوم گوری میری؟
‫الان برمی گردم.
‫نرئو، نشون بده کی هستی.
‫و من کی ام؟
‫شب رو اومدم سیرک.
‫جرج مایکل حاضر شده؟
‫زود باشید، حتی جو سکیلو ‫هم انقدر لفتش نمیده.
‫آرایشش کن، نوبت توئه، ‫عجله کن.
‫دست کثیفتو به من نزن ‫وگرنه قطعش می کنم.
‫این چیزا واسه آدم هایی مثل توئه،
‫جرج مایکل یه مرد واقعیه، فهمیدی؟
‫خانم، میشه یه لحظه مزاحمتون بشم؟
‫- تویی! ‫- منو یادت میاد؟
‫البته! ‫باز اشتباه اومدی؟
‫نه، راستش، چون مهربون هستید، ‫می خواستم ازتون یه چیزی بخوام.
‫- دنبال... ‫- برو بابا!
‫برادران اسکالونه، ‫سالامی های ما فرق داره.
‫گور بابای اسپانسر!
‫من شاهزاده روشن بینم، ‫بازیگر زن که نیستم!
‫- بهتون برنخوره. ‫- انگار زحل جلوشه.
‫من باید برم آماده بشم.
‫حذف، حذف.
‫- سلام، آقای کارملو! ‫- کارملوی فال گیر!
‫ببخشید.
‫نمی خواستم مزاحم ‫آدم مهمی مثل شما بشم،
‫ولی من از طرفدارهای سرسختتون هستم.
‫طرفدار؟ امضا می خوای؟ بیا.
‫سلام جادویی ‫از طرف ماریا کارملو فال گیر به
‫آسونتا، ولی یه لقب هنری هم دارم، ‫آسونتینای فال گیر.
‫من فال گیر حرفه ای ام.
‫کالابریایی و فال گیر.
‫کافیه دیگه، برو پی کارت!
‫عجب تصادف خوشایندی!
‫کارملوی فال گیر، به لطف شما
‫من سرنوشتم رو پیدا کردم: تلویزیون.
‫با همدیگه می تونیم ‫یه برنامه فوق العاده بسازیم،
‫با نور، ورق، ‫حتی سنت جوزف هم دارم.
‫به این میگن ساحره گری واقعی!
‫نه مثل حقه بازهای تلویزیون.
‫- آقای کارملو، حاضریم. ‫- نباید به من دست بزنی، هیچ وقت!
‫معذرت می خوام.
‫وقت انجام وظیفه ست.
‫بعدا بیا پیشم، ‫درباره این برنامه صحبت می کنیم.
‫- واقعا؟ ‫- آره!
‫مدیر دوست منه، ‫یه ساعت واسه برنامه پیدا می کنیم،
‫شاید بعد از اخبار نیمه شب.
‫تتو، از همکارم تست بگیر.
‫- حتما. ‫- برو، برو.
‫خدای من، باید تست بدم.
‫با دقت گوش کنید، ‫به هیچ وجه به دوربین نگاه نکنید.
‫مثل فستیوال روستایی می مونه، ‫با این تفاوت که ببینده مقدسه.
‫نگران نباشید، راحته، ‫فقط بخندید.
‫نمی تونم برم روی صحنه.
‫چی گفتی؟
‫و الان، شرکت کنندهٔ جدیدمون ‫رو معرفی می کنیم!
‫نمی تونم، باید منتظر بمونم زنم بیاد.
‫کالابریایی، پخش زنده ست، ‫نمیشه منتظر موند، فهمیدی؟
‫تو نفر بعدی هستی، برو!
‫از سن لوکا، از رجو کالابریا،
‫جدیدترین بدل برنامه، نرئو فرائو!
‫خوش اومدی، بیا بالا.
‫خوبه، خوبه، خوبه.
‫سن لوکا توی آسپرومنته ست، آره؟
‫کالابریا، سرزمین دریا و کوه.
‫شغلت توی سن لوکا چیه؟
‫- پیشاهنگ هستم. ‫- ببخشید؟
‫پیشاهنگ.
‫پیشاهنگ؟
‫مشکلیه؟
‫البته که نه.
‫خیلی خب،
‫یه کف مرتب برای نرئو فرئو، ملقب
‫- عذر می خوام، فرائو. ‫- فرائو، درست بگم.
‫برای آقای فرائو، ملقب به جرج مایکل.
‫آماده
‫- آماده ‫- آهنگ رو پخش کن.
‫نیومدش، چی بگم؟
‫یه نخ سیگار دارید به این پیرزن بیچاره بدید؟
‫مرسی، لطف کردی.
‫برگرد دهاتتون!
‫دهاتی جنوبی!
‫- این چیه دیگه! ‫- دهاتی!
‫صورتت رو بپوشون!
‫ابله!
‫نرئو، ادامه بده.
‫نایست.
‫تو از موسیقی هیچی سرت نمی شه!
‫زود باش، یه کاری کن! ‫شرم آوره، یه کاری کن، بخون!
‫زود باش، فرائو!
‫لعنتی!
‫اسم من نرئو فرائوئه!
‫داره چه غلطی می کنه؟
‫دیوونه ست؟
‫همه رو می کشم!
‫همه رو!
‫چی شده؟ بمب اتم زدن؟
‫بدتر. نرئو فرائو.
‫و تو، بگیر که اومد!
‫هیچ کس شیر رو توی قفس نمیندازه!
‫پلیس!
‫ایست!
‫به نام کارملوی فال گیر!
‫حس فال گیریم بهم می گه.
‫حس فال گیریم بهم می گه!
‫حس فال گیریم بهم می گه
با من ازدواج می کنی؟
‫آره عزیزم، می خوام.
‫ منو پیش یه دیوونه گذاشتی!
‫زن پر ابهتی مثل من، این طوری باهاش رفتار کردن!
‫عذرخواهی می کنم، ‫با دون فرائو حرف می زنم.
‫این آینده مقدس ترین جامعه ست؟
‫به آدم هایی مثل من توی سانتا احتیاج داری ‫تا این فساد رو پایان بدی.
‫آروم باش، خانم لینا، ‫تو همین حین از این خبر خوب لذت ببر،
‫تا جلسه پولسی، ‫هیچ کس به سانتو دست نمی زنه.
‫آلیش گل کاشت.
‫آلیشِ عزیزم، می دونی چه چیزی ‫جامعه محترم رو درجه یک کرده؟
‫شهامت، سلاح، خون؟ ‫نه، پول.
‫و پدرت پول زیاد افرادی که سرنوشت ‫دست اون هاست رو از دست داده.
‫زندگی جوزپینا، دامرینو و حتی مالپنسا سیاه کرده!
‫قبل از اینکه جشن بگیری صبر کن!
‫آلیش، کدوم گوری هستی؟
‫چی از جونم می خوای؟
‫دخترم کجاست؟
‫نمی دونم.
‫اما باید راجع به آلیش
‫یه چیزی بهت بگم.
‫اگه برات مهمه با کی می گرده.
‫باشه، زود میام.
‫باشه، خدانگهدار.
‫مهم ترین نکته اینه که یاد بگیری کنترلش کنی.
‫چه عروس کوچولوی قشنگی. مهمون ویژه امشبی؟
‫نه، اذیتش نکن.
‫باشه.
‫اما اگه می خوای پول در بیای، ‫روی من همیشه بهت بازه.
‫مثل مریضی.
‫دلت می خواد برگردی سراغ زندگی قدیمت؟
‫بری مدرسه با رفیق هات بستنی بخوری؟
‫توی رگ هات آدرنالین حس نکردی؟
‫با، سنت می گه با دامادت برقصی.
‫نه، بلد نیستم برقصم.
‫هیچ زنی به روکو کوزنتینو نه نمی گه.
‫معلم راست می گفت،
‫یه لحظه زمان می بره و همه چیز عوض می شه.
‫چیزهایی که می دونستی، در آن... ناپدید می شه.
‫می تونی به خودت اجازه بدی ‫محو آرزوهای کودکیت بشی،
‫یا تغییر کنی.
‫مثلا برات مهم نباشه ‫که شاهزاد سوار بر اسب سفید مطابق تصورت نیست
‫چون حدس بزن چی؟
‫شاید اون پرنسس کوچولویی که فکر می کردی نیستی.
‫و در پایان، این طوری بهتره
‫چون توی دنیای جدیدت ‫جایی برای پرنسس ها نیست.
‫دنیای پر از مریضی، فساد، رادیواکتیو.
‫جایی که، هوایی که تنفس می کنی سمی است
‫حاضرم برای زنده موندن توی دنیای جدید چیکار کنم؟
‫هر کاری که نیاز باشه.