‫دکتر گرت؟ کجا دارید می رید؟
‫استلای عزیز،
‫این خبر وحشتناک‌ رو به تازگی از لوک شنیدم.
‫خیلی متأسفم.
‫برای اولین بار توی زندگیم، نمی ‌دونم چی بگم.
‫من برای پیدا کردن افعی به آلدوینتر اومدم،
‫و انتظار نداشتم رفیقی پیدا کنم.
‫استلا، واقعاً دوست دارم ببینمـت،
‫اما می ‌ترسم برگشتنم اهالی روستا رو ناراحت کنه.
‫تو رفیق منی و من هیچ‌ وقت...
‫چی شده؟
‫دزد اومده؟
‫مارتا کجاست؟ اتاقش خالیه.
‫بیا بریم صبحونه بخوریم.
‫- کجا بودی؟ ‫- نتونستم بخوابم.
‫اومدم دنبالت بگردم.
‫داشتم دنبال نائومی می ‌گشتم.
‫پیش افعیه؟
‫بیا گرمـت کنیم.
‫ویل؟
‫بله؟
‫اون منتظرمه.
‫ناراحت نباش.
‫من حاضرم.
‫کمکـم کن.
‫هرچی که بخوای.
‫می‌ خوام کورا و فرانکی ‌رو ببینم.
‫می ‌خوام برگردن اینجا.
‫یه جعبه‌ ی دیگه بیارم؟
‫آره لطفاً. توی آشپزخونه‌ ست.
‫مجله ‌ی مصورم!
‫- بفرمائید خانم. ‫- مرسی.
‫کورای عزیز،
‫کمی قبل از دیدارمون در لندن،
‫معلوم شد استلا ‫به بیماری سل مبتلاست.
‫شاید این توجیه رفتارم تو موزه باشه.
‫متأسفانه، به سرعت داره سلامتیش‌ رو از دست می ده.
‫چند روزه داره بهم التماس می ‌کنه ‫برات نامه بنویسم و درخواست دیدار کنم.
‫اما باید بگم، به نظرم فکر خوبی نیست
‫نه برای اون، نه من، هیچ‌ کدومـمون.
‫واقعیت اینه که، نمی‌ دونم چه طور ‫باید این دوران‌ رو سپری کنم.
‫وضعیت خرابی دارم.
‫بفرما.
‫حداقل ریش زدنت از بخیه زدنت بهتره.
‫- چرا نمیای با من زندگی نمی‌ کنی؟ ‫- تنهایی خوبم.
‫بذار خودم انجامش بدم.
‫بعداً می ریم سردخونه.
‫چی؟
‫باید کار کردن با انگشت‌ هام ‌رو تمرین کنم.
‫باید برگردم سرکار، اسپنسر.
‫کم کم.
‫فعلاً به جراحی فکر نکن.
‫فکر کردی می ‌تونم؟
‫همین‌ جوری ساکت بشینم؟ بیخیال شغلم شم؟
‫- اصلاً منو می شناسی؟ ‫- متأسفم.
‫اگه کاری از دستم برمیاد بگو.
‫تنهام بذار.
‫لوک...
‫- تنهام بذار. ‫- باشه.
‫خدانگهدار.
‫مرسی. دیگه کاری ندارم.
‫سلام.
‫امبروس تصمیمش عوض شده.
‫خیلی متأسفم.
‫لطفاً بیا تو
‫«نمی‌ تونم بودجه تأمین کنم، چون باور ‫ندارم مسکن ارزان‌ قیمت راه‌حل باشه.»
‫«مردم باید مشکلات خودشون ‌رو ‫حل کنن، روی دولت متکی نباشن.»
‫راستش، اون مرد نه مغز داره نه حتی قلب.
‫نگران نباشید. من ادامه می دم، دائم نامه می ‌نویسم.
‫راستش، ما هم یه خبرهایی داریم.
‫اسپنسر یه برنامه‌ای برای کمک بهمون داره.
‫چی؟ کی؟
‫بعد از اینکه همتون رفتید، ‫به صحبتمون ادامه دادیم، اون گفت...
‫خب پیشنهاد داد، کل این ساختمون‌ رو بخره.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫می ‌خواد لوله کشی و برق ‌کشی کنه.
‫توی ساختمون تغییرات ایجاد کنه.
‫خوش به ‌حالتون.
‫فقط ما نیستـیم. ‫10‌تا خانواده اینجا زندگی می‌ کنن.
‫خوشحال نیستی؟
‫معلومه که هستم.
‫به صورت انفرادی، شماها سود زیادی می ‌برید.
‫اما تغییر اساسی می ‌خوایم، ‫نه کمک‌ های بشر دوستانه.
‫فکر می ‌کنم اون به خاطر تو داره این کار رو می‌کنه.
‫درباره آینده‌ اتون باهام صحبت کرد.
‫کورا.
‫- اسپنسر. ‫- کورا، من...
‫اگه دنبال مارتا می ‌گردی، چند روز پیش از اینجا رفت.
‫- توی «چیپ‌ساید» زندگی می ‌کنه. ‫- نه، خبرهای بدی دارم.
‫به لوک دستبرد زدن، بهش چاقو زدن.
‫چی؟ کی؟
‫وقتی داشت از مهمونی بر می ‌گشت خونه.
‫دست راستش کامل باز شده بود.
‫یک راست بردمش اتاق جراحی.
‫- نهایت توانم‌ رو به کار بردم. ‫- البته.
‫گمون نکنم دیگه بتونه جراحی کنه.
‫لوک بیچاره!
‫اگه می شد اوضاع‌رو تغییر بدم، ‫جاهامون‌ عوض می شد...
‫چه کاری از دستم ساخته ست؟ هر چی باشه.
‫برو ملاقاتـش. ‫خوشحالـش کن.
‫خودش خواسته منو ببینه؟
‫نمی‌دونه من اینجام.
‫لوک؟
‫دوستِ عزیز من.
‫نمی‌دونستم میای یا نه.
‫به محض اینکه فهمیدم اومدم.
‫خیلی متاسفم.
‫نمی‌تونم حتی گوشت‌رو ببرم.
‫بذار تمیزش کنم.
‫می‌خوای برات فیزیوتراپی جور کنم؟
‫با بندِ کشی ورزش کنم؟ ‫نه، ممنون.
‫یا برای اون دکتری که می‌گفتی ‫نامه بنویسم،
‫همون‌که اجزای مصنوعی ‫وارد بدن می‌کنه؟
‫درموردش بهت گفتم، ‫چون آدم احمقی‌ـه.
‫انجام شدنی نیست.
‫خب، من الان اینجام.
‫هراتفاق دیگه‌ای بیفته، ‫باهم باهاش روبه‌رو میشیم.
‫باهم؟
‫دعوای احمقانه‌مون‌رو فراموش کن.
‫من ازت مراقبت می‌کنم.
‫چطوری؟
‫بیا با من زندگی کن.
‫مثل اسپنسر حرف می‌زنی، ‫سعی داری پرستارم باشی.
‫نه، منظورم اینه که با من زندگی کن، ‫برای همیشه.
‫چی؟
‫به عنوان دوست و همراهم.
‫فکر می‌کردم اون وظیفه‌ی مارتاست.
‫اون رفت.
‫آهان، پس می‌خوای ‫جای خالیش‌رو پر کنی.
‫نه.
‫کشیش عقب نشینی کرده،
‫- خدمتکار گم و گور شده. ‫- نه، لوک.
‫- فقط من موندم. ‫- نه، لطفاً خفه شو و گوش بده.
‫فکر کنم جواب بده.
‫باهم خوب کنار میایم، ‫از کنار هم بودن لذت می‌بریم.
‫خونه‌ی من برای خودم زیادی بزرگـه. ‫می‌تونی اتاق مایکل‌رو برداری.
‫اون آرامگاه‌رو؟
‫خالی‌ش کردم.
‫فقط بهش فکر کن.
‫می‌تونیم روزهامون‌رو باهم سپری کنیم، ‫حرف بزنیم و مطالعه کنیم.
‫شاید ناهار بریم بیرون. ‫توی باغ‌های کنزینگتون بگردیم.
‫یا بریم گالری؟ آتش روشن کنیم؟ ‫غذا بخوریم؟
‫زیادی بخوریم، زیادی بنوشیم.
‫قبل از اینکه شب بخیر بگیم ‫بعدش من روی تخت همسرت بخوابم؟
‫چرا که نه؟
‫چون مسخره‌ست.
‫و تو حتی اینو نمی‌فهمی.
‫ولی این دست درب داغون ‫بالاخره چشم‌هام‌رو باز کرد.
‫تو برام مهمـی، لوک.
‫هروقت بهم نیاز داشتی، ‫باهام تماس برقرار کردی.
‫به یه دکتر.
‫به یه غمخوار.
‫به کسی که باهاش بنوشی.
‫این حقیقت نداره، ‫تو دوستِ منی.
‫خب، به عنوان دوستـت...
‫باید باهات صادق باشم، کورا.
‫نمی‌خوام باهات زندگی کنم.
‫چرا نه؟
‫چون من دوست دارم،
‫و تو کسِ دیگه‌ای‌رو دوست داری.
‫مارتا.
‫می‌خوای بیای داخل؟
‫گمونم درمورد لوک شنیدی.
‫آره.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫فکر کردم شاید کار احمقانه‌ای بکنی.
‫معذرت می‌خوام، مارتا.
‫برای چی؟
‫برای رفتاری که باهات داشتم. ‫با لوک.
‫برای مراقبت نکردن ‫از کسایی که دوسشون دارم.
‫پشت بوم دید فوق‌العاده‌ای داره.
‫می‌خوای ببینی؟
‫به کورا گفتم پرستار نمی‌خوام.
‫چطور بود؟
‫غیرقابل تحمل.
‫اون بهت اهمیت میده، ‫منم همین‌طور.
‫اسپنسر، حتی نمی‌تونم بنویسم.
‫تو دیکته کن، من می‌نویسم.
‫می‌تونی یه شب بمونی.
‫تا هروقت بخوای میمونم.
‫ممنون.
‫تقریباً می‌تونم خونه‌ای که ‫توش به دنیا اومدم‌رو ببینم.
‫امبروس کمک می‌کنه؟
‫نمی‌تونه از دیدگاه سوسیالیستی ‫حمایت کنه.
‫متاسفم.
‫نظر اسپنسر چیه؟
‫نمی‌دونم. ‫دارم ازش دوری می‌کنم.
‫فکر کنم عاشقـم شده.
‫چیزی بهت گفته؟
‫معلومه.
‫چی گفت؟
‫قضیه استلاـه. حالش خوب نیست.
‫هنوز تب داره؟
‫سِل گرفته. فکر کنم داره می‌میره.
‫خواسته که برم ببینمش، ‫ولی فکر نکنم بتونم برگردم.
‫می‌ترسی؟
‫از اهالی روستا نه.
‫از دیدنِ ویل؟
‫منو که می‌شناسی. من...
‫همه‌چی رو خراب می‌کنم.
‫ولی بلدی درست‌شونـم کنی.
‫اگر لازمه، بهتره که بری.
‫تو دختر بزدلی نیستی، کورا سی‌بورن.
‫مارتا.
‫خبر نداشتم انقدر ثروتمندی.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫اگه می‌خوای با این ایدۀ مستأجری ‫دل منو به‌دست بیاری، باید بگم که...
‫بیشتر از ایناست. ‫یه پیشنهادی برات دارم.
‫نه.
‫ببخشید، من از اون زن‌ها نیستم ‫که مَردی رو مسخرۀ خودش کنه...
‫- نه، درسته. ولی... ‫- ازدواج زن رو اسیر می‌کنه.
‫- از لحاظ مالی و اجتماعی. ‫- چی؟ نه بابا.
‫آره، واقعاً یکی از بزرگ‌ترین موانع پیشرفتـه.
‫منظور من اون پیشنهادها نبود.
‫من تصمیم گرفتم که با پول‌های سپرده‌ام ‫یه کمپینِ مسکن ارزان قیمت راه بندازم،
‫و یکی رو می‌خوام که مدیریتش کنه.
‫می‌خوام که با هم کار کنیم.
‫دارم بهت پیشنهاد کار میدم.
‫سلام گاگ. دلم برات تنگ شده بود.
‫آبیِ کبالت.
‫آبی فیروزه‌ای.
‫ادکلن و نمک حمام هم توش هست.
‫ممنون که اومدی.
‫و اون رو هم آوردی.
‫خواهش می‌کنم. ما هم دلتنگت شده بودیم.
‫می‌ترسیدم دیگه نیای.
‫باید یه بار دیگه هم که شده می‌دیدمت.
‫حال و احوالت چطوره؟
‫آماده‌ام.
‫نه، اینطوری نگو.
‫ولی خب هستم.
‫بچه‌ها چطورن؟
‫یکی از اهالی روستا بعد مدرسه ‫میره دنبال‌شون.
‫من یه‌خرده خسته میشم.
‫حالت خوبه؟ ‫می‌خوای استراحت کنی؟
‫نه. هنوز نه.
‫استلا؟
راجع به چیزی می‌خواستی باهام صحبت کنی؟
‫آره.
‫دوست داری بری ویل رو ببینی؟
‫چی؟ نه.
‫یکی رو می‌خواد که باهاش حرف بزنه.
‫ولی من اومدم تو رو ببینم.
‫قراره بره کلیسا.
‫خب پس نباید مزاحمش بشم.
‫خودم دارم ازت می‌خوام، کورا.
‫خواستِ خودمـه.
‫اونـو بذارش پیش من.
‫بهت که گفتم نیای اینجا.
‫باید می‌اومدم استلا رو ببینم.
‫ازم خواست بیام ببینمت.
‫اگه بخوای، میرم.
‫بریم قدم بزنیم؟
‫دیگه کشتی‌ای نمیره دریا؟
‫نه.
‫همه هنوز می‌ترسن.
‫واکنش بچه‌هاتون به این ماجرا چه‌جوریه؟
‫هنوز بهشون نگفتم استلا چقدر مریضـه.
‫از اونجایی که نائومی هنوز پیدا نشده،
‫به‌نظر کار بی‌رحمانه‌ایـه.
‫استلا میگه تو نیاز داری با یکی صحبت کنی.
‫با من حرف بزن.
‫اون خیلی زن شجاعیـه.
‫خیلی بهتر از من با این قضیه کنار اومده.
‫خب، شاید خودش یه مدتـه خبر داره.
‫آره، باهاش کنار اومده.
‫گهگداری...
‫فکرش سرگردان میشه.
‫و بعدش اون برمی‌گرده پیشم، ‫استلای خودم.
‫ولی...
‫حتی مواقعی که تو حال خودش نیست هم...
‫بیشتر از همیشه دوستش دارم.
‫من همیشه عاشق اون زن بودم، کورا.
‫می‌دونم.
‫و می‌دونم که عاشقش می‌مونی.
‫می‌دونی که مامانت درست می‌گفت؟
‫افعی زنده ‌ست.
‫تو دیدیش؟
‫- چه شکلیه؟ خیلی گنده ‌ست؟ ‫- آره.
‫دوست داری بریم ببینیمش؟
‫این ها برای افعیه؟
‫یه مقدارش رو بگیر.
‫برای مادرت هم نگه دار.
‫ویل، من عذر می ‌خوام
‫اگه شرایط رو برات سخت ‌تر کردم.
‫نه کورا.
‫من خودم گذاشتم وارد زندگیم شی،
‫در حالی که هر چی فکرش رو بکنی داشتم.
‫به این راحتی ها هم نیست.
‫نیست واقعاً؟
‫عشق یه چیزِ محدود نیست.
‫به ازدواج محدود نمی ‌شه.
‫از راه‌ های مختلفی می شه عشق رو تجربه کرد.
‫تو تا حالا یه ازدواج شاد و موفق رو تجربه نکردی.
‫اما عشق به یه آدم دیگه رو تجربه کردم.
‫و همین ‌طور عشق طرف مقابل رو.
‫بفرما. تمام.
‫حالا برگردیم داخل؟
‫چرا داری سوار قایق می شی؟
‫کجا قراره بریم؟
‫منو راهی می ‌کنی؟
‫می ‌تونی این کار رو برام بکنی؟
‫دیگه حاضرم که ببینمش.
‫افعی رو می گی؟
‫پروردگار و پادشاهم.
‫مادر!
‫فرانکی؟
‫- چیه؟ ‫- چی شده؟
‫استلا کو؟
‫فرانکی.
‫رفت افعی رو ببینه.
‫- چی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫دعوات نمی ‌کنیم. ‫فقط می ‌خواییم بدونیم اون کجا رفته.
‫اون تو قایقه.
‫چی؟
‫ما افعی رو دیدیم کورا. دیدیمش.
‫استلا کجا می‌خواد بره؟
‫خونه‌ اشون، پیش ویل.
‫اما اون‌ موقع بهمون گفت آماده‌ ی رفتنه.
‫استلا حالش زیاد خوب نیست.
‫می ‌میره؟
‫خب، همه یه روزی می‌ میرن.
‫اما اون زودتر از موعد می ‌میره،
‫مثل بابا؟
‫آره شاید، متأسفانه.
‫من نمی‌ خوام تو بمیری!
‫منم همچین قصدی ندارم.
‫هنوز یه عالمه کار دارم.
‫خوبه.
‫نائومی.
‫لب ساحله! بیایید.
‫امروز که یکشنبه نیست، هست؟
‫هیولا مُرده. کنار ساحله.
‫باید خبرش رو به همه برسونم. به کشیش بگید!
‫هیولا مُرده.
‫کنار بندره. خودتون برید نگاه کنید.
‫اون که مار افعی نیست.
‫این چیه؟ خدای بزرگ!
‫نائومی.
‫جو!
‫چرا اومده اینجا؟
‫شاید به‌ خاطر زلزله راهش رو گم کرده.
‫چرا همه خیال می‌ کردن مار افعیه؟
‫آدم ها از چیزی که نمی‌ فهمنش می‌ترسن.
‫و قضاوت ‌های عجولانه و اشتباهی می ‌کنن.
‫دوست نداشتم بمیره.
‫[6ماه بعد ]
‫خانم سی ‌بورن؟
‫جناب پروفسور.
‫یه نامه دیگه دارید.
‫متشکرم
‫«کورا، در چه حالی؟
‫احتمالاً وسط یه گودال مشغول کاری؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫البته قطعاً نه اونقدری که دل تو برای من تنگ شده.
‫بالآخره آدم هایی رو پیدا کردم که قدرم رو می‌ دونن.
‫رئیس دانشکده پزشکی شدم.
‫ازم می‌ خوان رموز قلب رو بهشون یاد بدم.
‫خب حالا که حرف از قلب شد، قلب خودت چطوره؟
‫لابد تا حالا از ویل خبر گرفتی؟»
‫«اگه آقای گارث یه روباه تو جنگل اورزلی پیدا نکنه،
‫که مردم گاهی فکر می ‌کنن ممکنه هیچ ‌وقت موفق نشه،
‫این ثابت نمی ‌کنه که ‫چیزی به اسم روباه وجود نداره.»
‫برو دیگه. خوب بخوابی.
‫شبتون بخیر.
‫من الآن میام، جو.
‫«ویل عزیزم،
‫من هنوز هر روز بهت فکر می ‌کنم،
‫به لحظات خوشی که با هم داشتیم ‫و اینکه چه به چه معنی‌ هستن.
‫حالم خراب، و در عین حال خوبه.
‫دوستت دارم، و بدون تو از زندگیم راضیم.
‫با همه این اوصاف،
‫لطفاً جواب نامه‌ ام رو بده.
‫جواب هیچ‌ کدوم از نامه‌هام رو ندادی!
‫حرف ‌هام تو نامه جا نمی ‌شد.