‫نه، لعنتی!
!خدای من
‫خدای من!
‫ببخشید. نمی‌ تونم لنگه‌ کفشم‌ رو پیدا کنم.
‫- ساعت چنده؟ 7-
‫- امروز همون روز وحشتناکه؟ ‫- آره!
‫مامان و بابا رو می ‌برم آسایشگاه،
‫بعد می رم رویای چند نفر رو نابود کنم.
‫- این لنگه کفش کدوم گوریه؟ ‫- تا شام بر می ‌گردی؟
‫متأسفانه، دوباره احتمالاً دیر میام.
‫کار کردن برای برندون،
‫مثل رمان ‌های دیکنز می ‌مونه. با این تفاوت که،
‫اسکروچ الآن مرطوب کننده می‌ زنه ‫و دندون‌ هاش رو کامپوزیت کرده.
‫پیدات کردم، لعنتی!
‫خدای من. منو نگاه!
‫فرشته ‌ی مرگ، توی لباس غیررسمی.
‫نظر برندون بود که این بودجه‌ رو ببریم جای دیگه.
‫پس خودش هم باید تبر رو می ‌زد.
‫داس، فرشته ‌ی مرگ از داس ‫استفاده می ‌کنه، نه تبر.
‫خیلی عوضی ‌ای!
‫4تا از پروژه‌ هام سرمایه ا‌شون رو از دست می دن.
‫4تا، خیلی استرس دارم.
‫- نابودشون می کنه‫ متأسفم -
‫این ها پروژه‌های خیلی مهم اجتماعی هستن.
‫واقعاً باعث تغییر می ‌شن، ‫جون آدم ها رو نجات می دن.
‫دارِن تمام کارکنان استودیو ‫رو از طریق واتساپ اخراج کرد.
‫اما از حق نگذریم، ‫براشون پیام صوتی گذاشت.
‫- که یه صمیمیتی توش باشه. ‫- چه شیک.
‫- موفق باشی امروز‫ مرسی-
‫راستی، باید با لوک صحبت کنی،
‫چون به نظرم باز هم داره منزوی می‌ شه.
‫- الی، من واقعاً... ‫- می دونم، سرت شلوغه.
‫منم همین‌ طور. پس مجبوری یه وقتی براش پیدا کنی.
‫باشه.
‫تلاشم رو می‌ کنم. بعداً می ‌بینمت.
‫می‌ بینمت.
‫- سلام، منم.‫ سلام عزیزم-
‫حاضری مامان؟ نیم ساعت وقت داریم.
‫دارم آرایش می ‌کنم، پاول.
‫چه کت شلوار قشنگی!
‫- داری می ری دادگاه؟‫ ای کاش-
‫اگه می‌ خوایید برسونمتون. بهتره راه بیفتیم.
‫- من نمیام.‫ چرا؟-
‫خب، کریسی دوست مادرته.
‫من خیلی نمی‌ شناختمش.
‫در هر صورت، توی این جور مسائل مادرت از من بهتره
‫می دونی که زن ها هم ‌صحبتی با ‫همدیگه‌ رو چقدر دوست دارن.
‫بابا، این که قرار عصرونه توی ‫کافه نیست، کریسی داره می ‌میره!
‫دقیقاً. چرا باید بخوام برم مردنش‌ رو ببینم؟
‫اون چرا باید این رو ازم بخواد؟ ‫این چوب‌ هارو باید رنگ کنم.
‫چرا داری 7صبح این کار رو می‌ کنی؟
‫ساعت 6 بیدار می‌ شم. ‫من پیرمردم، پیرها این‌ جوری هستن.
‫آره.
‫- خوشگل شدی، مامان. ‫- ممنون عزیزم.
‫تو هم همین‌ طور.
‫آره، مرسی که من رو می‌ رسونی.
‫یه تاکسی رزرو کردم که منو برگردونه.
‫پس از طرفت به کریسی سلام برسونم جیم؟
‫آره، بهش سلام برسون.
‫- برم کتم رو بیارم.‫ باشه-
‫پیداش کردم! ‫کارتم‌ رو پیدا کردم.
‫خب، دقیقاً ساعت 7:30 ‫شروع می ‌شه،
‫بعد باید همش دکمه ‌ی «رفرش»‌ رو بزنم، باشه؟
‫- باشه، موفق باشی. خیلی خب-
‫و...شروع شد!
‫نه، نه. ‫چطور ممکنه؟
‫توی چند ثانیه ‫همش فروش رفت.
‫فکر کنم دلال‌ های بلیط از یه الگوریتمی استفاده کردن
‫گرفتی؟
‫گریسی هم نتونست بگیره.
‫بعداً باهات صحبت می ‌کنم. ‫خدانگهدار.
‫واقعاً دلت می‌ خواد این کنسرت‌ رو بری، درسته؟
‫گروه «پیچ 66» معرکه اند، و احتمالاً تا حدود 2سال دیگه،
‫اینجا تور نمی‌ ذارن.
‫نمی‌ تونم قولی بدم، اما دارِن یکی رو می ‌شناسه
‫که توی سالن «آپولو» توی ‫صدابرداری کمک می‌ کنه.
‫می‌ تونم ازش بپرسم ببینم می‌ تونه ‫چند تا بلیط اهدایی برامون پیدا کنه.
‫واقعاً؟ ‫خیلی عالی می ‌شه.
‫خب، تمام سعیم‌ رو می ‌کنم.
‫حالا برو برای مدرسه ‫حاضر شو.
‫باشه، ببخشید.
‫سلام.
‫پاول. حالت چطوره؟
‫- آره، خوبم. ‫- آره؟ خوبه، مرسی
‫عجب، اینجا رو نگاه!
‫آره، این آدم ‌ها مثل ماشین می ‌مونن.
‫آره، درسته.
‫خوبی؟ ‫قهوه می ‌خوای؟
‫توی فلاسک قهوه‌ ی فوری هست،
‫نه،نه نیازی نیست. ‫مرسی، رفیق.
‫راستش داناوان،
‫متاسفانه، خبرهای بدی دارم،
‫در مورد بودجه‌ ای که بهتون می ‌دادیم.
‫- لعنتی!‫ آره-
‫قطع می ‌شه؟
‫خب، پیچیده‌ ست.
‫برای اینکه توی قسمت ‌های دیگه پیشرفت داشته باشیم،
‫باید ارزیابی کنیم به کدوم پروژه‌ها می‌ تونیم پایبند باشیم.
‫پاول، طفره نرو، رفیق. ‫لطفاً.
‫داریم بودجه‌مون‌رو از ‫دست میدیم، آره؟
‫آره.
‫آره، بودجه‌تون‌رو قطع می‌کنن،
‫که به چیزای دیگه اختصاصـش بدن.
‫باور کن، رفیق، ‫ایده‌ی من نبود.
‫- سعی کردم مبارزه کنم. ‫- مطمئنم همین‌کارو کردی.
‫- کار ما، کار مفیدیـه. ‫- آره، میدونم.
‫تمام این کارها، ‫این جوون‌های متخلف
‫میدونی چه تغییراتی داره ‫توی زندگی‌شون به وجود میاد؟
‫واقعاً متاسفم، رفیق.
‫اگه هنوز پیشنهادت سرجاشه، ‫اون قهوه‌رو می‌خورم.
‫- آره، آره. ممنون.
‫بچه‌ها، پاول یه چیزی ‫می‌خواد بهتون بگه.
‫- چی شده؟ خیلی متاسفم.
‫- تو و بابا دارین طلاق می‌گیرین؟ ‫- نه!
‫نه، نه، من فقط... ‫خیلی متاسفم که
‫همچین مادر فوق‌العاده‌ای هستم،
‫که سه‌تا بلیط کنسرت «پیچ 66» گرفتم.
‫- نه. خدای من، واقعاً؟ ‫ آره!
‫گریس خیلی خوشحال می‌شه.
‫می‌خوای چندتا از ‫آهنگ‌هاشون‌رو بشنوی؟
‫آره، آره، بذارش.
‫نظرت چیـه؟
‫اوهوم... آره، آره.
‫خیلی ممنونم.
‫باورم نمی‌شه واقعاً ‫قراره بریم اونارو ببینیم.
‫نمی‌تونم برای زنده شنیدن ‫این آهنگ صبر کنم،
‫چون خیلی چیز خوبی می‌شه.
‫سلام، لوک.
‫سلام، بابا.
‫روز خوبی داشتی؟
‫- مشغول چه کاری هستی؟ ‫- چیز خاصی نیست.
‫دارم یه بیس جدید پیدا می‌کنم.
‫چه باحال.
‫- جیکوب نمیاد اینورا؟ ‫- نه، داره روبی‌رو می‌بره،
‫نمایشگاه «فلیس وارینی»‌رو ببینه.
‫توی گالری «تیت مدرن».
‫از توهمات آنامورفیک خوشش میاد.
‫- واقعاً؟ آره.
‫آفرین بهش.
‫همیشه سختـه وقتی که
‫رفیقـت با دوست جدیدش ‫بیش‌تر از تو می‌گرده.
‫همه این دوران‌رو گذروندیم، رفیق.
‫من و جیکوب باهم رفیق‌ایم.
‫ولی دیگه رفیق‌های صمیمی نیستیم.
‫مایه‌ی تاسفـه.
‫اون روبی‌رو داره
‫و من گروه موسیقی‌ام رو دارم.
‫پس آره، مشکلی نیست.
‫همیشه می‌تونی روی من ‫حساب کنی، لوک.
‫- خودت اینو میدونی. ‫- ممنون، بابا.
‫می‌خوای بازم توی ‫بالشتـم داد بزنی؟
‫نه دیگه خوبم، ممنون.
‫بعداً می‌بینمت.
‫سلام.
‫- سلام. به نظر خوب میاد.
‫فکر کنم گروه موسیقی ‫چیزیـه که نجاتـش میده.
‫- شام مونده؟ نه، متاسفم.
‫فکر کردم سرکار ‫یه چیزی می‌خوری.
‫نه، خیلی سرم شلوغ بود.
‫- می‌فهمم چی میگی. اوه، پسر.
‫فکر کنم، امروز یکی از بدترین ‫روزهای زندگیـم بود.
‫خدای من، حس می‌کنم ‫اگه هرکدوم از بچه‌هایی
‫که دیگه بهشون کمک نمی‌کنیم، ‫توی دردسر بیفتن،
‫یا خدایی نکرده به کسی ‫صدمه بزنن، تقصیر ماست.
‫البته ما نه، ‫تقصیر اون «بوفالو بیل» لعنتیـه.
‫واقعاً نمیدونم بتونم کار کردن ‫باهاش‌رو تحمل کنم یا نه.
‫نه، اونارو نخور. ‫مال کنسرت ایواست.
‫- کدوم کنسرت؟ براش بلیط گرفتم.
‫کنسرتی که رفتن به اونجا ‫ غیرممکن بود.
‫- داره بال درمیاره. ‫- خدای من، هزینه‌ش چقدر شد؟
‫عجب! اولین واکنشـت اینه؟
‫ببخشید، وقتی گفتی ‫«رفتن به اونجا غیرممکنـه»
‫چیز ارزونی به نظر نیومد.
‫باید یه شیفت مجانی کار کنم، ‫که احتمالاً به کشتنـم میده،
‫ولی حداقل اینجوری باعث میشه ‫ایوا نخواد منو بکشه.
‫چرا هیچ‌وقت چیزی برای ‫ساندویچ درست کردن نداریم؟
‫شاید چون من مشغول ‫چیزای دیگه‌ام، پاول.
‫وقت نداشتم خریدن ژامبون ‫رو توی اولویت‌هام قرار بدم.
‫منظورم به تو نبودی، ‫منظورم جفتمون بود.
‫- به نظر میومد منظورت به منـه. ‫- من فقط گشنمـه.
‫- منم خسته‌ام. ‫- خب، منم همین‌طور!
‫واقعاً جدی‌ای... ‫الی.
‫آره.
‫«سلام، میتونی حرف بزنی؟»
‫«دارم به بهم زدن ‫با جیکوب فکر می‌کنم»
‫لعنتی.
‫«نظرت چیـه؟ نظرِ تو ‫خیلی برام مهمـه، لوک»
‫لعنتی.
‫داری چیکار میکنی؟
‫نمی‌خوام با کارل درمورد ‫تصادف با دوچرخه‌ش حرف بزنم.
‫می‌ترسم ازم شکایتی ‫چیزی کنه.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫هنوز اونجاست؟
‫ایوا.
‫داره میاد؟ ‫داره میاد اینجا؟
‫ایوا! ‫چه خبره؟
‫- رفت عالیـه.
‫راستی، داشتم فکر می‌کردم ‫امشب مسیر رو تا رسیدن
‫به اونجا و بعد که رفتیم توی ‫کنسرت‌رو لایو بذارم،
‫- تا همه بتونن حس کنن اونجان. ‫- همه؟
‫نگران نباش، فقط دوستام ‫نگاه می‌کنن.
‫- باشه. البته دوستای گریس.
‫و بعضی از دوستای دوستامون.
‫- چند نفر ایوا؟ سی؟
‫- سی؟ ‫ نهایت.
‫باشه، حتماً.
‫ولی نمی‌خوام ازم «میم» دربیاد.
‫قول بده ازم «میم» درنمیاد.
‫- قول میدم. ‫- حالا میم هرچی که هست.
‫کسی باورش نمی‌شه ‫بلیط گرفتی،
‫و خیلی برامون خوشحالن.
‫بعداً می‌بینمت، خداحافظ! ‫دوست دارم.
‫بیا داخل!
‫اوضاع چطوره، پاول؟
‫به نظر خیلی خسته میای، رفیق.
‫بگیر بشین.
‫دیروز حتماً خیلی سخت بوده.
‫آره، یکم بود.
‫چون چندتا از... ‫اوه، لعنتی.
‫ببخشید
‫سه‌تا از چهارتا،
‫مدیر پروژه‌هایی که قراره ‫بودجه‌شون قطع شه‌رو ملاقات کردم.
‫آره، میدونم چه کار سختی ‫انجام دادی.
‫- ممنون. ‫ پس یکی دیگه مونده؟
‫آره، می‌خواستم درمورد ‫همین باهات حرف بزنم.
‫بگو.
‫به یه گروه «تئاتر در آموزش» ‫بودجه میدادیم،
‫که کار فوق‌العاده‌ای در زمینه‌ی ‫مواد مخدر انجام میدن،
‫با بچه‌های 9 ساله، ‫یه‌جورایی همسن پسرم.
‫درستـه
‫سرمایه‌گذاری روی مسائل ‫احساسی خیلی تاثیرگذاره.
‫مگه نه؟
‫اونا واقعاً می‌تونن زندگی ‫بچه‌هارو تغییر بدن، درسته؟
‫پس فکر کردم شاید ‫ارزش بازبینی داشته باشه،
‫قبل از اینکه بودجه‌رو قطع کنیم.
‫می‌فهمم که این پروژه ‫برات اهمیت زیادی داره
‫درستـه، اگه بهشون پول ندیم، ‫درشون تخته میشه.
‫باشه
‫چطوره این یکی‌رو برای ‫یه سال دیگه تمدید کنی.
‫آره، این خیلی عالیـه، برندون.
‫خیالشـون راحت می‌شه. ‫من خیالم راحت می‌شه.
‫- ممنون. خواهش می‌کنم.
‫توی جلسه‌ی «خلاقیت سیاتل» ‫امروز عصر شرکت می‌کنی؟
‫آره، آره. خوشحال می‌شم.
‫ممنون...آره. ‫شرکت می‌کنم.
‫عالیـه.
‫خیلی خب.
‫بجنبین دخترا، ‫زودباشین!
‫سلام، ببخشید... ‫سلام، کارل.
‫دارم ایوا رو می‌برم کنسرت، ‫پس
‫خب، سعی کن به چیزی نزنی.
‫دارم شوخی می‌کنم، ‫شوخی می‌کنم.
‫نه، خواستم فقط بهت سر بزنم.
‫حالت‌رو بعد تصادف بپرسم.
‫- حتماً یکم برات شوکه کننده بوده. ‫- برای تو هم همین‌طور.
‫راستش می‌خواستم بیام،
‫درمورد خریدن دوچرخه‌ی جدید ‫باهات صحبت کنم.
‫قبلی قیمتـش حدود £2,000 بود.
‫خدای من
‫شاید مجبور شم قسطی ‫پولـش‌رو بدم.
‫نه، فراموشـش کن! ‫از بیمه‌ی خونه پولش‌رو گرفتم.
‫کارل، مطمئنی؟
‫- لایو گذاشتی؟ ممنون.
‫این روزا خیلی ذهنم درگیره.
‫کار آزاد، بچه‌ها، گرگرفتگی.
‫سنی نداری که.
‫خب... نه خیلی، ‫خیلی لطف داری.
‫کاملاً درسته، ولی به هرحال ‫دچارش شدم.
‫- خب، میذارم بری به کارت برسی. ‫- ممنون.
‫من واقعاً ورزش رو
‫بهترین دارو میدونم ‫برای آدمای
‫- هم سن خودمون. ‫- درسته، آره، آره.
‫منظورم دوچرخه‌سواریـه طبیعتاً
‫و تمرینات مقاومتی کاردیو.
‫مردم از ورزش با وزنه ‫دوری می‌کنن،
‫ولی اونا یکی از راحت‌ترین ‫ورزش‌ها برات هستن.
‫همین‌جوری که داری کارت ‫رو می‌کنی
‫- وزنه‌رو بالا نگه می‌داری. ‫- آره.
‫این شوخی‌رو همیشه می‌کنم.
‫«لانچ» هم خوبـه.
‫لانچ‌رو یادم رفته بود. ‫تازه هزینه‌ای هم ندارن.
‫فکر نکنم، کارل. ‫لانچ (ناهار) مجانی نداریم.
‫آره! جوک خوبی بود.
‫واقعاً خنده‌دار بود.
‫«لانچ (ناهار) مجانی نداریم» ‫خیلی خوب بود.
‫این مامانمـه. ‫مامان، سلام کن.
‫سلام!
‫مثل یه آدم کله گنده ‫برامون بلیط جور کرد.
‫آره، چند نفر دارن نگاه می‌کنن؟
‫- به 47 نفر رسیده! ‫ لعنتی.
‫کمربندهاتون‌رو ببندین، ‫سیگارهاتون‌رو خاموش کنین.
‫آماده‌ی پروازیم.
‫پس همگی حالتون خوبه؟
‫بد نیستیم.
‫بد نیستین؟
‫خب، چندوقتـه تا دیروقت ‫کار می‌کنم، پس
‫آره، به‌خاطر رئیس جدید.
‫یارو اسمش چت‌ـه؟
‫برندون، آره.
‫بهش گفتی معلولیت داری؟
‫من معلولیت ندارم.
‫اون که نمی‌دونه.
‫- شاید بتونی یه جای پارک بگیری. ‫- خودم جای پارک دارم.
‫نباید اجازه بدی اون عوضی ‫روی زندگیـت تاثیر منفی بذاره.
‫باید بتونی برای خانواده‌ت ‫وقت بذاری.
‫مثل تو؟ که برای مامان ‫و کریسی وقت میذاری؟
‫اون فرق داره.
‫واقعاً؟ ‫اون دوستِ تو هم هست.
‫ما هیچ‌وقت دوست واقعی نبودیم.
‫تنهایی رو به رو شدن با این ‫موضوع برای مامان سختـه، بابا.
‫فکر کنم ناراحت بود ‫که باهاش نرفتی.
‫اولویت با خانوادست، نه؟
‫من با رئیسم حرف می‌زنم، ‫تو با مامان حرف بزن.
‫سلام، سه‌تا بلیط به اسم ‫ورسلی. الی ورسلی.
‫ما توی لیست مهمون‌ها هستیم.
‫- آره. ‫- الان توی دفتر بلیط‌فروشی هستیم.
‫چیزی به اسم ورسلی نداریم.
‫گرنت‌رو امتحان کنین پس. ‫الی گرنت.
‫سلام!
‫ببخشید، نه. همچین اسمی ‫توی سیستم نیست.
‫می‌شه دوباره چک کنین، لطفاً؟ ‫چون
‫- مامان، چه خبره؟ چیزی نیست.
‫همه‌چی مرتبـه. ‫اون فقط
‫داره سعی می‌کنه ‫بلیط‌ هامون‌رو پیدا کنه.
‫آره، ایناهاش.
‫باورم نمی‌شه واقعاً داره ‫اتفاق میفته.
‫- ورسلی درسته؟ ‫ آره.
‫سه‌تا بلیط برای برنامه‌ی ‫دیشب داشتین که نیومدین.
‫- چی؟ ‫ بلیط‌ ها برای دیشب بوده.
‫- و کسی نیومده. ‫- حتماً یه اشتباهی شده.
‫چون اون دقیقاً بهم گفت ‫مال امشبـه.
‫شاید گفتـه برای امشبـه،
‫ولی منظورش دیشب بوده، ‫پس
‫باشه، اگه
‫اگه دیشب توی لیست ‫مهمون‌ها بودیم،
‫می‌تونیم جاش امشب بریم؟
‫- نه، نه، نمی‌تونین. ‫- ببخشید، یعنی نمی‌تونیم بریم داخل؟
‫امشب، نه. ‫اما دیشب می‌تونستین.
‫آره؟ باشه. ‫لعنتیِ عوضی.
‫خیلی متاسفم.
‫«بابا کی میای خونه؟ باید درمورد ‫یه چیزی حرف بزنیم.»
‫- سلام، برندون. ‫- یه ایمیل عالی به دستم رسیده.
‫از هریت، کارگردان پروژه‌ی تئاترت.
‫- خیلی تشکر کرد. ‫- باید برم خونه.
‫- مریضی؟ نه، موضوع اینه که
‫پسرم، بهم نیاز داره.
‫- اوضاع بدی‌رو داره می‌گذرونه. ‫- باشه
‫می‌شه بعد جلسه بری؟
‫فقط یه سلامی بکنی و بری؟
‫باید برای بچه‌هام وقت ‫بذارم، برندون. مهمـه.
‫آره برو خونه، مرد.
‫- برو پیش بچه‌هات. ممنون.
‫پس الان میرم.
‫- خیلی خب. ‫ توی جلسه موفق باشی.
‫- فردا می‌بینمت. آره.
‫سلام.
‫روبی دیشب بهم پیام داد، ‫ازم پرسید با جیکوب بهم بزنه یا نه.
‫خب، باشه. ‫تو چی گفتی؟
‫هیچی، جواب ندادم.
‫متاسفم، بابا. ‫نمی‌دونستم چی بگم.
‫- فقط همه‌ی... ‫- هی، اشکال نداره.
‫چیزی نیست. ‫من الان اینجام.
‫اگه بگم بهم بزنه
‫جیکوب دوباره ‫بهترین دوستـم می‌شه.
‫- آره، فکر کنم. ‫- ولی اگه با روبی نباشه،
‫خیلی ناراحت می‌شه.
‫چرا به روبی نمی‌گی ‫با جیکوب بمونه؟
‫این‌جوری آدم خوبـه می‌شی،
‫اینم میدونی که چند هفته دیگه،
‫احتمالاً خودش میذاره میره.
‫باشه... ممنون، بابا.
‫الان بهش پیام میدم.
‫خوبـه.
‫به همین سادگی.
‫خداحافظ.
‫خیلی متاسفم،
‫به خاطر امشب و
‫بریم یه چیزی بخوریم؟
‫که امشب یه خوشی بگذره.
‫نه ممنون.
‫ایوا.
‫این دومین باریـه که جلوی ‫دوستام آبروم رو بردی.
‫اول مهمونی تولدم، حالا این.
‫مهمونی تولدت تقصیر من نبود.
‫نمی‌خواستم مهمونی بگیرم. ‫تو مجبورم کردی.
‫و وقتی بابا به‌خاطر لوک ‫مجبور شد بره،
‫من و چیزی که می‌خوام ‫برات اهمیتی نداشت.
‫این حقیقت نداره. ‫بابات خودش خواست بره.
‫باید جلوش‌رو می‌گرفتی.
‫نه، راهش این نیست.
‫ببین، متاسفم که دوران ‫سختی‌رو گذروندی، ولی
‫منم داشتم دوران سختی ‫رو می‌گذروندم.
‫میدونم.
‫ولی این احساس منو ‫تغییر نمیده.
‫حسی که بهت دارم ‫دستِ خودم نیست.
‫سلام. روبی چی شد؟
‫اوضاع خوب نیست. ‫کاری که گفتی‌ کردم.
‫- اوهوم. ‫ بعد اون جواب داد،
‫گفت بهم زده باهاش.
‫حالا جیکوب داره بهم پیام میده، ‫میگه خبر داره
‫که روبی باهام مشورت کرده ‫که بهم بزنه یا نه.
‫ولی این که اشکالی نداره، داره؟
‫داره. جیکوب فکر می‌کنه ‫بهش گفتم بهم بزنه.
‫سعی کردم براش توضیح بدم،
‫ولی حرفم‌رو باور نمی‌کنه.
‫- فکر می‌کنه از روبی خوشم میاد. ‫- لعنتی.
‫- خوشت میاد؟ ‫ نه، خب شاید.
‫خدای من.
‫لوک، تو بهش نگفتی ‫با جیکوب بهم بزنه.
‫باید خودش به جیکوب توضیح بده.
‫آره
‫تو که فکر نمی‌کنی ‫چون ازت خوشش میاد
‫- ازت مشورت خواسته، ها؟ ‫ چی؟
‫ازت پرسیده جیکوب‌رو ‫ بذاره کنار یا نه.
‫شاید امیدوار بوده بگی آره.
‫تا غیرمستقیم بفهمه ‫ازش خوشت میاد یا نه.
‫- نه، معلومه که نه. باشه.
‫نمی ‌خوام سر این داستان استرس بگیری.
‫هیچ‌ کدوم تقصیر تو نیست، لوک.
‫زیادی استرس نگیر، باشه؟
‫- نمی‌گیرم. خوبه-
‫- می دونی که می‌ گیرم. ‫- معلومه که می ‌گیری، آره.
‫مرسی که باهام اومدی.
‫برو، برو.
‫شرت‌ رو کم کن!
‫هنوز اونجاست.
‫لعنتی!
‫امان از نوجوون ‌ها، نه؟
‫- راجع بهشون اطلاعات داری؟ نه-
‫- الی... بله؟-
‫من
‫بعد از اینکه صحبت کردیم رفتم دیدن خواهرم،
‫و
‫اون مواد فروشه؟
‫نه، راستش اون،
‫- خیلی وقته بیکاره. ‫- خیلی متأسفم.
‫چند وقته برای علائمی که داره،
‫قرص مریم‌ گلی می‌ خوره.
‫و ظاهراً تعرق شبانه‌ اش رو خیلی بهتر کرده.
‫قبل از این قرص‌ ها،
‫انقدر گر می‌ گرفت، انگار ‫توی لباسش پر از زنبور بود!
‫کاملاً گیاهی و ارگانیک هستن.
‫خیلی لطف کردی، کارل.
‫مرسی.
‫هیچ‌ کس ذره ‌ای براش مهم نیست چقدر روم
‫انگار یه چیزی از اعماقِ درونت کنده شده.
‫آره!
‫آره، دقیقاً همینه!
‫آره، مرسی. ‫خیلی لطف کردی.
‫خواهش می‌ کنم.
‫فقط یه چیزی،
‫ممکنه بوی مریم گلی ‫ازت تراوش شه.
‫از منافذ پوستت.
‫خواهرم می گه بوی شام یکشنبه عصر می داده.
‫عاشق گوشت کبابی‌ هستم.
‫خب
‫جیم
‫خیلی خوشحال شدم دیدمت.
‫خب، این خبر خوبیـه.
‫در چه حالی، کریسی؟
‫جیم.
‫خودت می دونی جیم، ‫در حال مردن.
‫جیم یه مدته داره خودش کارهای خونه ‌رو می‌ کنه.
‫یه دفعه براش اشتیاق پیدا کرد.
‫آپارتمانتون چه طوره؟
‫کوچیک و در ارتفاع بالا.
‫یکی 2دقیقه دیگه بر می ‌گردم.
‫تو رو خدا، ‫باهاش حرف بزن.
‫داری مثل ربات رفتار می ‌کنی.
‫سلام.
‫با لوک طبقه‌ ی پایین بودم.
‫درگیر داستان روبی و جیکوب شده.
‫کنسرت کنسل شد یا چی؟
‫آره، من کنسلش کردم.
‫تاریخ‌ها قاطی پاتی شده بود.
‫به خاطر همین نتونستیم بریم.
‫رفیق، خیلی متأسفم.
‫آره.
‫مطمئنم تقصیر تو نبوده.
‫نه، بود. ‫کاملاً تقصیر من بود.
‫و فکر کنم مهمه آدم اشتباهش رو بپذیره.
‫- موافقم‫ روزِ تو چطور بود؟-
‫آره، خوب بود. ‫خوب بود، ممنون.
‫- امروز 2تا برد داشتم. ‫- درسته.
‫تونستم بودجه‌ ی یکی از پروژه‌ هام رو نگه دارم.
‫و بعد بالآخره تونستم جلوی آقای سخنران وایستم.
‫راستش، فکر کنم یه خرده ازم ترسیده بود.
‫باریکلا بهت.
‫چیزی شده؟ انگار دارم بازجویی می‌ شم.
‫می‌ دونی چیه، پاول؟
‫خیلی از این مشکلات در واقع تقصیر توئه.
‫اینکه ایوا ازم بیزاره، یا اینکه اون داره
‫ازم بیزار می‌ شه، تقصیر توئه.
‫- تقصیر منه؟ باشه.‫ آره-
‫اون خشم لعنتی تو، این داستان‌‌ هارو شروع کرد.
‫لوک تحمل نداشت حتی باهات زیر یه سقف زندگی کنه.
‫خودمون می دونیم، من پدر افتضاحی‌ هستم، آره.
‫متوجه نیستی؟
‫- معلومه که نه. ‫- ایوا منو سرزنش می ‌کنه،
‫برای اینکه تو از خونه رفتی.
‫اون فکر می ‌کنه من انداختمت ‫بیرون، و می دونی چیه؟
‫فکر می‌ کنم تو اجازه دادی این‌ طوری فکر کنه.
‫این دیوونگی محضـه، الی! ‫متأسفم عزیزم، ولی هست.
‫نیست، این واقعیته و تو باید به حرفم گوش بدی!
‫تمام مشکلات این خانواده ‫ریشه‌ اش بر می ‌گرده به تو!
‫این دیوونگیه!
‫بر می ‌گرده به خشمـت، به... به خودخواهیت،
‫به اینکه نمی ‌خوای... عوض بشی یا مشاوره بری،
‫مشاوره رفتم!
‫به ‌اینکه هیچ تلاشی برای عادی بودن نمی ‌کنی!
‫همه‌چی بر می‌ گرده به تو، ‫و من دیگه از این وضع خسته شدم،
‫از توی لعنتی خسته شدم!
‫عزیزم، پیتزا می‌ خوای؟
‫عزیزم
‫پیتزا می‌ خوای؟
‫لوک، رفیق. ‫غذا آماده ست
‫نمی ‌تونم یه روز خوب داشته باشم. یه روز خوب!