‫داشتنِ خصوصیت سفر در زمان توی زندگی...
‫هیچ‌ وقت تنها مشکل آدم نیست.
‫تمام مشکلات معمولعادی ی هم سرت میاد.
‫به طور مثال...
‫رفقاش!
‫[هنری 28ساله است]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[گومز 33ساله است]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌ کنم.
‫- خب، حال کلر چطوره؟ ‫- خوبه، حالش خوبه. آره.
‫- همون کلر همیشگی. ‫- آره.
‫- چریز؟ ‫- خوبه، آره.
‫باید این ها رو از هم بپرسیم، مگه نه؟
‫چون اگه نپرسیم، وقتی برگردیم...
‫اون ها می ‌پرسن، نه؟
‫چریز می‌ پرسه: «کلر چه طوره؟»
‫کلر می‌ پرسه: «چریز چطوره؟»
‫و اگه نپرسیده باشیم ‫توی دردسر می‌ افتیم، مگه نه؟
‫اون ها توی یه واحد زندگی می‌ کنن.
‫احتمالاً می ‌دونن حال همدیگه چطوره.
‫آره، نکته خوبی گفتی.
‫راستش یه جورایی شوخی کردم.
‫- آره. صحیح! ‫- شوخی با مسائل روزمره.
‫حله! آره.
‫چرا این ‌جوری بهم نگاه می ‌کنی؟
‫- چه ‌جوری؟ ‫- نمی ‌دونم. اون ‌جوری!
‫چه ‌جوری؟
‫همیشه عجیب و غریب بهم نگاه می‌ کنی!
‫- تو مسافر زمانی. ‫- خودم خبر دارم!
‫اولین چیز جالبی هستی که توی زندگیم اتفاق افتاده.
‫ببین، من وکیلم.
‫عملاً پول می ‌گیرم تا نذارم اتفاقات جالب...
‫پیش بیاد. حالا منو نگاه کن
‫با یه مسافر زمان دوست داشتم.
‫- واقعاً شدی؟ ‫- چی شدم؟
‫من و تو واقعاً دوست همدیگه‌ هستیم؟
‫خب، طبق حرفی که تو زدی، آره.
‫طبق حرفی که من زدم؟ یعنی چی؟
‫خب، خود خودت که نه. خود آینده ا‌ت.
‫- مگه اون چی حالیش می ‌شه؟ ‫- خیلی بیشتر از تو!
‫آخه به نظر نمیاد ‫که خیلی وجه اشتراک داشته باشیم.
‫- می ‌دونی چی می‌ گم؟ ‫- اوهوم.
‫آره. یعنی به غیر از اون موضوع مسلّم.
‫- موضوع مسلم؟ ‫- آره.
‫به غیر از این موضوع که هردومون دلمون می ‌خواد با کلر ازدواج کنیم
‫نه! نه، نه، این ‌طور نیست...
‫- صحت نداره. ‫- آروم باش!
‫- اشکالی نداره. ‫- می‌خوام بفهمی...
‫- که اصلاً این ‌طور نیست. ‫- عیبی نداره.
‫عیبی نداره. درک می ‌کنم. خب؟
‫البته اگه حرکتی بزنی...
‫یه طناب می ندازم دورِ گردنت،
‫اما به غیر از اون، با بخشندگی تمام ‫این غبطه‌ خوردنِ حقیرانه ا‌ت رو...
‫می ‌پذیرم.
‫نوش.
‫- باید حرفت رو پس بگیری. ‫- اشکالی نداره، رفیق.
‫- باید عذرخواهی کنی. ‫- برای چی؟
‫من همچین حسی...
‫یا اصلاً هیچ حسی نسبت به کلر ندارم.
‫- آره، جونِ عمه ‌ات! ‫- باید عذرخواهی کنی.
‫بگیر بشین سر جات...
‫و اراجیف تحویلِ من نده.
‫خیلی خب، سعی کردیم با هم نوشیدنی بخوریم ‫ولی نشد.
‫بیا بیشتر از این کِش ندیمش.
‫گوش کن.
‫اگه فکر می ‌کنی دائماً دارم ،عجیب و غریب نگاهت می ‌کنم
‫شاید دلیلی داره که تو ازش خبر نداری.
‫اگه می‌ خوای باهام رفیق بشی...
‫شاید بهتر باشه قبلش برام شام بخری.
‫من قبلاً هم دیدمت. می‌ دونم. اون‌ موقع نشئه بودم.
‫- قبل از اون. ‫- قبل از کی؟
‫- اون ‌موقع اولین بار نبود. ‫- عه، پس کی بود؟
‫- من شناختمت. ‫- از کجا؟
‫هوم، ببین، اگه نوشیدنی ‌خوردنمون ‫به گند کشیده نمی‌ شد...
‫شاید بهت می ‌گفتم.
‫[دفتر طراحی]
‫[همسر مسافر زمان]
‫[هنری 38ساله و کلر 16ساله است]
‫می ‌شه یه استراحتی بکنم؟
‫از چی استراحت کنی؟ تو که فقط نشستی.
‫- می‌ شه ببینمش؟ ‫- هنوز نه.
‫امیدوارم یادت باشه که لباس تنمه.
‫از کجا فهمیدی؟
‫خب، تصویر کامل‌ شده ا‌ش رو دیدم.
‫به این می ‌گن تقلب.
‫منو بدونِ پیراهن نقاشی ‌کردن هم تقلبه.
‫- چی بود؟ ‫- هیچی.
‫سنجابی چیزی بود.
‫چرا فکر می ‌کنی نمی ‌دونم دقیقاً...
‫- اون کی بود؟ ‫- کسی نبود.
‫من خانواده‌ ات رو دیدم. یادت رفته؟
‫خیلی وقت پیش.
‫چرا لبخند می ‌زنی؟
‫- خب، به نظرم خنده‌ دار بود. ‫- چیش خنده ‌دار بود؟
‫تو.
‫- من؟ ‫- آره.
‫تو، کلر ابشایر.
‫تو خیلی خیلی خنده ‌داری!
‫[کلر ۲۰ ساله و هنری ۲۸ ساله است]
‫از پدر و مادرت متنفری چیزی هستی؟
‫معلومه که نه. ‫چرا باید ازشون متنفر باشم؟
‫ظاهراً‌ اثاث‌کشی کردی ‫دورترین جای ممکن از اونا.
‫دیگه داریم می‌رسیم.
‫راهی نمونده.
‫راحت بشین. آروم باش. ‫چِت شده؟
‫الان توی یه ماشینم.
‫خیلی خب، مگه مشکلِ ماشین‌ها چیه؟
‫مشکل خودِ منم.
‫اگه الان در زمان سفر کنم،
‫سرعتم ۱۰۰ کیلومتر بر ساعته.
‫یه جایی توی تاریخ، ‫یه صدای برخوردِ‌ محکم میاد...
‫که یه نفر با صورت غافلگیرانه ‫له و لورده شده.
‫گوشیت همه‌ش داره می‌لرزه.
‫- آره. ‫- ولی جوابش رو نمی‌دی.
‫آره، چیزی نیست.
‫مراقب باش! ‫شاید این فکر به ذهنم رسید که اون یکی زنته.
‫خب، خودشه.
‫- اینگرید؟ ‫- نه. گومز.
‫- گومز؟ ‫- آره، یه دعوای مختصر داشتیم.
‫خب، اون فقط می‌خواد دوستت باشه.
‫باید تمومش کنه!
‫چه خوشت بیاد چه نیاد،
‫اون قراره دوست صمیمیت بشه.
‫- کی می‌گه؟ ‫- خودِ آینده ‌ت می‌گه.
‫به حرف اون گوش نده.
‫من مشهور به دروغگوی عوضی هستم.
‫خب، خودِ آینده‌ ت این‌جوری نیست. ‫خودِ آینده ‌ت فوق‌العاده‌ست.
‫می‌شه توی روم ‫منو به خودم ترجیح ندی؟
‫اون تویی ولی فوق‌العاده‌تر. ‫چطور می‌تونم ترجیحش ندم؟
‫عه، عالیه. حرف نداره.
‫دقیقاً یه دونه از من توی دنیا وجود داره،
‫اون‌وقت من ردۀ دوم قرار می‌گیرم.
‫توی هیچ زمینه‌ای ازش بهتر نیستم؟
‫موهام چی؟ موهام بهتره؟
‫دردِ دل‌هامون خوبه.
‫واقعاً دردِ دل‌هامون رو دوست دارم.
‫عه، خوبه. ‫ممنون بابت بازخوردی که دادی.
‫یعنی انگار دارم عشق زندگیم رو...
‫به یه جَوونِ جذاب می‌‌فروشم ‫ولی خب خوبه.
‫وقتی این‌جوری می‌گی ‫واقعاً به نظر خوب میاد. ممنون.
‫گومزه؟
‫- آره. ‫- جوابش رو بده.
‫- مجبورم؟ ‫- آره. در ضمن باهاش بد برخورد نکن.
‫سلام.
‫- سلام، همرزم. ‫- همرزم!
‫الان باید با کلر تو راه باشی.
‫همه چی داره خوب پیش می‌ره؟
‫- آره بابا. ‫- مشکلاتِ سفر در زمان نداشتی؟
‫خب، یه سر رفتم دالاسِ سال ۱۹۶۳...
‫و به یه دسته ماشین شلیک کردم.
‫امیدوارم چیز مهمی رو تغییر نداده باشم.
‫- شوخی می‌کنی دیگه؟ ‫- آره، شوخی می‌کنم.
‫باید به تو و حس شوخ طبعی‌ات عادت کنم.
‫خب، این‌جوری وقت جفتمون کمتر هدر می‌ره.
‫- ببین، دیروز... ‫- نه، بهش فکر نکن.
‫ببخشید که از کوره در رفتم.
‫عیبی نداره. ‫رفتار هیچ‌کدوم‌مون درست نبود.
‫من با کمال میل فراموشش می‌کنم.
‫- منم همین‌طور. ‫- خوبه.
‫راستی، هوم...
‫اون موضوع دیگه که گفتم چند وقت پیش دیدمت،
‫و این‌که اولین باری که دیدمت شناختمت.
‫- اوهوم؟ ‫- اشکالی...
‫اشکالی نداره که برات تعریف کنم؟
‫- نه، هیچ اشکالی نداره. ‫- یعنی...
‫تأثیری روی روابط علت و معلولی نمی‌ذاره؟
‫جانم؟ بیا بریم.
‫خب، گفتن به تو تأثیری روی ‫روابط علت و معلولی نمی‌ذاره؟
‫- از نظر زمانی! ‫- روابط علت و معلولیِ زمانی؟
‫اصلاً...
‫اصلاً خودت می‌فهمی حرفای خودتو؟
‫یا کلاً هر چی به ذهنت رسید رو می‌گی؟
‫می‌دونی چیه، هنری؟
‫گور بابات.
‫نه، نه، نه، صبر کن، صبر کن. ‫دارم شوخی می‌کنم بابا.
‫دوباره داشتم شوخی می‌کردم.
‫از همدیگه خوشمون نمیاد.
‫وقتی با هم مشکل داریم...
‫چطور قراره دوست صمیمیم بشه؟
‫ازش خوشم نمیاد.
‫ولی اون قراره دوست صمیمیت بشه.
‫چطور؟ اصلاً چطور ممکنه؟
‫خب، اینم از این. ‫من بچۀ اینجا هستم.
‫- عمارت «مدولارک». ‫- خیلی خب.
‫بزرگه. فقط همین... بزرگه!
‫وقتی فکر می‌کنم تا حالا ندیدیش برام عجیبه.
‫یه خانواده توی این خونه؟
‫بقیۀ اتاق‌ها رو برای چی می‌خواید؟
‫مشکلاتمون!
‫مشکلِ دوباره سر زدن به بچگی‌هات...
‫اینه که هیچ چیزی مثل سابق نیست.
‫به خودت می‌گی همه چی دقیقاً مثل قبله...
‫ولی بعدش یکی دیگه می‌فهمه.
‫اون «مارک» ـه. ‫قول بده که از اون عوضی‌تر نباشی.
‫خب، مسابقه نیست که.
‫قول می‌دی؟
‫- قول می‌دم. ‫- ممنون.
‫- وای عزیزم. ‫- بالاخره اومد.
‫پس این همون مرد جوانِ مذکوره، آره؟
‫مامان، بابا، مارک، این هنری دتمبل ـه.
‫خوشوقتم.
‫- منو فیلیپ صدا کن. ‫- من لوسیل هستم.
‫- به خونه‌مون خوش اومدی. ‫- لوسیل، سلام.
‫ببخشید، گفتی مامان؟ ‫چطور ممکنه؟
‫این چطور مامانته؟ ‫یازده سالگی ازدواج کردی؟
‫عه! مسخره‌بازی در نیار.
‫پس تو مرد خوش‌شانسی هستی...
‫- که نامزد خواهر کوچولوم شده، آره؟ ‫- آره، ولی می‌دونی چیه؟
‫من یکی از نامزدهاشم.
‫- این مال شماست. ‫- ممنون.
‫- بله. ‫- بله.
‫- لطفاً بفرما تو. ‫- بله، بله، بیاید بریم.
‫کلر می‌گه توی کتابخونۀ نیوبری کار می‌کنی.
‫آره، نیوبری. درسته.
‫کتابدار هستی. ‫آره. مسئول بخش کلکسیون‌های خاص.
‫عه.
‫حالا برنامه‌های بلند مدتت چی هستن؟
‫- فیلیپ. ‫- چیه؟
‫کم و بیش همینه.
‫آخه کتاب‌ها که جایی نمی‌رن.
‫خیلی خب.
‫تا حالا اومدین نیوبری؟
‫بعضی وقتا موکل‌هامون رو می‌بریم اونجا.
‫مراسماتِ شرکتی. ‫شرکت حقوقی‌ام رو می‌گم.
‫آها، آره. کلر گفت شما وکیل هستی. ‫باحاله.
‫آره، تاوانِ گناه‌هامه.
‫دوستم وکیله. پس...
‫در اصل الان دوتا وکیل می‌شناسم.
‫- سه تا! منم وکیلم. ‫- تقریباً وکیلی.
‫عملاً وکیلم.
‫خب، دو تا وکیل توی خانواده دارید، آره؟
‫اوهوم. آره، خیلی بهش افتخار می‌کنیم.
‫حتماً این موضوع خیلی به‌درد می‌خوره. نه؟ ‫اگه مثلاً کسی قانون‌شکنی کنه.
‫فکر نمی‌کنم... ‫فکر نمی‌کنم همچین کاری بکنیم.
‫منظورم این نبود که این کار رو می‌کنید.
‫فقط می‌گم خیالتون راحته.
‫هوم...
‫که اگه یه موقع خواستید...
‫خودداری نکنید.
‫- اسم دوستت چیه؟ ‫- کدوم دوست؟
‫- همونی که وکیله. ‫- آها، گومز.
‫جف گومز؟ ‫نه، اون که الان توی «کنتاکی» ـه.
‫اسم و فامیلش چیه؟ ‫بگو شاید بشناسمش.
‫خیلی از وکلای جَوون رو می‌شناسم.
‫همون گومزِ خالی. ‫گومز صداش می‌زنیم.
‫- سلام. ‫- فامیلیش گومیلینسکی ـه.
‫گومیلینسکی، خوشوقتم.
‫نه! نه، اونو نمی‌گم. ‫گومز مخففِ گومیلینسکی ـه.
‫یه جورایی مثل لقب می‌مونه. ‫«یان گومیلینسکی».
‫- صحیح. ‫- ما گومز صداش می‌زنیم.
‫- آره، یادم رفته بود. ‫- اوهوم.
‫فامیلیش رو یادت رفته بود؟
‫آره، می‌دونی، بعضی وقتا ‫آدم فامیلی دوستاش رو...
‫یادش می‌ره.
‫ظاهراً خیلی فاصلۀ اتاق‌هامون از هم دوره.
‫یعنی پدر و مادرم ‫برای چی همچین تدبیری اندیشیدن؟
‫به‌به.
‫عه.
‫- این همون علفزاره؟ ‫- آره.
‫و اون طرفش جنگل ـه ‫و توی جنگل...
‫یه فضای سبز هست که اونجا با هم آشنا می‌شیم.
‫عه.
‫خدا! خیلی عجیب و غریبه که اینا رو نمی‌دونی.
‫- کوچیکتر از اونیه که فکرش رو می‌کردم. ‫- چی؟
‫علفزار رو می‌گم. ‫فکر می‌کردم بزرگتر باشه.
‫هوم، به نظر من که بزرگ می‌اومد.
‫ولی به گمونم وقتی بچه‌ای ‫همه چی بزرگتر به نظر میاد.
‫بزرگتر و مهمتر.
‫ولی تو از بچگی‌هات...
‫اونجا بودی، آره؟
‫آره، ولی الان دارم از زاویۀ دیدِ تو ‫به قضیه نگاه می‌کنم.
‫می‌شه بریم اون فضای سبزِ ‫ توی جنگل رو ببینیم؟
‫شاید. آره، بعد از ناهار.
‫شاید؟
‫- حس می‌کنم یه مشکلی هست. ‫- نه.
‫چیه؟
‫آخه...
‫آخه چی؟
‫موضوع اون فضای سبزه.
‫خب؟
‫فضای سبز پاتوق ما بود.
‫پاتوق ما بود دیگه.
‫- خب، آره. ‫- منم همون آدمم دیگه.
‫کلر، من مَردی هستم که اونجا دیدیش.
‫- آره، می‌دونم. ‫- خودِ منم، کلر.
‫من هنری‌ام. همون هنری.
‫یه روز می‌شی.
‫خوشت نمیاد اینجا باشم، آره؟
‫جوری که انگار اینجا ‫مال اون یکی منه.
‫- احمقانه‌ست. ‫- آره، هست. ولی درست می‌گم؟
‫بد نیست هر از گاهی باهام خوب باشی.
‫ممکنه بهش عادت کنیم. ‫بشه یه چیز همیشگی.
‫- برنده شدم! ‫- چی؟ دوباره منو بُردی؟
‫- بازیم داره بهتر می‌شه. ‫- نه، نمی‌شه.
‫باهات خوبم.
‫ولی همه‌ش مأیوسانه بهم نگاه می‌کنی ‫که من اون نیستم.
‫خب، همه‌ش مثل اون نیستی.
‫ظاهراً کم کم به اون شخص تبدیل می‌شم.
‫تا حالا به این فکر نکردی ‫که حتماً چقدر فوق‌العاده‌ست...
‫که آدم با ترتیب منظم عاشق بشه؟
‫اگه خواستی بهم بگو احساساتی ‫ولی...
‫همینجوری وسایلم رو پرت نکن. ‫[چکرز و شطرنج]
‫واقعاً انقدر از چکرز خوشت میاد؟
‫آره، قبلنا چکرز بازی می‌کردم. ‫این تخته‌ایه که با اون استفاده می‌کردم.
‫با تو!
‫یه جورایی قدیمی ـه.
‫برای من قدیمی و خیلی خاص ـه.
‫چیزای قدیمی، خاص نیستن، کلر.
‫قدیمی یعنی اتفاقی که بعد از انتظار کشیدن، ‫برای چیزای جدید می‌افته.
‫- لطفاً برام سخنرانی کن! ‫- باشه، چرا نکنم؟
‫چرا برات سخنرانی نکنم؟
‫آخه درک نمی‌کنی، مگه نه؟
‫شما آدمایی که مسافر زمان نیستید، ‫هیچ‌وقت درک نمی‌کنید.
‫جوری به چیزای گذشته‌ می‌چسبید...
‫که انگار گذشته هنوز هم مهمه.
‫نگرانِ آینده می‌شید...
‫وقتی هنوز نرسیده، ‫در صورتی‌که تنها زمان، زمانِ حال ـه.
‫این تنها زمانیه که وجود داشته.
‫الان!
‫گذشته چیزیه که تو رو نکُشته،
‫فکر کنم به‌خاطر ماشین حالت تهوع گرفته.
‫- همین. ‫- عه، طفلکی.
‫خب، می‌تونیم یه کم برای ناهار صبر کنیم.
‫به «نل» بگید. ‫می‌تونیم ناهار رو یه ساعت بندازیم عقب.
‫- یه ساعت کافیه؟ ‫- آره.
‫آره، مطمئنم کفایت می‌کنه.
‫امیدوارم زودتر حالش خوب بشه.
‫می‌شه. می‌شه. حالش خوب می‌شه.
‫حالت خوبه عزیزم؟
‫آره.
‫چند وقته که...؟
‫اون همیشه قلابی بوده؟
‫آره. باید یه واقعی بجاش بذاریم.
‫از وقتی خونه رو خریدیم ‫داشتیم حرفش رو می‌زدیم.
‫مگه نه، لوسیل؟
‫همیشه فکر می‌کردم واقعیه.
‫سلام.
‫♪ می‌خوام دعوا راه بندازم ♪
‫♪ نه، نه، نه، نه، نه، نه ♪ ‫♪ می‌خوام دعوا راه بندازم ♪
‫همین‌جوری. برو بریم.
‫بریم سر اصل مطلب. تو!
‫همونی که اونجا لباس سبز پوشیده.
‫آره، تو.
‫توی دوربینی که بالای اون ساختمونه...
‫نصفه و نیمه افتادی،
‫ولی اونی که روی اون ناودانِ بزرگِ قدیمی ـه
‫اصلاً نمی‌بینتت.
‫حالا قیافه‌ت کامل افتاد. ممنون.
‫عالی شد. برای بقیه‌تون مشکلی پیش نمیاد.
‫سلام همرزم.
‫به آینده خوش اومدی. ‫سال ۲۰۲۰ ـه.
‫لطفاً به خط موی من توجهی نکن.
‫طاقت بیار. ‫درستش می‌کنیم.
‫صحیح! حالا محض اطلاعتون...
‫ویدئوی اون دوربین‌های مداربسته...
‫به دوتا هارد آپلود می‌شه...
‫که هیچ‌کدوم‌تون بهشون دسترسی ندارید.
‫ولی شرکت حقوقیِ من...
‫درخواست داده تا نوار امنیتیِ امشب رو ببینن.
‫یه حسی بهم می‌گفت...
‫که قراره اتفاق‌های خوبی بیفته.
‫پس یه نصیحتی بهتون می‌کنم. ‫یه نصیحتِ قضایی!
‫برید گُمشید خونه‌هاتون.
‫- سلام نل. ‫- عه، سلام کلر.
‫- می‌شه ناهار رو یه ساعت عقب بندازیم؟ ‫- آره. هر چی تو بخوای.
‫ناراحتت نمی‌کنه؟
‫ناراحتم کنه؟ نه. ‫ناراحتم نمی‌کنه.
‫چرا ناراحت‌شدنِ من باید برات مهم باشه؟
‫خب، نظرت در موردش چیه؟
‫کیو می‌گی، عزیزم؟ ‫نامزدِ جَوونت؟
‫آره.
‫خب، به اندازۀ کافی خوشگله.
‫ببینم، پولداره؟
‫پتانسیلش رو داره.
‫همۀ مردها همین‌طوری‌ان. ‫پتانسیل بالایی دارن.
‫مطمئن شو که پولداره. ‫این طرز تفکر منه.
‫وگرنه به خودت میای می‌بینی تا آخر عمرت...
‫پشت سینک آشپزخونه‌ای.
‫ببین، دوست خیالیِ منو یادت میاد؟
‫همونی که بهت گفتم؟ ‫که توی جنگل پیداش کردم؟
‫اینا رو تو گفتی؟ ‫مگه آلیشا نگفت؟
‫نه، من گفتم.
‫جفتتون همه‌ش میاید اینجا...
‫و پُر حرفی می‌کنید. ‫به گمونم با هم قاطی‌تون کردم.
‫به هنری گفتم کسی که همۀ رازهام رو ‫بهش می‌گفتم، تو هستی.
‫به گمونم هوشمندانه عمل کردی،
‫چون خیلی هم اونا رو یادم نمیاد.
‫یه لیوان چایی برات بیارم؟
‫- نه، مرسی. ‫- قهوه؟
‫نه، مرسی.
‫لازم نیست چیزی برام درست کنی.
‫مشکلی نداره، عزیزم. ‫پول می‌گیرم که این کار رو بکنم.
‫[کافۀ بروکنر]
‫وقتی در زمان سفر می‌کنم بدتر می‌شه.
‫می‌دونم، همرزم.
‫خب من یه رگۀ لهستانی دارم. ‫یعنی خانواده‌م لهستانی ـه.
‫لهستان هم قدیما کمونیستی بود...
‫و قبلاً همدیگه رو همرزم صدا می‌زدن.
‫اون‌وقت دلیل می‌شه که ما این کار رو بکنیم؟
‫خب، تا الان زیر سؤال نبرده بودیش.
‫الان برای من سال ۲۰۰۸ ـه. ‫تازه باهات آشنا شده بودم.
‫سال ۲۰۰۸. ‫ یادم رفته بود. هنوز ازم خوشت نیومده؟
‫حداقل یه وجه اشتراکی داریم.
‫جدی؟ چی؟
‫جفتمون عاشقِ یه زنیم.
‫می‌دونستی خیلی هم خوب ‫این قضیه رو قایم نمی‌کنی؟
‫همرزم!
‫زیادی واضحه. ‫یعنی کلر می‌دونه،‌ من می‌دونم.
‫خدا!‌ چریز هم حتماً یه بوهایی بُرده.
‫چریز می‌دونه؟
‫آره.
‫جواب سؤالت آره ـه.
‫متأسفانه از من خوشت میاد.
‫خب، الان توی این سال...
‫- که نمی‌دونم چه سالیه، در چه حالی‌ام؟ ‫- هنوز زنده‌ای.
‫عه...
‫خب، به نظرم اومد که با این وضعیتم...
‫خیلی هم عمر نکنم.
‫بعید می‌دونم پیر که بشم ‫بتونم اینجوری ادامه بدم.
‫آره ولی هنوز سال ۲۰۲۲ زنده‌ای.
‫عه؟ منتظری بمیرم؟ که یهویی بعد از مرگم...
‫دست به کار بشی؟
‫اگه تو زنده نباشی، یه مشکلی دارم...
‫که پیچیده‌ست و یه جورایی خسته‌کننده‌ست.
‫چه مشکلی؟
‫قلبم می‌شکنه.
‫ما دوستای صمیمی هستیم، هنری.
‫یاد می‌گیری که باهاش کنار بیای.
‫یا نکنه فکر می‌کنی دلیل دیگه‌ای وجود داره
‫که الان اومدم جونت رو از دستِ...
‫یه مُشت موتور سوارِ روانی نجات دادم
‫و بهشون در مورد دوربین‌ها دروغ گفتم؟
‫دوربینی در کار نبود؟
‫معلومه که دوربین کوفتی‌ای در کار نبود.
‫عجب!
‫چیه؟
‫مثلاً این روزا من به زندگی الانت چشم دارم.
‫ولی بذار بگم چی عوض نمی‌شه.
‫چی؟
‫می‌دونم امید واهی دارم.
‫حتی قبل از اینکه بشناسمت...
‫و بدونم اصلاً واقعی هستی یا نه،
‫می‌دونستم عاشق توئه.
‫اینو بعداً باید برام بیشتر توضیح بدی.
‫- نقاشی رو دیدم. ‫- کدوم نقاشی؟
‫نقاشی‌ای که کلر از روی تو کشیده بود.
‫چی؟ از یه نقاشی فهمیدی؟
‫هنوز ندیدیش؟
‫با قیافۀ تو و نقاشی‌ای مثل اون...
‫فهمیدم که حتماً عاشق شده.
‫قهوه‌ت رو بذار زمین.
‫کافۀ بروکنر، ۲۱ سپتامبر سال ۲۰۲۲.
‫از ساعت ۷:۳۲ تا ۸:۰۵ عصر.
‫وقتی رسیدی خونه یادداشت بذار.
‫کلر؟
‫فکر کنم صدای هنری رو شنیدم.
‫فکر کنم برگشته باشه.
‫[کافۀ‌ بروکنر] ‫[۲۱ سپتامبر سال ۲۰۲۲]
‫[ساعت ۷:۳۲ تا ۸:۰۵ عصر] ‫[به گومز بگو]
‫هنری؟
‫هنری، برگشتی؟
‫آره، آره، برگشتم.
‫حالم خوبه.
‫کجا رفتی؟
‫گومز... یه کافه.
‫مهم نیست.
‫ناهار چی شد؟
‫دیگه تقریباً الان وقتشه.
‫می‌خوای بگم حالت خوب نیست؟
‫نه، نه، نه، الان میام. فقط...
‫یه کم هوام رو داشته باش، باشه؟
‫باشه.
‫یعنی یه بار هم که شده بهم سخت نگیر. خب؟
‫خب، خودت بهم سخت نگیر.
‫باشه. باشه.
‫نهایت تلاشم رو می‌کنم.
‫آره، همین کار رو بکن.
‫آره، تو هم همین‌طور.
‫گندش بزنن.
‫لعنتی.
‫کس دیگه‌ای هم از بو کردنِ سوپ لذت می‌بره؟
‫می‌تونیم شروع کنیم. ‫هنری دیگه الاناست که بیاد.
‫کم کم دارم بوش رو می‌کنم توی حلقم.
‫داره کمتر و کمتر می‌شه.
‫اون مهمون ماست، عزیزم. ‫اشکالی نداره منتظرش بمونیم.
‫می‌خواید برم دنبالش بگردم؟
‫شاید زیر یه چیز سنگین گیر افتاده.
‫مارک، بس کن.
‫خیلی خب. گوش کنید. ‫می‌خوام خیلی روراست بگم. باشه؟
‫مواظب باش، خانواده نِشسته!
‫مارک.
‫من و هنری یه جورایی با هم دعوامون شده.
‫یعنی، دعوا که نه. می‌دونید...
‫از این چیزای رابطۀ جدید.
‫آره، دقیقاً. ‫اوایلش پیش میاد، نه؟
‫آره. ‫خب، متوجهم.
‫تا یه دقیقه دیگه میاد پایین و...
‫می‌دونید، باهاش خوب رفتار کنید.
‫- سؤال پیچش نکنید. ‫- معلومه که نمی‌کنیم.
‫- تو رو می‌گم، بابا. ‫- من؟
‫نه، معلومه که خوب رفتار می‌کنیم.
‫خوشحالیم که داریم بیشتر می‌شناسیمش.
‫خودت رفتی باهاش دعوا کردی.
‫خب، دعوا که نکردیم.
‫صرفاً...
‫اون یه چیزایی گفت ‫که خیلی خوشم نیومد.
‫و می‌دونید، شاید من...
‫یه کم زیادی...
‫نمی‌دونم والا، زیادی ایراد گیر شدم.
‫ببخشید. از همگی عذر می‌خوام.
‫باید بدونِ من شروع می‌کردین.
‫وای. چقدر بوی خوبی می‌ده.
‫نه. نه.
‫عه، اینا؟
‫آره، خب، دیگه خودتون بهتر می‌دونید.
‫هیچ‌وقت با کلر مخالفت نکنید.
‫من نزدمش. ‫عجبا! من نزدمت.
‫نه، نه، قطعاً منو نزده.
‫نه، این صرفاً یه چیزِ...
‫یه خراش سطحی ـه؟
‫- زیر دوش پام لیز خورد. ‫- زیر دوش پاش لیز خورد.
‫آره، خیلی بد. ‫بدجوری خودمو به فنا دادم.
‫آره، بدجوری افتاد. ‫خیلی بد بود.
‫خب، پس چرا چیزی نگفتی؟
‫- یادم رفت. ‫- یادت رفت؟
‫آره، یادش رفت. ‫می‌دونید، به‌خاطر دعواشون!
‫نه، دعوامون نشده بود. ‫دعوایی در کار نبود.
‫ما هیچ‌وقت دعوا نمی‌کنیم، مگه نه کلر؟
‫نه، دعوامون شده بود.
‫- الان داشتم توضیح می‌دادم. ‫- خیلی خب.
‫اوهوم. آدم ایراد گیری شده بودم.
‫یادته چقدر ازت ایراد می‌گرفتم؟
‫آره، کلر الان داشت تعریف می‌کرد.
‫آره، داشتم می‌گفتم که...
‫می‌دونید، برای همین حس بدی پیدا کردم.
‫چون یادم رفته بود افتاده زمین.
‫صحیح. درسته.
‫یعنی، خیلی هم دعوا نبود. فقط...
‫خب، هنری. از پدر و مادرت بگو.
‫کلر خیلی حرفی ازشون نزده.
‫احتمالاً یادش رفته.
‫خب، بابام برای «فیلارمونیکِ شیکاگو»...
‫ویولن می‌زنه.
‫وای خدا! فوق‌العاده‌ست. واقعاً؟
‫ما هم رفتیم «فیلارمونیکِ شیکاگو».
‫- اونم چند بار! ‫- آره، پس حتماً...
‫پدرت رو دیدیم.
‫آره، به گمونم دیدین. آره.
‫وای، چقدر خفن!
‫اون ویولن‌نوازِ اوله؟
‫- نه، صرفاً یه ویولن‌نواز ـه. ‫- مادرت چی؟
‫مادرم بچه که بودم مُرد.
‫- وای عزیزم، خیلی متأسفم. ‫- اون خواننده بود.
‫با بابام کار می‌کرد.
‫مامانش «آنت لین رابینسون» ـه.
‫نه بابا! واقعاً؟
‫- واقعاً؟ ‫- بله. خیلی آدم محشری بود.
‫اون فوق‌العاده بود.
‫اتفاقاً چند تا از نوارهاش رو اینجا داریم.
‫تو می‌شناسیش دیگه؟ آره فیلیپ؟
‫آره، معلومه. ‫اون خوانندۀ معرکه‌ای بود.
‫زنِ معرکه‌ای بود.
‫منم نظرم همینه ‫ولی چون مامانمه نمی‌گم.
‫ولی این سوپ... وای!
‫- از بوش معلومه خوشمزه‌ست. ‫- ببخشید که مثل احمق‌ها...
‫- افتادم زمین و معطلتون کردم. ‫- می‌دونی، آلیشا نوازندۀ ویولنسل ـه.
‫- من آرایشگرم. ‫- آلیشا ویولنسل می‌زنه.
‫همیشه رؤیاش همین بوده.
‫نه، من آرایشگر هستم. ‫دوست دارم آرایشگر باشم.
‫ببخشید، یه سؤالی دارم.
‫دیر اومدی پایین، ‫چون زیر دوش لیز خوردی...
‫به اندازۀ کافی در موردش صحبت کردیم، مارک.
‫پس کِی با هم دعوا کردین؟
‫مهمه؟
‫خب، گفتی دعواتون باعث شد...
‫تا یادت بره هنری صدمه دیده. ‫پس باید بعدش بوده باشه،
‫اما نمی ‌فهمم کی فرصت کردید دعوا کنید.
‫اینجا که دادگاه نیست، مارک. ‫الآن توی دادگاهیم؟
‫نمی‌ خواستم وکالت کنم.
‫فقط نمی ‌فهمم کی وقت داشتید دعوا کنید.
‫خب، دعوامون نشده بود.
‫فقط داشتم ازش ایراد می‌ گرفتم. همین!
‫یه کم ازش انتقاد کردم. حالا دیگه بیخیال شو!
‫پدر هنری می ‌تونه بهت درس بده.
‫جانم؟ اون ویولن ‌نوازه.
‫می ‌تونه بهت درس بده، مگه نه؟
‫آرایشگری یاد می‌ ده؟ جدی؟
‫می ‌تونه برت گردونه توی مسیر درست، آلیشا.
‫حالا توی مسیر درستی‌ هستم.
‫دارم کاری که توش تبحر دارم رو انجام می‌ دم.
‫چرا گیر می‌ دی به ویولنسل که استعدادی توش نداشتم؟
‫چون یه مادر حق داره به دخترش افتخار کنه.
‫ویولنسل ‌نواز و هنرمند!
‫من هنوز دانشجوی هنرم، مامان.
‫کجاش افتخار می‌ کنی؟ قطع امید کردی.
‫قطع امید کردن نیست که بدونی 1نفر...
‫- می‌ تونه اوضاع بهتری داشته باشه. ‫- چرا هست.
‫خونریزی داری.
‫عه.
‫عذر می ‌خوام. آره.
‫گمون کردم همش رو پاک کردم.
‫خودم رو زخمی کردم.
‫نگران نباشید، تمیزش کردم.
‫مثل روز اول شدم.
‫خیلی خب.
‫فقط محض اینکه ماجرا روشن بشه، می ‌گم.
‫تو دراز به دراز افتادی کف حموم...
‫و همین جوری ازت خون می‌رفت،
‫بعدش در این لحظه، کلر سر یه قضیه ‌ای...
‫یه کم زیادی منتقدانه عمل کرد.
‫بعدش همین‌ جوری اونجا ولت کرد
‫و تمام این حادثه رو یادش رفت اما با این وجود...
‫یه چیزهای مبهمی یادش اومد ‫که شاید یه کم زیادی ایراد گرفته.
‫- دیگه همین. ‫- خفه شو!
‫- جداً خفه ‌خون بگیر لامصب! ‫- اوهوم.
‫می ‌دونید از چی خسته شدم؟
‫از همه چی! مامان، دخترت آرایشگره...
‫و کاملاً ازش راضیه
‫و این هیچ ایرادی نداره.
‫اون یکی دخترت، دانشجوی هنره...
‫که یعنی بهتره توی سرقت ...از بانک مهارت پیدا کنه
‫چون با عرض پوزش از همگی، ‫قراره با یه کتابدار ازدواج کنه.
‫و پسر یکی‌ یه ‌دونه ا‌ت...
‫اون‌ قدر کثافت و آشغاله...
‫که غیرممکن رو ممکن کرد: ‫بدونِ اینکه پدرسوخته‌ تر بشه...
‫تونست وکیل بشه!
‫این ها چیزهایی هستن که باید تکلیفشون رو روشن کنی
‫بابت سوپ کوفتی مرسی!
ببخشید
‫گفت ازدواج؟
‫کلر؟
‫کلر، اونجایی؟
‫- هنری. ‫- سلام.
‫چیزی نیست. یه کاری می ‌شه کرد.
‫گندش بزنن!
‫داره کجا می‌ ره؟
‫داره دنبال من می ‌گرده.
‫[هنری 28ساله و 38ساله]
‫وقتی بچه ‌ای...
‫فقط چیزهایی رو می ‌بینی که دلت می‌ خواد.
‫هیچ چیزی بر سر راه خیال ‌پردازی‌ هات قرار نمی‌ گیره
‫وقتی بزرگ می‌ شی،
‫دیدت وسیع تر می‌ شه...
‫و خیال ‌پردازی ‌هات خیلی کمتر می ‌شه.
‫کلر؟
‫به نظرم اینجا برای تو معنی خاصی نداره.
‫اصلاً آشنا پنداری بهت دست نمی ‌ده؟
‫می‌ خواستم یه مراسم بزرگ...
‫برای آوردنت به اینجا برگزار کنم. شرمنده.
اهمیتی نداره
‫حالا دیگه اومدم.
‫آره.
‫دیگه اومدم.
‫خب، نظرت چیه؟
‫خواهرت کارش خیلی خوبه.
‫بهم می‌ گی نظرت چیه؟
‫من دوستی به اسم هنری ندارم.
‫عیبی نداره. بهت قول می ‌دم که رفیقتم.
‫دایناسورها رو دیدی؟
‫یه بار شکم یه دایناسور رو غلغلک دادم.
‫زن داری؟
‫شاید برات جالب باشه، اسمش کلره.
‫- مثل من. ‫- الآن غیبم می‌ زنه.
‫- می ‌شه نگاه کنم؟ ‫- آره.
‫- دوباره بر می ‌گردی؟ ‫- آره.
‫کلی دفعه بر می ‌گردم.
‫گاهی اوقات یه فکر احمقانه‌ ای به سرم می‌ زنه.
‫اسم زنت هم کلره؟
‫گمون می ‌کنم با من ازدواج کردی.
‫آینده ما با هم ازدواج نمی ‌کنیم.
‫ممکنه اون بیرون یه جایی در حال مرگ باشی.
‫- یه جایی در زمان! ‫- سلام هنری.
‫تا حالا دستم رو نگرفتی.
‫هزار بار تا حالا دستت رو گرفتم.
‫باهام ازدواج می ‌کنی؟