‫خیلی خب، حالا...
‫بابی توی رأی‌ ها با یه امتیاز از فدر جلوتره،
‫و همگی می‌ دونیم این یعنی چی:
‫مشخص نیست 10امتیاز جلو هستن ‫یا اینکه 30امتیاز عقبن.
‫رأی ‌گیری ‌ها دیگه با عقل جور در نمیان.
‫به خاطر همین امروز خیلی حیاتیه.
‫«صبحونه پنکیک آتش‌ نشان‌ ها»...
‫آخرین ایستگاه توی مسیر کمپین انتخاباتی...
‫- پبش از مناظره‌ ست. ‫- پس با هر کی می‌ تونی دست بده.
‫هیچ پنکیکی رو بی ‌کره نذار.
‫و تحت هیچ شرایطی...
‫نظر رئیس آتش ‌نشانی رو...
‫در مورد کروی یا صاف بودن زمین نپرس.
‫آره واقعاً.
‫توی توئیتر با اون یارو آشنا شدم.
‫داشت منو به چیزهای مختلف شکاک می‌ کرد.
‫- اوهوم. ‫- و از همه مهم‌ تر،
‫ضروریه نذاری فدر از تو بیشتر بدرخشه.
‫باید مردم رو قانع کنی که تو کاندیدای بهتری هستی.
‫من می ‌تونم خیلی قانع‌ کننده بشم،
‫مثل وقتی که «سارا جی» رو قانع کردم.
‫که بره توی اون چاه و دستبندم رو بیاره.
‫اصلاً دستبندم رو گم نکرده بودم.
‫- هوم. اون بحث رو مطرح نکن. ‫- موافقم.
‫اما این دقیقاً همون انرژی ‌ایه...
‫که باعث می ‌شه فکر کنم می‌ تونیم پیروز بشیم.
‫در ضمن، حالا اولویت بالایی نیست...
‫اما نلسون هم قراره توی مراسم باشه،
‫پس نیتن، خیلی برام مهمه که...
‫شما 2تا با هم صمیمی بشید.
‫گفتم اولویت بالایی نیست.
‫نگاه کن، معرکه می ‌شه.
‫بابی آتش‌ نشان‌ ها رو انگشت به دهن می ‌ذاره،
‫منم نلسون رو رفیق فابریک خودم می ‌کنم.
‫دومین رفیق فابریک!
‫سومین رفیق فابریک. چهارمین رفیق فابریک؟
‫سومین اشکالی نداره.
‫ریگان، یه پیشنهاداتی برای سئوال چهارم دارم
‫که می‌ خواستم قبل از رفتنمون بهشون توجه کنی.
‫عالیه. من عاشق پنکیک سردم.
‫- آره. تو باید... ‫- خب، بعداً می ‌بینمتون بچه ‌ها.
‫هوم، صبر کن، صبر کن، صبر کن، نیتن.
‫- هوم؟ ‫- راجع به موضوع نلسون...
‫خیلی دلم می‌ خواد که...
‫- باشه، ریگز. ‫- خیلی خب.
‫بسپارش به خودم. یه چی دارم :که سر صحبت رو باز می‌ کنه
‫گروه موسیقی نلسون رو از روی اسم تو گذاشتن؟
‫یا اینکه اسم تو رو از روی گروه نلسون گذاشتن؟
‫یا یه چیز دیگه! یه چیزی پیدا می‌ کنی.
‫آره، اما یه چیزی درباره گروه موسیقی نلسون.
‫یه فکری براش می ‌کنم.
‫آتش ‌نشانی هم‌ اینک...
‫داره پنکیک شکلاتی می ‌ده،
‫مسابقه «پرش اهریمن» تا 10دقیقه دیگه شروع می ‌شه.
‫می ‌دونم این آدم ها به نظر سرسخت میان،
‫اما صرفاً یه مشت بچه خوش‌ هیکل و با ادبن.
‫عاشقت می ‌شن.
‫خیلی خب. بهم بگو چی به چیه.
‫اون لینداست، ‫صخره‌ نورده!
‫اون شبحه. خودش این لقب ،رو برای خودش انتخاب کرده
‫اما مرسوم نشده.
‫اونم لوئه. تازگی پسر دار شده.
‫تپل ‌ترین گونه ‌هایی که تا حالا دیدی رو داره. خیلی نانازه
‫آخی!
‫اگه با جر و بحث شد چیکار می ‌کنی؟
‫با مسخره ‌بازی و تعریف ‌کردن از ،فرد مقابل در نطفه خفه‌ اش می‌ کنم
‫چون اون ها قهرمان‌ های واقعی‌ هستن.
‫اون ها روی اون خط قرمزِ باریکی...
‫که بین ما و مرگی آتشین قرار داره وایمیستن.
‫تو قشنگ حاضری. برو اونجا.
‫ببین کی داره کیک داغ درست می ‌کنه.
‫شبحه!
‫این رو به اندازه کافی بهت نگفتم،
‫اما کاری که با این فرهنگسرا کردی...
‫با منابع محدودی که تو داشتی،
‫راستش باورنکردنیه.
‫عه، به‌ به. متشکرم.
‫اما اگه می‌ شد...
‫یه بُعد کاملاً جدید به این مکان اضافه کنیم، چی؟
‫بذاریم بازدید کننده‌ هامون دست پر از اینجا برن.
‫وای خدا! من کلی ایده دارم.
‫«چوب‌ شورهای خاله آن» رو...
‫به عنوان یه اسپانسر شرکتی ‫برای فرهنگسرا در نظر گرفتم.
‫ببخشید، اما چی داری برای خودت بلغور می ‌کنی؟
‫یه نگاه بنداز.
‫فروشگاه «خاله آن» تقدیم می ‌کند:
‫«فرهنگسرای مینیشانکا؛
‫تاریخچه‌ ای که آب از دهانتان راه می‌ اندازد.»
‫تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که بذاری یه میز پیشخوان...
‫توی فروشگاه کادوها بذارن، بیرونش هم یه چرخ کوچیک!
‫دیوونه شدی؟
‫بیشتر مؤسسه‌ های فرهنگی...
‫یکی 2تا شعبه دارن که وقف اسپانسرشون می‌ شه.
‫تری، یکی 2تا شعبه توی یه مؤسسه ‌ی بزرگ.
‫من کلاً 2تا اتاق کوچیک با یه حمام بدون وان و دوش دارم
‫نکنه می‌ خوای این سبد شیک چوبی رو...
‫پر از لقمه ‌های هات داگ کنم؟
‫لقمه ‌های هات داگ مال رستوران وتزله.
‫خیلی روش حساسن.
‫لطفاً بهشون بگو: ‫ هات‌داگ‌های مینیِ چوب‌شوری.
‫خب، واقعاً شرمنده که توی اون قضیۀ هالووین ‫خیلی دستمون نیومد چی به چیه.
‫به گمونم داشتم با یه سری مسائل قلبی ‫سر و کله می‌زدم.
‫اشکالی نداره. ‫در کل خیلی متوجه نشده بودم.
‫آره، خب، اون جریان دیگه تموم شده.
‫من و دیردره مطمئناً دیگه کاری به هم نداریم.
‫نه اینکه قبلاً رسماً زن و شوهر بوده باشیم،
‫ولی به گمونم همیشه یه جاذبه‌ای...
‫بینمون بوده.
‫هر از گاهی با هم دردِ دل می‌کردیم.
‫خلاصه، یه بچه به دنیا آوردیم...
‫پس به گمونم همیشه به هم مرتبط هستیم،
‫فقط هیچ‌وقت واقعاً یه زوج حساب نمی‌شیم.
‫خلاصه، این کل ماجرا بود.
‫ببین، نامزدت باردار شده...
‫و داری قضیه رو مدیریت می‌کنی.
‫پدر و مادر منم دقیقاً همین شکلی بودن.
‫جدی؟ رابطۀ اونا به جایی رسید؟
‫نه، نه، نه.
‫۱۲ سالَم بود که بابام هویتم رو دزدید
‫و باهاش بچه‌هایی رو تأمین کرد...
‫که از سه تا زن مختلف ‫از سه تا قبیلۀ مختلف داشت.
‫خیلی خب.
‫آره، خیلی خب؟ ‫و وقتی آب شیلنگ میاد بیرون...
‫اون‌موقعست که حس قدرت می‌کنیم.
‫شما بچه‌ها می‌خواید آتش‌نشان بشید؟
‫آره!
‫آره؟ خب، حیف شد...
‫چون از هر ۲۰ نفرتون...
‫اگه شانس بیارید فقط یکی‌تون ‫وارد دانشکده می‌شه.
‫گودزیلای ساق پایی رو ببین!
‫به گمونم هر روز تمرینِ پا می‌کنه.
‫قبول داری؟ آره.
‫یکی نیست بهش بگه: ‫باشه بابا، فهمیدیم. عضلات خفنی داری.
‫دائماً می‌ری باشگاه.
‫حالا لازم نیست توی فصل سرما ‫شلوارک بپوشی.
‫این شغل خطرناکیه، بچه‌ها.
‫ما می‌ریم آتیش‌ها رو خاموش می‌کنیم...
‫و هر روزِ خدا، جون آدما رو نجات می‌دیم.
‫هر روز؟ فکر کنم اگه هر روز...
‫توی شهر کوچیک‌مون ‫آتیش‌سوزی می‌شد، منم می‌دونستم.
‫در ضمن، می‌دونی، ‫آتیش بعضی وقتا چیز خوبیه.
‫می‌دونی چند تا فرهنگ بومی تا چندین قرن...
‫از سوختگی‌های کنترل‌شده ‫استفاده می‌کردن؟
‫نه، ولی دلم می‌خواد بدونم.
‫واقعاً؟
‫اکثر آدما وقتی این‌جور بحث‌ها رو ‫مطرح می‌کنم،
‫وانمود می‌کنن گوشیشون زنگ خورده.
‫مثل... مثل کاری که الان داری می‌کنی.
‫نه بابا.
‫داشتم گزینۀ ‫«مزاحم نشوید» رو روشن می‌کردم.
‫- عه! ‫- برام تعریف کن.
‫هوم.
‫می‌دونستم سرمایه‌دار هستی، ‫ولی دیگه نه در حدِ «جف بیزوس».
‫اون‌موقع که بچه مثبت و لوس بوده نه.
‫منظورم اون‌موقعست که شبیه «پیت‌بول» شده
‫و توی فضا کلاه گاوچرون سرش می‌کنه.
‫- تو اونی! ‫- خیلی خب، فهمیدم.
‫یه راه دیگه پیدا می‌کنم.
‫این حرف رو می‌زنی ولی بعدش میای می‌گی...
‫ناگتِ پپرونیِ چوب‌شور...
‫رؤیای همیشگیِ اجدادمون بوده.
‫فراموشش کن.
‫فراموشش کنم؟ ‫تو هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شی.
‫چی شد؟
‫صبر کن ببینم، دُم اسبی‌ات رو کوتاه کردی؟
‫چه خبره؟
‫وای خدا.
‫اوضاع روستای قدیمیِ راترفورد...
‫خیلی هم طبق برنامه‌ام پیش نمی‌ره.
‫خیلی خب. ‫به کجای برنامه‌ریزیت رسیدیم؟
‫داریم بدجوری ضرر می‌کنیم.
‫چهل درصد از درآمد پیش‌بینی شده‌مون ‫محقق شده.
‫حتی اگه بابی بیشتر از فدر رأی بیاره،
‫بدونِ تزریق یه مقدار هنگفتی پول...
‫روستای قدیمیِ راترفورد، ‫توسعۀ کازینو،
‫فرهنگسرای تو، ‫همه‌شون از دست می‌رن.
‫اه!
‫می‌شه کیف‌دستی‌ای که پر از چوب‌شوره رو بدی؟
‫کلاً ۶۰ ثانیه طول می‌کشه ‫تا همۀ اینا رو بپوشید؟
‫من ۴۵ دقیقه طول می‌کشه ‫تا فقط پیژامه‌ام رو در بیارم.
‫ولی جداً...
‫شماها اَبَرقهرمان‌هایی هستید ‫که همیشه باید بهشون احترام بذاریم.
‫ولی احترام بدون اقدام و عمل یعنی چی؟
‫خدمت به کسانی که به بقیه خدمت می‌کنن ‫همیشه سبک و سیاقِ ما بوده،
‫برعکس بابی ینگ...
‫که نسلش فقط به خودش خدمت می‌کنه.
‫یه جا خوندم که این نسل جدیدها ‫دارن مالکیت بر خونه‌ها رو خراب می‌کنن.
‫فکرش رو بکنید! دیگه خبری از خونه نیست.
‫ببخشید، ولی من...
‫هیچ‌وقت از نسل جدید نبوده و نیستم.
‫یه دونه از اون لیوان‌ها بهم می‌دی؟
‫زیر ماوسی، یه دونه هم برای مادربزرگت.
‫ببخشید، چاپگرِ روی تیشرت‌مون ‫به موقع نرسید.
‫خیلی خب، این خیلی وضعیت بدی ـه.
‫ولی حتماً یه جا یه کلاسور داری...
‫که بهمون می‌گه دقیقاً توی این شرایط ‫باید چیکار کنیم، مگه نه؟
‫کلاسورها ما رو ترک کردن.
‫الان هیچ کمکی نداریم.
‫هیچ‌کدوم از روش‌های رفع استرسم ‫دیگه فایده ندارن.
‫خواب درست و حسابی نداشتم. ‫نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫شروع کردم دارم نوشابۀ رژیمی می‌خورم.
‫ولی تو که گفتی ‫شکست دشمن‌هات، کافئینِ توئه.
‫می‌دونم.
‫اگه سال دیگه برم کنفرانس کازینو...
‫چون ورشکسته‌ مون کرده...
‫«روی کروکس» میاد کلی منو نصیحت می‌کنه.
‫ای خدا.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اینو بگیر.
‫خیلی خب.
‫داخل سرِ این خرس، پنج میلی‌گرم تی‌اچ‌سی ـه ‫(مادۀ مخدر)
‫که نه تنها کمکت می‌کنه ‫همۀ مشکلاتت رو فراموش کنی،
‫حتی شاید کمکت کنه حلشون کنی.
‫فکر می‌کنی این‌جوری می‌تونم ‫به روال سابق برگردم؟
‫بعضی از بهترین ایده‌هام رو ‫با یه نصفه خرس گرفتم.
‫تا حالا مواد مصرف نکردم، ‫الان هم نمی‌خوام شروع کنم.
‫مواد نیست، رفیق. ‫ماریجواناست.
‫بهت کمک می‌کنه تا صداهای ‫شکست‌های توی مغزت رو آروم کنی،
‫مگر اینکه زیادی بخوری، ‫اون‌وقت تبدیل به داد می‌شن...
‫که می‌گن: «وای خدا، پستچی‌ات داره ‫همه جا دنبالت میاد.»
‫پس شاید بهتر باشه فقط کله‌ش رو بخوری.
‫من یه دونه کامل می‌خورم.
‫وای خدا. ‫عنکبوت! همه جا پر از عنکبوته.
‫- چی؟ ‫- شوخی کردم، تری.
‫ماریجواناست. چیزیمون نمی‌شه.
‫عاشقینِ پنکیک، توجه کنید...
‫درسته. دالماسین‌ها سگ‌های ضعیفی هستند.
‫هیچ‌وقت به عنوان سگ‌های منطقۀ سرخپوست‌نشین ‫جون سالم به در نمی‌برن.
‫می‌شه بگم از تو صد برابرِ...
‫نامزد قبلیِ ریگان خوشم میاد؟
‫تو هم خیلی باحال‌تر از اونی هستی...
‫که توی اون پادکست توصیفت کرد.
‫بین خودمون بمونه ‫ولی اونی که توی پادکست بود مزخرف بود.
‫- دوباره به شدت باهات موافقم. ‫- اوهوم.
‫نیتن، فدر داره نوشیدنی‌های ‫برچسب‌دارِ تبلیغاتی می‌ده...
‫و اونا خیلی خوششون اومده.
‫چطور تونستی منو بی‌تبلیغات ول کنی بری؟
‫تو نیازی به تبلیغات نداری، بابی.
‫بیخیال، طبق نقشه پیش برو.
‫کاری کن بفهمن که فکر می‌کنی چقدر باحالن.
‫اینم یه مشکل دیگه‌ست. ‫اینجا اون‌قدرها هم عالی نیست.
‫تقویم آتش‌نشان‌ها همه‌ش دروغه.
‫ساختمونشون افسرده‌کننده و کثیفه،
‫منم دیگه چیزی به ذهنم نمی‌رسه ‫که ازشون تعریف‌های توخالی بکنم.
‫ببین، ببین، تا منو داری غم نداری.
‫می‌دونی، یه آتیش کوچولو ضرری نداره.
‫می‌دونستی سرخپوست‌ها با آتیش...
‫زیست‌بوم‌هاشون رو کنترل می‌کردن
‫- تا بیشتر... ‫- الو؟
‫حتماً باید جوابش رو بدم،
‫ولی ممنون بابت صحبت‌هات.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫همیشۀ خدا! همیشه!
‫آره، بی‌ادبی کرد.
‫به جزئیات این مدال نگاه کن.
‫به عمق رنگ‌بندی...
‫خلاقیتِ فطری، محدودیت نداره.
‫شبیه اون پوسترهای چشم جادویی می‌مونه.
‫فکر کنم یه راکون می‌بینم ‫که سوار یه هزارپا شده.
‫به شخصه نمی‌بینمش ‫ولی ایدۀ باحالیه.
‫ببین، تری خرسه. ‫می‌شه تری خرسه صدات کنم؟
‫خوشم اومد.
‫این مدت یه لیست بلندبالا از روش‌هایی که...
‫می‌تونیم این وضع رو درست کنیم ‫آماده کردم.
‫و تا الان این نقشه به ذهنم رسیده:
‫همۀ مخارج اداره رو متوقف کن،
‫یه سهام به یه شرکتِ ‫سرمایه گذاری خطرپذیر بفروش.
‫مردم هم که دیگه حداقل ‫یک سوم دندون‌هاشون رو دارن،
‫چه بچه، چه میان‌سال، چه پیر.
‫این ربطی نداشت. ‫صرفاً یه افشای عمیق بود.
‫ریگان، می‌خواستم ازت تشکر کنم ‫که سعی می‌کنی توی این قضیه کمکم کنی.
‫خواهش می‌کنم. اولش عصبانی بودم...
‫که منو در جریان قرار نمی‌دادی، ولی...
‫الان می‌دونم صلاحم رو می‌خواستی.
‫من مثل دختر غیررسمی‌ات می‌مونم.
‫تو کارمندم هستی و خیلی پیری.
‫- اصلاً نشئه‌ای؟ ‫- صد درصد.
‫آخه یه نگاه بهم بنداز.
‫الان عملاً «چیچ» شدم. ‫(نام یک بازیگر)
‫یا اصلاً چانگ! فرقی نداره.
‫تنها چیزی که تو فکرش هستم ‫اینه که برم فروشگاه استوارت...
‫تا ۱۰ ۱۲ تا پیراشکی موزی بگیرم.
‫- بیا بریم. ‫- حتی نمی‌خوام بخورمشون.
‫فقط همه‌ش بهشون فکر می‌کنم...
‫که چطور توی اون بسته‌بندی پلاستیکی ‫گیر افتادن.
‫خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫چون تو پیراشکی هستی...
‫و بسته‌بندی پلاستیکی، می‌شه کار وکسب.
‫و لعاب روش می‌شه،
‫سیستم بین‌نسلیِ...
‫ما با این حال و وضع، ‫نمی‌تونیم رانندگی کنیم.
‫اوهوم. نمی‌تونیم.
‫شما توی شهر نازنین‌مون ‫آتیش رو خاموش می‌کنید،
‫ولی از طرفی هم شعله‌ای در قلب‌هامون ‫و ذهن‌هامون...
‫و روح آمریکا روشن می‌کنید.
‫بیاید، ماوس پدی بگیرید که عکس من روشه.
‫ممنون.
‫شماها همینو می‌خواید؟
‫یه مُشت آشغالِ کهنه؟
‫اینجا به اندازۀ کافی آشغال پاشغال نریخته؟
‫جانم؟
‫انگار این بچۀ نوپا، خوابش میاد.
‫- آره. ‫- حرفم اینه که...
‫کاری که شما می‌کنید، باور نکردنی ـه.
‫اون‌وقت این شهر چطور ازتون قدردانی می‌کنه؟
‫با نگه‌داشتنتون توی اینجا! ‫حالا اینو...
‫از روی عشقم به شما می‌گم، ‫ولی اینجا آشغالدونی ـه.
‫این ساختمون از قبل از...
‫به دنیا اومدنِ من به‌روز رسانی نشده.
‫ما همین قدیمی بودنش رو دوست داریم.
‫واقعاً شهرداری رو می‌خواید ‫که از یه ساختمون جَوون‌تره؟
‫- آره. ‫- واقعاً صندلی‌ای می‌خواید...
‫که اون‌قدر قدیمی ـه...
‫که مریم مقدس روش زایمان کرده؟
‫بیخیال، جنگجوهای واقعی ‫نیازی به تجهیزات شیک و پیک ندارن.
‫از تمام بخش‌های اتاق استراحت ‫استفاده می‌کنن.
‫خب، شاید یه کم تجهیزات بد نباشه.
‫صدای تلویزیون روی حداکثر گیر کرده.
‫حس می‌کنم «پت ساجاک» ‫داره سرم درد می‌زنه.
‫اون بچه‌هه راست می‌گه. ‫اینجا خیلی داغونه.
‫ممنونم، لیندا.
‫شاید جَوون باشم...
‫ولی وقتتون رو با خرت و پرت هدر نمی‌دم.
‫شهرداریِ بابی ینگ، کیفیت زندگی‌تون رو...
‫از روز اول، توی اولویت قرار می‌ده.
‫- با یه سری ارتقاهای اساسی. ‫- آره.
‫شبح از سبکت خوشش اومد.
‫و قول می‌دم همیشه باهاتون روراست باشم.
‫این لقب شبح روت نمی‌شینه.
‫راست می‌گه.
‫من به تو رأی می‌دم.
‫عالی هستی، پسر.
‫تا حالا انقدر ریلکس نبودم.
‫الان متوجه شدم که دیگه نباید ‫روی «قدیمیِ» گذشته تمرکز کنیم...
‫و باید شروع کنیم ‫به «قدیمیِ» آینده نگاه کنیم.
‫دیدی؟ بهت گفتم که.
‫فقط یه راه‌اندازیِ مجدد لازم داشتی.
‫نه، این قضیه فراتر از ایناست.
‫باید به صورت قانونی ‫وارد کسب و کارِ شاه‌دانه بشیم.
‫قدیما فکر می‌کردم این‌جور چیزا ‫فقط برای آدمای از کار افتاده‌ست،
‫ولی اگه احمق‌هایی مثل تو مصرفش می‌کنن،
‫این نشون می‌ده چه بازارِ بکرِ بزرگی...
‫برای همه‌جور کودنی وجود داره.
‫چرا با حرفات داری منو تخریب می‌کنی؟
‫ما یه زیربنای درونی...
‫از طریق دخانیات‌فروشی‌هامون داریم.
‫کاملاً در راستای وجهه‌مون...
‫به عنوان مکانی باحال و توریستی ـه.
‫می‌تونی به قیمت عمده بهم جنس بدی.
‫یه مدل هست که هیچ‌وقت پیداش نمی‌کنم.
‫اسمش «سور زوینگس» ـه.
‫دولت در حال حاضر ‫وقتی پای موارد دارویی میاد وسط...
‫موضعش اینه که تکلیفِ قضاییش نامشخصه.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه دقیقاً ‫چی غیرمجازه و چی مجازه.
‫ولی حوزۀ قضاییِ ما بهمون اجازه می‌ده ‫تا بیخیالِ همۀ این موانع بشیم.
‫جزو اختیاراتِ منطقۀ خودمختاره.
‫می‌تونیم رهبرهای این منطقه بشیم
‫و استاندارد رو از بذر به جنس اصلی ‫تغییر بدیم.
‫از همون پروسه‌های ‫پیشرفتۀ کشاورزی استفاده کنیم...
‫که از وقتی یادمون میاد ما رو همراهی کرده.
‫آره.
‫پس احتمالاً بهتر باشه یه عکس...
‫از «زوینگس» برات بفرستم.
‫ولی شورا هیچ‌وقت ‫بودجۀ همچین چیزی رو نمی‌ده.
‫نمی‌تونم یه ایده ‫بدونِ روش پرداخت هزینه‌ش ارائه بدم.
‫یه نفر رو می‌شناسم ‫که خیلی چیزا در مورد شاه‌دانه می‌دونه
‫و توی پول غلت می‌زنه.
‫«اسنوپ داگ».
‫حدس نزدیکی بود.
‫«روی کروکس».
‫مردمش توی زمینۀ ماریجوانای قانونی ‫کلی پول به جیب زدن.
‫به هیچ وجه! روزی که من از اون کمک بخوام،
‫روزیه که... ‫خب، حتی نمی‌تونم...
‫مشخص کنم که چه روزیه.
‫چون این سناریو، واقع‌گرایانه نیست.
‫- کل حرفم همینه. ‫- ما پول لازم داریم، رفیق.
‫روی کروکس با اسکناس ۱۰۰ دلاری ‫خودشو تمیز می‌کنه.
‫دقیقاً. اون غیرقابل تحمل ـه.
‫عه.
‫یارو هر وقت می‌ره ایتالیا...
‫تا یه جفت کفش گوچیِ‌ جدید بخره...
‫خودشو تگِ‌ جغرافیایی می‌کنه.
‫باشه. کدوم از اینا بدتره؟
‫اینکه سرنوشت مردمت رو به خطر بندازی ‫یا اینکه زنگ بزنی...
‫به یه آدمی که فکر می‌کنی ‫یه جورایی رو مُخه.
‫دارم فکر می‌کنم.
‫آره.
‫آخه، مگه چقدر کار داره ‫که یه شیلنگ بگیری دستت...
‫و به سمت آتیش نشونه‌ش بگیری؟
‫حتماً باید مثل گودزیلای ساق پا ‫همچین هیکلی داشته باشی؟
‫اصلاً به نظرم...
‫آتش‌نشانِ اصلی، آبـه.
‫- آره! ‫- آخه اونا...
‫کلاً فقط نگه‌دارندۀ شیلنگ هستن.
‫آره، با خودشون می‌گن: ‫«ببین، من شیلنگ رو نگه می‌دارم.»
‫خوشحالم می‌شنوم که ‫قدردانِ خدماتمون هستید، پسرا.
‫عه...
‫خیلی خب. عالی بودم.
‫الان دیگه همه با هم اتفاق نظر داریم.
‫- چی شده؟ ‫- چیزی که شده...
‫اینه که دوستت نیتن ‫داره خیلی توهین‌آمیز حرف می‌زنه.
‫در ضمن شنیدم گودزیلای ساق پا صدام زدی.
‫داری بدنش رو مسخره می‌کنی.
‫فکر می‌کنی کاری که ما می‌کنیم آسونه، آره؟
‫من که اصلاً سورپرایز نشدم.
‫این ثروتمندهای طبقۀ ممتازِ ساحلی...
‫همیشه به ما مردم طبقۀ کارگر ‫به چشم حقارت نگاه می‌کنن.
‫اصلاً باورم نمی ‌شه.
‫تو یه باشگاه داری و ‫پشت یه ماشین تسلا می‌شینی.
‫ببین، داشتیم مسخره‌بازی در می‌آوردیم...
‫و می‌خواستیم همدیگه رو بخندونیم.
‫قصد بدی نداشتیم.
‫پس طبق حرف‌های...
‫مدیر کمپینِ بابی ینگ...
‫یعنی نیتن راترفورد، ‫به خطر انداختنِ جون آدما خنده‌داره.
‫می‌گم، لری...
‫می‌دونی دوست دارم چی ببینم؟
‫دوست دارم ببینم مَردی مثل نیتن...
‫چه‌جوری کار شماها رو می‌کنه.
‫فقط یه بار! باشه؟
‫ببینید، من حتی به صورت غیرمستقیم نمی‌گم...
‫که می‌تونم کاری که شماها می‌کنید رو بکنم.
‫ببینم، نظرت با مسابقۀ «پرش اهریمن»...
‫که داشتین درستش می‌کردین چیه؟
‫عه.
‫آره بابا. آره خوشم اومد.
‫کی می‌خواد ببینه نیتن چه‌جوری می‌پره؟
‫آره، ای جان!
‫یالا نیتن! آره!
‫خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب، ‫این واقعاً مسخره‌ست.
‫ممنونم، نلسون.
‫شماها جداً فکر کردین رفیق من...
‫از پسِ یه پرش احمقانه برنمیاد؟
‫- معلومه که از پسش برمیاد. ‫- صبر کن ببینم، چی؟
‫بیخیال! ‫عه، ببین.
‫رنگ زرد بهم نمیاد.
‫رنگ پوستت سفیده. بهت میاد.
‫آره. باشه.
‫[پیراشکی سیب]
‫بفرمائید.
‫تری توماس. تری جونِ خودم!
‫صدامو می‌شنوی پسر؟
‫توی جت شخصی هستم.
‫دنبال یه اسب برای دخترم می‌گردم.
‫می‌دونی، باید از بالا دویدن‌شون رو ببینی.
‫عالیه.
‫زنگ زدم برای اینکه داریم واردِ...
‫تجارت قانونیِ شاه‌دانه،
‫و می‌خواستم باهات...
‫- یه کم صحبتِ کاری داشته باشم. ‫- باشه رفیق.
‫خوشحال می‌شم همدیگه رو ببینیم.
‫جاده‌ت رو آماده کن که دارم میام.
‫عه، نه. ‫لازم نیست...
‫چرا، چرا، چرا. ‫اگه قراره صحبت کاری بکنیم،
‫هزینۀ سوختِ جت برام مهم نیست.
‫آهای گری، دور بزن، پسر.
‫می‌ریم مینیشانکا.
‫کاروانی که پلاک میشیگانه،
‫چراغ‌هات روشن موندن.
‫سلام!
‫فقط چند ساعت نبودم، ولی...
‫حالا قضیه چیه؟
‫اینا شوخی سرشون نمی‌شه.
‫یه کم مسخره‌بازیِ عادی ‫از کنترل خارج شد.
‫فقط یه پرش از یه درِ آتیش گرفته‌ست.
‫چیزی نیست.
‫حس می‌کنم چیزی هست!
‫ببین، ببین، ببین، پسر. ‫لازم نیست بترسی.
‫آتیش فامیلِ ماست.
‫ما سوختگی رو کنترل می‌کنیم، برادر.
‫فکر کنم توی این یه مورد...
‫اون ها سوختگی رو کنترل می‌ کنن.
‫اما خیلی خوشحالم که شما 2نفر انقدر با هم جور شدین.
‫این کار رو نکن، نیتن.
‫بهشون بگو توی کازینو، ‫صدف فاسد خوردی.
‫من این‌ جوری آخر هفته ‌ها می ‌رم پیش پدرم.
‫نمی ‌تونم، بابی.
‫کل امروز رو برات خراب کردم.
‫نمی‌ خوام مسئول از دست دادنِ این همه رأی باشم.
‫تازه، اون‌ قدرها هم بد به نظر نمیاد.
‫اون فقط شمعکه.
‫روشنش کن.
‫آها، راستی.
‫بچه رو یادت نره.
‫ترست رو بذار کنار، نیتن.
‫ترس باعث می ‌شه اشتباهاتی بکنی...
‫که به کشتنت می ‌ده.
‫ترست رو قورت بده.
‫تمام چشم‌ ها به نیتن.
‫ایست، بخواب روی زمین و برو!
‫هر کدوم از این طناب‌ها نمایانگر استنشاقِ دود هستن.
‫حالا از برج می‌ ره بالا. اون بچه رو نندازی!
‫اوه!
‫حالا عبور از نرده‌بان.
‫گاهی اوقات یه سری چیزها منفجر می ‌شن.
‫باید براش آماده باشی.
‫وای! موفق شد.
‫و در نهایت، «پرش اهریمن»!
‫اون موفق شد!
‫نیتن!
‫هوم، نیتن، بچه ا‌ت آتیش گرفته.
‫وای خدا! وای خدا!
‫با بچه واقعیت بهتر رفتار کن!
‫بهشون آب بپاشید!
‫عه، صبر کنید.
‫حالش خوبه؟
‫باز هم قبوله.
‫بازم تمومش کرد.
‫فردا دردش رو حس می ‌کنه.
‫آره!
‫وای خدا! تو به معنای کلمه قهرمانی.
‫عه، مرسی بابی.
‫نه، منظورم لو بود.
‫اون‌ جوری که نیتن رو نجات دادی، معرکه بود.
‫خب، تعجب می‌کنم که رفیقت تونست از پسش بر بیاد.
‫بیشتر حرف‌ مفت ‌زن ‌های بزرگ معمولاً نمی ‌تونن.
‫خب، ما کارمون همینه.
‫به قول‌ هامون عمل می ‌کنیم، مگه نه بابی؟
‫به عنوان شهردار، دقیقاً همین کار رو می ‌کنم.
‫همتون بی نظیر و فروتن هستید،
‫بعضی ‌هاتون جذاب هم هستید.
‫هر چی نیاز داری، بهم بگو.
‫- خب... ‫- خیلی خب. من دیگه می ‌رم.
‫این هم یه جعبه وسایل تبلیغاتی، ‫که برای جنگجوهامون مجانیه.
‫آخی، توپ ‌های رفع استرسِ نازی هستن.
‫بد نیست برای خودت ببریشون خونه.
‫نیازت می‌ شه.
‫بریم.
‫آره، همین‌ جوری با «ویل.آی.ام» توی خلیج دوبی...
‫با زیردریایی مسابقه دادیم.
‫آره.
‫عه، خیلی خب. ‫باید برم.
‫خیلی خب.
‫- خوش اومدی، تری. ‫- متشکرم، روی.
‫لطف کردی که برام وقت باز کردی.
‫نه بابا، خواهش می ‌کنم.
‫قهوه می ‌خوری یا کاپوچینو...
‫یا قهوه لاته با عکست که روی کف روش حک شده باشه؟
‫نه ممنون
‫خب، روی.
‫مردم مینیشانکا و من...
‫به کمکت نیاز داریم.
‫خیلی خب، اومدی تا از ‫دانسته ‌های استاد کمک بگیری...
‫یا از جیبش؟
‫من توی مبحث زنجیره تأمین، ترابری،
‫مشکلات اقدامات تنظیمی و مسئولیت حقوقی آموزش‌ های مورد نیاز رو دیدم
‫اما از نظر سرمایه اولیه...
‫شاید اون‌ قدر که باید و شاید، تأمین نباشیم.
‫اما یه جورایی تأمین هستیم،
‫اما نه به قدر کافی.
‫پس با جیب کار داری.
‫یه پیشنهادی دارم.
‫ما پیشاپیش بهتون سرمایه نقدی می ‌دیم
‫و 2تایی با هم مذاکره می‌ کنیم...
‫تا به یه سود تسهیمی منطقی برسیم.
‫- یعنی حرفت اینه که... ‫- پایه ‌ام، تری.
‫هر چقدر پول بخوای، بهت می ‌دیم.
‫چی عاید خودت می ‌شه؟
‫ملت‌ سازی و ملت‌ سازی!
‫تنها اعتقاد منه.
‫فکر می‌ کنی چه طور انقدر موفق شدیم؟
‫در ضمن، تو روحتم خبر نداره که چقدر پول داریم.
‫برای جشن تولد کیمی با یه دونه از اون...
‫دستگاه‌ های آب و هوایی چینی، دریاچه رو یخ بستیم...
‫و «ایدینا منزل» رو با هواپیما آوردیم تا برامون آهنگ بخونه
‫یا خدا!
‫- حالا چقدر داری؟ ‫- همون بهتر که ندونی.
‫ذهن انسان نمی‌ تونه همچین رقم بزرگی رو ارزیابی کنه
‫باعث می‌ شه بیمار بشی.
‫اما اگه ما به همدیگه کمک نکنیم، پس کی کمکمون می‌کنه؟
‫- بریم تو کارش. ‫- برو بریم.