‫چی می تونه از یه چرخ و فلک متروکه وحشتناک تر باشه؟
‫درسته... یه شهربازی متروکه!
‫سلام شکارچی ها، امیدوارم آماده باشید، چون امشب...
‫می خواییم از یکی از تسخیر شده ترین مکان های دنیا بازدید کنیم
‫بو!
‫- یکی می خوای؟ ‫- نه.
‫عالیه، من بیشتر می خورم.
"تیررا اینکوگنیتا" "وحشت نهایی"
‫داستان این مکان بی نظیره. پر از ناپدید شدن های مرموز.
‫بهتون اطمینان می دم که حضورشون رو توی هوا حس می کنید
‫انگار که یه کسی، یا یه چیزی داره نگاهمون می کنه.
‫- بیایید بریم تو. ‫- جرأتش رو ندارم.
‫پس چرا اومدیم اینجا؟
‫لوسیو! نه، لوسیو!
‫چه مدت اون توئه؟
‫لوسیو! لوسیو!
‫خودشه! خودشه! بیایید بریم! داره میاد!
‫بیایید بریم دیگه! زود باشید! بدوئید!
‫- لوسیو! ‫- بجنبید، عجله کنید! بدوئید!
‫- لوسیو صبر کن! ‫- دالما!
‫چی دیدی؟ چی دیدی؟ صبر کن.
‫- زود باش لوسیو، باز کن! ‫- زود باش! زود باش!
‫در رو برام باز کن!
‫- برو دالما! برو! ‫- نمی تونم، نمی تونم! چی دیدی؟
‫هیس! شنیدید؟
‫چیه؟
‫بررسی پرونده ناپدید شدنِ دالارس ها ‫در کابو کورت همچنان ادامه دارد...
‫اوما!
‫متأسفم، خیلی متأسفم.
‫آروم باش. دیگه تموم شد.
‫ببین.
‫الان میام.
‫مرسی.
‫این خیلی خوبه. خیلی خوبه.
‫- یه کم بخور. آره، خیلی خوبه! ‫- واقعا؟
‫- پس من هم یه خرده می خورم. ‫- نه، بده من.
‫اریک! بالآخره اومدی! چیزهایی که لازم داشتی رو پیدا کردی؟
‫- آره، همه چی رو آوردم. ‫- کیسه خواب و چراغ قوه؟
‫قمقمه رو هم توی گاراژ پیدا کردم...
‫- عالیه. ‫- خیلی خوبه.
‫دلمون برات تنگ می شه.
‫فقط چند روزه، مادربزرگ...
‫آره، می دونم.
‫اوما، قاشقت.
‫می دونی می خوام چیکار کنم؟ توی ‫زمانی که نیستی کمدت رو مرتب می کنم.
‫عالیه. می تونی دستگیره ها رو هم عوض کنی، نه؟
‫قبلا در موردش حرف زدیم.
‫آره، و من نظرم تغییری نکرده.
‫اوما، لطفا با غذات بازی نکن.
‫تو سوپت رو تموم نکردی...
‫فکر می کنم حالش بهتره...
‫دوباره همون اومای قبلی می شه، می بینید.
‫شاید اگر خیلی بهش فشار نمی آوردید...
‫روانشناس پیشنهاد داد که ازش کار بکشیم.
‫آره، اما من فکر نمی کنم این راه درست باشه.
‫چرا سرت رو توی کار خودت نمی کنی؟
‫بچه ها، بیایید دعوا نکنیم... شام رو خراب نکنید، لطفا.
‫این یعنی حواستون به میز باشه...
‫موقع شام از گوشی استفاده نکنید. مرسی
‫اریک، این بروشور یه چیزیش کمه.
‫واقعا؟ چی؟
‫اطلاعات تماسِ همراه بزرگسال.
‫اما من گوشی دارم، پدربزرگ.
‫محض احتیاط، کار از محکم کاری عیب نمی کنه.
‫خب، باشه. یه شماره براتون می ذارم.
‫حالا خوب شد.
‫برگشتی؟ اریک، ویدئویی که فرستادم رو ببین.
‫میای؟ کی میای؟
"ژنرال کاراس"
‫عالیه! تقریبا تمومش کردی.
‫دنبالش گشتی؟ شاید جایی انداختیش.
‫یادم میاد دقیقا قبل از اینکه عکس رو بگیریم همین قیافه عصبانی رو داشتی
‫برای همین مامان قلقلکت می داد تا بخندی.
‫باید یه چیزی نشونت بدم، اوما.
‫چیه؟
‫پابلو این ویدئو رو برام فرستاد.
‫دیدیش؟
‫این باید مامان باشه.
‫من خیلی در موردش فکر کردم و...
‫تصمیم گرفتم برم خونه.
‫باید بدونم چه اتفاقی افتاد.
‫من خیلی دوست دارم بیای... ‫اما فکر نمی کنم ایده خوبی باشه.
‫نه، اوما... کافیه!
‫علاوه بر اون، کی می خواد از ‫مادر‌بزرگ و پدربزرگ مراقبت کنه؟
‫اگر دلت برام تنگ شد، به این نگاه ...کن و علت رفتنم رو به یاد بیار
‫یادت نره...
‫دوستت دارم.
‫پازل بعدیت می تونه یه عکس از پدربزرگ باشه ‫وقتی همسایه ها خیلی سر و صدا می کنن.
‫پدربزرگ! من دارم می رم. در رو باز کن لطفا.
‫صبر کن. هممون داریم می آییم که تو رو برسونیم.
‫اوما!
‫نه، نگران نباشید.
‫مدرسه اون قدر دور نیست و من هم دوست دارم قدم بزنم.
‫از ما خجالت می کشی؟
‫نه، نه مسئله این نیست.
‫عیبی نداره، اریک.
‫بذارید کیفم رو بیارم.
‫مطمئنی نمی خوای نزدیکتر ببرمت؟
‫نه ممنون. همینجا عالیه.
‫خب، خوش بگذره. ‫برامون عکس بفرست.
‫- آره. ‫- بهتره تا دم در ببرمت.
‫سانتیاگو!
‫اریک! اینجا چی کار می‌کنی؟
‫بنجا! تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫- نه. ‫- ما همه اینجا چی کار می‌کنیم؟
‫خیلی جالب بود... درسته؟ ‫خب... خداحافظ خانواده. مراقب باشید.
‫اگر چیزی نیاز داشتی بهمون بگو!
‫و وقتی بهت زنگ می‌زنیم جواب بده!
‫حتما بابابزرگ.
‫ببینین کی اومده!
‫- اریک! ‫- سلام!
‫سلام اریک، حالت چطوره؟
‫بیاید بریم!
‫باید یکم بهش فضا بدیم.
‫اتفاقی براش نمیفته، درسته؟
‫نه.
‫ممنون.
‫- سانتی؟ ‫- چیه...
‫- اوما داره بهت کوکی تعارف می‌کنه. ‫- نمی‌خورم.
‫نمی‌بینمش. ‫سوار اتوبوس شد؟
‫میشه براش بازش کنی؟
‫اوما!
‫اشکال نداره... نگران نباش... ‫بیا دستمال.
‫- اوما! ‫- بیا.
‫اشکالی نداره. ‫بیا بریم خونه تا لباسات رو عوض کنی.
‫- نه، اشکالی نداره. ‫- بریم؟
‫باشه، آماده‌اید؟
‫هی، آروم باش.
‫کجا تشریف می‌برید؟
‫"کابو کورت"
‫"شنا ممنوع"
‫"غارها"
‫"از ژنرال ایست کاراس تا کابو کورت 100 کیلومتر"
‫تمام. دریافت می‌کنی؟
‫بذار پرواز کردنت رو ببینم اریک! ‫عالیه!
‫به یکم چاله هوایی برخوردیم!
‫- دستات رو ببر بالا! ‫- اریک، بشین! پابلو!
‫- خلبان خودکار! ‫- چاله هوایی داریم!
‫بیا بریم خوراکی بخوریم.
‫- مامان! بابا خیلی بی‌ادبه! ‫- اوما!
‫هی، جریان چیه؟ ‫اینجوری نگو.
‫من یه سواری دیگه می‌خوام!
‫اریک، اینجوری نباش!
‫چرا باید بس کنیم، مامان؟
‫عصبانی نباش.
‫نگاه کن.
‫گوش کن چی میگم عشقم.
‫با هر پایانی، یک شروع جدید هست.
‫راسته که میگن شهربازی طلسم شده؟
‫آره، خانواده دالارس با چیزهای خیلی تاریکی ‫سر و کار داشتن.
‫کی می‌رسی؟
‫توی راهم.
‫شنیدم روی وسایل بازی ‫جادوی سیاه به کار گرفتن.
‫این رو نمی‌دونم... ‫ولی شنیدم که روبرتو دالارس دیوانه شد.
‫زنش رو کشت و ناپدید شد.
‫مطمئنی هنوز می‌خوای بری؟ ‫حس می‌کنم من دو دل شدم...
‫پس بهتره بهت نگم راجع به ‫پدرزنِ دالارس چی میگن.
‫نه، بهتره نگی.
‫میگن اون هردوشون رو کشته.
‫نه، نه، نه!
‫هیچکی نمی‌تونه از زمان فرار کنه، ‫نه حتی این حصار.
‫به خاطر زمان نیست.
‫به خاطر سگ "مارسلو"ئه که ‫نمی‌دونه درخت‌ها وجود دارن.
‫چه بد که اریک با اونها نرفت کمپ.
‫بنجا خیلی هیجان‌زده بود...
‫همه بچه‌های کلاس داشتن می‌رفتن.
‫منظورت چیه؟ ‫من همین الان رسوندمش مدرسه. بنجا اونجا دیدش.
‫حتما اشتباه متوجه شدم. ‫می‌دونی بچه‌ها چجورین که.
‫می‌بینمت، سانتیاگو!
‫"کابو کورت"
‫به زودی ‫وحشت نهایی
‫آشغال
‫وحشت نهایی.
‫ببخشید؟
‫هیچکس باقی نمونده.
‫شیرینی؟
‫نه... نه ممنون.
‫داشتید در مورد شهربازی صحبت می‌کردید... ‫"سرزمین ناشناخته‌ها؟"
‫شیرینی؟
‫نه ممنونم.
‫شیرینی مربایی هم دارم، ‫از اونها که دوست داری.
‫از کجا می‌دونی؟
‫آقای سلنتینو؟ شمایید؟
‫شیرینی؟
‫بالاخره برگشتی به کابو کورت!
‫پابلو!
‫خب، برگشتن چه حسی داره؟
‫عجیبه، یادم نمیاد که همه‌چی انقدر...
‫غمگین باشه؟
‫نمی‌خواستم بگم ولی آره.
‫بعد از اینکه شهربازی بسته شد، ‫اوضاع خیلی بد شد.
‫ولی حالا که برگشتی، ‫شاید خیلی چیزها تغییر کنه.
‫پابلو، ممنون که منتظرم موندی... ‫ولی باید برم...
‫بری به شهربازی؟ نه نمی‌تونی.
‫چرا؟
‫این موقع روز همیشه پر از توریسته.
‫اوکی. پس باید چی کار کنیم؟
‫گرسنه‌ای؟
‫بهت گفتم، اوضاع بد شد، ‫ولی غذاش همچنان خوبه.
‫مثل پلاستیک؟
‫البته.
‫بفرمایید!
‫هیچکی اینجا نیست.
‫صبح ترسناک‌تون بخیر.
‫امروز چطور می‌تونیم شما رو بترسونیم؟
‫بله... من موی عروس دریایی با ‫مغز زامبی می‌خوام لطفا.
‫اسپاگتی با گوشت قلقلی و... ‫همون همیشگی؟
‫آره، همون همیشگی؟
‫نوشیدنی؟
‫دوتا استفراغ روحی.
‫دو تا لیموناد.
‫ببخشید!
‫طلسم... طلسم... طلسم...
‫طلسم... طلسم... طلسم... طلسم...
‫طلسم... طلسم...
‫راجع به چه طلسمی صحبت می‌کرد؟
‫آروم باش، بهش عادت می‌کنی.
‫تمومش کردی! ‫تبریک میگم.
‫چقدر طول کشید؟
‫سه هفته؟
‫این یکم عجیبه...
‫سه روز.
‫اریک این شماره رو بهم داد.
‫متوجه‌ام. ‫خب، اگر خبری شد...
‫بله حتما.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫اوما، مراقب قیچی باش.
‫می‌دونه چجوری از قیچی استفاده کنه، ‫سانتیاگو.
‫این دستبندیه که اریک می‌پوشه. ‫مال مادرتونه. من متوجه نمیشم.
‫داشتی با کی حرف می‌زدی؟
‫اریک بهمون دروغ گفت. ‫اون نرفته کمپ، ارورا.
‫اگر کمپ نرفته پس کجا رفته؟
‫خودت خوب می‌دونی کجا رفته.
‫چرا می‌خندی؟ ‫اصلا خنده دار نیست.
‫اریک دیگه بزرگ شده.
‫من می‌دونم نوه‌هام چند سال‌شونه. ‫چطور می‌تونی انقدر بی‌خیال باشی؟
‫می‌خواد جهان رو ببینه.
‫می‌دونه داره چی کار می‌کنه.
‫- اون نمی‌دونه داره چی کار می‌کنه. ‫- خب...
‫من میرم به کابو کورت... ‫از موهاش می‌کشم و میارمش.
‫سانتیاگو.
‫قدمت این نقاشی‌ها بیش از 500 ساله.
‫مردمان بومی که در این منطقه زندگی می‌کردن، ‫به نام نیکتوها،
‫این یادگارهای بی نهایت با ارزش رو ‫ باقی گذاشتن.
‫مخصوصا این نقاشی‌ها،
‫به نظر میاد اتفاقات مهمی که ‫در این شهر افتادن رو نشون میدن.
‫مثلا این نقاشی، ‫جای گرفتن‌شون در این منطقه رو نشون میده.
‫این یکی یه صحنه شکار رو نشون میده.
‫اینجا یه گروه از مردم رو داریم که ‫به نظر میاد برای قبیله مهم بودن.
‫به نظر میاد که اینها ‫جادوگران این اجتماع باشن،
‫شمن‌ها، ‫که دارن مراسمی رو اجرا می‌کنن.
‫یا شاید دارن کولر رو تعمیر می‌کنن.
‫نظرت جالب بود.
‫ما روی چشمه آب گرم ایستادیم.
‫و هر چقدر بیشتر وارد غارها میشیم، ‫گرم‌تر میشه.
‫بیاید دنبالم.
‫و این یکی از موردعلاقه‌های منه. ‫همه‌تون می‌بینیدش؟
‫آره، ولی یه تیکه‌اش کمه.
‫درسته. جریان آب و رانش زمین، ‫این تیکه رو کنده.
‫ولی جذابیتش به همینه، ‫به مرموز بودنش.
‫مشخصه که چندین نیکتو رو ‫در حال فرار کردن از یه چیزی نشون میده.
‫ولی از چی؟
‫این یه معماست.
‫کسی سؤالی داره؟
‫آره! کی میریم "سرزمین ناشناخته‌ها"؟
‫یه کم دیگه می ریم. اگر می خوایید عکس بگیرید، حالا وقتشه.
‫فلش نزنید لطفا، ممنون.
‫"بابا"
‫دخترم جوابم رو نمی ده...
‫نوه ام جوابم رو نمی ده... هیچ کس جواب من رو نمی ده!
‫ناهار نمی خوری؟
‫خب... یه لقمه براش می گیرم که ببره.
‫سلام پابلو، حالت چطوره؟
‫لیلا! من خوبم، تو چطوری؟
‫اریک؟
‫سلام... لیلا؟
‫آره، الآن دیگه همه لیلا صدام می کنن...
‫از آخرین باری که دیدمت، سال ها گذشته.
‫چه خبر؟ اینجا چیکار می کنی؟
‫لیلا. سفارش دادی؟
‫نه داشتم با دوست هام حرف می زدم.
‫ببین کی اینجاست... اریک دالارس.
‫اوه، عجب...
‫خب اگر سفارش ندادی، بیا بریم.
‫- مردم منتظرن. ‫- باشه.
‫"وقت رو هدر نده..."
‫بترسید.
‫"بابا"
‫سلام کارمن. چطوری؟
‫سلام مامان. بابا بهم زنگ زد؟
‫اوه آره... اریک فرار کرده.
‫چی؟
‫اون بهمون گفت که داره می ره کمپ ‫اما ما فکر می کنیم اومده اونجا.
‫اینجا؟ خب... بالآخره که یه روز می اومد.
‫منم به پدرت همین رو گفتم.
‫می خواد بیاد کابو کورت که دنبالش بگرده.
‫مثل همیشه شلوغش می کنه.
‫بابات رو که می‌شناسی. ‫خیلی اهمیت میده. دست خودش نیست.
‫بیشتر قراره بمونیم؟
‫نگران نباش مامان، بهت خبر می دم.
‫فکر می کنی می ره به شهربازی؟
‫هی!
‫چی شده؟
‫باید خیلی مواظب باشی. اومدن به اینجا ممنوعه.
‫بیا بریم.
‫خیلی منتظر این روز بودم.
‫آره، منم همین طور.
‫بالآخره، یک دالارس به "سرزمین ناشناخته ها" بازگشت.
‫"وارد نشوید"
‫نمی خواستیم بریم شهربازی؟
‫آره، متأسفم. یه مشکل خانوادگی برام پیش اومده.
‫اما ما هیچی نتونستیم ببینیم. ‫من به زور 2تا عکس از ماشین گرفتم.
‫خب، هیچ کس حق ورود به شهربازی رو نداره!
‫اما این یه تخفیف 25 درصدی برای بازدید بعدیتونه.
‫- بفرمائید. ‫- مرسی.
‫- متشکرم. ‫- می بینمتون.
‫- مرسی. ‫- خدانگهدار.
‫ممنون. خدانگهدار.
‫چی می خوای دنیل؟
‫متوجه شدم دوباره رفتی شنا توی اقیانوس.
‫نه.
‫منابع معتبری دارم.
‫به منابعت بگو سرشون توی کار خودشون باشه، خب؟
‫متوجه شدم خواهرزاده ات هم برگشته...
‫تو از کجا می دونی؟
‫من از هر اتفاقی که توی کابو کورت بیفته خبر دارم.
‫پیشنهاد می کنم حواست بهش باشه.
‫اگر عقل تو کله اش باشه، پاش رو توی اون شهربازی نمی ذاره
‫خب؟ همون جوریه که یادت میاد؟
‫نه... اما خب از یه شهربازی متروکه انتظار دیگه ای نداشتم
‫در اصل هنوز سالمه...
‫فقط اینکه هیچکس بعد از "شب نور‌ها" ‫نتونسته ازش لذت ببره.
‫چی؟
‫ببخشید...
‫شب نور‌ها...
‫مردم شهر به شبی که پدر و مادرت ناپدید شدن چنین چیزی می گن
‫نور چی؟ چرا بهش چنین چیزی می گن؟
‫هیچ کس نمی دونه چرا...
‫اما اون شب، نور پارک، کل آسمون رو روشن کرد.
‫اوه آره... یه چیزهایی یادم میاد.
‫یه تعداد از آدم هایی که اینجا بودن...
‫هیچ وقت مثل سابق نشدن.
‫بیا... یه چیزی هست که می خوام نشونت بدم.
‫نه، صبر کن. من باید برم توی هزارتو.
‫هزارتو؟
‫بهت پیشنهاد نمی کنم این کار رو بکنی، چون...
‫نه، به خاطر ویدئو.
‫اون آدم های توی ویدئو اونجا رفته بودن.
‫اما...
‫اریک!
‫اریک! صبر کن... خطرناکه.
‫سلام؟
‫اریک!
‫اینجا...
‫کافیه!
‫من نرفتم.
‫مامان؟
‫من همیشه اینجا بودم.
‫مامان تویی؟
‫اریک، اریک! حالت خوبه؟
‫اریک، بهم گوش کن، بیا بریم!
‫حالت خوبه؟
‫نه، غیر ممکنه!
‫خودش بود. مادرم بود.
‫نه اریک، اون مامانت نبود.
‫این شهربازی بود.