‫باید برگردم خونه، تا بفهمم چی شده.
‫-فهمیدی کی برگشته؟ ‫- کی؟
‫اریک دالاراس.
‫- خوبه حالش؟ ‫- آره.
‫محلی ها بهش می گن شب نورها.
‫همون شبی که خونواده ات ناپدید شدن.
‫نفرین!
‫- به کمکت احتیاچ دارم. ‫- توافقمون سر این نبود.
‫تو واقعیت رو از ما پنهان کردی پدربزرگ.
‫باعث شدی فکر کنیم خونواده امون مردن.
‫اون ها ناپدید شدن و کسی نمی دونه چی سرشون اومده.
‫آروم باش اریک.
‫- این ها رو از کجا آوردی؟ ‫- توی شهربازی پیداشون کردم.
‫من از جنس آهنم. چه باور کنید چه نکنید...
‫یه راه مخفی پیدا کردم.
‫متوجه نمی شم،
‫چه جوری قراره 8سال اونجا حبس بشه پابلو؟
‫به بهونه اردو، تونستم چند روز ،برای اینجا موندنمون زمان بخرم
‫تا در مورد پیام تحقیق کنیم، و واقعیت رو بفهمیم.
‫- باید از اینجا بریم. ‫- نه! من می خوام بمونم.
‫- فکر می کردم شهربازی متروکه شده باشه. ‫- انتظار این رو نداشتم.
‫آره، عجیبه نه؟ معلوم نبود اون نور از کجا اومد.
‫خوش شانسیم.
‫شاید یه نمایشیه که برای گردشگرها انجام می دن.
‫چی داری می گی؟ اون ها روح بودن؟
‫نمی دونم، شاید یه نشونه ای از دالاراس بودن.
‫مواظب باش.
‫- اون دیگه چی بود؟ ‫- نمی دونم.
‫[مسافرانِ زمین]
‫این شمار‌ه «تامارا»ست، روانشناسِ «اوما».
‫خوبه.
‫مراقب خواهرت باش، دیگه هم به شهربازی نرو اریک.
‫- قبلا حرف زدیم در مورد‌ش. ‫- آره، اما تو متوجه نیستی.
‫آخرین باری که اون نورها اومدن...
‫نگران نباش پدر. ‫باهات تماس می گیریم. مگه نه؟
‫خدانگهدار.
‫مادربزرگ.
‫«پدربزرگ».
‫به مادربزرگ سلام برسون.
‫سفر بخیر.
‫ایتس
‫- یعنی چی که اینجا می مونن؟ ‫- به‌خدا هیچ راه دیگه ای وجود نداره.
‫به محض اینکه بتونم، از اینجا می برمشون.
‫ما همچین قراری نداشتیم. اگه کسی بفهمه...
‫- لازم نیست کسی بفهمه. ‫- داری من رو تو شرایط سختی قرار می دی.
‫می دونم، ببخشید.
‫ازت می خوام با وجود تمام اون اتفاق ها، مراقبشون باشی
‫نمی دونم باید مواظب نوه هات باشم، یا نگرانشون باشم.
‫من توی شهربازی پیداشون کردم و اون نورها اومدن. متوجه هستی؟
‫نفرین! نفرین! کارِ نفرینه!
‫نورها! نورها اومدن!
‫چی شده سوفیا؟ اینجا چیکار می کنی؟
‫نفرین! نفرینه! نورها اومدن!
‫دنبالم بیا، لطفا آروم باش.
‫- نفرین! نفرین! ‫- می شه آروم بگیری لطفا؟
‫- نفرینِ دالاراس! ‫- چی؟
‫به همین چیزها ختم می شن.
‫نورها اومدن! به‌خاطر نفرینه!
‫آروم باش!
‫اون ها نفرین شده اند! نفرین شده اند!
‫- منو ببین! ‫- نه، نفرینه!
‫آروم باش. آروم باش. آروم باش.
‫می خوای به دکتر زنگ بزنم؟
‫بله؟
‫یعنی چی که دیگه برنگشت؟
‫آخرین بار کی دیدینش؟
‫این خوبه؟
‫مرسی.
‫- اون دقیقا از چی می ترسه؟ ‫- آینه ها. و چیزهایی که بازتاب می کنن.
‫آهان، فهمیدم.
‫خب...
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫متشکرم که پیش پدربزرگ کمکمون کردید.
‫کاری نکردم. اما خب می خوام ازتون یه چیزی بپرسم.
‫می تونم به شما 2نفر اعتماد کنم؟
‫البته.
‫خوبه.
‫چی شد که فرار کردید و اومدید اینجا؟
‫- کلاس سوارکاریت چطور بود؟ ‫- خوب بود.
‫«سومبرا» صدمه دیده، یه اسب دیگه بهم دادن.
‫- بیچاره. ‫- اتفاقی که دیروز افتاد عجیب بود نه؟
‫- روشن شدنِ آسمون رو دیدید؟ ‫- خودت خوب می دونی پابلو،
‫اون نورها خاطرات بدی رو یاد مردم این شهر می اندازن.
‫- می دونم. اما شگفت انگیزن. ‫- چقدر خوبه که اریک برگشته نه؟
‫- حالش چطور بود؟ ‫- خوب بود، هیچ فرقی نکرده.
‫پدربزرگ و مادربزرگش چطورن؟
‫مادربزرگش رو که ندیدم، اما پدربزرگش...
‫نمی شه تحملش کرد. اصلا نمی شه باهاش زندگی کرد.
‫می دونم، اما دلیل نمی شه که فرار کنید.
‫ما رو مثل همستر حبس کرده بود. راه دیگه ای نداشتم.
‫می دونم، متوجه هستم. من هم باهاش زندگی کردم.
‫کنار اومدن باهاش سخته. اما خودتون رو بذارید جاش.
‫نمی تونم تصور کنم از دست دادنِ دختر چه جوریه.
‫سانتیاگو واقعا زندگی سختی داشته.
‫اوهوم، اریک هم همین طور، اما نباید توی گذشته زندگی کرد.
‫همه‌ی محل به‌خاطر اون افراد زجر کشیدن.
‫این‌ها افسانه است پدر. ‫ همه‌چیز تقصیرِ خونواده‌ی اریک نیست.
‫- بعدشم، ظاهرش هم معمولیه. ‫- منظورت چیه؟ دیدیش؟
‫- اریک برگشته. ‫- نمی‌خوام که نزدیکش بشی.
‫عصبانی نشو. ‫اون مراقبته.
‫طاقت نداره ببینه براتون اتفاقی افتاده.
‫ما فرار نکردیم تا ناراحتش کنیم. ‫هزار بار ازش خواستم که بیاد.
‫آره می‌دونم. ‫ولی چرا الآن؟
‫به نظرم... ما باید بدونیم چی به سرِ ‫خونوادمون اومده.
‫به نظرم جوابش توی شهربازیه.
‫من فقط ازتون می‌خوام که ‫از سرزمین ناشناخته‌ها دور بمونید.
‫- آروم باش مامان. من که نمی‌رم اونجا. ‫- به پارک؟ عمرا.
‫می‌خوای یه دونه؟
‫تو چی؟
‫[هستی اریک؟]
‫اینجا رو نگاه کن. افتضاحه!
‫تا حالا ندیده بودم انقدر خراب کنی آگوستین.
‫سلام!؟
‫- به‌خاطر «گیشه» است نه؟ ‫- آره.
‫منم همش فکرم مشغوله.
‫گیشه باید خیلی خوشحال باشه. ‫به چیزی که می‌خواست رسید.
‫بدجنس نباش.
‫کسی بهش نگفت که بره اونجا. ‫حتما قطع کرده، ترسیده و زده به چاک.
‫کجا رفته؟ دیروز برنگشت خونه. ‫مجبور شدم به خونوادم دروغ بگم.
‫نگفتی که رفتیم شهر بازی؟
‫نه نه.
‫خوبه.
‫یه چیزی سر هم کردم. ‫نمی‌دونم باورشون شد یا نه.
‫به فامیل‌هامون زنگ زدن.
‫خواب اون دختره توی شهربازی رو دیدم. ‫واقعی بود نه؟
‫- آره. ‫- گوش کن.
‫گیشرمو رو پیداش می‌کنیم فهمیدین؟
‫این بین خودمون می‌مونه.
‫به کسی چیزی نمی‌گی، ‫به کسی چیزی نمی‌گی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- داشتیم می‌رفتیم بابا.
‫چه خبرها؟
‫آگوستین، خونوادت باهام تماس گرفتن.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫چرا؟
‫یعنی چی چرا؟ ‫دیشب برنگشته خونه.
‫آهان. من که بهشون گفتم. ‫اون وقتی توی «ترلامیت»ـه از این کارها می‌کنه.
‫می‌ره و تا یه روز بعدش پیداش نمی‌شه.
‫خونوادش پیاز داغ همه‌چی رو زیاد می‌کنن.
‫- آره. ‫- آره.
‫- آخرین بار کی دیدیش؟
‫فده! ببخشید، گند زدم.
‫- ما دیگه باید بریم، بذارش اینجا. ‫- آره.
‫ممنون بابا!
‫- خداحافظ. ‫- بعدا می‌بینمت.
‫شهربازی که نرفتی یه وقت؟
‫اگه به‌خاطر نورها داری می‌پرسی، ‫من که با خودت دیدمشون.
‫فکر می‌کنی اریک دالاراس و گیشرمو ‫همدیگه رو می‌شناسن؟
‫- فکر نکنم. ‫- دیروز اریک رو توی شهربازی پیدا کردم.
‫اگه خبری از گیشه بشه بهت می‌گیم.
‫آفرین. ‫برو.
‫- دنبال فامیلِ آگوستینین؟ ‫- جایی دیدیش؟
‫دیشب. به نظرم خودش بود. ‫توی تاریکی دیدمش.
‫کنار جاده یه نفر رو دیدم. ‫خیلی عجیب راه می‌رفت.
‫- عجیب؟ ‫- آره، مثل زامبی.
‫بیا تو.
‫نمی‌دونستم آخرین باری که اتاق قدیمی ‫مادرت رو دیدی،
‫وقتی بود که هنوز بچه بودی. ‫یه نگاهی بنداز.
‫نه ممنون. ‫خوشحالم که اینجام.
‫بیا اینجا. ‫یه چیزی نشونت بدم.
‫راستشو بگو. تو پارک با چیزی ور رفتی؟
‫نه چطور؟
‫تعجب کردم که نورها دیروز تابیدن.
‫- از اون شب تاحالا پیش نیومده بود. ‫- با هم اونجا بودیم وقتی تابیدن.
‫ایناهاش.
‫نمی‌تونم از تو دور نگهش دارم، ‫فقط خواهش می‌کنم خیلی مراقب باش.
‫- مراقبِ چی باشم؟ ‫- مردمِ اینجا اول داستان رو می‌سازن،
‫بعدش دنبال دلیل برای باورش می‌گردن.
‫از این چی می‌دونی؟
‫هوم؟ هیچی. نتونستم ازشون زیاد حرف بکشم.
‫پدر و مادرت بعضی وقت‌ها خیلی مرموز می‌شدن.
‫چه جور آدم‌هایی بودن؟
‫اوم...
‫فکر کنم پدرت آدمی بود که ‫هیچوقت درک نمی‌شد.
‫خواهرم هم، ‫جرئتش خیلی از من بیشتر بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫همیشه شنیدم که پدرم یه جورایی هیولا بوده.
‫- حس می‌کنم نمی‌شناسمشون. ‫- خب، شناخت کامل آدم‌ها کار سختیه.
‫آدم‌ها می‌تونن پیچیده باشن. ‫امیدوارم این تو رو به اون‌ها نزدیک‌تر کنه.
‫همینطور به من.
‫[زندگی پنهانِ «رز، بیرل»]
‫اگه کسی راجع‌به تماس ویدیویی ‫باهاش حرفی بزنه چی؟
‫باید به پدرت می‌گفتیم تا بتونه کمکمون کنه.
‫اکسل!
‫چرا انقدر عصبی‌ای؟ ‫چیزی شده؟
‫- چرا فکر می‌کنی چیزی شده؟ ‫- چون فامیلم از تو خوشش میاد.
‫بهش گفتم که تو از پسرای شجاع خوشت میاد، ‫دوید رفت تو شهربازی.
‫- چی؟ ‫- پس کار تو بوده؟
‫چی؟
‫تقصیر توئه.
‫برای همین باهام حرفی نزدی؟
‫ببندین دهنتونو بابا. ‫من کسی رو مجبور به کاری نکردم.
‫برای توئه.
‫حس خوبی نداشتم بعد از اینکه راجع‌به ‫صبحونه باهام حرف زدی.
‫ممنونم.
‫قضیه‌ی اون نورها چی بود دیشب؟
‫افتضاح. بدیش اینه که گیرمو دیشب برنگشت خونه.
‫گفتم که بریم دنبالش.
‫- می‌خواین برین دنبالش؟ ‫- آره!
‫خب بریم. حتما داره روی ‫چرخ و فلک چرت می‌زنه.
‫ببین کی اومده. سلام خاوی! ‫داریم میریم دنبال گیشرمو.
‫- مگه برنگشته؟ ‫- نه، داریم می‌ریم دنبالش.
‫- نه نمی‌تونم، باید کار کنم. ‫- بد شد، حالا بعدا کارتو بکن بیا بریم.
‫بالاخره با دوربینت از یه روح عکس گرفتی.
‫- کدوم روحی اینکارو می‌کنه؟ ‫- چه می‌دونم؟
‫تا کی می‌خوام اینکارو کنی؟ ‫پدر من اون بالا نیست.
‫- درست می‌گی. ‫- منظورت چیه؟
‫پدرت دیگه نمیاد توی پنجره ‫نمی‌دونم چرا.
‫به‌اندازه‌ی کافی همه‌جا انرژی هست،
‫رنگارنگیِ پلاسما هم معمولیه.
‫پدر من هیچوقت اونجا نبوده. ‫تو روی یه لکه توهم زدی.
‫- بهش می‌گن «پاریدولیا». ‫- «پارانورمال» منظورته؟
‫نه، ولش کن. ‫چیزی که گفتمو آوردی؟
‫اینجا رو ببین.
‫دنبال روبرتو دالاراس می‌گشتی؟
‫- ایناهاش. بابام نوشته. ‫- واقعا؟
‫مطمئنم دستخط خودشه. ‫این رو هم میون وسایل خونوادم پیدا کردم.
‫چقدر عالی.
‫این انگار لامپ مهمیه. ‫خیلی جزئیات نوشته شده.
‫- شاید یه ربطی به... ‫- نورهای پارک داشته باشن.
‫- بازم هستن؟ ‫- همه‌شون با هم بودن.
‫- این دوتا قاطیِ این‌ها بودن. ‫- کجا؟
‫اوما، بیا تو.
‫این لباس‌ها رو وقتی همسن تو بودم داشتم. ‫می‌تونی بپوشیشون.
‫این برای مامانت بود. عاشق این بود که ‫موهاش رو با ماژیک رنگ کنه.
‫- البته به سنت نمی‌خوره نه؟ ‫- می‌خوامش.
‫پدربزرگ گفت که دوست داری نقاشی بکشی؟
‫گفتم بهتره وسایل نقاشی خولیا رو بهت بدم.
‫این‌ تصویرها رو مامانت کشیده.
‫ازشون خوشش نمی‌اومد و پاره‌شون می‌کرد.
‫- پازل چی؟ ‫- نه پازل ندارم.
‫یه سری بازی تخته‌ایِ دیگه دارم. ‫بذار بیارمشون.
‫شطرنج داریم، بازیِ کارتی داریم...
‫ممنونم.
‫اریک به ناپدید شدن گیشرمو یه ربطی داشته.
‫اینکه دیروز توی پارک بوده دلیل نمی‌شه
‫نباید اینجوری فکر کنی.
‫اسب‌سواری رو پیچوندی بری حقوق بخونی؟
‫من بهتره برم. ‫ماشینم از 10 کیلومتری دیده می‌شه.
‫آروم باش. من پیشتم. ‫نگران چی هستی؟
‫گیشرمو!
‫ساکت شو!
‫جیغ‌هات رو برای وقتی که ‫روح دختره رو دیدی نگه دار.
‫دنیل، اجازه می‌دی بیخیالِ گشت‌زدن بشم؟
‫نمی‌شه حرف فدریکو رو باور کنیم؟ ‫ اون تو یه دنیای دیگه داره زندگی می‌کنه.
‫- چیزی که بهش مربوط باشه پیدا نکردین؟ ‫-یه سری ردِ لاستیک پیدا کردیم،
‫که از یه ماشین بودن، ‫ولی چیز دیگه نه.
‫کاش بی‌خبر جایی نمونده باشه.
‫- فکر می‌کنی ناپدید شده؟ ‫- اگه دیوونه شده باشه بیشتر نگران می‌شم.
‫نورها؟
‫نورها.
‫نگران نباش. شب‌ها کابوس اینجا رو نمی‌بینی.
‫آره راست می‌گی. ‫ولی هنوز برام جای عجیبیه.
‫بچه بودم می‌خواستم بیام اینجا، ولی نمی‌ذاشتن.
‫بابا! من که خیلی اومدم اینجا و هیچیم هم نشد.
‫اونجا. برگه ها رو از اونجا پیدا کردم.
‫از اونجا؟
‫ببخشید، یادم رفت در مورد پدال هشدار بدم.
‫برگه ها این تو بود. دستم رو خیلی دراز کردم.
‫خدا رو شکر خیلی بدنم نرمه.
‫- انقدر انعطاف دارم که... ‫- بعدا بگو. بذار بررسی کنم.
‫خالیه. بیا بقیه جاها رو بگردیم.
‫گیشه!
‫- چقدر باهوشه. ‫- گیشرمو!
‫- چه طور؟ ‫- شب نورها. برنامه ریزی دقیقی داشت.
‫همه رو دیوونه کرد و بعدش گفت: «بای بای».
‫- چرا باید این کار رو کنه؟ ‫- چون دیوونه بود، علتش همینه.
‫البته مواظب باش. خونوادگی روانی اند.
‫مشکلت چیه؟
‫به اریک حسودیت می شه؟
‫- چرا حسودی کنم؟ ‫- گیشرمو!
‫- بیا گیشه! ‫- گیشه!
‫عجب جاییه ها! خیلی خفنه
‫چیه خب؟ بچه بودم اینجا می اومدم.
‫وسیله های بچه ها رو اجازه داشتم سوار شم.
‫دلتون نمی خواد سوار یکی از ترسناکترین هاش بشید؟
‫چند سال پیش، سوار یکیشون شدیم و
‫آخرش که تموم شد، یکیمون مجبور شد شلوارش رو دور بندازه
‫نه بابا!؟
‫- خب، چیزی پیدا کردی؟ ‫- نه.
‫- پابلو؟ ‫- چیه؟
‫- گیشرمو! ‫- گیشه!
‫- نگاه کن! ‫- بیا گیشه!
‫کشتی ترسناک! بیا بریم!
‫- نه اکسل، چرا بریم؟ ‫- چیه؟ می ترسی؟
‫- چقدر لوسی! ‫- بابا بیا بریم!
‫پابلو!
‫از این استفاده کن.
‫- کپسول از کجا آوردی؟ ‫- شاید به کار بیاد.
‫- زود باش! ‫- خیلی پیچیده ست.
‫- خب؟ ‫- نمی شه. کیفم رو بده.
‫باید بقیه صفحه ها رو چک کنم. یه کابلی هست که...
‫گیشرمو!
‫بیا لامپ رو با خودمون ببریم.
‫- گیشرمو! ‫- بس کن دیگه!
‫شوخی کردم. خب سوارش نمی شیم اگه نمی خوای.
‫فکر کنم بهتره داخل نریم. جای هر کسی نیست.
‫ممنون از اینکه جونمون رو نجات دادی.
‫مشکلت چیه؟
‫- داره هشدار می ده نگرانتونه. ‫- با تو حرف زدم؟
‫آروم باشید. بیخیال شید!
‫لیلا.
‫- برای چی اومدی اینجا؟
‫اینجا کسی دالاراس ها رو نمی خواد. ‫چرا مثل پدرت ناپدید نمی شی؟
‫- ولش کن. ‫- بگو ببینم،
‫- چه حسی داره که پسرِ یه قاتل باشی؟ ‫- راجع به پدرم چی گفتی؟
‫پدر تو بلایی بود که سر این شهر اومد. پدرت مادرت رو کشت
‫فرار کن اریک! بدو بدو اریک.
‫دالاراس!
‫بیا اینجا!
‫بدو!
‫- بجنب، بجنب! ‫- بجنب!
‫- چیکار کنیم؟ ‫- از این سمت!
‫دالاراس!
‫از این سمت.
‫- بیا کمکش کنیم! ‫- برید دنبالش.
‫برو پابلو! عجله کن!
‫- اریک، وایستا، کجا داری می ری؟ ‫- بهم اعتماد کن.
‫نه نه. اون کلاه مورد علاقمه.
‫- زود باش! ‫- وایستا! نه!
‫رفتن تو؟
‫- ببین، تو برو، برو. ‫- نه، محاله.
‫- خاویر، برو تو، زود باش! ‫- نه، دیگه نمی رم.
‫- بریم دنبال آگوس. ‫- چرا؟
‫مطمئنم مثل بچه ها رفته دنبال سابرینا و لیلا.
‫- در مورد کلاهت عذر می خوام. ‫- عیبی نداره.
‫فکر خوبی بود.
‫نمی خواستم فرار کنم. باید یه چیزی رو ببینم.
‫- برای چی اومدیم اینجا؟ ‫- می خوام دفترِ پدرم رو ببینم.
‫- دفترِ روبرتو دالاراس؟
‫گیشه!
‫پدرم تا چند روز اینجا می موند.
‫- چون چون. ‫- چی!؟
‫یه موجوداتی هستن با سرِهای ،جادوگری، از سرشون بال زده بیرون
‫با اون بال ها از جسمشون جدا می شدن و ‫می رفتن خونه ها رو نفرین می کردن.
‫گیشرمو!
‫گیشه؟
‫[رازها و کیمیاگری های اژدها]
‫وای، راهنمای یوفولوژی، می تونم برش دارم؟
‫چرا چند وقت یه بار از این کتاب ها نمی خونی؟
‫باید دنبال کلید بگردیم.
‫هیچ کدومشون کار نمی کنن.
‫- تونستم. ‫- متشکرم.
‫برای پدرمه.
‫گیشه؟
‫بیا بریم.
‫جوابت رو داد؟
‫اکسل!
‫اریک اریک اریک!
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫دوباره داره شروع می شه.
‫اریک. کیفت!