‫من یه جا خوندم که روبرتو دالارس دیوونه شد،
‫زنش رو کشت و بعد غیبش زد.
‫پدرت، بدترین اتفاقی‌ بود که برای این شهر افتاد...
‫و مادرت رو کشت.
‫- نفرین دالارس! ‫- چی؟
‫اوضاع این جوری بد تموم می شه!
‫لامپ به نظر مهم میاد، به سطح جزئیات رو نقشه ها نگاه کنید
‫نمی دونم مراقب نوه های تو باشم یا مراقب خودم.
‫مال پدرمه!
‫گیشرمو؟
‫گیشه؟
‫به وضوح می بینم چندین نیکتو از یه چیزی فرار می کنن،
‫اما از چی؟
‫باز هم داره اتفاق می افته.
‫اریک!
‫امشب، آخرین شب حضورمون تو کابو کورته. بیا نهایت استفاده رو ازش بکنیم
‫آروم و تاریکه. چرا ازش لذت می بری؟
‫ترسیدی؟
‫نه... به نظرم یه کم کسل کننده ست. هم گرمه و هم دیرمون شده.
‫نمی دونستم پدربزرگم رو با خودم آوردم.
‫مواظب باش! خیلی دست و پا چلفتی هستی!
‫- آروم! ‫- معذرت می خوام!
‫اون چی بود؟
‫- یه هیولا. ‫- چی؟
‫آروم باش. مطمئنم هیچی نبود.
‫یکی اونجاست!
‫- برو یه نگاه بنداز. ‫- نه!
‫یه نگاه بنداز.
‫نه.
‫برو.
‫بیخیال، لئو. من رو نترسون.
‫لئو؟
‫لئو، اگه برنگردی، میرم.
‫گوش کن، تو ما رو تنها گذاشتی. ‫ولی من عصبانی نیستم، خب؟
‫ازت می خوام بیای اینجا!
‫نمی دونم تا کی می تونم از بابام طفره برم!
‫چرا باید از من طفره بری؟
‫خب؟
‫خودت رو به خریت نزن!
‫با خاویر تو پارک چیکار می کردی؟
‫دنبال گیشرمو می گشتیم.
‫بهم دروغ نگو. نمی دونی با کی در افتادی. چی می دونی؟
‫نه، نه، هیچی نمی دونم.
‫بهتره چیزی رو از من قایم نکنی.
‫مردم این شهر خیلی عصبانی هستن. پس ‫بهتره هر چی می دونی، بهم بگی.
‫گیشرمو دیروز رفت پارک...
‫از اونجا بهمون زنگ زد، ما هم رفتیم دنبالش.
‫پیش خودت چی فکر کرده بودی؟
‫می خواستیم کمک کنیم، ولی نمی خواستیم کسی نگران بشه.
‫وقت زیادی رو به خاطر تو تلف کردم.
‫نور‌ها دوباره روشن شدن.
‫- واقعا؟ کی؟ ‫- همین چند دقیقه پیش. 2بار.
‫- هیچ ربطی به من نداشت. ‫- دیدم از پارک رفتی.
‫این تقصیر اریک دالارسه، می‌دونی؟
‫چرا؟
‫تو پارک دیدیش. منم دیدمش. رفتارش خیلی عجیب بود.
‫خودم بهش رسیدگی می کنم.
‫نمی دونم... می گم نکنه خیالاتی شدم.
‫اما راستش، به نظر نمیاد چیزی ‫مثل سنسور برای بلوتوث داشته باشه،
‫یا کنترل از راه دور.
‫به نظر تمام چیزهای معمول ‫ یه لامپ رو داره. به غی از.. یه چیز.
‫شبیه یه جور سنگه.
‫شاید یه وسیله ست که انرژی خورشیدی رو ذخیره می کنه.
‫چرا باید از انرژی خورشیدی استفاده کنه؟
‫شاید برای حفاظت از محیط زیست؟
‫نم ‌دونم... به نظرم یه دلیل مهم تر داره.
‫- مهمتر؟ ‫- بیشتر. دالارس.
‫اون نور خود به خود روشن شد. باید یه جور ارتباط معنوی وجود داشته باشه
‫- چیزی خوردی که به مزاجت نساخته؟ ‫- نه، چرا؟
‫انگار داری هذیون می گی، فکر کردم دچار مسمویت غذایی شدی
‫جدی می گم، اریک. علم همیشه نمی تونه همه چی رو توضیح بده
‫درسته، اما تفکر علمی ما رو به بحث های منطقی هدایت می کنه
‫وقتی اکتشافات جدید با قدیمی ‫در تضاد باشه، چه اتفاقی می افته؟
‫دانشمندها می رن اون ها رو مطالعه می کنن.
‫اما که بگی یه جریان معنوی در مورد ‫ اکتشافات جدید وجود داره، یه کم بعیده.
‫تا حالا چیزی درباره در هم تنیدگی کوانتنومی نشنیدی؟
‫ذرات زیراتمی خاصی هستن که با همدیگه تعامل می کنن،
‫با وجود اینکه تو کهکشان های متفاوتی هستن.
‫هر اتفاقی برای یکیشون بیفته، برای اون یکی هم می افته.
‫معلومه! یه قدرت از دنیای دیگه حتما مداخله کرده.
‫بهتره اول نیروهایی که تو این دنیا ‫به لامپ مرتبط هستن رو بررسی کنیم.
‫فردا تو پارک می بینمت، پابلو.
‫صبر کن! شاید ذهن بود که لامپ رو روشن کرد.
‫تو یه مقاله خوندم که وقتی ذهن...
‫مقاله رو برام بفرست. فردا می بینمت. یه خرده استراحت کن.
‫اوما!
‫- سلام، مامان! ‫- سلام، کارمن، حالت چطوره؟
‫خوبم. ببین الآن چی پیدا کردم.
‫اون برای خولیاست.
‫حالا برای اوماست. اون سر همش کرد.
‫تعجب نکردم.
‫کاش خولیا می دونست نقاشی شکسته اش به این روز می افته
‫حال نوه هام چطوره؟
‫خوب، خوب. الآن داشتم دنبال اوما می گشتم. می خوای باهاش حرف بزنی؟
‫البته! صبر کن، صبر کن، برم پدرت رو پیدا کنم.
‫خودش رو می زنه به بی توجهی، ‫اما می دونم دلش براشون تنگ می شه.
‫سانتیاگو؟ سانتیاگو! دخترت پشت خطه. بیا سلام کن.
‫- سلام، کارمن... چه خبر؟ ‫- همه چی روبراهه، بابا. بذار اوما رو صدا کنم، خب؟
‫هوم.
‫- کجا میری؟ ‫- چیه؟
‫نمی‌خوای باهاش حرف بزنی؟
‫نه که نخوام، ولی کار دارم. ‫ولی چرا، می‌خوام سلام کنم.
‫- خوبه! پس سلام کن. ‫- می‌خوام حرف بزنم، می‌خوام حرف بزنم، بله.
‫ایناهاش! داری جدول حل می‌کنی؟
‫جمع کردن این تکه‌ها چند ماه طول کشید. ‫یه نقاشی از غار هست،
‫و بیشتر از 400 سال قدمت داره. ‫جالب نیست؟ به مامان بزرگ سلام کن!
‫- سلام، اوما! حالت چطوره؟ ‫- سلام، مامان بزرگ.
‫مامان؟ حالت خوبه؟
‫داشتیم عمارت رو ترک می‌کردیم که نور‌ها ‫ دوباره روشن شدن. درست همون موقع...
‫چی شد؟ چه اتفاقی افتاد؟
‫یهو خود به خود روشن شد، ‫به هیچی وصل نبود. عجیبه.
‫اوما، خوبی؟
‫خب، واسه ماجراجوییمون حاضرم.
‫تو میای؟ من و اوما داریم میرم تو غارها.
‫امروز نه... ممنون.
‫باشه. زود باش، باید منتظرم باشن. می‌بینمت.
‫- خوش بگذره. بعدا می‌بینمت. ‫- خداحافظ!
‫داشتم از یه چیزی فرار می‌کردم...
‫همینکه داشتم از پله‌ها میومدم پایین، ‫بهش برخوردم. بهم خیره شده بود.
‫بعد بیدار شدی؟
‫آره، قسم می‌خورم ‫ خیلی واقعی بود، لیلا. گیشرمو بود.
‫حالا که حرف چیزهای ترسناک شد...
‫اریک!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫با گیشرمو چیکار کردی؟
‫- گیشرمو؟ ‫- سابرینا...
‫بهم گفتن دیروز جونت رو بخشیدن.
‫اگه اکسل بگیرتت، از ‫مجسمه‌ی کینکه ورت تو میدون دارت میزنه.
‫کافیه! ‫اریک، وایستا، بیا حرف بزنیم.
‫دیدی نور‌ها تو پارک روشن شدن؟
‫آره، خیلی عجیبه! کل شهر ‫ دارن راجع به نور‌ها حرف میزنن.
‫کار تو بود، نه؟
‫نفرین. نفرین. نفرین.
‫دالارس. دالارس بود.
‫- من همه چی رو می‌دونم. دالارس بود. ‫- نه، سوفیا. آروم باش.
‫منم، لیلا.
‫آروم باش، آروم باش.
‫ارورا. میشه حرف بزنیم؟ لطفا درک کن. ‫نمی‌خواستم امیدوارت کنم.
‫امیدوارم کنی؟ می‌دونی اوما چقدر برام مهمه.
‫به نظرت واسه من مهم نیست؟
‫اون فقط دو کلمه حرف زد. کسی ‫ نمی‌تونه تضمین کنه اون دوباره حرف بزنه.
‫دو کلمه از سرم هم زیاده. ‫خیلی وقت منتظر این لحظه بودم.
‫می‌خواستم وقتی مشخص تر شد، بهت بگم.
‫تا اون موقع چی؟ تا کی ‫ باید از نوه‌م دور باشم؟
‫نمی‌دونم، ارورا. نمی‌دونم...
‫واقعا فکر می‌کردی متوجه نمیشم؟ ‫من رو احمق فرض کردی!
‫خوب می‌دونی که اینطور فکر نمی‌کنم.
‫چی بگم که من رو ببخشی؟ بگو.
‫- سلام! ببخشید. درش رو بستن. ‫- آره، ولی چرا؟
‫به خاطر گیشرمو.
‫گیشرمو کیه؟ فقط شنیدم سابرینا اسمش رو آورد.
‫- با سابرینا چیکار داشتی؟ ‫- با لیلا بود.
‫- با لیلا چیکار داشتی؟ ‫- اتفاقی دیدمشون. گیشرمو کیه؟
‫یکی که با اونا و اکسل می‌پرید...
‫- چه اتفاقی براش افتاد؟ ‫- فکر می‌کنن اونجا ناپدید شده.
‫- چی؟ کی؟ ‫- شب قبل از ماجرا.
‫- به نظرت حقیقت داره؟ ‫- نمی‌دونم. لامپ رو آوردی؟
‫باید یه راه ورود پیدا کنیم.
‫می‌تونیم از اینجا وارد بشیم.
‫ولی حصارش فرسوده‌ست. ‫واکسن کزار زدی؟
‫این طرف شاید بهتر باشه. ‫به جز در مورد مارهاش.
‫- زود باش! یکی رو انتخاب کن! ‫- هولم نکن!
‫فهمیدم! لامپ رو بده من.
‫روبرتو دالارس، لطفا ‫ با این نور، راه رو نشونمون بده.
‫چیکار می‌کنی؟ با بابام ‫ بازی نکن! اون روح نیست.
‫هر اتفاقی تو این شهر میفته، تقصیر اون نیست.
‫نه نه، متاسفم، متاسفم. ‫من اصلا اینطور فکر نمی‌کنم!
‫کاش آدم‌های بیشتری مثل اون اینجا بودن.
‫واقعا این رو جدی میگی؟
‫بدون شک.
‫پس چرا مردم اون حرف‌ها رو میزنن؟
‫از رو حسادت. کیه که دوست ‫ نداشته باشه خالق مهمترین اتفاقی باشه...
‫که تا حالا واسه کابو کورت افتاده؟
‫اویجا. روح بازی واسه تازه‌کارها.
‫وقتی داشتم اویجا بازی می‌کردم، ‫فکر کردم یه تخته لازم داره، که...
‫فهمیدم. ممنون.
‫- از اینجا. ‫- بریم.
‫فدریکو، راجع به چی حرف زدیم؟
‫باید کامل تمیزش کنی. ‫همه جای پیشخوان لکه داره.
‫- باشه... ‫- نه، نه، نه. باشه کافی نیست.
‫فهمیدم، بابا.
‫خاله‌م میگه نور‌های تو پارک ‫می‌تونن روحت رو بدزدن.
‫من به این خرافات اعتقاد ندارم!
‫نه، منم ندارم، ولی دیدی ‫ بعضی‌ها به چی تبدیل شدن.
‫- من میرم. تو میای؟ ‫- آره.
‫میشه حرف بزنیم؟ لطفا؟
‫چی شده؟ ‫- نمی دونستم تو فراموشی داری.
‫خوبم، اما روانی نیستم.
‫- آگوستین گمشده. ‫- منظورت چیه آگوستین گمشده؟
‫چی؟ واقعا؟
‫گوشیش رو جواب نمی ده و دیشب خونه نرفته.
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫نمی دونیم. اما می دونی کی ممکنه بدونه؟ اریک دالارس.
‫خب، لیلا این طور فکر نمی کنه. ‫امروز جلوی سوفیا ازش دفاع کرد.
‫- سابرینا! ‫- لیلا!
‫خوب می دونی خانواده اش با این شهر چیکار کردن.
‫نمی تونی این کار رو بکنی. چه فکری کرده بودی؟
‫هر کاری بخوام می کنم، خب؟
‫همین جاست.
‫دریافت شد.
‫خوبی؟
‫من عاشق ارتباط با ‫ گونه های عجیبم. می شه کمکم کنی؟
‫با شماره 3... 1...
‫بریم.
‫از این سمت. بیا.
‫رنگ هایی که برای نقاشی های این غار استفاده شدن،
‫با مخلوطی از نمک و پوره سبزیحات ‫ که عمدتا کاکتوس هستن، درست شدن.
‫نمکی که از دریا و مرداب گرفته می شد، برای این مردم مقدس بود
‫جادوگران نیکتو از اون ها برای مصارف پزشکی، و ‫بعضی ها می گن در تشریفات مختلفی استفاده می کردن.
‫آروم باشید، این بخش از دالان همیشه ‫ در حال حرکته و به طور مداوم زمین لغزه داره.
‫اما جای نگرانی نیست.
‫گالری های زیادی تو غارها هستن که هنوز باید کاوش بشه.
‫چی بهتر از یه غار کاوش نشده که ‫ اسطوره ها و افسانه هاش رو برامون بذاره؟
‫پس، اگه دقت کنید، داستان‌های ‫زیادی درباره این غارها می شنوید.
‫این سمت.
‫اوما، اینجایی، ببخشید ترسوندمت! ‫ببخشید، پیدات نکردم. بیا.
‫من باید چیکار کنم؟
‫ورودی ها رو ته اثاثیه می بینی؟
‫سه تا هستن.
‫نه، نمی بینم.
‫نه، عذر می خوام. اون سمتیه.
‫- اونجان؟ ‫- آره.
‫حالا چی؟
‫هیچی.
‫فکر کردم حرف هایی که دارم می زنم برات جالبه.
‫اوما، حالت خوبه؟ چی شد؟ بهم بگو.
‫چیز دیگه ای ننوشته؟
‫نه، نه، نه. نمی دونم. هیچیش رو نمی فهمم.
‫کابل ها به چه ترتیبی هستن؟ آبی، سبز، قرمز؟
‫از بالا به پایین. قرمز، آبی، سبز.
‫چیزی نشد؟
‫چیزی نمونده.
‫- نه. هیچ اتفاقی نیفتاد. پابلو؟ ‫- آخه چه طور؟
‫پابلو؟
‫- اریک؟ ‫- پابلو، کجایی؟
‫پابلو!
‫اریک؟
‫بابا؟
‫پابلو!
‫اریک! اریک!
‫همون قدر که برای من بد بود، برای تو هم بد بود؟
‫خیلی متأسفم. قسم می خورم ‫ این جاذبه باعث کابوس نشده...
‫همش تقصیر منه.
‫هر دو می خواستیم لامپ رو وصل کنیم و ببینیم چی می شه.
‫خودشه! لامپ!
‫لامپ؟ وصلش کردیم، اما کار نکرد!
‫- مطمئنی؟ ‫- کابوس ها.
‫وقتی لامپ قطع شد، جاذبه بی خطر بود.
‫- اما حالا که وصلش کردیم... ‫- نور‌ها باعث ایجاد کابوس هستن.
‫نمی خوام بترسونمت، اما...
‫آدم های بیشتری دارن باور می کنن که ‫گیشرمو و آگوستین به خاطر تو ناپدید شدن.
‫آگوستین کیه؟ کس دیگه ای ناپدید شده؟
‫آره. می دونم تو کاری نکردی، اما...
‫نمی دونم، از اون جایی که تو داخل ‫سرزمین ناشناخته ها بودی، شاید چیزی بدونی.
‫نه. راستش، من هیچی نمی دونم.
‫پارک... خطرناکه. جدی می گم.
‫چرا این رو می گی؟ چی شده؟
‫اوما، آروم باش.
‫بعدا باهات حرف می زنم، باشه؟ خدانگهدار.
‫می تونی بهم بگی چی شده. ‫می دونی می تونی روم حساب کنی، نه؟
‫همینه، آروم باش. خوبه. نفس بکش.
‫هر چی بود گذشته.
‫غار خیلی گول زننده ست. ممکنه پژواک بوده، سایه ها...
‫چی شده؟
‫نمی دونم حتما یه چیزی تو غار اون ‫ رو شوکه کرده. حالش خوب بود تا اینکه...
‫می دونی جلوی آینه رفته یا نه؟
‫یا انعکاس خودش رو جایی دیده؟
‫نه، فکر نکنم. برای یه لحظه از گروه جدا شد، اما...
‫- چیزی نیست. بذار من باهاش صحبت کنم. ‫- باشه.
‫می دونی وقتی اوما تو خطره، اریک میاد نجاتش می ده.
‫اگه اریک تو خطر باشه، اوما نجاتش می ده. دقیقا.
‫به همین خاطر هیچ وقت هیچ اتفاق بدی برامون نمی افته.
‫حالا می فهمی؟
‫هی!
‫مامان این رو کشیده. تو به هم چسبوندیش؟
‫یادته مامان درباره غارها برامون داستان می گفت؟
‫اما شبیه اون هایی نبودن که خاله برای ...توریست ها می گه. اون داستان ها
‫وحشتناک تر هستن.
‫اوما، نه! آروم باش، اوما! نقاشی مامانه! مال مامانه!
‫الو، تامارا؟ چطوری دکتر؟ ‫کارمن هستم، خاله اوما دالارس.
‫ببخشید، الآن بهتون زنگ می زنم.
‫اینجا چیکار می کنید؟
‫خودمون می دونیم.
‫خب، اما این به خاطر یه موقعیت خاصه.
‫اما پدرت...