‫آرتورو!
‫موضوع مارینائه.
‫با نهایت سرعتی که می تونستم دوئیدم،
‫اما ماشین توی تاریکی ناپدید شد.
‫مارینا ممکنه مرده باشه. متوجه نمی شی؟
‫بیایید آرامش خودمون رو حفظ کنیم.
‫حالا نه.
‫کاستانیو کدوم گوریه؟
‫متأسفانه سرپرستی این عملیات رو زارکو برعهده داره.
‫از این سمت، قربان.
‫اینجا!
‫آقایون!
‫مارینا!
‫مارینا.
‫مارینا، صدام رو می شنوی؟
‫بیدار شو، مارینا.
‫مارینا.
‫مارینا، بیدار شو.
‫مارینا، صدام رو می شنوی؟
‫آرتورو.
‫مارینا، من اینجائم.
‫من اینجائم، مارینا.
‫داشتم پرواز می کردم، آرتورو.
‫داشتم پرواز می کردم.
‫مارینا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- داشتم پرواز می‌کردم، آرتورو.
‫مارینا، حالت خوبه؟
‫بله. هیچی نبود، بابا.
‫وظیفه یه مأمور پلیس خوب اینه ‫که همیشه از دیگران مواظبت کنه.
‫حتی اگه به خواست خودشون، خودشون رو توی دردسر بندازن.
‫همیشه این رو یادت باشه. ‫جون اون ها بر تو ارجحیت داره.
‫شما خانواده مارینا کروگا هستید؟
‫آرتورو کروگا هستم، کمیسر پلیس و برادرش.
‫حالش چطوره؟
‫چندین کوفتگی و چند تا شکستگی دنده داره.
‫و؟
‫ضعیفه، اما به زودی بهبودیش رو به دست میاره.
‫این یه معجزه ست که هنوز زنده ست.
‫ممنون، دکتر.
‫هر وقت می تونستید ببینیدش بهتون خبر می دیم.
‫توی خونشه. دل و جیگر یه پلیس رو داره.
‫به‌خطر انداختن جونت به اون شکل...
‫برای گرفتن یه قتل.
‫همه جربزه این کار رو ندارن.
‫خیلی از افراد اورینس وقتی می فهمیدن قراره طمعه باشن،
‫عملیات رو نیمه کاره رها می کردن.
‫مارینا هم باید همین کار رو می کرد.
‫آدم نیروی سرشت خودش رو نمی تونه کنترل کنه.
‫آخرین چیزی که یادمه سرمای مرطوب و...
‫و یه درد شدید بود...
‫دلتون برام خیلی تنگ می شدا.
‫نمی دونم چه طور تونستی به کاستانیو اعتماد کنی.
‫شوخی نیست، امکان داشت بمیری.
‫ولی تو اومدی نجاتم بدی.
‫اگه بابا بود، خیلی بهت افتخار می کرد.
‫هی!
‫مرسی.
‫از رزا خواستم به مامان بگه توی خونه صمه دیدی.
‫پس ممنون می شم هیچ جزئیاتی بهش نگی.
‫البته.
‫تا وقتی پاسگاه هستم هیچ کار احمقانه ای نکن.
‫قول می دم از پنجره نپرم بیرون.
‫گفتم نمی پرم دیگه.
‫بعداً باز هم سر می زنم.
‫منظورتون چیه که هویت خودم رو ثابت کنم؟
‫من مادر مارینا هستم.
‫- زیاد تکون نخورید. ‫- منو با اون ول نکن.
‫من می تونم از دست غذای بیمارستان ‫خلاصتون کنم، اما مادرتون...
‫چند تا شیرینی پف دار ترد دوباره حالم رو جا میاره.
‫به روی چشم.
‫ممنون، خانم.
‫هکتور، خواهش می کنم، داری میای تو شکمم!
‫- جلوت رو ببین. ‫- عذر می خوام
‫دخترم.
‫سلام، مامان.
‫- حالت چطوره، عشق من؟ ‫- خوبم.
‫این پتوها گرم نگهت نمی دارن.
‫خواهش می کنم، پرستار!
‫مامان. آروم باش.
‫فقط یه ترس بود.
‫بله، یه وحشت، اما،
‫از نردبون افتادی پایین.
‫هر وقت خواستی روی دیوار میخ بکوبی یا ‫عکس آویزون کنی، هکتور رو صدا کن.
‫حق با توئه.
‫از حالا به بعد دیگه بیشتر دقت می کنم.
‫خیلی متأسفم.
‫باشه.
‫افتضاح‌ به نظر میام، مگه نه؟ با عجله از خونه اومدم بیرون.
‫خوشگل به نظر میای.
‫داری ازم تعریف می کنی؟
‫حتما سرت بدجوری ضربه خورده.
‫دخترم.
‫کاستانیو کجاست؟
‫آندرس کاستانیو!
‫تازه رسیده، قربان.
‫- می‌خوام همین الان بیاد دفترم. ‫- بله.
‫- خاطرجمع شو کسی مزاحم‌مون نشه. ‫- چشم.
‫زارکو، ممنون که توی ‫همه‌ی اینا کمک می‌کنی.
‫مخلص شما.
‫قربان؟
‫حال خواهرتون چطوره؟
‫ممکن بود بخاطر تو بمیره.
‫پس، حالش خوبه.
‫خوشحالم.
‫دیوانه‌ای؟
‫چطور تونستی فکر کنی از مارینا به‌عنوان ‫طعمه استفاده کنی تا قاتل رو گول بزنی؟
‫من فقط اونو به یه مهمونی دعوت ‫کردم که خیلی دوست داشت شرکت کنه.
‫به‌عنوان تنها زن فاسدی که بهش حمله ‫نشده بود لباس تنش کردی. دیوانه‌ای؟
‫خب، واضحه که نقشه‌ام جواب داد.
‫بألاخره متوجه شدی که پرونده‌ی ‫مربوط به کاندیدو تموم نشده.
‫نمی‌تونی فراتر از قدرت من کاری بکنی. ‫مفهومه؟
‫من تصمیم می‌گیرم ‫چطوری، کِی، و چرا.
‫این‌قدر وانمود نکن رئیسی.
‫باید بهم احترام بذاری.
‫احترام؟
‫احترام باید به‌دست آورده بشه، ‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫متوجه نمیشم چرا ‫این‌قدر اذیتت می‌کنه
‫وقتی دیگران قبل از تو ‫به قاتل نزدیک میشن.
‫این گستاخی‌ت ‫به ضررت تموم میشه.
‫گستاخیم؟
‫اگه شهردار می‌خواست یه کروگا ‫رئیس این دم و دستگاه باشه،
‫باید از بین از بین خواهر و برادر ‫کروگا آدم درستی رو انتخاب می‌کرد.
‫فکر نکن متوجه نشدم
‫که وقتی خواهرم دزدیده شده بود...
‫تو گم شده بودی.
‫- داری به چی اشاره می‌کنی؟ ‫- فعلا هیچی.
‫ولی امیدوارم به‌زودی بتونم.
‫من قاتل گل زنبق نیستم.
‫درسته.
‫مرخصی.
‫فقط پشت‌سر خودت رو بپا.
‫گیرت میارم.
‫زارکو.
‫قربان.
‫یه مأموریتی برات دارم.
‫مامان! مامان!
‫مامان! وایسا!
‫تحت کنترلشه.
‫خدای من!
‫یه‌کم پریشون به‌نظر میاد.
‫خودش هیچی نگفته، ‫ولی می‌دونم که یه جای کار می‌لنگه.
‫- من ترتیب‌شو میدم. نگران نباشید. ‫- بله، خواهش می‌کنم.
‫- و بعدش بعداً... ‫- بعداً؟
‫- بله. ‫- بعداً؟
‫بعداً می‌تونی برام تعریف کنی، هکتور.
‫خدای من، خانم. ‫منو تو موقعیت سخت نذارید.
‫- درست مثل روزهای قدیم. ‫- بانوی جوان هیچی بهم نمیگه.
‫به گوشت دست نزن. ‫داری دروغ میگی.
‫گمونم از نوشیدنی هم خوشم نمیاد؟ ‫بی‌خیال، هکتور!
‫کار شگفت‌انگیزیه.
‫چرا اینجا اومدی؟
‫فکرشو می‌کردم یه جایی ‫برای کار کردن داری.
‫ولی باید اعتراف می‌کنم که هیچ‌وقت ‫تصورشم نمی‌کردم همچین نمایشی درکار باشه.
‫مدارک خیلی زیادی داری.
‫نمودار، نقشه، نقاشی، عکس...
‫حقا که یه دختر کروگای لایقی.
‫هکتور.
‫شگفت‌انگیزه که چقدر شبیهش هستی.
‫من تمام زندگیم داشتم سعی ‫می‌کردم پا به پاش حرکت کنم.
‫نگاه کن ببین در عرض ‫یک ماه و نیم چقدر کار کردی.
‫تو استعداد تحقیقات کاراگاهی داری.
‫بابا راست می‌گفت.
‫و تو، هکتور؟
‫مستخدم وفادار بی‌نقص.
‫شرلوک بدون واتسون ‫خودش باید چیکار کنه؟
‫چی داری میگی، آرتورو؟
‫رسماً دارم ازت دعوت می‌کنم ‫قسمتی از این پرونده باشی.
‫چی؟
‫جون خودتون رو توی خطر بندازید.
‫از یه پلیس چه چیز ‫بیشتری می‌تونم بخوام؟
‫شوخیت گرفته؟
‫از پشت پرده کار کن، درست همونطور ‫که داشتی این‌کارو می‌کردی.
‫ولی الان توسط من ‫نظارت و محافظت میشی.
‫این خنده‌دار نیست.
‫می‌دونم می‌خوای ‫من از این‌کار بکِشم کنار.
‫نه، مارینا، داری اشتباه می‌کنی.
‫اتفاقی که برامون افتاد ‫باعث شد متوجه بشم...
‫نمی‌خوام صبر کنم تا از دستت بدم ‫بعدش بهت بگم چقدر تحسینت می‌کنم.
‫تمام اینا منو هم ‫به فکر وا داشته، آرتورو.
‫خب؟
‫مارینا، شاید تو همه‌ی ‫این‌کارها عجله کرده باشم...
‫پیشنهاد دادن این‌کار ‫دقیقا روزی که خونه اومدی.
‫ولی درباره‌اش فکر کن.
‫- روز خوش، هکتور. ‫- قربان.
‫واقعا می‌خوای تسلیم شی؟
‫ببخیشد، هکتور، ‫باید یه هوای تازه بخورم.
‫دست‌ها بالا وگرنه شلیک می‌کنم!
‫بجنب، مارینا!
‫بجنب، مارینا، سریع!
‫یک، دو، سه، بجنب. ‫بجنب، سریع‌تر!
‫بجنب، گلدون‌ها! ‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫خیلی‌خب، مارینا! ‫زیر اینجا!
‫بجنب، پنج ثانیه مونده تا ‫اون بمب منفجر بشه.
‫سه، دو، یک.
‫به پاس اقدامات فوق‌العاده ‫و شایان تقدیر شما،
‫نشان دادن جرأت، ‫توانایی‌ها و استعداد،
‫بارها و بارها در وظایف‌تون،
‫امروز، نشان افتخار قرمز رنگ ‫به شما اهدا میشه.
‫اعتماد می‌کنیم که از این لحظه ‫به‌بعد همیشه همراه شما باشه،
‫برای افتخارتون و ‫و برای این سازمان.
‫بگیر، اینو نگه دار.
‫محض رضای خدا! ‫چی توش گذاشتی؟
‫بخاطر همین اومدم. ‫کمتر برات دردسرساز میشه.
‫ولی...
‫اوه، خدا.
‫هکتور. هکتور!
‫- اینجا، اینجا. ‫- «آ... آرا...»
‫«آرا... آرائوخو.»
‫- «لئوپولـ.... ‫- لئوپول؟
‫«دو.»
‫- «لئوپولدو آرائوخو.» ‫- «لئوپولدو آرائوخو.»
‫می‌شناسیش؟
‫آخه از کجا بشناسمش؟
‫دنبال استدیوی نقاشی ‫این نقاش می‌گردیم.
‫و اگه با حق کمیسیون کار بکنه، ‫پیدا کردنش کار سختی نیست.
‫لئوپولدو ما رو به اون هدایت می‌کنه.
‫لئوپولدو...
‫من میرم مارینا رو ببینم.
‫- باورم نمیشه بهم نارو زدی. ‫- حتما بخاطر اون فیلم‌هاست.
‫شما درحال استراحت بودید.
‫می‌خواستم تا چیز قطعی‌ای ‫نداشتم مزاحم‌تون نشم.
‫منو یاد یه نفر می‌اندازی.
‫همه‌چی رو میشه به‌دست آورد. ‫بجز ظاهر.
‫ممنون، هکتور.
‫شما زن قوی‌ای هستید. ‫نمی‌ذارم کنار بکشید.
‫- گفتی اسمش چی بود؟ ‫- آرائوخو.
‫آقای آرائوخو؟
‫آقای آرائوخو!
‫واقعا تنهایی رفتی خونه‌ی آب؟
‫همیشه منو حیرت‌زده می‌کنی.
‫نمی‌تونیم جلوتر بریم. این‌کار...
‫- ورود زوریه، بله. ‫- بله.
‫آقای لئوپولدو؟
‫سلام؟
‫گربه و موی گربه.
‫همه‌جا لباس مبدل هست.
‫نگاه کنید، خانم.
‫اگه قاتل درحال تظاهر ‫در نقش یه پلیس باشه چی؟
‫ممکنه.
‫همون زن از خونه‌ی آب.
‫فکر کنم قاتل رو پیدا کردیم.
‫از اون موجودات متنفرم.
‫اینا برنامه‌ی زمانی قطارها ‫هستن. حتما فرار کرده.
‫بله، ولی با کدومشون؟
‫اگه کمی شانس یارمون ‫باشه، اینجا نوشته‌ش.
‫میشه؟
‫باهام بیا.
‫به پابلو گفتم فقط ‫یه مغز کوچولو مثل تو...
‫چی؟ تو با پابلو بودی؟
‫16، 45 و 150.
‫فکر می‌کنم 16 و 45 ‫شاید ساعت باشن،
‫و 150...
‫- کی پابلو رو دیدی؟ ‫- این...
‫باید سریع بریم ایستگاه، ‫وگرنه از قطار جا می‌مونیم،
‫چون که نگاه کنید،
‫یه قطار کانتابریایی ‫ساعت 4:45 بعد از ظهر راه می‌افته،
‫و قیمتش 150 پزوتاست.
‫فقط 25 دقیقه وقت داریم. بریم.
‫اگه کاغذ امروز باشه، ‫اونجا پیداش می‌کنیم.
‫بجنب!
‫- بدو، هکتور، بدو! ‫- منتظرم بمونید!
‫ببخشید.
‫یه بند داریم جرم می‌کنیم. ‫فقط دعا می‌کنم دستگیر نشیم.
‫فقط یه بلیت قطاره.
‫من حاضر بودم پولشو بدم. ‫ولی بلیت‌فروش گفت «تموم شده.»
‫ولی اینا به اسم ما نیستن. ‫مچ‌مون رو می‌گیرن.
‫- باورم نمیشه. ‫- بلیت‌های یه زوج
‫- و حیوون خانگی‌شون رو داریم... ‫- پابلو؟
‫قسم می‌خورم ‫هیچی نمی‌دونستم.
‫- اینجا چیکار می‌کنید؟ ‫- این یه پاپوشه؟
‫انتظار نداشتم شما رو اینجا ببینم.
‫- داره تعقیب‌مون می‌کنه. ‫- چی؟
‫این دیوانه‌واره. چرا باید...
‫- برادرت گفت مواظب کاستانیو باشم. ‫- اونم تو این قطاره؟
‫- ساکت! ‫- کاستانیو توی این قطاره؟
‫بله. روی سکو گمش کردم، ‫پس دارم توی قطار دنبالش می‌گردم.
‫مطمئنم که سوار شده.
‫حتما اومده که ‫با لئوپولدو صحبت کنه.
‫- آرائو... ‫- خو؟ لئوپولدو؟
‫اونم سوار این قطاره؟
‫امکان نداره تصادفی باشه که ‫جفت‌شون سوار این قطار هستن.
‫اینجا چه خبره؟
‫بذار دوست کوچولوت توضیح بده.
‫بلیت. بلیت داری؟
‫- نه. مگه الان مهمه؟ ‫- مهمه، عزیزم.
‫بلیت‌هاتون، لطفا.
‫ببخشید، آقا. فقط یه لحظه. ‫ببخشید.
‫بله.
‫بفرمائید.
‫آقای نیکانور بوئندیا، همسرشون، و...
‫و پیی؟
‫«پپی» یعنی همون «پپیتو»؟
‫اگه اسمم پپیتا بود، الان لباس زنونه ‫تنم بود، اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫ولی اینجا نوشته شما ‫یه حیوان خانگی هستید.
‫چی؟ نه، امکان نداره. ‫حتما یه اشتباهی شده.
‫این آقا اون‌قدرها هم باکلاس نیست، ‫ولی اینکه بهش بگیم سگ یا گربه ست...
‫امکان نداره.
‫منو تا کوپه‌تون دنبال کنید.
‫بعدش پپی رو همراهی ‫می‌کنم به واگن باربری.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫سگ؟ گربه؟
‫می‌تونستم یه چیز بدتر بهت بگم. ‫جانور موذی؟ حشره؟
‫- این کوپه‌ی شماست. ‫- عالیه.
‫- و اینم... ‫- نه، نگران نباشید.
‫فقط بهش بگید کجاست.
‫می‌خوایم اول کوپه‌ رو ‫برامون مرتب کنه.
‫سه تا کافه بعد از رستوران ‫و دوتا کافه اونورتر...
‫- حیوانات خانگی. فهمیدم. ‫- ممنون.
‫خدانگهدار.
‫- باید با خانم آسونسیون می‌موندم. ‫- من باید عصبانی باشم، نه تو.
‫چه نقشه‌ای بریزیم برای این‌کار؟ ‫اول، باید به آرتورو بگیم.
‫- تو رو فرستاده حواست به کاستانیو باشه. ‫- آره.
‫تو همین‌ کارت رو بکن. ‫ما هم دنبال نقاش می‌گردیم.
‫نه...
‫- مارینا! ‫- از کجا بفهمیم لئوپولدو آرائوخو کیه؟
‫روح‌مون هم ‫خبر نداره چه شکلیه.
‫یه فکری می‌کنیم.
‫چیزی دیدی؟
‫می‌بینم که دوتا دختر داری.
‫کمردرد داری.
‫کمردرد؟
‫کاملا خوبم.
‫باید یه کلاهبرداری بگیریم ‫که بتونه کمک‌مون کنه.
‫پاهات؟
‫- پاهام، بله. ‫- البته، داشتم همین رو می‌گفتم.
‫پاها دنباله‌روی کمر هستن.
‫همه‌شون یه چیزه.
‫بالا، پایین، داخل، و بیرون.
‫این به‌شدت متناسبه.
‫آخرین باری که چنین چیزی ‫دیدم توی باغ وحش بود.
‫اون قراره خیلی به دردمون بخوره.
‫به‌خاطر توانایی‌های فیزیکی‌ش؟
‫نه، به‌خاطر توانایی‌های رمالی‌ش.
‫هی. موضوع چیه، آقا؟
‫دارید چیکار می‌کنید؟
‫میشه طالع منو بخونید؟
‫بله، البته.
‫می‌بینم که شما و شوهرتون ‫قراره خیلی وضع‌تون خوب بشه.
‫و قراره خوشبخت بشید.
‫خب، این شروع بدیه.
‫کاملا حق با توئه.
‫بجاش من باید طالع اونو بخونم.
‫دارید چیکار می‌کنید، خانم؟
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌بینم که خط زندگی ‫خیلی بلندی داری.
‫تقریبا به بلندی دست‌هات.
‫و همچنین در آینده‌ات ‫یه مرد قدبلند، خوشتیپ، قوی...
‫می‌بینم که لباس پلیس تنشه.
‫خانم، خواهش می‌کنم.
‫ببینید، من سه تا بچه‌ دارم ‫که باید سیر کنم.
‫- یه مادر مریض دارم و... ‫- لابد یه سگ تک‌چشم چلاق هم داری.
‫چقدر بدشانسی برای یه طالع‌بین.
‫- خیلی مایه‌ی شرمه. ‫- ولی نگران نباشید.
‫اگه کیف پول اون زن رو
‫پس بدی، به هیچ‌کس نمی‌گیم.
‫چقدر مهربون. ‫خیلی ممنون، خانم.
‫ایشالا که خدا با بچه‌های ‫زیاد لطف‌تون رو جبران کنه.
‫بذار ببینم که پس میدی.
‫ببخشید، اینو انداختید.
‫اینو نگاه کن!
‫خیلی ممنون. خدای من.
‫خدا رو شکر آدم‌های درستکار هنوز ‫وجود دارن. خیلی ممنون.
‫دیگه چی می‌خوای، دختر؟
‫- باید یه لطفی در حق‌مون بکنی. ‫- یه لطف؟
‫لطف خرج برمی‌داره.
‫خیلی‌خب، اینجا چی می‌بینم؟
‫اوضاع برات خوب پیش میره.
‫مراقبت کن و زیاد سیگار نکش.
‫بذار ببینیم، دیگه کی هست؟ ‫کی می‌خواد طالع‌شو بخونم؟
‫- چه با فراغ بال کار می‌کنه. ‫- بله.
‫توی ور ور کردن هیچکی ‫روی دستش نمیاد.
‫اینجا دیگه کی هست؟
‫به این آقای اینجا نگاه کنید.
‫دستت رو بده. ‫طالعت رو می‌خونم.
‫باور کن. منو یادت می‌مونه.
‫خیلی‌خب، خدا به همراهت.
‫هیچی، عزیز جان.
‫دست تمام مردهای بخش درجه3 رو دیدم ‫و روی دست هیچ کدوم لکه رنگ نبود.
‫پس دیگه به وظیفه ام عمل کردم.
‫صبر کن. دستت چرا قرمز شده؟
‫به خاطر حساسیته. حتما یه نفر گربه داشته.
‫گربه؟
‫کل خونه لئوپولدو رو موی گربه برداشته بود.
‫درسته.
‫خارشش از کِی شروع شد؟
‫شما 2تا خیلی عجیب غریب هستید، می دونید؟
‫گفت اونه.
‫اگه می رفتیم دنبال پابلو می گشتیم بهتر نبود؟
‫من چشم ازش بر نمی دارم.
‫فقط دارم می گم یه خرده تو چشم هستیم.
‫حتی به عنوان یه حیوان خانگی.
‫نذار فرار کنه.
‫ببخشید. مراقب باشید.
‫زود باش، هکتور.
‫عذر می خوام!
‫معذرت می خوام.
‫- هی، کاستانیو رو هیچ جا پیدا نمی کنم. ‫- ما لئوپولدو رو پیدا کردیم.
‫داره فرار می کنه! بجنب!
‫خانم، مراقب باشید!
‫پابلو!
‫لئوپولدو!
‫مارینا!
‫مارینا، برگرد!
‫حتما زده به سرمون.
‫مارینا!
‫- کمک! ‫- مارینا!
‫- می خواییم در رو باز کنیم! ‫- کمک!
‫کمک!
‫الآن می افته. باید بگیریدمش.
‫- بکشید! ‫- صبر کنید!
‫تونل!
‫من خیلی خسته ام.
‫- خب، فقط یه لیوان دیگه. ‫- نه.
‫- آره. امروز. آره. ‫- نه... خب، خیلی خب.
‫برو بریم.
‫نوشیدنی فرانسوی که خانم خیلی دوست دارن.
‫خیلی خب.
‫باشه.
‫خدای من...
‫چرا کل روز دائم با سیگارت بازی می کنی؟
‫سئوال خوبیه.
‫عاشق سیگار کشیدنم. اما نباید بکشم.
‫بچگی هام آسم داشتم،
‫و بعد از سال ها بدون حمله آسمی، ‫تقریبا به خاطر یه دونه سیگار داشتم می مردم.
‫همش به خاطر سیگار.
‫پس دچار سندرم استکهلم هستی.
‫آره، یه همچین چیزی.
‫عجب بویی...
‫حس اینکه دود از بین لب هات می ره پایین...
‫چقدر رمانتیک!
‫و تو... تو...
‫تو همه چی رو خفن تر می کنی.
‫شورانگیز... تر.
‫خب، منظورم...
‫هیجانه، همون «هیجان زدگی.»
‫هیجان، کلمه اش «هیجانه.»
‫منظورم این نیست که... خب، بیخیال.
‫بهتره من برگردم.
‫البته، آره. آره به نظرم.
‫باشه.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید.
‫- عذر می خوام. می شه... ‫- بله. خواهش می کنم، لطفا.
‫پدرش رو در بیار، چموش!
‫وسترنه؟
‫- من عاشق وسترنم. ‫- مثل بابا.
‫حالش چطوره؟
‫نفس می کشه.
‫هیچ جا نمی ری!
‫باید سزای همه‌ جرم هایی که مرتکب شدی رو بدی.
‫من تا به حال کسی رو نکشتم.
‫من مارینا کروگا هستم، خواهر رئیس پلیس. ‫این هم همکارم، هکتور هوگو است،
‫اخیرا به خاطر دستگیری همدستت نشان افتخار گرفته.
‫شما 2تا...
‫نمی ذاریم به کشتن زن های توی خونه آب ادامه بدی.
‫- تو بازداشت هستی. ‫- من قاتل نیستم. من برادر مارگوئم.
‫چی؟
‫دارم سعی می کنم ازش مراقبت کنم.
‫- پس چرا از دستمون فرار کردی؟ ‫- یکی داره تعقیبم می کنه. نمی دونم کی.
‫امروز صبح یه نفر دزدکی وارد استدیوی نقاشیم شده
‫دنبال مارگو می گشته، دنبال نامه هاش می گشته، و می دونه که کجا پیداش کنه
‫باید بهش هشدار بدم. جونش توی خطره.
‫ما بهت کمک می کنیم.
‫معذرت می خوام.
‫اون اینجاست، توی همین قطاره. داره من رو تعقیب می کنه.
‫اگه قبل از ما مارگو رو پیدا کنه، کلکش کنده‌ ست.
‫نگران نباش، ما پیداش می کنیم.
‫به نظرم بهتره تقسیم بشیم.
‫دنبال ما نمی گردن.
‫- پس پابلو چی؟ ‫- وقت نداریم.
‫- مراقب باشید. ‫- من دم چوب بری منتظرتون می مونم.
‫همون جا می آییم.
‫امکان داره هر کسی باشه.
‫لئوپولدو.
‫از سر راه برید کنار!
‫یه نفر زنگ بزنه یه دکتر!
‫ببخشید. عذر می خوام.
‫باید قبل از اون بریم اونجا.