‫
‫[تماس از دست رفته: جی هو]
‫مشترک مورد نظر خاموش می باشد. ‫به پیغامگیر صوتی وصل می شید.
‫- سلام... ‫- چه طور روت می شه انقدر بی شرم باشی.
‫اگه یه بار دیگه به جی هو زنگ بزنی،
‫پیدات می کنم و بهت یه درس حسابی می دم!
‫حالا کجایی...
‫سلام مامان.
‫ببخشید که دیر وقت بهت زنگ زدم.
‫اصلاً متوجه نشدم به این زودی 1هفته گذشته.
‫مامان، چی شده؟
‫- یو می. ‫- مامان، بذار با بابا حرف بزنم.
‫یو می، همسایه اتون هستم.
‫سلام. می شه...
‫شوکه نشو.
‫پدرت فوت کرد.
‫2روز پیش هوشیار بود،
‫امروز صبح فوت کرد.
‫چی داری می گی؟
‫می تونی بیای؟
‫یو می.
‫سرطان داشت.
‫می خواستن قبل از رفتنت بهت بگن،
‫اما پدرت اجازه نمی داد.
‫نمی خواست جلوی پیشرفتت رو بگیره.
‫یو می...
‫[مرحوم سانگ هو]
‫من...
‫از الآن همه تلاشم رو می کنم.
‫به خاطر همه چیز معذرت می خوام.
‫سلام یو می.
‫سلام جی هو.
‫چرا این طوری زندگی می کنی؟
‫حداقل نباید یه توجیهی برای من بیاری؟
‫من...
‫می خواستم از اولش بهت بگم،
‫اما خیلی سخت بود.
‫تو دیوونه ای!
‫سلام آقا. یو می هستم.
‫آره، یو می از باکما.
‫می شه مغازه امون رو بفروشیم؟
‫حتی اگه ارزون بدیم؟
‫باشه، متوجه ام.
‫[یو می: 300,000 وون]
‫[یو می: 1.2 میلیون وون]
‫[یو می: 1 میلیون وون]
‫[یو می: 7.3 میلیون وون]
‫شما کی هستید؟
‫شنیدم مالک اینجا فوت شده.
‫آره. برای چی می پرسید؟
‫ماه پیش ازم پول قرض کرد.
‫حالا پولم رو از کی پس بگیرم؟
‫لطفاً اگه کسی تمایلی به خرید مغازه داشت باهام تماس بگیرید
‫من ماهانه هزینه های زندگی مامان رو می فرستم.
‫نگران اون نباش.
‫بهتره که پیش من باشه.
‫تو روی کارت تمرکز کن.
‫نگران نباش. هر از گاهی بهم سر بزن و بهم زنگ بزن.
‫من می رم.
‫خداحافظ مامان.
‫معذرت می خوام.
‫مراقبت کن.
‫اگه می خوایید یه کارگر سطح نهمی توی سئول باشید،
‫الزامیه که کره ای، انگلیسی و تاریخ کره رو یاد بگیرید.
‫باید 2تا درس انتخابی هم بردارید.
‫دوره جامع ماهانه 450,000 وونه.
‫[موجودی: 1,510,400 وون]
‫باشه، باهات تماس می گیرم.
‫450 هزار وون...
‫[موجودی: 1,510,400 وون]
‫[اتاق کوچک، بدون پول پیش، 350,000 وون در ماه]
‫350هزار وون.
‫[استخدام کارگر آشپزخانه.]
‫می شه 2هزار وون.
‫تولدت مبارک!
‫[مشاغل نیمه وقت]
‫متشکرم.
‫[کار دانشگاهی: مدرک دانشگاه و پیش دانشگاهی]
‫یو می!
‫دارم میام.
‫[حداقل شرایط: مدرک دانشگاه یا پیش دانشگاهی]
‫[تمام وقت]
‫سیگار.
‫از کدومش؟
‫دانهیل.
‫کدوم دانهیل؟
‫1 میلی گرم.
‫می شه 2500وون.
‫نه. اون یکی نه.
‫این 1میلی گرمه.
‫می دونی، اون یکی، باریک تره.
‫منظورت 1میلی گرم دست پیچه؟
‫نه، اون نه.
‫پس چی؟ چی می خوای؟
‫اونی که 2هزار وون قیمتشه.
‫- پاکت 1میلی گرمی؟ ‫- آره، اون یکی.
‫یکی از اون ها بهم بده.
‫می شه 2هزار وون.
‫خدایا. چرا باید سیگار خریدن...
‫انقدر سخت باشه.
‫انقدر سخته؟
‫خداحافظ.
‫[دستیار، منشی ‫مدرک دانشگاهی]
‫[کلکسیون ماریس ‫مدرک ضروری نیست]
‫[خانم‌های بین 20 تا 35 سال ‫مدرک ضروری نیست]
‫سلام.
‫چرا همه‌اش غریبه‌ها رو با خودت میاری؟
‫آدم راحت نیست.
‫تو یه سال فارغ‌التحصیل شدیم.
‫بیخیال.
‫خودت می‌دونی من هیچوقت توی مدرسه ‫ساکت نمیشم.
‫یه آدم شک‌برانگیزی مثل اون،
‫معمولاً مثل دوستت باهات رفتار می‌کنه ‫ولی پشت سرت حرف می‌زنه.
‫هنوز منتظری؟
‫از اون آدماییه که غیبت می‌کنن.
‫باشه، بعداً حرف می‌زنیم.
‫آره، با دکتر پوستم نوبت دارم.
‫باشه.
‫درسته!
‫منتظر من بودی، درسته؟
‫ببخشید.
‫بابا!
‫فقط به بابام بگو که خوب کار می‌کنی،
‫اونم استخدامت می‌کنه.
‫سلام. بابا کجاست؟
‫رفت کلیسا واسه یه مراسمی با مدیر ‫بزرگ.
‫که اینطور.
‫گفتن دیر میان خونه.
‫تو می‌تونی مصاحبه رو انجام بدی ‫و تصمیم بگیری.
‫- من دارم میرم بیرون. ‫- من؟
‫چرا که نه؟ به بابا خبر میدم.
‫بله؟ سلام.
‫بله.
‫فکر می‌کردم واسه مصاحبه می‌مونه.
‫مسئله‌ای نیست.
‫اینجا خانوادگی اداره میشه، ‫واسه همین یکم فرق می‌کنه.
‫اگه واست مناسب نبود بلافاصله بهم بگو.
‫بعضی‌ها بعد از یکی دو روز نمیان دیگه.
‫این می‌تونه بهمون آسیب جدی‌ای بزنه.
‫باشه.
‫مالک اینجا به دنیا اومده و بزرگ شده.
‫شنیدم مدرک هنر داره،
‫ولی هیچکس دقیقاً نمی‌دونه چه مدرکی.
‫همه بهش میگن طراح لی.
‫[رزومه]
‫تو دبیرستان رو تموم کردی.
‫آره.
‫فقط اجازه‌اش رو میدم چون دخترم خواسته ‫استخدام شی.
‫خانم کیم حتماً بهت گفته،
‫ولی تنبلی و نیومدن قابل قبول نیست.
‫متوجه‌ام.
‫یه کاری کن هیچی هیون جو رو ناراحت نکنه.
‫کنارش بمون و روی همون تمرکز کن.
‫مهم‌ترین چیز واسه من اینه که ‫سر حرفت بمونی.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫همه‌ی اساسیه‌ی اینجا،
‫مال طراح‌های معروفن و به خارج صادر میشن.
‫گرونن.
‫اون صندلی کوچیک 15 میلیون وونه.
‫پاتولجی ملیسا مانو.
‫درست گفتم.
‫همه‌اش رو حفظ کردم.
‫هرمن میلر. صندلی راحتی با روکش ترک سفید.
‫مزرعه‌ی زیتون رو همسر آقای لی اداره می‌کنه.
‫ما بهشون می‌گیم مدیر بزرگ.
‫بعضی وقت‌ها گردهمایی کلیسا ‫اینجا برگزار می‌کنه.
‫علاوه بر تغذیه‌ی بدنمون،
‫لطفاً به روحمون هم اجازه‌ بدید...
‫تغذیه بشه.
‫ممنونم بابا.
‫از غذا لذت می‌بریم.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫این چیه؟
‫خدایا، این چیه؟
‫این چیه خانم؟
‫به خاطر تشکر کردن ازت ‫واسه عروسی دخترمه.
‫کمترین کاری بود که از دستم برمی‌اومد.
‫دخترت از همه‌نظر فوق‌العاده‌ست.
‫نیازی نداره ازدواج کنه.
‫آرزوی من بود که یه داماد دکتر داشته باشم.
‫آرزوم به واقعیت می‌پیونده.
‫از همه‌ی کمک‌هاتون ممنونم.
‫اگه می‌خواستی یه دکتر توی خانواده باشه،
‫چرا جوری بزرگش نکردی که دکتر بشه؟
‫خدایا، چطور می‌تونم دخترم رو مجبور کنم ‫همچین کار سختی داشته باشه؟
‫آره، میگن هیچوقت نباید کاری کنی ‫بچه‌ات دکتر یا وکیل بشه.
‫می‌تونی استخدامشون کنی.
‫راست میگی.
‫درسته.
‫- از این لذت می‌بریم. ‫- ممنونم.
‫با مدیر کوچک قبلاً آشنا شدی. ‫ اون دختر آقای لی‌ئه.
‫من این رو خریدم.
‫خوش اومدی.
‫اون تنها بچه‌ست. یه ذره لوسه.
‫سال پیش از آمریکا برگشت،
‫یه فروشگاه داره.
‫قشنگ نیست؟
‫رفتم مغازه و دیدم فقط این مونده.
‫یه نارنجیش رو هم می‌خواستم.
‫این مال تو.
‫مسئله‌ای نیست.
‫مشکل چیه؟ چون دست دومه؟
‫باید یه ذره به خودت برسی.
‫این خیلی گرونه.
‫ممنونم.
‫امروز صبح رفتم کار واش که ماشینم رو بشورم،
‫ولی چون نزدیک بود پیاده رفتم.
‫مدیر کوچک معمولاً نیست،
‫پس کسی که مسئول اینجاست ‫فقط یه روز در ماه تعطیلی داره.
‫بعضی از جنس‌ها از خارج میان،
‫ولی بیشترشون از بازارن.
‫این هم از بازار نامدائه‌مونه؟
‫آره.
‫اونی که دستته چه قیمته؟
‫این 66هزار وونه.
‫اون.
‫آخرش خیلی بده.
‫بذارش پیش اون آیینه‌ی سفید.
‫قیمتش رو بذار 260هزار وون.
‫باشه.
‫صادقانه بگم، بیشتر یه کار اجراییه،
‫تا یه کار اداری.
‫یک میلیون وون برای سه ماه می‌گیری.
‫بعد از اون میشه ماهی 1.3 میلیون وون هر ماه.
‫سلام.
‫فقط پنج‌سال کار نیمه‌وقت کردی.
‫این از یه کار نیمه‌وقت بهتره به هر حال.
‫حداقل بیمه میشی.
‫مامان.
‫الان بیمه‌ی سلامت داریم،
‫پس حتماً مرتب برو دکتر، باشه؟
‫اگه فهمیدی دو بار دست بزن.
‫چی؟ اون آتیشه؟
‫کجا؟
‫اونجا.
‫خدایا، چطور این اتفاق افتاده؟
‫اونجا آتیش گرفته.
‫خدایا.
‫همین الان خبر فوری‌ای به دستمون رسید،
‫که گنجینه‌ی ملی شماره‌ی یک کره، ‫نامدائه‌مون آتیش گرفته.
‫خبرنگار کیم یونگ هون، لطفاً ماجرا رو بگید.
‫سی دقیقه‌ی اولی که آتیش مشاهده شد،
‫از سقف داشت دود بلند میشد.
‫حتی بعد از یک ساعت آتش‌سوزی ‫هنوز خارج از کنترل بود.
‫ساعت 9:59 دقیقه‌ی شب، مسئولین آتش‌نشانی،
‫یک هشدار سطح دو برای آتش‌سوزی صادر کردن،
‫ولی شرایط بدتر شدن.
‫من از دکترها خوشم نمیاد.
‫هیون جو، اون یه دکتر معمولی نیست.
‫بیمارستان پدرش و گالری مادرش بهش ‫به ارث می‌رسن.
‫وقتی لبخند می‌زنه شبیه احمقا میشه.
‫جذاب نیست.
‫سابقه‌ی جذابی داره.
‫هیچ‌کدوم از دوستاییت که خودشون ازدواج کردن ‫اوضاعشون خوب نیست.
‫جی سو. جی سو اوضاعش خوبه.
‫خدایا.
‫کافیه. ‫بعداً وقتی مدیر گالری بیاد،
‫من معرفیت می‌کنم. باید بیای سلام کنی.
‫بلند شو، لباست بده اینطوری.
‫این بلوز هم خیلی سطح پایینه.
‫خدایا. لباسات خیلی بدن. خواهش می‌کنم!
‫چون این لباس‌ها گرون بودن.
‫یو می؟
‫بله؟
‫برو خونه‌ی هیون جو و براش چندتا لباس بیار،
‫یه لباس پوشیده بیار.
‫چندتا لباس بیار.
‫خدایا!
‫وای...
‫توی دانشگاه نیویورک هنرهای زیبا خونده.
‫بعد هنرهای آسیایی رو توی دانشگاه ییل خونده،
‫قبل از این که پارسال برگرده کره.
‫خدایا، تو چقدر خوشگلی.
‫من فقط سه تا پسر دارم، واسه همین ‫به آدم‌هایی که دختر دارن حسودیم میشه.
‫ولی مردم انتظارشون میره بالا،
‫وقتی بهشون می‌گیم که هنر خونده.
‫واسه همین فوق‌لیسانش رو نظری گرفت.
‫تعجبی نداره که همه توی کلیسا ‫ازش تعریف کردن.
‫خدایا، واقعاً؟
‫اولین باره که می‌شنوم.
‫کی ازش تعریف کرده آخه؟
‫لطف داشتن که ازم تعریف کردن.
‫دخترت رو خوب بار آوردی.
‫تا راهنمایی، توی انگلیس ویالون می‌زد،
‫مردم می‌گفتن استعداد داره.
‫ولی ساز زدن از نظر فیزیکی خیلی سخته.
‫نتونستم به خودم اجازه بدم که دخترم رو ‫مجبور کنم،
‫که همچین کار سختی رو ادامه بده.
‫ولی وقتی نقاشی رو هم شروع کرد ‫مردم می‌گفتن استعداد داره،
‫[مرکز ثبت‌نام دانشگاه آنلاین سئول]
‫[هزینه‌ی ثبت‌نام: 748هزار وون.]
‫صد و بیست هزار وون لطفاً.
‫یو می.
‫بله؟
‫لی یو می.
‫اومدم، لعنت بهش.
‫دارم میام.
‫[سال 2010]
‫خانم لی.
‫سلام.
‫امروز روزیه که قول دادیم به مدیر ‫مدارک رو بدیم.
‫توی کشوی اون طرفن.
‫فقط مدارک دانشگاهم رو می‌خوای؟
‫آره، چیزهای دیگه رو دارم.
‫اگه خواستی با اسمم می‌تونی وام هم بگیری.
‫رمز کارت بانکیم و مدارک بانکیمم که داری.
‫کُلی کُپی اینجاست. ‫کدومش رو باید بردارم؟
‫برام مهم نیست. همه‌اش رو بردار.
‫وقتی فارغ‌التحصیل شدم چندتا کپی گرفتم،
‫بالاخره دارن به یه دردی می‌خورن.
‫حالا هرچی.
‫امروز سه‌شنبه‌ست؟
‫می‌تونی بخش فروش و کتم رو تحویل بگیری؟
‫سایزش رو عوض کردم.
‫یو می.
‫بیا یه ساعت.
‫برندش سوئدیه. ‫فقط یه بار پوشیدمش.
‫به کارمندهای دیگه نگو.
‫اومدم مدیر سانگ رو ببینم، ‫ساعت دو جلسه داشتیم.
‫شما لی یو می هستی؟
‫بله.
‫راه رو بهت نشون میدم.
‫لی یو می از ماریس اومده.
‫سلام مدیر سانگ.
‫اومدم مدارک خانم لی هیون جو رو تحویل بدم.
‫متوجه‌ام.
‫اینا مدارک خانوادگیشه، آزمایش سلامتش،
‫و دیپلمش.
‫چند وقته براش کار می‌کنی؟
‫این سال سوممه.
‫مدیر لی هیون جو چطوریه؟
‫مسئولیت‌پذیره، با درکه،
‫به من هم لطف داره.
‫فکر می‌کنم چیزهای مهم رو پرسیدم.
‫صبر کن تا یه نگاهی بهشون بندازم.
‫باشه.
‫این رو بپوش.
‫ببخشید؟
‫از ترمه‌ی طبیعی ساخته شده. ‫خیلی سبکه.
‫سه‌تا رنگ داره.
‫که اینطور.
‫امتحانش کن.
‫رنگ تیره‌ای داره، راحت می‌تونی توی طول روز ‫بپوشیش.
‫به کتی که خریدی هم میاد.
‫قشنگه، مگه نه؟
‫تا دیروز تخفیف خورده بود.
‫که اینطور.
‫می‌خرمش.
‫حتماً. یه دونه نوش رو بسته‌بندی می‌کنم.
‫میشه 621,000 وون.
‫ببخشید؟
‫میشه 621,000 وون با ده درصد تخفیف.
‫که اینطور.
‫می‌خوای اقساطی پرداخت کنی؟
‫نه، یه جا پرداخت می‌کنم.
‫بیا تو.
‫امروز تعطیلی؟
‫- بله مدیر. ‫- خوبه.
‫اگه شام نخوردی بیا با هم بخوریم.
‫خب.
‫مشکلی نیست. من گشنه‌ام نیست.
‫زود باش. نمی‌خوام تنها غذا بخورم.
‫باشه؟ بریم.
‫[بوفه‌ی عشق پدری]
‫اینجاست.
‫عجله کن.
‫می‌خواستم مهمونت کنم، ولی پرداخت کردی دیگه.
‫فکر می‌کنم اینجا...
‫بهترین قیمت‌ها رو توی منطقه داره.
‫نوش جان.
‫مشکل چیه؟
‫باید برم دندون‌پزشک، ولی هنوز نتونستم.
‫الان چیزی نیست.
‫دندان‌پزشک؟
‫می‌تونه ترسناک باشه.
‫می‌دونی دارم واسه امتحان وکالت می‌خونم؟
‫واقعاً؟
‫پارسال داشتم تمرین می‌کردم،
‫فکر می‌کنم امسال موفق بشم.
‫دلم روشنه.
‫درس خوندن حتماً سخته.
‫اگه آزمون وکالت رو قبول بشم ‫بلافاصله ازدواج می‌کنم.
‫مدتی هستی که من رو می‌شناسی...
‫نظرت چیه که...
‫ازت خواستگاری کنم؟
‫ببخشید؟
‫می‌تونی وقتی درس می‌خونم ازم حمایت کنی.
‫وقتی آدم بخواد درس بخونه،
‫حتماً باید یه نفر باشه که حمایتش کنه.
‫عوضی.
‫فکر کردی انقدر کم‌ارزشم؟
‫فکر می‌کنم بد متوجه شدی.
‫چی رو بد متوجه شدم؟
‫خب...
‫یه عوضی مثل تو قراره وکیل بشه؟
‫می‌دونی چرا خانم‌ها زودتر پرداخت می‌کنن؟
‫که یه بدبختی مثل تو اشتباه برداشت نکنه.
‫این کار رو می‌کنیم که وارد همچین شرایط ‫حال به هم زنی نشیم.
‫فهمیدی؟
‫آره.
‫[مدیر کوچک ماریس]
‫بله خانم لی.
‫یو می، نمی‌تونم ماشین پیدا کنم.
‫می‌تونی بیای دنبالم؟
‫سلام.
‫آره خانم. من جلوی درم.
‫به این زودی؟ چرا انقدر زود اومدی؟
‫زود نیومدم.
‫یکی از دوستام همین الان اومد.
‫غذا که نخوردی درسته؟ ‫بیا داخل بخور.
‫مسئله‌ای نیست.
‫- استیسی نیاوردش خونه. ‫- همینه. گفت دیگه.
‫عجب وضعیه. نمی‌تونم از سرم بیرونش کنم.
‫- عجب وضعیه؟ ‫- آره، عجب وضعیه، مگه نه؟
‫- یادتونه که... ‫- یادم نمیاد.
‫- هنوز نگفتم که. ‫- یادم نمیاد.
‫من باهوش‌ترین دانشجوی کُل دانشگاه بودم.
‫- امکان نداره. ‫- خدایا.
‫هیچکس به این دست نزده.
‫خدایا، اصلاً حالم خوب نیست.
‫انگلیسی حرف می‌زنم.
‫کسی بهش دست نزده.
‫ولش کن، وقتی بخواد بخوره می‌خوره.
‫یو می بیچاره غذا نخورده.
‫خدایا، هیچوقت ندیده بودم ‫انقدر با درک و شعور باشی.
‫واسه همین اون دکتره ازت خوشش اومد؟
‫- آره. ‫- بیخیال.
‫قبلاً توی آمریکا باهاشون ارتباط داشتم.
‫الان توی کره استاد دانشگاهن.
‫اصلاً وجدان ندارن.
‫می‌بینی؟ تاکسی گرفتن هم غیرممکنه.
‫وقتی من ازدواج کنم تو چیکار می‌کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫نشنیدی؟
‫مامان میگه مغازه رو اجاره میده.
‫منظورت اینه باید استعفا بدم؟
‫نه، خب...
‫حتی اگه بخوام یه کاری برات توی ‫نمایشگاه مدیر سانگ جور کنم،
‫سابقه‌ی تحصیلیت کمه.
‫باید بیشتر تلاش می‌کردی.
‫هوا خیلی گرمه.
‫[یو می، گوشی خریدم ‫یاد گرفتم چطور پیام بدم]
‫[دلم برات تنگ شده مامان]
‫[فردا می‌بینمت]
‫چرا فردا؟
‫نمی‌تونی بهتر عمل کنی؟
‫باشه آقا. از الان شروع می‌کنم.
‫برو.
‫چیه؟
‫می‌خوای چیزی بگی؟
‫خب...
‫میشه فردا رو برم مرخصی؟
‫مادرم برگشته خونه...
‫چرا یه جوری رفتار می‌کنی انگار آدم بدی‌ام؟
‫ببخشید؟
‫شرایط کاری ما رو یادت رفته؟
‫اینطوری نیست که...
‫نه، نه. سعی نکن از زیرش قسر در بری.
‫ببخشید قربان. ‫درست فکر نکردم.
‫فکر کردی حالا که ما رو می‌شناسی ‫می‌تونی سرمون کلاه بذاری؟
‫چرا هیچکدومتون سر قولتون نمی‌مونید؟
‫نمی‌فهمم.
‫می‌دونی مشکل تو چیه؟
‫همه‌تون تنبل و احمقید،
‫ولی می‌خواید عین بقیه زندگی کنید. ‫مشکلتون اینه!
‫می‌خوای بقیه‌ی زندگیت رو اینطوری زندگی کنی؟
‫برام یه پرواز بگیر.
‫چهارشنبه‌ی آینده پرواز می‌کنم میرم پاریس ‫یه روز هم توی راهم.
‫یه هفته توی هلسینکی می‌مونم.
‫- هلسینکی؟ ‫- آره.
‫سردمه و ناراحتم، ‫واسه همین میرم چشمه‌ی آب‌گرم.
‫داستان ازدواج کردن چیه؟ ‫سخت و پیچیده‌ست.
‫اعصابم خورده.
‫دلت برام نمی‌سوزه؟
‫ببخشید؟
‫می‌دونی...
‫شادی همیشه یه کم مبهمه.
‫ولی ناراحتی واضحه.
‫این روزها کاملاً ناراحتم.
‫بله، سلام.
‫آره.
‫اگه واسه هیلتونه، من کارت عضویت دارم.
‫تو هم داری؟
‫امکان نداره، اگه مامانم بفهمه می‌کشتم.
‫باشه.
‫آهای.
‫اگه مامان پرسید، بگو دارم با دوستم میرم.
‫نگران نباش.
‫توی یه دورهمی آشنا شدیم، ‫چیز مهمی نیست.
‫چرا باید نگران شما باشم؟
‫من گرسنه‌مه.
‫مامان اینجاست؟
‫آهای، اصلاً می‌دونی الان کی رئیس‌جمهوره؟
‫خیلی دست کمم گرفتی.
‫من علاقه‌ای به سیاست ندارم،
‫ولی تو از همه بدتری.
‫راستش، چه اهمیتی داره؟ ‫هرکسی که باشه هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫موضوع این نیست. ‫نخست‌وزیر کیه؟ اسمش چیه؟
‫- چیه؟ بهم بگو. ‫- خب...
‫این رو همه نمی‌دونن؟
‫تو فقط واسه این اسمش رو می‌دونی ‫چون با پسرش دوستی.
‫چی؟ امکان نداره!
‫- راست میگم. ‫- نه، اشتباه می‌کنی.
‫ببخشید.
‫این چیه؟
‫پاسپورتتون یه ماه دیگه باطل میشه.
‫تمدیدش کن.
‫این چیزها رو باید خودتون انجام بدید.
‫باشه.
‫تمدیدش کن.
‫واقعاً باید همه‌چیز رو بهت بگم؟
‫نه.
‫واقعاً می‌تونه بره روی اعصابم.
‫می تونی برگردی سر کارت.
‫این به نظر خوشمزه میاد.
‫تو جایی نمی ری.
‫یو می اینجاست.
‫آخر ساله. به ما هم باید خوش بگذره.
‫راست می گی. خانواده مافیا رفتن.
‫اون آهنگ رو خاموش کن.
‫هر بار باعث می شه بخوام بالا بیارم.
‫یه کم پیش حرف های مدیر بزرگ رو شنیدم،
‫مدیر کوچک داره بهار بعدی ازدواج می کنه.
‫برنامه ریزی عروسیشون داره خیلی طول می کشه.
‫2سال شده الآن؟
‫پولدارن، اما خانواده اشون اون قدرها هم قدرتمند نیست.
‫- با پسر صاحب اون بیمارستان؟ ‫- آره.
‫جریان چیه؟ یه کم پیش دیدم مدیر کوچک با یه پسر دیگه رفت بیرون
‫همه توی این خانواده 2تابعیتی هستن.
‫مدلشون آمریکاییه.
‫یو می، یه کم پیش ناراحت بودی؟
‫مدیر کوچک بدترش کرد.
‫یه روز می گن زیادی سخت می گیری،
‫یه روز دیگه سر قوانین سخت می گیرن!
‫چرا بهم نگفتی؟
‫باید چند روز قبل از مرخصی خواستن حسابی تحویلش بگیری
‫برای ما و یو می خیلی سخته.
‫ما نوبتی ماهی یه روز مرخصی می گیریم.
‫راست می گه.
‫من همیشه فردای روزی که تحویل داریم خیلی خسته ام.
‫بهمون گفت کودن و تنبل.
‫بعد از این که ازش شنیدم، کلی بهش فکر کردم.
‫به من هم توهین کرد.
‫آقای لی مخصوصاً با یو می خیلی سخت می گیره.
‫همیشه به خاطر مدرک نداشتنش بهش نگاه بدی داشت.
‫اگه انقدر تحصیل کرده هستن،
‫چرا از بازار جنس می فروشن؟
‫حواست باشه چی می گی.
‫می دونیم آقای لی چه طوریه.
‫دنیا اینجوریه دیگه.
‫طبیعیه.
‫خانم کیم.
‫نوشیدنی دزدی طعم خوبی داره؟
‫می شنوی چی می گی؟
‫این طوری نباش یو می.
‫از طرف من،
‫من دیگه شهامتش رو ندارم که این طوری زندگی کنم.
‫خدایا.
‫خب پس می خوای چیکار کنی؟
‫می خوام مردم ازم بترسن.
‫یکی از این ها بر می دارم.
‫وایستا! یه لحظه وایستا!
‫فقط 1دقیقه.
‫متشکرم.
‫[سئول به هنگ شن]
‫نرو. فقط 5دقیقه دیگه.
‫اینجا وایستا. برات یه چیز خوشمزه درست می کنم.
‫یه چیز خوشمزه؟ باشه.
‫[22 تماس از دست رفته از خانم کیم ماریس]
‫[حذف شد]
‫[مدیر ماریس]
‫[حذف شد]
‫[جی وون]
‫سلام؟
‫سلام.
‫بله؟
‫این شماره جی وونه؟
‫بله هست. شما؟
‫منم، یو می.
‫یو می؟
‫آره، یو می.
‫پس کل این مدت رو آمریکا بودی؟
‫آره. اونجا رفتم مدرسه.
‫چرا انقدر آروم تر شدی؟
‫فکر نمی کنم اگه توی خیابون می دیدمت می شناختمت.
‫مردم نسبت به بقیه اونجا وجدان ندارن.
‫خب؟ برای همیشه برگشتی؟
‫آره، برای همیشه برگشتم.
‫برگشتم،
‫اما نمی دونم باید از کجا شروع کنم.
‫می فهمم. اما من هم نمی دونم.
‫به هیچ کدوم از جاهایی که می خواستم نرسیدم.
‫جایی که حالا هستم، کوچیکه.
‫اما حداقل همون طور که می خواستی خبرنگار شدی.
‫فقط شانس آوردم.
‫هر وقت می خوام یه کاری رو بکنم، کلی طول می کشه.
‫2سال طول کشید تا توی دانشگاهمون پذیرفته بشم.
‫فقط دیر می شکفی.
‫راستش، از اولش هم از این شرکت بیزار بودم.
‫خب، این که چه طور به اینجا رسیدم، مهم نیست.
‫مسئله اینه که از این جا به بعد رو چیکار کنم.
‫خب، چه طور کاری رو می خوای بکنی؟
‫یه تعداد آشنا دارم، توی اتحادیه دانش آموختگان کار می کنم.
‫نه، نه، بهت زنگ نزدم که ازت کمک بخوام.
‫می خوای نیمه وقت به بچه ها درس بدی؟
‫مردم کسی مثل تو رو خیلی راحت قبول می کنن.
‫چه جور کاری هست؟
‫یه نفر رو می شناسم که یه فرهنگستان هنر داره.
‫فرهنگستانش بزرگ و مشهوره.
‫مدرک هنر داشتی، درسته؟
‫[لی یو می، متولد 29مارس سال 1981]
‫[سابقه تحصیلی]
‫این که چه طور به اینجا رسیدم، مهم نیست.
‫مسئله اینه که از این جا به بعد رو چیکار کنم.