‫بسه، آنا!
‫چرا برای رسیدن به پایان عجله می کنی؟
‫چون به اون قسمت گذار می کنه؟
‫گذار می کنه؟
نوت هات واضح نیستن، چون روی سرعت تمرکز می کنی
‫راحت شروع کن تا پایان بدرخشه.
‫صداهای تمیز و بلند.
‫هفته پیش روی این تمرکز کردیم.
‫بله.
‫باز هم از اول تا آخر امتحان کن.
‫به نفس کشیدنت هم توجه کن.
‫برام سئواله که چرا این کار رو می کنی. علت خاصی داره؟
‫نه، علتی نداره.
‫چرا تمرین نکردی؟
‫- کردم. ‫- چند ساعت؟
‫بیشتر تمرین کن.
‫همچنین، رفتار امروزت پذیرفتنی نیست.
‫ما اینجا نیومدیم که غرورهامون با هم بجنگن.
‫فکر می کردم می خوای توی انگلستان هم، نواختن رو ادامه بدی
‫با استعداد تنها، تا یه جایی می شه پیش رفت.
‫چرا به خودم زحمت می دم...
‫اسم "لی آنا" مشکوکه.
‫همچنین، اتحادیه دانش آموختگان؟
‫این حتی مشکوک تره.
‫من به شماره ای که اینجاست زنگ زدم، ‫چون راجع به لی آنا کنجکاو بودم،
‫و اون ها بلافاصله بهم گفتن.
‫خدای من!
‫من دلایل خودم رو داشتم.
‫نمی خوام بدونم.
‫اشتباه می کنم؟
‫هیچ بهونه ای نمی تونه این رو توجیح کنه که
‫یکی مثل تو، توی دانشگاه درس بده.
‫یعنی، واقعا مردم نمی فهمن؟
‫جدی؟
‫من از عمد این کار رو نکردم.
‫پروفسور لی.
‫اگر انجام دادن کارها بدون قصد، اون ها رو توجیح می کنه،
‫فکر می کنی چرا به قانون نیاز داریم؟
‫این کلاهبرداریه.
‫چیکار باید بکنیم؟
‫خب؟
‫لی آنا.
‫حالا چیکار باید بکنیم؟
‫دیگه این کار رو نمی کنم.
‫لطفا بهم یکم وقت بدید.
‫چه طور این قدر برات آسونه؟
‫چیکار کنیم که انگار هرگز اتفاق نیفتاده؟
‫تو زندگی یکی دیگه رو دزدیدی،
‫پس باید تاوانش رو بدی.
‫این طور فکر نمی کنی؟
‫خوبه.
،شما حمایت گسترده جوان ها و افراد مشهور رو دارید
‫و همسرتون هم به خصوص در میانِ
‫گروه های حاشیه‌ای محبوب هستن.
‫خوش شانسم.
‫حقیقت اینه که اون ‫داره یه نقش مهم رو ایفا می‌کنه.
‫خب می‌خوای چی کار کنی؟
‫در مورد اینکه اون یه مدرسه رو مدیریت کنه، چی فکر می کنید؟
‫هیئت مدیره دانشگاه دونگ سونگ، ‫دارن از خرید دانشگاه پشیمون می شن.
‫پروفسورها اصلا گوش نمی دن،
‫و دانشجوها هم همش اعتراض دارن و سر و صدا می کنن.
‫می گه مثل یه سردرده.
‫یا شاید...
‫یه بنیاد بورسیه تحصیلی، مختص به منافع عموم می تونه خوب باشه
‫اون قدر هزینه بر نیست،
‫و خیلی هم تأثیرگذاره.
‫بنیاد بورسیه تحصیلی؟
‫خیلی از این بهتره که
‫توی ایستگاه مترو در حالی که ژاکت تبلیغاتیتون رو پوشیده، قدم بزنه
‫- متفاوته. ‫- آره، متفاوته.
‫چرا که نه؟
‫روش کار کن، اما بی سر و صدا.
‫چشم.
‫تا ماه آینده،
‫3میلیارد وون برام بیار.
‫چیه؟
‫مجازات کیفری رو ترجیح می دی؟
‫فکر نمی کردی این‌قدر گرون پات در بیاد نه؟
‫مدرک های تحصیلی این جوری هستن دیگه. گرونن.
‫باید چیزی بخوای که ممکن باشه.
‫من هیچی ندارم.
‫این مشکل من نیست.
‫این مشکل توئه.
‫مشکل توئه که زندگی من رو دزدیدی.
‫اینکه معذرت خواهی کسی مثل تو رو قبول کنم، چه فایده ای داره؟
‫بخشش؟
‫کجا می شه ازش استفاده کرد؟
‫دائم توی خبرها و تلویزیون باشم و
‫مدام برم دادگاه و بیام...
این چه کوفتیه؟
‫من بهش نیازی ندارم.
‫این عاقلانه ترین و منطقی ترین راه حله.
‫خودت رو ننداز جلوی یه قاضی که هیچ ربطی به من نداره
‫به جاش با پول جبران کن.
‫متوجه شدی؟
‫شوهرت این رو...
‫می دونه؟
‫عجب آدمی هستی.
‫هی. بهتره همچنان از پله‌ها استفاده کنی.
‫پارسال توی روز سال نو،
‫چو جی هون،
‫تیم ارشدش رو با خودش برد به ‫کوه بوکان، برای کوه‌نوردی.
‫وقتی تقریبا به قله رسیده بودن،
‫به منشیش گفت بره براشون قهوه بخره.
‫- عقلش رو از دست داده. ‫- دیوانه‌ست.
‫ولی منشی‌ها باید کاری که ‫بهشون سپرده میشه رو انجام بدن.
‫اول، بدون هیچ تردیدی ‫شروع کرد به پایین رفتن.
‫بعد، فکر‌های مختلف اومد به سرش.
‫بیداری.
‫دقیقا.
‫وقتی یه کارگر بیدار میشه، ‫دیگه نمیشه کاری کرد.
‫پس از همونجا مستقیم رفت خونه.
‫صادقانه بگم،
‫لی آنا هم من رو یاد این آدم‌ها میندازه، ‫چون پولدار و زیباست.
‫- اشتباه می‌کنم؟ ‫- درسته.
‫یه چیزی راجع به اون ‫خیلی غیر واقعیه.
‫فکر می‌کنم اگر خوب بگردیم، ‫یه چیزهایی راجع بهش پیدا می‌کنیم.
‫نمی‌خواد بیدار شی.
‫نباید راجع به آدم‌هایی که ‫طرف ما هستن، کنجکاوی کنیم.
‫فقط نوشیدنیت رو بخور.
‫اونها ما رو طرف خودشون نمی‌دونن.
‫فقط شرکت‌مون رابط‌شونه.
‫درسته، یه نفر اینجا یه رابط داره.
‫جی وانِ خودمون.
‫نمیشه بهش گفت رابط.
‫من و آنا فقط ‫دوست‌های معمولی دانشگاهی هستیم.
‫تازه من اصلا چو جی هون رو نمی‌شناسم.
‫چی؟
‫- مگه اون سفارشت رو نکرده؟ ‫- نه.
‫هر کسی نمی‌تونه وارد "بوکوک" بشه.
‫جدی میگم.
‫هی، تازه وارد.
‫بهت نشون میدم یه مهمونی خوشآمد گویی، ‫دقیقا چه شکلیه.
‫بلند شو.
‫می‌خندی؟
‫نمی‌خوای بلند شی؟
‫کافیه.
‫نه، نه.
‫فقط یه بار بهم بگو رفیق.
‫منم بی‌خیال میشم.
‫"رفیق"
‫رفیق. رفیق.
‫بلند شد!
‫این دیگه چیه؟
‫چرا صورتت اونجوریه؟
‫نگاه کن!
‫لازم نیست خود را جلویِ یه قاضی بذاری که ‫هیچ ربطی به من نداره.
‫به جاش با پول برام جبران کن.
‫متوجه شدی؟
‫این وقت شب چی شده؟
‫ببخشید که خیلی دیر بهتون زنگ می‌زنم.
‫بله؟
‫فکر کنم آقای چو توی پارکینگ، ‫خواب‌شون برده.
‫بهتره حال‌شون رو چک کنید.
‫پلیس، بفرمایید.
‫شب‌تون بخیر.
‫می‌خوام رانندگیِ پرخطر یک نفر رو گزارش کنم.
‫- چیه؟ ‫- زنم توی خونه منتظرمه.
‫بذار یه تاکسی برات بگیرم. ‫تاکسی!
‫هی، نه، نه.
‫می‌تونم پیاده برم. ‫خونه‌م نزدیکه.
‫دارم شکم در میارم.
‫می‌خوای تا یانگجی دانگ پیاده بری؟
‫از اون راه خلوت‌تره. ‫این طرف ترافیکه.
‫از بزرگراه نزدیک‌تره.
‫آره، سریع‌تر می‌رسی. ‫خیابون‌ها قفل شدن.
‫می‌تونی از اون ور بری تا ‫از بزرگراه بری.
‫اون طرفی نیست؟
‫اون طرفه؟
‫هی آقا، بیا دنبال من.
‫اونجاست.
‫بیا دنبال من. ‫نشونت میدم.
‫- چیه؟ ‫- کیفم رو جا گذاشتم.
‫- کیفت رو؟ ‫- اینجاست که.
‫این از کجا اومد؟
‫هی، وایسین منم بیام.
‫بذار به حال خودشون باشن.
‫اگر جلوشون رو بگیری، ‫باید برسونی‌شون خونه.
‫شب بخیر!
‫- خداحافظ! ‫- شب بخیر!
‫وقتی توی بزرگراه شروع کنن قدم زدن،
‫پلیس توی دوربین می‌بینه و ‫میاد سراغ‌شون.
‫چه دردسری.
‫مطمئنا قبل از اینکه وارد گروه بشی، ‫از لحاظ ذهنی خودت رو آماده کردی.
‫حتما خودت می‌دونی،
‫ولی منم از طریق نیروگیریِ آزاد، ‫استخدام نشدم.
‫شنیدم که خیلی زورگوییِ داخلی وجود داره.
‫ولی وقتی چنین مقاله‌هایی می‌نویسن، ‫عذاب وجدان نمی‌گیرن؟
‫من توی جایگاهی نیستم که ‫بهت قول بدم کمکت کنم.
‫فقط طاقت بیار.
‫من دیگه برم.
‫باشه. ‫خداحافظ.
‫هر چقدر می‌خوای غر بزن، ‫روی من تأثیری نداره.
‫چرا نصف شبی پلیس اومد اینجا؟
‫چیز خاصی نبود.
‫اگر چیز خاصی نبود، ‫برای چی باید بیان اینجا؟
‫می‌خوام با اسم تو، ‫یه بنیاد بورسیه تحصیلی بزنم.
‫چی؟
‫تو مدیر ارشد میشی.
‫مجبورم انجامش بدم؟
‫این چه واکنشیه؟
‫اینکه رسانه‌ها در مورد آدم حرف بزنن...
‫ناراحت کننده‌ست.
‫ما لباس‌های خوب می‌پوشیم و ‫ماشین خوب می‌رونیم تا بقیه ببینن.
‫این کشور به آدم‌های ضعیف سخت می‌گیره
‫ولی برای آدم‌های سرشناس، ‫مهربون و دست و دلبازه.
‫فقط توی اینترنت نگاه کن.
چقدر مردم به
‫پولدارها و خانواده‌هاشون علاقه دارن.
‫انتخابات چیز ساده‌ای نیست.
‫حتی جوری که نفس می‌کشیم معنی داره، ‫و می‌تونیم از روی اون ارزیابی بشیم.
‫خب؟
‫می‌خوای یه راننده برات استخدام کنم؟
‫ترجیح میدم تنها برم بیرون.
‫چرا مستخدم بیشتر نمی‌گیری؟ ‫همه 3 یا 4 تا توی خونه دارن.
‫مگه بهت نگفتم؟
‫دستیارم امروز بهم ملحق میشه و ‫کارش رو شروع می‌کنه.
‫- آقای یونگ؟ ‫- نه، منشیم.
‫اومدی.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫سلام، پروفسور لی.
‫اسم من چو یو می هست.
‫کار کردن برای شما باعث افتخاره.
‫سلام.
‫خانوم چو...
‫یومی.
‫لطفا بشین.
‫نیازی نیست.
‫می‌تونم همینجا منتظر بمونم ‫تا وقتی آقای چو آماده بشن.
‫لطفا با من راحت صحبت کنید.
‫بلند شو.
‫هی، می‌خوای چی کار کنی؟
‫این چیه؟
‫توضیح بده.
‫کی بهت گفت از این خونه ‫به عنوان وثیقه استفاده کنی؟
‫چیه سر صبحی؟
‫هیون جو، ‫بلند شو. بلند شو.
‫هیون جو.
‫چی کار کردی؟
‫باز رفتی سهام خریدی؟
‫بیدار شو و باهام حرف بزن.
‫آره.
‫"آره"؟
‫خدایا.
‫از دست تو من زود می‌میرم.
‫چطور تونستی...
‫تو...
‫تو دیوانه شدی!
‫چطور تونستی این ساختمون رو بدی بره؟
‫مشکلت چیه؟!
‫برو خودت رو بکش.
‫هیون-جو، ما قراره با هم بمیریم.
‫چرا به خاطر این قراره بمیریم؟
‫من درستش می‌کنم.
‫چی رو درست می‌کنی؟
‫3 میلیون وون رو برمی‌گردونم.
‫چیزی نیست که.
‫چی؟
‫گفتم درستش می‌کنم.
‫تو رو خدا بس کن!
‫تو فقط می‌دونی چجوری پول خرج کنی. ‫توی عمرت یه سنت هم پول در نیاوردی.
‫چطور می‌تونی چیزی رو درست کنی؟
‫- یو-می. ‫- بله؟
‫- بیا بریم. ‫- باشه.
‫من این رو براتون میارم.
‫ببخشید، ‫چون اولین بارمه.
‫آره، اولین بارته. ‫فقط این رو فشار بده.
‫باشه؟
‫من دارم میرم. ‫دورهمی امروز رو فراموش نکن.
‫از الان دیگه، یو-می بهت یادآوری می‌کنه.
‫سلام، پروفسور لی.
‫اسم من چو یو می هست.
‫حتی جوری که نفس می‌کشیم معنی داره، ‫و می‌تونیم از روی اون ارزیابی بشیم.
‫فکر نمی‌کردی انقدر واست ‫گرون تموم بشه نه؟
‫مدارک تحصیلی اینجوری هستن. ‫گرونن.
‫سه میلیون وون.
‫سلام.
‫دلیل اینجا اومدنت چیه؟
‫شرکت‌مون می‌خواد یه ‫نمایشگاه برگزار کنه،
‫و مسئول پروژه زودتر از موقعی که فکر می‌کرد،
‫مجبور شد زایمان کنه.
‫به کمک نیاز داریم.
‫متوجه‌ام.
‫نقاشی‌های اشرافی سلسله چوسون. ‫تخصص خودته.
‫می‌خوای جاش رو بگیری؟
‫چرا خودت انجامش نمیدی؟
‫کارش برای من خیلی ناچیزه.
‫آدم‌هایی که صاحب این اثرها هستن ‫می‌خوان نقاشی‌هاشون رو بفروشن،
‫ولی می‌دونی که این جور کارها، ‫قیمت‌شون بالا نمیره.
‫می‌خوایم نمایشگاه رو بزنیم تا ‫این قطعه‌ها رو تبلیغ کنیم.
‫نمی‌دونم.
‫فشاری نیست چون که ‫قرار نیست پولی ازش در بیاد.
‫زمان کافی هم برای آماده کردن هست.
‫چیه؟ ‫زیادی پیش پا افتاده‌ست؟
‫منم اون اوایل، ‫از این کارها زیاد می‌کردم.
‫نه، اون مسئله‌ای نیست...
‫میشه این یه بار بهم کمک کنی؟
‫چقدر...
‫بهم دستمزد میدن؟
‫بی‌خیال، ‫ می‌دونی که پول زیادی از این در نمیاد.
‫توام زیاد نیاز به پول نداری که.
‫لطفا به خاطر من انجامش بده.
‫انجامش میدی، درسته؟
‫چو جی هون، ‫از حزب دموکرات-جمهوری خواه،
‫داره پیشرفت قابل توجهی رو نشون میده،
‫ولی از اونجایی که ‫جناحِ 51 عضوِ تازه انتخاب شده،
‫از 117 نماینده در مجلس شورای ملی ‫هنوز نامشخصه،
‫پیش‌بینی نتایج سخته.
‫در حال حاضر، ‫حزب دموکرات-جمهوری خواه...
‫آقای یونگ.
‫با مین جون وان چی کار کنیم؟
‫کاری بهش نداشته باشید.
‫خوبه که آدم یه راه باز کن داشته باشه.
‫مگه یه پسر نداره؟
‫آره، داره.
‫آمار پسرش رو در بیارم؟
‫لازمه؟
‫به یه چیزی در مقابلش نیاز داریم، ‫از اونجایی که داره مزاحم‌مون میشه.
‫باشه.
‫حق با توئه. ‫اون تنها پسرشه.
‫باید یه چیزی در موردش باشه.
‫پروفسور لی.
‫باید یه چیزی ازتون بپرسم.
‫بچه‌م فردا داره عمل میشه.
‫میشه من فردا و پس فردا مرخصی باشم؟
‫چیز جدی نیست،
‫ولی بچه‌م هنوز سنش کمه، پس...
‫چرا...
‫همه این کار رو با من می‌کنن؟
‫نمیشه یهویی همچین کاری بکنی.
‫مگه نمی‌دونی اعضای جنبش ‫قراره فردا برای ناهار اینجا جمع شن؟
‫چرا این‌قدر خودخواهی؟
‫لطفا نگران اون نباشید.
‫از قبل همه چی رو تدارک دیدم،
‫و یکی دیگه جام میاد.
‫یه نفر که نمی‌شناسم داره میاد؟
‫نه، نه. ‫غریبه نیست.
‫"یانگ سو جین"ـه.
‫قبلا وقتی مراسمات بزرگ داشتیم، ‫چندبار اومده بود.
‫می‌دونید، همون دختر قد بلنده که ‫موهاش کوتاهه.
‫وقتی ببینید می‌شناسیدش.
‫خب.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، ‫این می‌تونه ناراحت‌تون کنه.
‫متأسفم.
‫لطفا بهش فکر نکنید. ‫مشکلی نیست.
‫چطور می‌تونم وانمود کنم که ‫اتفاقی نیفتاده؟
‫چرا داری یه کاری می‌کنی که ‫من شبیه آدم بدها به نظر بیام؟
‫می‌خوای جراحی رو لغو کنی؟
‫نه، اونجوری نیست...
‫چرا باید...
‫به تو هم رحم کنم؟
‫چرا باید به چنین چیزهایی توجه کنم؟
‫باشه.
‫2 روز مرخصی برو.
‫متأسفم، پروفسور لی.
‫دقیقه آخر ازتون خواستم.
‫با موقعیتی که داری...
‫چاره دیگه‌ای نیست.
‫ببخشید امروز یکم حساس شدم.
‫فردا میریم بیرون غذا می‌خوریم.
‫چیه؟
‫اومدم برای شام بهتون خبر بدم.
‫از این به بعد، ‫از طبقه پایین صدام کن.
‫بله، خانم.
‫معمولا هیچ وقت داد نمی‌زنه.
‫به این خاطر بود که ‫من امروز اشتباه کردم.
‫ارزش سهامِ شرکت "آی تی سالید" ‫از چهار سال پیش عجیب به نظر میاد؟
‫خب که چی؟
‫انتخابات نزدیکه. ‫چرا داری فضولی می‌کنی؟
‫باید تصدیق بشه چون شرکتیه که ‫به یکی از نامزدهای قوی مرتبطته.
‫وقت خالی داری؟
‫داری وانمود می‌کنی نمی‌فهمی، ‫یا واقعا نمی‌فهمی؟
‫اگر به خاطر تیم منابع انسانی نبود، ‫باید چندتا نامه معذرت‌خواهی می‌نوشتی.
‫این رو می‌دونی؟
‫به نظر من تو...
‫خیلی کله‌شقی.
‫ببخشید؟
‫تو خیلی احمقی!
‫خانم چو، ‫چند مدته توی این زمینه کار می‌کنید؟
‫امسال سال سوم منه.
‫یه سالی میشه که برای آقای چو کار می‌کنم.
‫چطور وارد این کار شدی؟
‫5 سال بود که درس می‌خوندم تا ‫آزمون استخدامی دولتی رو بدم،
‫ولی خب نشد.
‫در برابر پدر و مادرم ‫خیلی احساس گناه می‌کردم
‫چون زمان زیادی رو به ‫درس خوندن گذروندم.
‫خودمم داشتم افسرده می‌شدم.
‫ممکنه شما شرایطم رو درک نکنید.
‫خانواده‌ت الان راضی هستن؟
‫فکر کنم ناامید شدن.
‫به همه میگن که من کارمند دولتم.
‫همه یکم دروغ میگن...
‫تا ظاهرشون رو حفظ کنن.
‫من احساس معذب بودن می‌کنم
‫چون دروغه.
‫خانم چو. ‫حتما شما آدم صادقی هستید.
‫نه، من یه آدم معمولی ام.
‫کار برای جی هون سخت نیست؟
‫اصلا.
‫می‌دونم که این شغل ‫هیچ وقت استراحتی نداره.
‫ولی فرصت ارزشمندی برای منه،
‫برای همین می‌خوام نهایت تلاشم رو بکنم و ‫به چشم بیام.
‫همچنین، خیلی هم با من مهربونه.
‫می‌بینی؟
‫همه دروغ میگن.
‫نه، دارم حقیقت رو بهتون میگم.
‫خانم، ازتون می‌خوان 20 دقیقه منتظر بمونید.
‫چرا؟
‫ایشون میگن بعد از اینکه ‫همه اومدن، شما باید تشریف بیارید.
‫من اول میرم تو و چک می‌کنم.
‫- فکر نمی‌کنم هنوز رسیده باشن. ‫- چی؟
‫دو بار از مدیر رستوران پرسیدم.
‫چه مسخره.
‫اینجا ایستادن مضحکه.
‫بیا دور بزنیم.
‫بله، خانم.
‫سلام مامان.
‫میشه این جلسه رو نرم؟
‫فکر می‌کنم اون دیوانه‌ست. ‫دکتر احمق هنوز نیومده.
‫بیاید بریم تو. ‫همه اومدن.
‫[لی آنا]
‫[دانشگاه ییل ‫فوق لیسانس هنرهای آسیای شرقی]
‫متأسفانه الان امکانش نیست که ‫مستقیما باهاشون صحبت کنید.
‫بله، آقای چو در جلسه هستن.
‫همه چی که همیشه ‫مطابق میل شما پیش نمیره.
‫نه، البته که نه.
‫همش طبق خواسته مردم و ‫خواسته حزب پیش میره.
‫ولی اگر این خواسته،
‫هی عوض بشه،
‫مردم گیج میشن.
‫همه چیز روزانه تغییر می‌کنه.
‫نمی‌دونم چی بهت بگم.
‫مشکلی نیست.
‫شما 4 بار برنده شدید، ‫و دارید راه رو برای من باز می‌کنید.
‫پس من خوشحالم.
‫گفتید ضروریه، ‫می‌تونید بهم بگید راجع به چیه؟
‫بفرمایید.
‫- لطفا نوشیدنی بخورید. ‫- حتما.
‫قربان.
‫ممنون.
‫خیلی از زمانی که نوشیدنی خوردیم، می‌گذره.
‫آره، منم همین رو میگم می‌دونی...
‫می دونم!
‫آره، درسته!
‫این نیز بگذرد، درسته؟
‫آره، درسته.
‫چی شده؟ ‫نتونستی انجامش بدی؟
‫اگر اون شهردار بشه،
‫محدودیت‌های رویِ ‫زمین‌های حفاظت شده رو برمی‌داره نه؟
‫این اتفاق نباید بیفته.
‫ببخشید؟
‫هیچی.
‫نباید اول روی زمین‌های حفاظت شده کار کنه.
‫باید افکار عمومی رو در نظر بگیریم.
‫البته. ‫همه چی به وقتش.
‫ولی ما به اون باور داریم.
‫اون زمین به ما ارث رسیده، ‫ولی حسابی باعث دردسرمون شده.
‫می‌دونی، مالیات ارث رو میگم.
‫هیچ وقت معلوم نیست چی میشه، ‫درسته؟
‫برای اینکه زمین مشمول مالیات ارث بشه، ‫باید ارزشش بیشتر از 700 میلیون باشه.
‫نباید اینجوری بهش نگاه کنین.
‫آدم‌هایی که توی مغازه‌ها، ‫ساعتی کار می‌کنن هنوز مالیات میدن.
‫بی‌خیال. منظوری نداشتم.
‫اون باید انتخاب بشه.
‫همون طور که خودتون گفتید،
‫هیچ وقت معلوم نیست ‫چه اتفاقی میفته.
‫راستی،
‫بچه‌ام رو فرستادم انگلستان درس بخونه.
‫هفته پیش که رفتیم اونجا که ‫بذاریمش خوابگاه...
‫یاد تو افتادم.
‫این چیه؟
‫چیز خاصی نیست، ‫منظوری نداشتم.
‫مطمئنم که وسایل زیباتر و ‫ارزشمندتری از این داری،
‫ولی این یه هدیه‌ست که ‫از ته قلبم گرفتم، پس لطفا قبولش کن.
‫من حساب می‌کنم.
‫هر چقدر دوست داری بمون.
‫بله!
‫اون جوانه ولی خیلی سرسخته.
‫یک بارم با گرمی بهم نگاه نکرد.
‫خیلی گستاخه.
‫واقعا؟ ‫به خاطر اینه که خارج زندگی کرده؟
‫شاید زیاد با کره آشنا نیست.
‫جی هو!
‫چرا از قبل بهم زنگ نزدی؟ ‫یکم قهوه می‌خوای؟
‫نه، ممنون. ‫از سر راهم به فرودگاه اومدم اینجا.
‫- داری میری آمریکا؟ ‫- آره.
‫راستی، شرکتت رو عوض کردی.
‫درسته.
‫"بوکوک؟"
‫این بزرگ‌ترین شرکت توی کره نیست؟
‫آره.
‫قبلا که توی آزمون ورودی شرکت کردم ‫نتونستم قبول شم،
‫ولی حالا خیلی سخت کار می‌کنم.
‫انتخابات نزدیکه، ‫برای همین حسابی سرمون شلوغه.
‫خیلی خوبه. ‫فکر می‌کنم موفق میشی.
‫ممنونم.
‫راستی،
‫شک دارم فقط برای دیدن من ‫اومده باشی اینجا.
‫آیا این...
‫"لی یو می"ـه؟
‫آره.
‫نمی‌خواستم معذب بشی، ‫برای همین در موردش حرف نزدم.
‫من که در هر صورت نمی‌خوام ‫توی کره زندگی کنم،
‫پس اهمیتی نداره چی کار می‌کنه.
‫ولی فکر کردم باید بهت بگم که ‫چرا باهاش بهم زدم.
‫جی هو، گذشته‌ها گذشته.
‫اینجوری نیست، جی وان.
‫لی یو می...
‫توی دانشگاه تو درس نخونده.
‫چی؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم چطور از ‫دانشگاه نیویورک و ییل فارغ‌التحصیل شده،
‫و پروفسور شده،
‫ولی وقتی ما با هم نامزد بودیم، ‫یه دانشجوی تقلبی بود.
‫داشت برای سومین بار برایِ ‫آزمون ورودی می‌خوند.
‫لی آنا؟
‫من به اون اسم هم اعتماد ندارم.
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫سلام.
‫تقریبا 100 میلیون وونه.
‫همین از دستم برمیومد.
‫یو می.
‫همه چیز توی این جهان، ‫با پول حل میشه.
‫ولی اگر چیزی ممکن نیست،
‫باید از خودت بپرسی که ‫آیا پول کافی بود یا نه؟
‫هی، این‌قدر ناامید نباش.
‫هنوز وقت داری.
‫می‌دونم باهوشی.
‫یا می‌تونی فقط به شوهرت اعتراف کنی و ‫ازش پول بگیری.
‫می خوای من بهش زنگ بزنم؟
‫می دونی که من صبر ندارم، درسته؟
‫حواست باشه تا آخر مهلتت جورش کنی.
‫راستی یو می!
‫از جلو چشمم دور بمون،
‫و از پله ها استفاده کن، خب؟
‫[لی آنا، دانشگاه دونگجین]
‫[همسر نامزد شهرداری سئول، چو جی هون پروفسور لی آنا]
‫[پروفسور لی آنا خیلی غیر منتظرانه در مراسم ‫بورسیه تحصیلی از زبان اشاره استفاده کرد]
‫تو توی آمریکا زندگی کردی، پس چرا ‫داری بر می گردی که انگلیسی بخونی؟
‫دقیقا سئوال من هم هست.
‫نه، هنوز خیلی راه دارم که برم.
‫من خیلی حسودی می کنم.
‫من بیشتر به این حسودی می کنم که
‫خانواده اش اجازه دادن با نامزدش بره.
‫منم.
‫از اون جایی که خارج زندگی کردن،
‫ذهن بازی دارن.
‫تو خیلی خوش شانسی.
‫بعد از فارغ التحصیلی عروسی می گیرید؟
‫واقعا؟
‫غیر ممکنه!
‫آره.
‫واقعا؟
‫- من توی عروسیتون می خونم. ‫- خیلی حسودیم می شه.
‫من هم میزبان می شم.
‫درخواست مرخصی با حقوق کردی؟ کی داری می ری؟
‫1هفته دیگه.
‫کدوم دانشگاه می ری؟
‫احتمالا همون دانشگاهی که "جا هو" می ره.
‫- کلمبیا؟ ‫- کلمبیا؟
‫شهریه اش حتما خیلی زیاده.
‫- واقعا؟ ‫- آره، توی نیویورکه.
‫صبر کنید، بچه ها.
‫ما همه پول گذاشتیم تا این رو بگیریم.
‫چی هست؟
‫- بازش کن. ‫- چیز خاصی نیست.
‫همین حالا هم خیلی ممنونم که یه ‫مهمونی خداحافظی ترتیب دادید.
‫قشنگ نیست؟ خیلی با سلیقه ایم، نه؟
‫- مهم بوشه. ‫- بوش کن.
‫خیلی خوبه نه؟
‫- به خودت بزن. ‫- زود باش، زود باش.
‫سلام، من خبرنگار هان جی وان، از خبرگزاری بوکوک هستم.
‫و من یک فارغ التحصیل هستم.
‫آره، تماس گرفتم چون
‫می خوام بدونم چه جوری می تونم ‫سوابق دانش آموخته های سابق رو ببینم.
‫نه، فارغ التحصیل نه، اما یه نفر که اونجا درس خونده.
‫7نفر،
‫بین 1995 تا 2005،
‫به نام لی یو می، اینجا درس خوندن.
‫اما هیچ کدوم زیبایی شناسی نخوندن.
‫می‌تونم ازتون بخوام ‫یه نفر دیگه هم چک کنید؟
‫- حتما. ‫- لی آنا.
‫می تونم این رو هم چک کنم که، 1سال مرخصی گرفته یا نه؟
‫خانم.
‫ببین کی اینجاست.
‫من رو یادت میاد؟
‫معلومه که یادم میاد، جی وان.
‫ما 4 سال با هم زندگی کردیم.
‫دیگه با پانسیون کار نمی کنی؟
‫نه، دنیا عوض شده. حالا دیگه آپارتمان های استودیویی مدیریت می کنم
‫آپارتمان های استودیویی.
‫3سال پیش ساختیمش.
‫وای، تو صاحبخونه شدی. بهت غبطه می خورم.
‫لی یو می؟ معلومه که می شناسمش.
‫هیچ وقت نمی تونم فراموشش کنم.
‫چرا؟
‫وقتی که جابجا شد،
‫بدون اینکه اجاره 2ماه آخر رو بده رفت.
‫فرار کرد؟
‫اون واقعا خوشگل و زیباست.
‫من پانسیونم رو 20سال مدیریت کردم،
‫اما یه بار هم گول ظاهرش رو خوردم.
‫واقعا این کار رو کرد؟
‫2ماه اجاره اش عقب افتاده بود،
‫اما چند روز خونه نیومد.
‫تلفنش رو هم جواب نمی داد.
‫به خانواده اش زنگ زدم
‫و متوجه شدم بدون اینکه به من بگه پا شده رفته آمریکا.
‫همه وسیله هاش رو هم گذاشت و رفت.
‫وقتی اتاقش رو تمیز کردم، یه عالمه لباس داشت.
‫اون موقع تا استان گانگوون رفتم و
‫اجاره اون 2ماه و
‫هزینه رفت و آمدم رو از پدرش گرفتم.
‫کجای گانگوون؟ یادت هست؟
‫هونگ چئون.
‫هونگ چئون...
‫یادم مونده چون پسرم برای خدمت سربازیش رفته بود اونجا.
‫سر ورودی بازار یه مغازه خیاطی داشتن.
‫خیاطی؟
‫وقتی بهشون سر زدم، اوضاعشون زیاد خوب نبود.
‫خیلی برای حمایت از دخترشون زحمت می‌کشیدن.
‫هر عید شکرگزاری، برام یه هندونه می فرستادن.
‫اون موقع ها خیلی گرون بود.
‫درسته. هندونه...
‫عجب، چو جی هون!
‫اینکه حالا بنیاد بورسیه تحصیلی بزنی، تقلب محسوب نمی شه؟
‫- چیه؟ ‫- ببین.
‫[بعد از 4سال برنامه ریزی لی بنیاد بورسیه تحصیلی خود را بنا می‌کند.]
‫چیز خاصی نیست. منظوری ندارم.
‫این یه هدیه از اعماق قلبمه، پس لطفا قبولش کن.