‫[بعضی از این وقایع واقعا رخ دادن]
‫[اما از لحاظ قانونی، جریان رو از خودمون در آوردیم]
‫سلام خانم دُزده!
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫می دونی، طبق معمول اومدم سر بزنم.
‫خب، بگو ببینم، کی منتظر کارت های شناساییم باشم.
‫آهان...
‫اون ها رو توی حالت انتظار گذاشتیم.
‫ها.
‫خب پس، 30هزار دلار همراهتون هست؟
‫- چی داری می گی؟ ‫- 30هزار دلار؟
‫همون کاری که گفتید بکنم رو کردم.
‫من 200تا رو با قیمت هر کدوم 150دلار پیش فروش کردم.
‫200 تا 150دلار، درسته، می شه 30‌هزار تا.
‫- 200تا، نمی شه که... ‫- تا هفته دیگه لازمشون دارم.
‫آره اما نگفتیم که این کار رو بکن...
‫هیس، هیس، هیس!
‫ببین، چیزی که گفتی این بود که...
‫باشه، باشه.
‫می تونی تحویل بدی، مگه نه؟
‫آره اما نگفتیم که...
‫ما همین رو گفتیم.
‫جریان این طوریه که...
‫من این پول رو به یه نفر دیگه بدهکارم.
‫من یه تاجرم، این طوری تجارت می کنن.
‫پس یا بهم 200تا کارت شناسایی جعلی می دی،
‫یا بهم 30هزار تا می دی.
‫خودتون بسنجید.
‫بی؟
‫تو این مورد من رو نپیچون.
‫بِکا؟
‫باشه، کسی کسی رو نمی‌پیچونه.
‫چون مسئله اینه که،
‫اگه شما دخترها نتونید حلش کنید...
‫اون وقت به مشکل می‌خوریم.
‫- نمی تونیم. ‫- می تونیم.
‫چرا، می تونیم.
‫مشکلی نداریم.
‫باشه، عالیه.
‫بهتون سر می زنم.
‫می بینمتون.
‫شما بچه ها یه کاریش می کنید.
‫حتماً بی نظیر خواهید بود.
‫زویی؟
‫حالت خوبه؟
‫اه!
‫زو، موضوع مهمی نیست.
‫موضوع مهمیه بِکا، باشه!
‫موضوع مهمیه!
‫اه!
‫این یارو کیه که بهش پول بدهکاریم؟
‫باهامون می تونه چیکار کنه؟
‫باشه، نمی دونم. یه آدم عجیب و غریبه.
‫چقدر عجیب؟
‫نمی دونم.
‫چقدر عجیب بِکا!؟
‫انقدر سر من داد نزن!
‫آه!
‫خدایا!
‫حتی نمی دونی این یارو کیه،
‫اون وقت باید بریم باهاش کار کنیم،
‫اون وقت ما داریم این اجناس غیر قانونی رو تولید می کنیم،
‫فقط هم همین رو می دونیم،
‫شاید بره بانک بزنه،
‫روی جنگیدن سگ ها شرط ببنده ...و عروس دریایی بخوره و
‫نفس بکش، نفس بکش. چیزی نیست.
‫نگرانش نباش.
‫باشه. مکزیک لغوه.
‫چرا پولش رو ندیم؟
‫تو 30هزار دلار آماده داری؟
‫نه ندارم.
‫اگه فقط... این کار رو نکنیم، چی؟
‫چیکار نکنیم؟
‫انجامش ندیم.
‫اوه!
‫بِکا؟
‫نه، نمی خوام با تریست در بیفتم.
‫این یعنی چی؟
‫این مورد رو بیخیال شو، باشه؟
‫باشه، آره، درسته.
‫می تونیم این کار رو بکنیم.
‫فقط یه کاره دیگه. 200تا کارت شناساییه،
‫من هم دیگه هیچ وقت نمی رم مرکز خرید.
‫- آره. ‫- آره.
‫آره، این تمامش مدرکه.
‫چی؟
‫این تخته وایت برد، مدارک کتبی.
‫هنوز می تونیم ساعت4...
‫توی آزمایشگاه کامپیوتر همدیگه رو ببینیم؟
‫آره.
‫باید سر وقت بیای.
‫گفتم باشه مامان.
‫خدایا، من رو مخفی کن.
‫چی، چرا؟
‫سلام بِکا.
‫سلام.
‫ببین؟ اون حتی تو رو یادش نیست.
‫فقط آروم باش و توی این کلاس به این موضوع فکر نکن.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫توی «رؤیای شب نیمه تابستان» شکسپیر... ‫[صدتا مدرک شناسایی چاپ کن، دویستا چاپ کن]
‫گذاشت تمام شخصیت‌ها ‫دنبال رابطه‌ی بین واقعیت و تخیل بگردن.
‫شاید تخیل رو اینطور ببینید که...
‫- زویی؟ ‫- ها؟ چی؟ حاضرم.
‫اولین و آخرین اخطارمه.
‫ممنونم.
‫شاید بشه تخیل به صورت...
‫زیر مجموعه‌ای از کلمه‌ی ترس در نظر بگیریم.
‫همونطور که تسئوس در آخر نمایش،
‫همونطور که داره برای خودش تلاش می‌کنه...
‫من فقط میگم به نظر آدم خیلی مودبی میاد،
‫که خیلی مودبانه می‌خواد ازت در مورد روزت،
‫و این که صبحونه چی خوردی بپرسه.
‫تیموتی شالامی؟
‫چه توصیفات احساسی عجیبی می‌کنی.
‫راک؟
‫عضله‌هاش.
‫- پیره. ‫- حالا هرچی.
‫چقدر داره طول می‌کشه.
‫آره، خب، پرینترهای مدرسه‌ی دولتی‌ان.
‫اگه من مالیات می‌دادم، بهم برمی‌خورد.
‫تا الان نصفشون تموم شده؟
‫یکیش رو هم تموم نکردیم.
‫اه!
‫یه جورهایی امشب سوپ گوشت می‌خوام.
‫خب، همه‌چیز خیلی سریع‌تر انجام میشد،
‫اگه نمی‌دونم، می‌رفتی سر یه کامپیوتری ‫و کمک می‌کردی.
‫می‌دونی که وقتی سیر باشم عملکردم بهتره.
‫سلام تیم شطرنج.
‫کسی وزیر لازم داره؟
‫حالت خوبه زی؟ ساکتی یکم.
‫آره، روز مفصلی توی مدرسه داشتیم.
‫واقعاً؟
‫چطور بود؟
‫امروز خیلی دیر اومدی خونه.
‫خرخون‌تر از همه شدی؟
‫خب حداقل میز رو چیدم و غذا رو گرم کردم.
‫فکر کردم این بار بیشتر کمک می‌کنی.
‫من بابا رو دیدم.
‫حالش خوبه.
‫یعنی، بهتره.
‫به نظر... یعنی به نظر حالش خوب میاد.
‫یه مدتی هم هست که حالش بد نشده.
‫مامان، تقریباً ساعت 8 شبه.
‫درسته، آره، باشه.
‫آم...
‫نه، نه، نه. نگران نباش. من جمعش می‌کنم.
‫ممنون.
‫جلوی مامان راجع به بابا حرف نزن.
‫خوشش نمیاد، خودت نمی‌فهمی؟
‫حالا هرچی،
‫خب چی شد، الان رسماً برگشتی خونه یا...
‫نه، برنگشتم.
‫جی، همه‌اش نمی‌تونم گندت رو جمع کنم.
‫خدایا. چی داری میگی؟
‫انقدر ذخیره‌ی اورژانسی مامان رو برندار.
‫اورژانسی بود، باشه؟
‫واسه همینن دیگه.
‫هنوز غذام تموم نشده بود.
‫خب، الان تموم شده. ‫این بقیه‌ی غذای ماست.
‫لعنتی.
‫باشه. درسته.
‫خداحافظ عزیزم.
‫ممنون بابت همه‌ی کمک‌هات.
‫خواهش می‌کنم ممنون مامان.
‫- خداحافظ مامان. ‫- خداحافظ.
‫بعداً می‌بینمت دختر زرنگه.
‫لعنتی.
‫آهای، زی! این مال توئه؟
‫چی مال منه؟
‫این. مال توئه؟
‫نه.
‫هوم.
‫من برش می‌دارم.
‫باشه، هرچی.
‫اه!
‫لعنتی.
‫این خیلی احمقانه‌ست.
‫نمیشه توی مدرسه راجع به ‫مسائل غیرقانونی با هم حرف بزنیم.
‫اونا چی‌ان؟
‫یعنی چی!
‫مشکوکه اگه دور سطل سیگار کشیدن،
‫وایسیم و هیچکدوممون سیگار نکشه.
‫اوه...
‫باشه. آره، راستش خیلی هوشمندانه‌ست.
‫گفتی نقشه‌ای داری؟
‫آزمایشگاه مدرسه خیلی سرعتش پایینه.
‫پرینترهای «اکوتانک». پنج‌تا می‌خریم.
‫بهترین‌های بازارن...
‫لعنتی!
‫باشه، باشه، باشه، باشه.
‫نفس بکش.
‫باشه، بعد از مدرسه می‌ریم یه پرینترفروشی.
‫من پرینترها رو می‌خرم،
‫چهار یا پنج‌تاش رو راه می‌اندازیم و ‫کارمون رو ادامه می‌دیم.
‫شما خوبید؟
‫خدایا!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫سلام، همینطوری داشتم سر می‌زدم. ‫انگشت سبابه‌ی به درد نخور.
‫چی؟
‫بهترین انگشته واسه از دست دادن.
‫اگه یه نفر می‌خواست یکی از انگشت‌هاتون ‫رو قطع کنه،
‫و ازتون بخواد که یکیش رو انتخاب کنید.
‫می‌دونم یه کمی عجیبه،
‫چون بیشتر مردم انگشت کوچیکه رو انتخاب ‫می‌کنن،
‫ولی ظاهراً از انگشت کوچیکه روزانه...
‫واسه خیلی چیزها استفاده می‌کنیم.
‫نباید برید؟
‫خوب درس بخونید.
‫بِکا، بِکا، یعنی چی؟
‫[مقایسه قسمت «گالانت اکوتانک»]
‫[چه طور درگیر نزول خورها نشیم]
‫[بهتره کدوم انگشت قطع بشه]
‫- آهای، زی. ‫- ها؟ چیه؟
‫ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫من خوبم، آره.
‫انجامش دادی؟
‫ببخشید، چی؟
‫بخش جمله‌شناسی رو دیشب انجام دادی؟
‫نه. ندادم. ببخشید.
‫اشکال نداره. می‌تونم امشب ‫انجامش بدم.
‫نه ولی، اشکال نداره. کارِ منه.
‫تو هم امشب تمرین داری، پس...
‫آره، دارم.
‫هنوز می‌تونی برسونیم؟
‫آره.
‫زویی، زی، نفس بکش.
‫ببخشید، ولی الان واقعاً استرس دارم.
‫اشکال نداره. می‌خوای راجع به روزت حرف بزنی؟
‫صبحونه چی خوردی؟
‫نفس بکش.
‫خوبی؟
‫ممنون سالی.
‫اشکال نداره، باشه؟
‫این پروژه‌های گروهی رو خیلی دوست دارم.
‫یکی می‌خوای عزیزم؟
‫نه ممنون. نمیشه قبل از تمرین غذا بخورم.
‫منطقی نیست، باید انرژی داشته باشی.
‫خب باعث میشه آروغ بزنم.
‫چندش.
‫اونا رو از کجا گرفتی؟
‫توی جیب پشت صندلیت ‫دنبال خوراکی گشتم.
‫چیکار کردی؟
‫من خیلی این پشت می‌مونم زو.
‫روی زمین؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫خیلی این حرفت اشتباهه.
‫زویی، بیا بعد از این که این پسره رو ‫پیاده کردیم بابل‌تی بگیریم.
‫- این پسره؟ ‫- وقت نداریم.
‫همیشه واسه بابل‌تی وقت هست.
‫روزت چطور بود؟
‫- خیلی خسته‌کننده بود. ‫- ناهار...
‫ببخشید. نه، بی، تو بگو.
‫فردا همچنان میای عزیزم درسته؟
‫اوهوم.
‫یه جورهایی موضوع مهمیه.
‫- گفتم میام، باشه؟ ‫- باشه.
‫بعدش خانواده‌ات میان؟
‫نه، واسه شام رفتن بیرون.
‫عالیه.
‫میشه این رو نگه داری؟
‫پسر.
‫نه، این بابل‌تیه منه!
‫خدایا...
‫مجموعاً میشه 1,040 و 62 سنت. ‫چطور پرداخت می‌کنید؟
‫- نه، نه، نه. ‫- اونجوری کار نمی‌کنه.
‫می‌دونم، می‌دونم، باشه. ‫واکنش طبیعیم بود.
‫خدایا.
‫انقدر مضطرب نباش.
‫عه، میگه موجودیتون کافی نیست.
‫امکان نداره.
‫قطعاً کافی نیست.
‫حتماً از حد برداشتم گذشتم.
‫این فکر تو بود.
‫همیشه می‌تونید از مرکز پرینترهامون ‫استفاده کنید.
‫استفاده ازشون خصوصیه.
‫خب، کلاس 202 کارت‌های شناسایی قلابی.
‫درس امروز، هولوگرام کوچیکه.
‫ما از هولوگرام کوچیک متنفریم.
‫جوهر بلک‌لایت. ‫با تشکر از علی‌اکسپرس.
‫هولوگرام انطباق دوتا عکسه.
‫یه کمی حالت اُریب دارن واسه همین ‫ذهنتون رو گول می‌زنن،
‫و فکر می‌کنید که سه بعدی‌ان.
‫یه لایه رو توی جوهر بلک‌لایت سفید چاپ کنید،
‫اون یکی رو سیاه،
‫کنار هم میشن دو تیکه‌ی یه عکس.
‫فوق‌العاده نیست ولی بد هم نیست.
‫راهنمایی رانندگی رو گول می‌زنه؟ ‫احتمالاً نه.
‫یه نگهبان که چراغ‌قوه دستشه رو چی؟ ‫آره احتمالاً.
‫- تموم شد. ‫- منم همینطور.
‫از جوهر بلک‌لایت واسه هولوگرام استفاده کنید،
‫از جوهر معمولی واسه بقیه‌اش ‫بعد عوض کنید.
‫همه‌ی اینا فرضیه البته.
‫یعنی، من هیچوقت کار غیرقانونی نمی‌کنم.
‫اون چی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫ساکت باش. ساکت باش. ساکت باش.
‫بِکا؟
‫بمیر، بمیر، بمیر!!!
‫سلام دوباره. شما دخترها کمک می‌خواید؟
‫می‌خواید چی چاپ کنید؟
‫اوه!
‫هیچی، یه سری عکس فقط.
‫نباید این صدا رو در بیاره.
‫نباید.
‫اتفاقاً من تازه اومدم.
‫بذار مدیر رو صدا کنم بیاد.
‫اوه.
‫آهای، جف.
‫اوه، نه.
‫نه، جف، نیازی نیست...
‫مشکل چیه؟
‫من هیچوقت این سینی‌های خروجی پرینتر ‫رو قبلاً ندیدم.
‫سلام جف. ما مشکلی نداریم.
‫ماجرای این سینی‌ها چیه؟
‫سم؟
‫این همون جفیه که گفتی یه آشغال به تمام معناست؟
‫چی؟ من همچین حرفی نزدم!
‫نه، نه، نه.
‫اون همچین حرفی نزده.
‫سم؟ یه لحظه میای؟
‫احتمالاً باعث شدی اخراج شه.
‫خب، اینجا رو نگاه
‫حقش بیشتر از اینجاست.
‫خدایا، بی.
‫بهم اعتماد کن. بهش لطف کردم. باید بریم.
‫آهای، ظاهرشون خوبه؟ جوهرش پخش نشده؟
‫چیزی رو از دست دادیم بی؟
‫لعنتی، چیه؟
‫داشتم می شمردم! به نظر خوبن!
‫فقط باید مطمئن بشم که چیزی رو جا نذاشتیم!
‫گذاشتیم؟
‫نمی دونم، بذار بشمرم.
‫باشه، مشکلی نیست. 28تا کارت داریم.
‫باشه، باشه.
‫مرکز پرینتر لغوه.
‫آره.
‫خیلی بد بود.
‫آره.
‫فقط باید یه فکری بکنیم.
‫آهای.
‫آهای، نگاهم کن. نگاهم کن.
‫بله؟
‫همه چی درست می شه. باشه، به اون هم می رسیم.
‫آره.
‫من باید برم خونه.
‫همین حالا اومدی اینجا.
‫- یه قضیه ای پیش اومده. ‫- باشه.
‫وایستا...
‫سرده.
‫واقعاً نیست.
‫خفه شو. غر نزن!
‫- مرسی. ‫- خوبه.
‫- باشه، خدانگهدار. ‫- باشه، مواظب باش.
‫دوستت دارم.
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه!!!
‫ربکا! کدوم گوری هستی؟
‫دقیقاً 13بار بهت زنگ زدم.
‫ابعاد تمام کارت های شناسایی ای که چاپ کردیم اشتباهه.
‫بدبخت شدیم.
‫یعنی تقریباً 1دقیقه وقت داریم،
‫پوستمون کنده ست، باشه؟
‫بهم زنگ بزن. زویی هستم. ساعت 9:02 صبحه.
‫لعنت بهت دختر!
‫کِن کجاست؟
‫کن؟ آره، نه، به هر حال دلش نمی خواست ببیندت.
‫وای!
‫دنبال کِن نمی گردم، دنبال ربکا می گردم.
‫کِن با ربکا کلاس ریاضی احمق ها رو داره. پس ربکا کدوم گوریه؟
‫[بِکا: نمرده ام. همه چیز خوبه، مطمئن باش.]
‫[لطفاً عصبانی نشو]
‫[می شه امشب بری پیش کلم؟ خواهش می کنم]
‫وای!
‫عجب حرکت باحالی بود!
‫همین جوری پسره رو کوبیدی.
‫باید بهش یه زنگوله ای چیزی وصل کنیم.
‫بی؟ الآن جایی هستم که کلم هست، باشه؟
‫علامت احمقانه ات رو آوردم.
‫تقریباً 80 ساعت وقت داریم، باشه؟
‫نمی دونم داری کدوم گوری می ری،
‫اما واقعاً باید این قضیه رو درست کنیم، باشه؟
‫دیگه باید برم. زویی هستم راستی.
‫باشه، الآن تقریباً ساعت... 6:16 عصره.
‫وای! باریکلا کلم!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫آره، ایول کلم!
‫یعنی، منظوری ندارم. یعنی نمی خواستم...
‫- آره. ‫- این رو ربکا درست کرده.
‫فهمیدم.
‫پیام داد که یه پیغام می فرسته.
‫حالت خوبه؟
‫هوم؟ آره. آره. نمی دونم.
‫امروز یه جورهایی برام مهم بود و...
‫مرسی که اومدی زی.
‫رفیق خوبی هستی.
‫باید برم پدر و مادرم رو پیدا کنم.
‫باشه. باشه.
‫خدایا، اومدی!
‫زود باش!
‫بیا یه عکس برای خانواده ام بگیریم.
‫باشه، کجان؟
‫اینجا نیستن. لبخند بزن!
‫حالا واقعاً نگرانم بی.
‫اگه مرده باشی، به خدا خیلی عصبانی می شم.
‫از نظر فیزیکی محاله که...
‫این کارت هایی شناسایی تموم بشن.
‫نه، من تصمیم رو گرفتم،
‫من میرم اسپوکن .
‫امشب وسایلم رو جمع می کنم.
‫سوار ماشین می شم.
‫[توی خونه های خودتون هم امن نیستید]
‫[دیگه مدارک تقلبی نفروشید یا بمیرید]
‫چرا داریم جیغ می زنیم؟
‫آهان. آره. اون. باشه، می تونم توضیح بدم.