‫[براساس مجموعه کتاب‌های آیوی و بین] ‫[نوشته آنی باروز و سوفی بلکال] ‫[انتشار توسط کرونیکل بوکز ال.ال.سی]
‫بذار ببینم. هووم.
‫جوز هندی، دانه...
‫مامان، ما سوسک کوچینی یا فلفل تمساح یا دانه رازیانه داریم؟
‫برای تکلیفت می خوای؟
‫بیا. بیا.
‫الآن بر می گردم.
‫بله، موافقم. قدرت تخیل خیلی مهمه.
‫بعدا جریان قورباغه رو بهم بگو.
‫وقتی پیداش کردیم، مرده بود، اما مرگش بیهوده نبود.
‫قراره یه عنصر مهم توی یه برنامه ارزشمند بشه.
‫تو خودت هم یه عنصر مهم توی یه برنامه ارزشمندی.
‫نه، تو نه. تو فقط یه دانشجوی ارشدی. اَیی!
‫به نظرتون این خوبه؟ ‫"مدیر باکفایت ما."
‫به نظرم بی نظیره، عزیزم. ادامه بده.
‫"باعث افتخارمه که بهتون خوش‌آمد بگم..."
‫یا بهتره بگم "مفتخرم"؟
‫بنده مفتخرم که بهتون خوش‌آمد بگم...
‫نه.
‫این حق منه؟
‫بین! مراقب باش!
‫باید برم!
‫بین! خب، حداقل یه کم نون تست بخور.
‫می تونم یه کم کره و مربای توت فرنگی ‫که دوست داری هم روش بریزم.
‫ بین، ناهارت یادت نره. ‫- اوه، آمم...
‫- بین، ناهارت. ‫- بین، موقع سرکار رفتن، نانسی رو هم می رسونم.
‫- می تونم تو رو هم برسونم. ‫- نباید دیر برسم.
‫لئو، زود باش.
‫سلام، آیوی.
‫سلام، آیوی. برای مدرسه دیرت نشه.
‫اگه تو خونه درس می خوندی، الآن رسیده بودی.
‫سلام، خانم ترنتز.
‫اون طرف رو نگاه کن، داتسی. اون طرف رو نگاه کن.
‫- سلام، آیوی! ‫- سلام، بین!
‫باید بریم!
‫باید یه چیزی از خانم آروبا تِیت بپرسم، و اگه دیر برسیم اجازه نمی ده
‫خدانگهدار، آیوی!
‫بین، هنوز لباس خواب تنته!
‫این صدای چیه، داتسی؟
‫وای، دختر کوچولوهان!
‫2دقیقه مونده تا زنگ بخوره.
‫بین!
‫روز خوبی داشته باشید، بچه ها.
‫و سعی کنید بزرگ بشید.
‫نانسی.
‫چرا شلوارش رو پرت می کنی؟
‫- نمی شد بدی دستش؟ ‫- خب اون خیلی دوره.
‫- یه کم مهربون تر باش. ‫- خب مهربون بودم دیگه.
‫آدم های مهربون شلوار پرت نمی کنن.
‫بدو! دنبالم بیا.
‫مطمئنی می تونی بری اون تو؟
‫هووم...
‫آره. درش بازه.
‫خیلی خب، باشه.
‫هووم...
‫آیوی...
‫بین؟
‫ببینم تو چیز غیرعادی حس نمی کنی؟
‫دکمه های لباس خوابم یه جورایی زیر این شلوارم داره اذیتم می کنه
‫نباید دیر برسیم، آیوی.
‫مخصوصا امروز، چون می خوام بپرسم می ذاره کنار هم بشینیم؟
‫سلام، ونسا. [ونسا]
‫من یه رباتم.
‫من به درد سبزیجات نمی‌ ورم.
‫[دوسِت] من به درد سبزیجات نمی خورم.
‫من به درد سبزیجات نمی خورم.
‫[زوزو] - [اِما]
‫[لئو] - [اِریک]
‫[پِیزلی]
‫[خانم آروبا تِیت]
‫زنگ دومه. همگی بشینید سرجاتون.
‫امروز کلی کار داریم.
‫تو موفق شدی، بین. باریکلا.
‫آخه آیوی کمکم کرد، خانم آروبا تِیت.
‫و آیوی و من... یعنی، آمم... من و آیوی...
‫ببخشید، بین. دوسِت، لطفا ‫سطل زباله رو از روی سرت بردار.
‫دستگاه خاموش شد.
‫اِریک، لطفا اون کاغذ مچاله شده ها رو بنداز توی سطل زباله
‫خب، دانش آموزهای زرنگ من،
‫- قلموی نقاشی. ‫- مدادهاتون رو حاضرکنید.
‫امروز یه کلاس جالب داریم.
‫من و آیوی...
‫می خواستیم بدونیم امروز می تونیم پیش هم بشینیم؟
‫هووم.
‫فکر کنم شما 2تا با هم یه تیم عالی می شید.
‫اما اگه حرف بزنید، مجبور می شم جداتون کنم.
‫من قول می دم ساکت بمونم.
‫- باشه. امروز رو بهتون اجازه می دم. ‫- آخ جون!
‫- متشکرم! ‫- شما بهترینید، خانم آروبا تِیت.
‫لئو، لطفا برو پیش اِریک بشین.
‫- ایول. ‫- اون ها کی با هم دوست شدن؟
‫"شما 2تا با هم یه تیم معرکه می شید."
‫- دهنت رو ببند، دوسِت! ‫- بین؟
‫مگه همین حالا قول ندادی؟
‫و، دوسِت، الآن همتون باید ساکت باشید، درسته؟
‫همگی یادشون مونده که دفترهاشون رو بیارن؟
‫قبلا درباره خزندگان دریایی ما قبل تاریخ صحبت کردیم.
‫کی اسم این رفیقمون رو یادشه؟
‫اون یه بیناسوره! فرار کن تا زنده بمونی!
‫دوسِت، این دومین بارـه.
‫باید بری روی زیرانداز وقفه بشینی، ‫پنج دقیقه دیگه می‌تونی بهمون ملحق شی.
‫الاسموساروس!
‫بله. آفرین بچه‌ها.
‫و الاسموساروس ها چی شدن؟
‫منقرض شدن!
‫انگار دیر رسیدی.
‫حس نمی‌کنی دیر شده؟
‫تنبیه میشی.
‫اون پاپیون‌هات عجیب غریبن، ‫و دارن به شخصیتت غلبه می‌کنن.
‫تو که شعار منو می‌دونی، ‫"فداکاری برای موفقیت."
‫کفشات خیلی تو چشم هستن. ‫نقض قوانین لباس مدرسه!
‫نقض قوانین سروصدا در مدرسه!
‫بعد از مدرسه می‌بینمت!
‫[خانم نوبل]
‫صبح بخیر، خانم آروبا تِیت.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، بچه‌ها.
‫صبح بخیر، خانم مدیر!
‫خب، حالا خواهیم دید.
‫رئیس شورای دانش‌آموزی ‫دوره‌ی راهنمایی‌مون، اعلامیه‌های...
‫شب برنامه‌ریزی تحصیلی رو ‫بین شما پخش می‌کنه.
‫حتما شب به یاد موندنی میشه.
‫- اوهوم. ‫- صمیمانه امیدواریم همگی شرکت کنید.
‫هه. به همین خیال باش.
‫با شروع سال تحصیلی جدید،
‫شب برنامه‌ریزی تحصیلی، ‫یک فرصت آموزشی بسیار عالیه
‫- تا یاد بگیرید انتظارات شما... ‫- آموزشی.
‫از نمرات‌تون چیه، ‫و همینطور ابزار پیشرفت‌تون...
‫کمکم کن! ‫کمکم کن!
‫...چه چیزهاییه.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- دارم چک می‌کنم ببینم
‫یادداشت محرمانه‌ای ‫از طرف زندانی‌ها هست یا نه.
‫خانم نوبل همه‌ی بچه‌های بد رو ‫توی کمدش زندونی می‌کنه.
‫اینا اشعه ایکس دارن.
‫شما دو نفر!
‫خیلی پرحرفید.
‫آیوی، ازت می‌خوام جات رو عوض کنی و ‫بری پیش پِیزلی بشینی، لطفا.
‫بین، این دومین بارته، عزیزم.
‫- باید پنج دقیقه روی زیرانداز وقفه بشینی. ‫- چشم.
‫ممنون.
‫بیا، نانسی.
‫شب برنامه‌ریزی تحصیلی منتظر کسی نمی‌مونه!
‫دلم خنک شد.
‫خیلی‌خب.
‫بیاید درمورد دایناسورها حرف بزنیم.
‫پنج.
‫- آیوی، من چهار بار رفتم! ‫- منم پنج بار.
‫- تو چی، ونسا؟ ‫- من شش بار و نصفی.
‫من تا حالا توی مدرسه تو دردسر نیوفتاده بودم.
‫- بابام میگه دردسر اسم مستعار منه. ‫- یازده.
‫ببین، دوازده بار!
‫- آفرین، زوزو! ‫- دوازده بار پشت سر هم. رکورد زدم.
‫آیوی تو چندبار می‌تونی؟
‫باید یه کاری بکنی. ‫نمیشه که همه‌ش همینجوری بشینی.
‫میخوای دوباره حرکت چرخشی منو ببینی؟
‫نه، نوبت آیوی‌ـه.
‫نظرت درمورد سه تا حرکت چرخشی ‫و یه حرکت گرد کردن چیه؟
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫می‌دونستم. حرکت چرخشی رو بیخیال.
‫ما یه موقعیت اضطراری داریم.
‫آیوی، اون فقط یه هواکش‌ـه. ‫نه یه موقعیت اضطراری.
‫من دارم درمورد اون مه سفید حرف میزنم. ‫مگه اونو نمی‌بینید؟
‫من یه جورایی می‌بینمش.
‫نه، من نمی‌بینم.
‫بیا بریم، اِما. وگرنه دیرت میشه.
‫- فکر کنم یه چیزی دیدم، زوزو. ‫- نه، ندیدی.
‫امروز صبح وقتی رفتیم اون تو،
‫احساس کردم یه مه سرد منو احاطه کرد.
‫یه صدا هم شنیدم،
‫و موهای دستم سیخ شد.
‫یه چیزی درست نیست، بین.
‫بعدشم که هردومون اون صدای ‫تق تق عجیب رو شنیدیم.
‫مثل صدای بچه‌هایی که تو کمد خانم نوبل زندونی ‫هستن و بهم علامت میدن، "کمکم کن. کمکم کن."
‫نه.
‫صداش اینجوری بود: ‫تیک، تاپ، تیک، تاپ، تیک.
‫اون یه روحه.
‫یه روح؟
‫اون دستشویی تسخیر شده‌ست.
‫زنگ دومه؟
‫بدو، آیوی!
‫پِیزلی، اینو بفرست برای بین.
‫پیس.
‫اِریک.
‫- اوه، اِریک، عزیزم. ‫- ببخشید، خانم.
‫لئو.
‫[بیا دستشویی کارت دارم. همین الان]
‫ببخشید، خانم آروبا تِیت؟ ‫میشه اجازه بدید برم دستشویی؟
‫البته. ده دقیقه دیگه وقت دارید، بچه‌ها.
‫ببینیم می‌تونیم این فصل رو تموم کنیم.
‫میشه اجازه بدید منم برم دستشویی؟
‫حتما.
‫به محض اینکه آیوی برگشت.
‫صبر میکنم. ولی دیگه نمی‌تونم.
‫اوضاع خیلی بده، باید برم، خانم آروبا تِیت.
‫واقعا بده! خیلی خیلی بده!
‫وضعیت قرمزه! هشدار شماره 12!
‫اصلا بالاترین هشدار ممکن!
‫داریم دنبال چی می‌گردیم؟
‫یه دریچه‌ی مخفی.
‫ما باید دروازه‌ای که ارواح ازش واسه وارد شدن ‫به اینجا استفاده می‌کنن رو پیدا کنیم.
‫ارواح؟ یعنی بیشتر از یه دونه‌ست؟
‫این واسه پیدا کردن چیزای مخفی درست شده.
‫اینجاست.
‫خونابه‌ی روح.
‫این دروازه‌ی ارواحه، بین.
‫یعنی چی اون پایینه؟
‫ارواح، ما برای صلح اومدیم.
‫ارواح، شما اینجایید؟
‫ما نمی‌خوایم بهتون صدمه بزنیم.
‫وحشتناکه. ولی من مشکوک شده بودم.
‫بالای سرشون دستشویی ساختیم.
‫به نظرت خیلی زیادن؟
‫امکانش هست.
‫ممکنه یه ارتش کامل ‫از ارواح وجود داشته باشه.
‫شایدم یه دونه باشه. ما که دقیق نمی‌دونیم.
‫تو! برگرد ببینم...
‫قایم شو!
‫همونجا وایسا!
‫برگرد سر کلاست.
‫بیدار شید، بیدار شید، ‫کوچولوهای عزیز و قشنگ من.
‫می‌دونستم. ‫اون تو کمدش بچه داره.
‫دیشب خوب و راحت خوابیدین؟
‫سلام، عزیزای دلم.
‫حتما راز قدرتش این کفش‌هاست.
‫من چقدر عاشق بوی چرم و
‫پر و بدلیجات درخشانم.
‫راز خوش لباس بودن من، کفش‌هامه.
‫و راز کفش‌هام
‫اینه که هیچکس خبر نداره که شما اینجایید.
‫توی این کمد نظامی، از آتش و سیل هم در امانید.
‫مدیرمون آدم عجیبیه.
‫حالا ببینم کدوم یکیتون خوش‌شانسید؟
‫هوم؟
‫ما بردیمُ ما بردیم، چلوکبابُ... ما خوردیم.
‫وای.
‫یه کم تنگه.
‫اوه.
‫ولی هنوز راحته.
‫سلام؟ سلام؟
‫گوش کنید، بچه‌ها.
‫آیوی خبرای خیلی مهمی داره.
‫امروز صبح، ‫من و بین یه چیز مهم کشف کردیم.
‫دستشویی معلم‌ها یه دروازه به دنیای مُرده‌ها داره.
‫هان؟
‫منظورش اینه که دستشویی تسخیرشده‌ست.
‫منم قبلا شنیدم. واقعا اتفاق میوفته.
‫مدرسه‌مون روی یه قبرستون قدیمی ساخته شده.
‫یه گورستان.
‫من حرفتو باور نمی‌کنم.
‫- میشه بریم ببینیم؟ ‫- میشه، ولی این یه وضعیت ناپایدارـه،
‫و ما نمی‌تونیم امنیت‌تون رو تضمین کنیم.
‫می‌دونستی ارواح دل و روده‌شون ریخته بیرون؟
‫و اونا مغز خام می‌خورن.
‫اون زامبیه، نه روح.
‫اینجا خیلی بو میده.
‫مثل... بوی مرگ.
‫فقط چون بوی مرگ میده، ‫دلیل نمیشه که بگیم تسخیرشده‌ست.
‫اوهوم.
‫هیــس!
‫به دروازه نگاه کنید.
‫دروازه‌ای به دنیای ارواح.
‫دری به سوی اسرار غیرقابل درک!
‫هان؟
‫غیر چی؟
‫غیرقابل چی؟
‫منظورش اینه که ارواح از اینجا وارد میشن.
‫- آهان. ‫- این فقط یه لوله فاضلاب زنگ زده‌ست.
‫اونا عصبانی هستن؟
‫اونا مجبورن سرگردون، ‫بی‌قرار و بدبخت باشن،
‫و دنبال انتقام از اونایی هستن ‫که مزاحمشون میشن.
‫اونا الان اینجان؟
‫من که هیچ روحی نمی‌بینم.
‫چون دلت نمی‌خواد ببینی‌شون.
‫حالا میشه بریم، اِما؟
‫من سه ساله به این مدرسه میام، ‫و تا حالا هیچ روحی ندیدم.
‫همچین چیزی وجود نداره.
‫بعضی وقتا حس کردن یه روح خیلی راحته.
‫مثل یه باد سرده که ازت می‌گذره.
‫ما اومدیم تا به مشکل شما رسیدگی کنیم،
‫و به عنوان دوست از شما بخوایم، ‫که از ما انتقام نگیرید.
‫اگر موافقید، ‫لطفا فقط یه ضربه‌ی کوچیک بزنید.
‫خب...
‫تا حالا شما رو برای یاد گرفتن ‫تفریق دو رقمی، انقدر آماده ندیده بودم.
‫بد نیست حضور و غیاب کردن رو هم ‫یاد بگیرید، خانم آروبا تِیت.
‫من ایشون رو پیدا کردم ‫که تو بوته‌ها قایم شده بود.
‫ممنون، خانم نوبل. ما تازه ‫همین الان می‌خواستیم کلاس رو شروع کنیم.
‫اوه.
‫هووم.
‫زوزو، چی شده؟
‫دستشویی.
‫باشه، عزیزم. دستشویی چی شده؟
‫اون... اون... اون تسخیرشده.
‫زوزو، می‌دونم که ترسیدی.
‫ولی از یه چیزی مطمئنم، ‫مطمئنم دستشویی تسخیر نشده.
‫چرا شده!
‫ما صداشونو شنیدیم.
‫حسشون کردیم.
‫یه دروازه هم وجود داره.
‫ارتش ارواح داشتن صدامون میزدن!
‫ارتش هم دارن؟
‫به نظر میاد یه نفر برات ‫یه داستان خیلی ترسناک تعریف کرده.
‫کسی برات داستان ترسناک تعریف کرده؟
‫کار اون بود!
‫- آیوی؟ ‫- اون گفت یه روح توی دستشویی دیده،
‫و اون عصبانیه چون مدرسه‌مون ‫روی یه قبرستون ساخته شده،
‫و اونا میخوان بیان ازمون انتقام بگیرن!
‫آیوی، تو واقعا این چیزا رو گفتی؟
‫دقیقا که اینجوری نگفتم.
‫داشتن قوه‌ی تخیل خوبه، ‫و آیوی، تو قوه‌ی تخیلی بالایی داری.
‫ولی ما باید از تخیلاتمون ‫مسئولانه و محترمانه استفاده کنیم.
‫ما که دلمون نمی‌خواد ‫کسی رو بترسونیم، مگه نه؟
‫آره، آیوی. این کارت خیلی بد بود.
‫میشه همه به هم قول بدیم ‫که دیگه درمورد ارواح حرف نزنیم؟
‫بله، خانم آروبا تِیت.
‫آیوی، تو هم قول میدی، عزیزم؟
‫نه. اون دستشویی تسخیرشده‌ست.
‫خانم آروبا تِیت خیلی عصبانی شد. ‫دیگه ازم متنفرـه.
‫نه، متنفر نیست. به نظرش تو باهوشی.
‫هرچند بهتر بود می‌گفتی ‫دستشویی تسخیر نشده.
‫بزرگ‌ترها دوست دارن باهاشون موافق باشیم.
‫امروز دوبار توی دردسر افتادم، بین.
‫دوبار.
‫مجبور شدم روی زیرانداز وقفه بشینم.
‫فکر کنم اصلا تقصیر من شد.
‫مثلا قرار بود من هوات رو داشته باشم، ‫ولی به جاش تو هوای منو داشتی.
‫من همیشه دردسر درست می‌کنم.
‫اگه دلت نمی‌خواد دیگه با من ‫دوست باشی، من درک می‌کنم.
‫شوخیت گرفته، بین؟ ‫بدون تو اصلا خوش نمی‌گذره.
‫♪ آیوی افتاده تو دردسر ‫زرنگ خانم افتاده تو دردسر ♪
‫♪ و خانم دردسرساز هم ‫افتاده تو دردسر ♪
‫ها ها!
‫دهنتو ببند، لئو!
‫دارم شوخی می‌کنم. ‫خوشحالم که اخراج نشدین.
‫قرار هم نبود اخراج بشیم.
‫خودشه.
‫این کاریه که باید انجام بدیم.
‫اخراج بشیم؟
‫نه، ارواح رو اخراج کنیم، ‫و برشون گردونیم به قبرهاشون.
‫بیا بریم، بین. ‫باید بریم نقشه بکشیم.
‫یه نقشه‌ی اخراج.
‫صبر کنید!
‫منم بدم نمیاد چندتا روح رو اخراج کنم.
‫اگه کمک خواستید، خبرم کنید.
‫باشه. فردا نقشه‌مون رو بهت میگیم.
‫شاید.
‫به کسی نگیا، باشه؟
‫خداحافظ، لئو!
‫شاید؟
‫"مدیر درخشانمون رو بهتون معرفی میکنم..."
‫معنیش میشه نورانی.
‫باشه، "مدیر خوش‌صحبت."
‫نه تنها باید خانم نوبل رو معرفی کنم، ‫بلکه ازم خواسته شعر پایانی رو هم بخونم.
‫من تا آخر مراسم بالای استیج هستم.
‫واقعا باید بالاتر از صِفاتم باشم.
‫بله، صفات خیلی مهمه.
‫به پیش، ‫ای عالمین فرهیخته‌ی مکتب مکتبی.
‫این اصلا جواب نمیده.
‫چی جواب نمیده؟ ‫خیلی هم مناسب یه... کلاس هفتمیه.
‫من که اصلا شبیه ‫یه کلاس هفتمی نیستم، هستم؟
‫چون کلاس هفتمی‌ها ‫گوشاشونو سوراخ کردن، ولی من نه.
‫عزیزم، من فقط می‌خوام ‫یه بخش کوچیک ازت انقدر زود بزرگ نشه.
‫و فعلا با لاله‌ی گوشِت شروع کردم.
‫بذار یه چیزی بهت بگم، عزیزم.
‫من چندتا گوشواره‌ی گیره‌ای ‫خیلی خوشگل دارم که می‌تونی ازم قرض بگیری.
‫هوم.
‫یه حرکت آتش‌بس.
‫باشه، مامان. البته فعلا.
‫از الان تا 48 ساعت دیگه.
‫بعد از اون، برمی‌گردیم سر بحث همیشگی‌مون.
‫گوشواره گیره‌ای‌هام توی جعبه جواهراتمه.
‫جوز هندی.
‫دانه.
‫مقداری حشره‌ی مُرده.
‫پس قورباغه چی شد؟
‫نگهش داشتم. توی یخچاله.
‫مخمّر سنت جونز هم می‌خواد.
‫زگیل سنت جونز؟
‫این چیزا به این راحتیا گیر نمیاد.
‫وقتی اینجور چیزا رو نداشته باشم، ‫به جاش جوش شیرین اضافه می‌کنم.
‫ما فقط باید معجون رو بریزیم توی دروازه، ‫اونوقت ارواح ناپدید میشن!
‫خب، یه جورایی دلم براشون می‌سوزه.
‫از روح شدن متنفرم.
‫همه‌ش مجبوری توی قبرت بخوابی.
‫ولی می‌تونی نامرئی بشی ‫و مردم رو بترسونی.
‫ووو!
‫می‌دونی باید چیکار کنیم؟
‫فقط معجون کافی نیست، ‫ما باید یه مراسم کامل ارواح بگیریم.
‫- مثل یه مهمونی خداحافظی. ‫- آره!
‫ارواح عاشق مراسم هستن.
‫- اوهوم. ‫- می‌تونیم ورد بخونیم،
‫آهنگ بخونیم و دور دروازه بچرخیم.
‫فکر خوبیه. دیگه چی لازم داریم؟
‫آخرین عنصر هم...
‫اوه اوه.
‫موی دشمن که در نیمه شب قیچی شده.
‫حالا اینو از کجا بیاریم؟
‫هی، ورپریده!
‫مامان گفت ده دقیقه وقت داری تَن لَشتو
‫بیاری خونه و میز رو بچینی، ‫وگرنه اون میدونه با تو!
‫خب، "خاموشی" یعنی ‫رفتن به طبقه پایین ممنوع.
‫پشت سر هم آب خوردن ممنوع.
‫حرکت چرخشی زدن روی تخت ممنوع.
‫درست کردن عینک اشعه ایکس ‫و همزمان صحبت کردن با مرغ پلاستیکی ممنوع.
‫اوه، و سوال پرسیدن درمورد ‫موجودیت‌مون هم ممنوع. فهمیدی؟
‫من سه سوته خوابم میره، بابا.
‫این چیزا رو توی مدرسه یاد گرفتیم.
‫تا با چشمای خودم نبینم باور نمی‌کنم.
‫شب‌بخیر، وروجک.
‫جادوگر شگفت‌انگیز صدامو داری؟
‫جواب بده، آیوی.
‫بگیر بخواب، بین.
‫جدی دارم میگم.
‫آیوی هستم، ده،چهار. ‫در چه حالی دختر گریزلی؟
‫ساعتت رو برای ماموریت ‫"تا دیروقت بیدار بمون" گذاشتی رو زنگ؟
‫سه تا ساعت گذاشتم. ‫عمرا اگه خواب بمونم.
‫- دریافت شد؟ ‫- تاییده.
‫ده، چهار. آلفا، چارلی.
‫- هروقت شروع کردی خبرم کن. ‫- حتما. تمام.
‫هوم.
‫چقدر از موهاشو باید بچینم؟
‫چند تار مو یا یه تیکه مو؟
‫بذار ببینم.
‫- توی کتاب طلسم نوشته: "یه حلقه مو." ‫- یه حلقه چقدره؟
‫آمم...
‫شاید فقط یه ذره که متوجه نشه.
‫منم!
‫بین! بین! چی شد، بین؟
‫منم، بین!
‫- اینجا چه غلطی می‌کنی؟ ‫- منم!
‫چه خبر شده؟
‫تو داری چه غلطی می‌کنی، بین؟
‫آمم... هیچی. من هیچ‌کاری نمی‌کنم. ‫من، آمم... دارم تو خواب راه میرم!
‫زنگ بزنید به پلیس!
‫اون... اون یه خزنده‌ی چندشه! ‫داشت به سرم دست میزد!
‫بین، داری چیکار می‌کنی؟
‫نصفه شبه!
‫دلم می‌خواد از اینجا فرار کنم، ‫تازه، گوشامم هنوز سوراخ نکردین!
‫زنگ بزنید به پلیس! ‫زنگ بزنید به پلیس!
‫ما به پلیس زنگ نمی‌زنیم.
‫چرا بین لباس منو پوشیده؟
‫آمم... آمم...
‫تو.
‫برو بیرون، همین حالا!
‫- می‌تونم توضیح بدم... ‫- نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫- آروم باش. ‫- من برگشتم، دیدم پشتم وایساده.
‫- یه ماسک زده بود، یه قیچی هم دستش بود. ‫- می‌دونم.
‫- لطفا، سعی کن دوباره بخوابی. ‫- لطفا بخواب، باشه؟
‫اصلا اون... اصلا اون چجوری اومد تو اتاقم؟ ‫من که درو قفل کرده بودم.
‫- باشه، باشه. آره، آره. ‫- من قفل درو درست می‌کنم. قفل درو درست می‌کنم.
‫می‌دونم چی می‌خوای بگی.
‫باشه. قفل در اتاق اونم درست می‌کنم.
‫آمم...
‫اون کلاه دزدا رو پوشیده بود!
‫پناه بر خدا!
‫بین! بین، اونجایی؟
‫عقاب فرود اومد.
‫نقشه‌مون درست پیش رفت.
‫ماموریت با موفقیت انجام شد.
‫چی؟ گیر نیوفتادی؟
‫مو رو گرفتم.
‫وای.
‫جوز هندی، دانه.
‫خب، خوبه.
‫"موی دشمن. حلقه‌ی دوستان ‫در تاریکی شب دروازه را مَسح می‌کند."
‫صبر کن!
‫قبلا این قسمتش رو ندیده بودم.
‫نوشته باید معجون رو توی تاریکی بریزیم.
‫- خب میرم چراغ‌ها رو خاموش می‌کنم. ‫- نه، شب.
‫توی تاریکی شب.
‫شب که نمی‌تونیم بیایم اینجا.
‫درا رو قفل می‌کنن، ‫نگهبان میاد و از اینجور چیزا.
‫نمیشه همین الان بریزیم و ‫ببینیم چه اتفاقی میوفته؟
‫لئو، این مثل علومه
‫باید دقیق باشیم ‫وگرنه یه فاجعه بزرگ رخ میده.
‫ما باید گزینه‌های دیگه‌ی اخراج رو بررسی کنیم.
‫یه کم تحقیق کنیم.
‫نحقیق کنیم؟
‫کجا باید این کارو بکنیم؟
‫بخاطر ارواح اومدین اینجا؟
‫نگران نباشید. ‫قول میدم به کسی چیزی نگم.
‫میشه بهتون ملحق شم؟
‫منم دلم می‌خواد به ارواح کمک کنم.
‫اوه، سلام، بین. ‫و سلام و سلام.
‫- دارید چیکار می‌کنید؟ ‫- تحقیق.
‫اوه.
‫- همه‌تون عمیقا در حال تحقیق هستین؟ ‫- اوهوم.
‫منم همینطور. آیوی حسابی هوامو داره. ‫البته از نوع خوبش.
‫خب، فکر کنم تو هم هوای آیوی رو داری، ‫البته از نوع خوبش.
‫یه سوال ازت داشتم، آیوی.
‫این بروشوری که آوردی خونه ‫میگه امشب شب برنامه‌ریزی تحصیلیه؟
‫می‌خوای به این مراسم بری؟
‫شب برنامه‌ریزی تحصیلی؟
‫شب.
‫تاریکی. دوباره افتادیم رو دور.
‫آره. وقتشه دیگه اخراجشون کنیم.
‫برو از مامان و بابات اجازه بگیر. ‫هر چی لازم داری هم بردار.
‫تو کتاب نوشته باید یه چیز ارزشمند باشه.
‫فقط راضیشون کن که بیای.
‫خداحافظ!
‫لئو، صبر کن منم بیام.
‫خیلی‌خب ‫عالیه. انگار قرار شد بریم.
‫انگار مراسمش خیلی هم معروفه.
‫- من شکلات تخته‌ای آوردم. ‫- عالیه.
‫اِریک؟ دوسِت؟ چی؟
‫اِما همه چیو به من گفت و مجبورم کرد ‫قول بدم که به کسی چیزی نگم.
‫- آره. ‫- منم فقط به دوسِت گفتم.
‫ولی لئو قبلا بهم گفته بود.
‫خب، حالا چیزایی که ‫قرار بود بیارین رو آوردین؟
‫اوهوم.
‫هی، شماها دارید چه نقشه‌ای می‌کشید؟
‫حتما خیلی بدبخت و بیچاره‌اید ‫که با بین می‌پرید.
‫ببینم، بلایی سر موهات اومده؟
‫انگار... یه طرفش کوتاه‌ترـه.
‫به محض اینکه چراغ‌ها خاموش شد، ‫همدیگه رو توی دستشویی می‌بینیم.
‫نذارید کسی شما رو ببینه.
‫اوهوم.
‫[مدرسه اِمرسون اِلیوت]
‫عصرتون بخیر، ‫یا بهتره بگم عصرتون پرتقالی.
‫- مامان میشه برم دستشویی؟ ‫- الان نه.
‫به عنوان رئیس شورای دانش‌آموزی ‫مدرسه‌ی اِمرسون اِلیوت،
‫یک موسسه‌ی تلفیقیِ ‫دوره‌های ابتدایی و راهنمایی...
‫- مامان، من باید برم! ‫- فکر می‌کردم دلت می‌خواد نانسی رو ببینی.
‫...به شب برنامه‌ریزی تحصیلی.
‫مامان!
‫الان نه. الان نه.
‫... بدون معلمین هوشیار مدرسه اِمرسون اِلیوت.
‫پس بیاید به افتخارشون یه کف مرتب بزنیم.
‫"یه کف مرتب"، اینو من بهش گفتم.
‫مگه حرف زدن نانسی تموم میشه.
‫آماده‌این؟
‫- آره. ‫- آره.
‫تو محشر شدی.
‫ممنون.
‫قبل از اینکه شروع کنیم، بیاید پیشکش‌های ‫زمینی‌مون رو جمع کنیم و بهشون اهدا کنیم.
‫باید هدایامون رو برای ارواح قربانی کنیم.
‫هدایایی که برامون واقعا ارزشمند باشن.
‫تو مطمئنی؟
‫روح اونم می‌تونه به عنوان ‫یه حیوون خونگی با ارواح اینجا زندگی کنه.
‫اوه! راستش، به نظرم بهتره این کار رو نکنی.
‫خب پس چجوری بفرستیمشون زیر زمین؟
‫ای ارواح، این هدایای ناچیز ما را بپذیرید!
‫کلاس درس یک محیط خاصه.
‫و همون اندازه که بچه‌های باهوش شما ‫از ما یاد می‌گیرن، ما هم از اونا یاد می‌گیریم.
‫برای من و همکارانم، ‫این کار واقعا شیرین و دوست داشتنیه
‫ممنونم.
‫ممنون، خانم آروبا تِیت.
‫بنده مفتخرم تا خوش‌آمد بگم به ‫مدیر عزیزمون خانم نوبل.
‫مدیری دقیق، کارآمد و بهتره بگم
‫به خاطر خوش‌پوش بودن پاهای ایشون...
‫رهبر معروف عابرین پیاده.
‫خب، خیلی خیلی ممنونم، ‫از خانم آروبا تِیت بابت این طرز فکرشون.
‫و حالا...
‫لحظه‌ای که همه منتظرش بودین.
‫حالا باید طلسم اخراج ارواح رو اجرا کنیم.
‫همه باید مثل من روی دروازه تمرکز کنید.
‫اوهوم.
‫خوبه. الان آماده شروع هستیم.
‫ای ارواح مدرسه‌ی اِمرسون اِلیوت.
‫می‌دونستم.
‫شماها دوباره دارید درباره ‫اون ارواح مسخره و الکی حرف می‌زنید.
‫درباره‌شون حرف نمی‌زنیم، زوزو. ‫می‌خوایم از شرشون خلاص شیم.
‫اوهوم. داریم اونا رو می‌فرستیم به قبرهاشون.
‫اینجوری دیگه آدما رو نمی‌ترسونن.
‫واقعا چیزی نیست.
‫ای ارواحی که در تاریکی ساکنید.
‫ما با هدایا نزدتان آمده‌ایم. ‫پس با آرامش بروید!
‫واای.
‫حالا طلسم رو می‌خونیم ‫و به صورت دایره‌ای حرکت می‌کنیم.
‫بعد از من تکرار کنید.
‫ای ارواح، از اینجا بروید. ‫در اینجا کسی از شما استقبال نمی‌کنه.
‫ای ارواح، از اینجا بروید! ‫در اینجا کسی از شما استقبال نمی‌کنه!
‫دیگه ما رو تسخیر نکنید! ‫وقت ناپدید شدنه!
‫آموزش مثل تکامله.
‫عقب بیوفتید، نابود میشید.
‫هدف من در مدرسه اِمرسون اِلیوت...
‫به نظرت بهتر نیست برم یه سر به بچه‌ها بزنم؟
‫نه بابا. من به آیوی اعتماد دارم. ‫بین هم که یه دختر فوق‌العاده‌ست.
‫احتمالا می‌دونستن قراره ‫سخنرانی مدیرشون چقدر وحشتناک باشه،
‫واسه همین یواشکی رفتن تو کتابخونه ‫و دارن تحقیقات انجام میدن.
‫خب، از این نظرت خوشم اومد،
‫ولی طبق تجربیات من ‫وقتی خیلی ساکت میشن، باید نگران بشی.
‫... ما مطمئن خواهیم شد که بچه‌ها...
‫هنوز بوی خیلی بدی میاد.
‫یعنی طلسم کار کرد؟
‫خب، پاهای من خیس شده.
‫آره. جاری شوید. ما را برای همیشه رها کنید.
‫شما اخراج شدید!
‫ارواح دارن از توالت میان بیرون!
‫برید، ارواح، برید!
‫پسر، دارن کثافت‌کاری راه میندازن.
‫موفقیت در همه مراحل احتیاج به فداکاری داره.
‫درواقع من 27 حلقه یادگیری متمایز ‫و حیاتی رو شناسایی کردم و اسمش رو گذاشتم
‫فداکاری برای موفقیت.
‫بیاید شروع کنیم.
‫اولین حلقه یادگیری...
‫انضباط شخصیه.
‫وای!
‫من میرم کمد رو بگردم ‫ببینم وسیله‌ای چیزی هست!
‫بجنب، اِریک!
‫دارم می‌جنبم دیگه.
‫عجله کنید، بچه‌ها.
‫توی بد دردسری افتادیم!
‫اونم چه دردسری!
‫پشتکار.
‫بچه‌ها، زود باشید.
‫آخه کی اینهمه کفش گذاشته اینجا؟
‫بازم بگرد.
‫بجنبید!
‫تکرار.
‫عجله کنید!
‫عجله کن، بین! بازم دستمال می‌خوایم.
‫سخت‌کوشی.
‫ارواح هنوز دارن میان بیرون!
‫بس کنید! بس کنید!
‫همینجوری اونجا واینستا، زوزو.
‫عملگرایی.
‫من که فقط گرفتگی لوله می‌بینم.
‫مهارت‌های حل مسئله.
‫من سعی می‌کنم لوله رو قطع کنم!
‫- باشه، بین! ‫- عجله کن!
‫متمرکز ماندن.
‫جایزه.
‫فکر کنم بدترش کردم.
‫نهمین حلقه یادگیری کار گروهیه.
‫مهارتی که نیازمندِ
‫رفتار منظم و مستمرـه
‫و فکر می‌کنم شما متوجه شدین که ‫دانش‌آموزان ما قبل از هر چیز
‫خویشتن‌داری رو یاد گرفتن.
‫من کاپشن بارونی‌ام رو نیاوردم!
‫باید یه دیوار بسازیم!
‫جورابای من خیس شد!
‫خب، یه لحظه منو ببخشید،
‫انگار یه جای دیگه بهم نیاز دارن.
‫چه خبر شده؟
‫- خیلی عجیبه. ‫- نانسی. شعر رو بخون. بجنب! برو!
‫اون داره کجا میره؟
‫تا خانم نوبل برگردن،
‫شعری رو که ازم خواسته بودن به عنوان ‫شعر پایانی مراسم بنویسم رو براتون می‌خونم.
‫هرچند فکر میکنم به عنوان ‫شعر میانی مراسم هم خیلی خوبه.
‫"در جهان پیش روید، ‫ای عالمین مکتبِ مکتبی."
‫"زندگی یک ضیافت است، آن را سبک نشماری"
‫ونسا، کمکمون کن!
‫"هرآنچه می‌توانی بیاموز."
‫"تصمیمات درست بگیر."
‫"وقتی از صدایت استفاده کنی ‫عرصه را پر خواهی کرد!"
‫اینجا چه خبره؟
‫- بین. ‫- بین.
‫نه.
‫وای، عزیزان من!
‫وای، نازنین های خوشگلم!
‫وای!
‫مدرسه نجات پیدا کرد!
‫خانم نوبل خیلی عصبانیه.
‫نه، از عصبانیت کبود شده.
‫مامان و بابا هم همین طور.
‫هنوز دارن راجع به تنبیه کردنت صحبت می کنن.
‫قبل از اینکه چیزی بگید، می دونیم ،که قصد نداشتید سیل راه بندازید
‫اما این اتفاقی که افتاده رو توجیه نمی کنه.
‫و شما دخترها، خوب می دونید که ‫نباید چیزی توی توالت بندازید.
‫- متأسفم. ‫- من هم همین طور. خیلی متأسفم.
‫می دونیم، اما ما تصمیم گرفتیم...
‫جفتتون به مدت 1هفته تو خونه بمونید.
‫- با هم؟ ‫- بین، اون وقت این چه جور تنبیهی می شه؟
‫نه. توی اتاق هاتون می مونید،
‫و برای خانم نوبل یه نامه عذرخواهی می نویسید.
‫یه عذرخواهی از صمیم قلب.
‫اینکه از شر ارواح خلاص شدیم، به حساب نمیاد؟
‫آمم... نه، حتی یه ذره.
‫اما 1هفته کامل؟
‫این که خیلی زیاده.
‫می شه 10دقیقه دیگه پیش هم بمونیم؟
‫لطفا.
‫می تونی آیوی رو تا خونه اشون برسونی.
‫کاترین، یه کم دیگه قهوه می خوای؟
‫بله، لطفا.
‫امروز عصر خیلی اذیت شدیم.
‫چند دقیقه دیگه میام پیشت، آیوی.
‫خب، عجب ماجراجویی بود.
‫می‌بینی این دوتا بچه چه کارایی می‌کنن؟
‫واقعا فکر کردن برای تنبیه باید پیش هم بمونن.
‫مطمئنی که می خوای هنوز با هم دوست باشیم؟
‫منظورم اینه که، من واقعا خوشم ،میاد که هوای همدیگه رو داریم
‫اما انگار باز هم تو دردسر می افتیم.
‫بین، به لطف تو امروز بهترین روز عمرم بود. تو بهترین رفیق منی
‫تو هم بهترین رفیق منی.
‫باید سوگند بخوریم. یه سوگند برای رفاقت ابدی.
‫با خون.
‫آره. این جوری سوگندمون دائمی می شه.
‫دنبالم بیا.
‫نانسی، برو تو اتاقت.
‫- درباره چی حرف می زنید؟ ‫- برو توی اتاقت. همین حالا.
‫به یه چیز تیز نیاز داریم. مثلا یه میخ.
‫اوه!
‫این یکی تیزه.
‫خون، خون‌آشام ها رو جذب می کنه.
‫اگه ما توی این سوگند بخوریم و مهر و مومش کنیم،
‫اون وقت حرف ها و قول هامون با همدیگه ترکیب می شه.
‫تا ابد؟
‫شیشه های مربا جوری ساخته شدن که همه چی رو تا ابد نگه می دارن
‫پدرم برای نگهداشتن میخ ازشون استفاده می‌کنه.
‫حاضری؟
‫اوهوم.
‫آیوی و بین، همین جا و در این روز، ‫سوگند دوستی ابدی می خورند.
‫ما سوگند می خوریم که از این به بعد تمام رازهامون،
‫قول هامون، دردسرهامون، تنبیه شدن هامون، ‫و همه چیزهای خوب رو با هم در میون بذاریم.
‫مثل ماجراجویی ها، جسارت ها و اسرارمون.
‫ما این سوگند رو مهر و موم می کنیم
‫با...
‫آمم...
‫بادگلو! بادگلو!
‫فردا با بازی نکردنمون خیلی سخت می گذره.
‫- همین طور روز بعدش. ‫- اوهوم.
‫اما من هر روز برات نامه می نویسم، شاید هم هر روز و هر ساعت
‫باشه.
‫اما می دونی که من از خوندن زیاد خوشم نمیاد.
‫می دونم.
‫به خاطر همین از پنجره قایمکی همدیگه رو ‫می بینیم و با بیسیم با هم حرف می زنیم.
‫خدانگهدار، آیوی!
‫خدانگهدار، بین!
‫شب بخیر، کاترین.
‫شب بخیر، و متشکرم بابت قهوه.
‫باله یعنی دشمن هات رو تا سرحد مرگ برقصونی!
‫می بینمت.
‫به مدرسه باله شادی خوش اومدید.
‫- ببینم... این... این... این چیه پوشیدی؟ ‫- این یه لباس دوک اهریمنیه.
‫ما برای چیزی که 2هفته دیگه ‫بیخیالش می شی، پول خرج نمی کنیم.
‫لطفا!
‫اجرای امسال 300نفر بیننده داره!
‫کل مدرسه بهمون می خندن.
‫تو نباید بیخیالش بشی.
‫"طلسم فراموشی."
‫اون ها حتی یادشون نمیاد که ما حرفی از باله زدیم.
‫گذشته را پاک کن! غم خود را رها کن!
‫- آیوی! ‫- شماها ما رو طلسم کردید؟
‫شاید بهتره فرار کنیم.
‫من عاشق فرار کردنم.
‫حالا باید کجا بریم؟
‫من چند تا فکر خوب دارم. تو چی؟
‫تو اونجا رو به گند می کشی!
‫گمونم ما محکوم به فناییم، آیوی.
‫محکوم به رقصیدن.
‫ادامه توسط چی؟
‫درسته.
‫ایول!
‫شوخی کردم.