‫کرستی...
‫بیا!
‫بیا خشکت کنیم.
‫چی یاد گرفتیم؟
‫- دستمون رو تکون بدیم... ‫- بعدش؟
‫لگد بزنیم...
‫- و مهمترین چیز؟ ‫- نفس کشیدن یادت نره.
‫درسته، دختر گلم، نفس کشیدن...
‫نفس کشیدن... یادت نره.
‫تا حالا سوار یه کشتی بزرگ شدی؟
‫نه، اون برای ماهیگیریه.
‫کجا می ره؟
‫نمی دونم. شاید داره چای می بره هند یا ابریشم می بره چین...
‫یا آدم هایی مثل ما رو می بره... یه جای بهتر.
‫جای بهتر کجاست، پدر؟
‫خیلی ها هدفشون آمریکاست،
‫دنبال یه آغاز جدید هستن. یه زندگی بهتر.
‫می شه ما هم بریم اونجا؟
‫آره... شاید. رویاپرداز کوچولوی من.
‫حواست رو جمع کن، کرستی.
‫گفتم حواست رو جمع کن.
‫اون ها برای من بودن، مامان.
‫خانم مک لود...
‫برای تختتون صدف له شده آوردم.
‫اوه، خیلی لطف کردی ایان، متشکرم.
‫کرستی، بذار کمکت کنم.
‫لازم نیست. نه، آنی؟
‫مرسی
‫خب، گمونم ما... کارمون دیگه تموم شده، پس...
‫- میای دورهمی؟ ‫- اگه مامان اجازه بده.
‫باشه.
‫شاید اون موقع ببینمت.
‫- خدانگهدار. ‫- خانم مک لود.
‫بد نمی شه یه مرد کمکمون کنه، کرستی.
‫آه... مامان.
‫- ایان بن... ‫- پسر خوبیه.
‫یه مرد خوب با یه خانواده قدرتمنده. ‫و داره یه خونه 2طبقه می سازه...
‫که سقف چوبی داره، ‫با گاز و آشپزخونه. می‌دونم مامان.
‫می شه بریم؟ مامان؟
‫باشه... اما قبل غروب برگردید.
‫برم حموم؟
‫نه، احتمالاً از کثیفی خوشش میاد.
‫این قدر وقت هدر نده، پسر.
‫من خودم رو می رسونم.
‫- کرستی... ‫- سلام، کالوم.
‫- آنی... ‫- کالوم...
‫- یه آهنگ جدید یاد گرفتم. ‫- اوه...
‫براتون می نوازم.
‫- خب، می آیید؟ ‫- آره، بهتره خوب بنوازی.
‫می بینمتون.
‫کرسیتی مک‌لود! می شه با هم حرف بزنیم؟
‫بله، خانم.
‫من می رم.
‫می بینم پسرها می خوان بهت نزدیک بشن.
‫نکنه این قدر رویاپردازی می کنی که متوجه نمی شی؟
‫امیدوارم انجیلت پیشت باشه.
‫البته، پگی. اینجاست.
‫من برم به خواهرم برسم.
‫حالت رو می گیرم.
‫اوه، سلام انگس.
‫حق نداری!
‫بفرمائید.
‫- آقایون... ‫- و برای دکتر خوب.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫تو لندن از این ها گیر نمیاد، نه؟
‫- آه... ‫- یکی دیگه می خوای؟
‫نه.
‫- ماردو کتاب خون. ‫- برگشتی.
‫تنها کسی که می شناسم وقتی می ره مهمونی کتاب می خونه.
‫حتماً خوبه.
‫- عجب آدم درستیه... ‫- خفه شو، ایان بن!
‫حداقل موردوی جوون به کشورش خدمت می کنه.
‫با پرت کردن کتاب آسمونی به دشمن؟
‫ایان. کتاب رو بده من.
‫- خوشحالم برگشتی، رفیق. ‫- مرسی، قربان.
‫- موردو... آمریکا. ‫- اوه!
‫- وقتی نبودی اومد. ‫- مرسی، پیت.
‫- خواهش می کنم. ‫- موردو. موردو.
‫السدر!
‫می خوای برامون بنوازی، کالوم؟
‫موردو کتابخون؟
‫هیس!
‫وقتی این جوری صدات می زنن بدم میاد... موردو کتابخون.
‫پس انجیل رو می خونی؟
‫آره...
‫اما اوضاع همیشه اون طور که به نظر میاد نیست.
‫مغازه کنجکاوی قدیمی. چی؟!
‫این کتاب بی حرمتیه.
‫حفاظت از خود...
‫فکر می کنن همین حالاش هم به اندازه کافی عجیبم.
‫گلاسکو چه طور بود؟ هیجان انگیز و پر خانم های زیبا؟
‫بیشتر جون کندن بود...
‫تمرین تا از پا در بیایم.
‫می ترسی با این شرایط جنگ بفرستنت اون طرف؟ ‫
‫اگه بلد نبودم تایپ کنم می فرستادنم.
‫می گن نیرو جمع کنم، پیغام رمزی بفرستم،
‫به مادر و پدرها تلگراف بزنم و بگم
‫پسر کوچیکشون حین جنگ برای پادشاه و کشور مرده.
‫تازه، من رو همراه اسلحه هم دیدن.
‫یه هدیه دیگه از داییت؟
‫رابرت فراست...
‫خیلی خب. شعره. ‫دزد دریایی و پای چوبی نیست.
‫بی‌حرمتیه.
‫می‌خوای بری؟
‫آمریکا؟
‫گمونم هیچوقت به خودم اجازه ندادم بهش فکر کنم.
‫خب، من میرم.
‫من یه چیز بیشتر از کاشت سیب زمینی
‫و کشت توی زمین مامان و بابام می‌خوام.
‫می‌خوام جاهایی که فراستت درباره‌ش ‫نوشته رو ببینم.
‫هر جا شخصیتش میره برم.
‫- با... ‫- باشه، پس بیا بریم.
‫فقط یه رویاست.
‫خب، من جات بودم فکرم رو درگیر ‫ناخدا نمی‌کردم.
‫فکر کنم تا حالا چیزی گفته باشه.
‫اگه زنده بود، امروز تولدش بود.
‫می‌دونم.
‫هر روز دلتنگش میشم.
‫یادته چطوری باهامون می‌رقصید؟
‫یادته.
‫خیلی شبیهشی.
‫متاسفم، مامان.
‫انصاف نیست. خواست خداست. ‫وقت مردنش رسیده بود.
‫درسته، بیاید کتاب بخونیم.
‫من اون رو یادم نیست... بابا رو میگم.
‫خنده‌ش رو یادمه.
‫همیشه می‌خندید.
‫برخلاف مامان.
‫چطوری می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫به تو چه.
‫سر برگردوندن از خدا، نگاه به جهنمه.
‫عذاب ابدی یه پایان قطعی برای ‫کساییه که ایمان ندارن.
‫ولی کسایی که رفتارشون در شان خدا نیست،
‫جهنم رو روی زمین تجربه می‌کنن.
‫پس بیاید فراموش نکنیم چه بلایی سر ‫یکی از افراد خودمون اومد.
‫دختری... متاهل...
‫که وسوسه شد.
‫- ببخشید دیشب از دستت عصبانی شدم. ‫- عیبی نداره. همینجوری هستیم دیگه.
‫موردو کتاب‌خون؟
‫انگس، خواهرم از تو خوشش میاد.
‫تو چی، کرستی؟ ‫تو از کی خوشت میاد؟
‫از خدا.
‫الان مساوی شدیم.
‫من رو تو دردسر می‌اندازی.
‫من؟ همین کنار تپه ‌ست.
‫انگار کشیش امروز واسه ما موعظه می‌کرد.
‫نکنه فکرهای بدی درباره من داری، کرستی مک‌لود؟
‫شاید پگ پیر این فکرها رو انداخته تو سرت.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫زیباست.
‫می‌دونی، از وقتی بچه بودم نیومدم اینجا.
‫بابام من رو می‌آورد اینجا چند ساعت بازی کنم.
‫بابای من هیچوقت شنا بلد نبود.
‫می‌گفت شنا زندگی آدم رو طولانی می‌کنه.
‫فکرش رو بکن.
‫ماهیگیری که شنا بلد نبود.
‫یه روز رفت بیرون...
‫طوفان وحشتناکی اومده بود.
‫و به همین سادگی مرد.
‫خیلی واسه مامانم... ‫و السدر سخت بود.
‫نمی‌دونم چی بدتره...
‫اینکه ببینی بابات از یه سرطان آهسته بمیره...
‫یا اینکه بره و برنگرده.
‫پس میگی شنا بلد نیستی؟
‫نه.
‫خب، باید درستش کنیم.
‫بدو.
‫اینم بخشی از نقشته؟
‫سر جات بمون.
‫حرفی برای گفتن نداری؟
‫نه.
‫دیروز کجا بودی؟
‫کتاب می‌خوندم. زمان از دستم در رفت.
‫کرستی، هیچ پسری دخترهایی که کل ‫زندگیشون پی
‫- شعر و داستان می‌گذره رو نمی‌خواد. ‫- تو منظورت ایان بنه.
‫باشه.
‫خب، این دوتا باید حاشیه دوزی بشن ‫و قبل تاریک شدن هوا رسیده بشن دست پیتر.
‫- من میبرم. ‫- نوبت خواهرته.
‫تو واسه ناخدا تخم مرغ ببر.
‫ناخدا. منم کرستی مک‌لود.
‫مامانم گفته براتون تخم مرغ بیارم.
‫اوه. اینجایید.
‫اون مجسمه آزادیه؟
‫درسته، خب... خداحافظ ناخدا.
اینجوری بودن چه حسی داره
منظورت موردوس؟
‫خاطرات من رو خوندی؟
‫مجبور نبودم.
‫انگار...
‫انگار زمان متوقف میشه.
‫فقط نفس کشیدنش رو حس می‌کنم...
‫که کنارمه.
‫و نمی‌خوام تموم بشه.
‫نباید به مامان بگی.
‫کناراومدن با اگنس چطوریه؟
‫خفه شو.
‫نزدیک کریسمس؟
‫خب، امیدوارم...
‫آره. امیدوارم...
‫چی شده؟
‫امروز صبح اومد... ‫پسرها رو فرا خونده.
‫ما هم همراهت میایم، موردو.
‫میگن اگه داوطلب بشیم، ‫همه‌مون رو کنار هم نگه می‌دارن.
‫بهش میگن یاران ارتشی.
‫آره، پس همگی میریم.
‫بهتون افتخار می‌کنم، پسرها.
‫صحیح و سالم برمی‌گردین خونه، خب؟ ‫دستور دکتره.
‫تا اونموقع، باید روحیه مردم خوب بمونه.
‫من و پیتر صحبت کردیم.
‫آخرین باری که مراسم رقص خیابونی داشتیم کی بود؟
‫پایه‌اید، رفقا؟ ‫حاضرید واسه رقص؟
‫خب، خوب نبود، ولی حداقل یاد گرفتی ‫شنا کنی.
‫- و چی یاد گرفتیم؟ ‫- ام...
‫- دستم رو تکون بدم. ‫- و... و لگد بزن.
‫بعدش؟
‫یادت نره نفس بکشی.
‫باید بریم.
‫- اون چیه؟ ‫- آینده. ببین.
‫اینطوری میریم اونجا.
‫چیه؟! چی شده؟
‫به انگلیس فرا خونده شدم...
‫و به خط مقدم غربی.
‫فکر کردم به خاطر...
‫دیگه نه.
‫نمیشه نری؟
‫خدمت اجباری همگانیه.
‫چاره‌ای ندارم... همه‌مون باید بریم.
‫انصاف نیست.
‫- خواهش می‌کنم گریه نکن. ‫- چرا داریم می‌جنگیم؟
‫- اصلاً جنگ ما نیست. ‫- هی، ببین.
‫اگه شانس بیارم...
‫پشت میز می‌مونم.
‫میگن شاید تا کریسمس تموم بشه.
‫چی؟
‫بگو.
‫من دوستت دارم، کرستی مک‌لود.
‫منم دوستت دارم، موردو مک‌آلی.
‫وقتی برگردم، باهات ازدواج می‌کنم.
‫و با هم توی آمریکا یه زندگی جدید ‫تشکیل میدیم.
‫جفتتون خیلی خوشگل شدین.
‫آره... ولی من باهوشم.
‫چیه، مامان؟
‫وقتی داشتم با باباتون آشنا میشدم این لباس رو گرفتم.
‫و فکر کردم...
‫اه، زیباست.
‫و این سنجاق سینه...
‫خب، برای مامانم بود.
‫ممنون، مامان.
‫لباستون رو بپوشین.
‫خانم مک‌لود. اینا برای شما هستن.
‫موردو...
‫خانم مک‌لود... اینا برای شما هستن.
‫اوه، لطف کردی، موردو. ‫بیا تو.
‫ممنون.
‫کرستی... اون...؟
‫آره، خیلی لطف کردی می‌بریش به مراسم رقص.
‫صحیح... صحیح. ‫باعث افتخاره، خانم.
‫مامانت چطوره، موردو؟
‫اوه، خوبه. ‫ممنون که پرسیدین.
‫بریم؟
‫البته.
‫اونجا می‌بینمت، مامان.
‫خداحافظ، آنی.
‫خانم مک‌لود.
‫کالوم... خیلی بهت افتخار می‌کنم، پسرم.
‫بسه، موراگ. ‫واسه این کارها فردا وقت هست.
‫بیا، انگس.
‫وای! یکی دیگه.
‫عصر بخیر، خانم... آقا.
‫- موردو. ‫- خانم مک‌آلی، کشیش.
‫- چه خوشگل شدی، کرستی. ‫- شما هم همینطور. ممنون.
‫- ما میریم... ‫- برید.
‫خب، فردا روز بزرگیه، نه؟
‫همه‌مون می‌دونیم گرنان رو سربلند می‌کنین.
‫سلام، آنی.
‫مری، چقدر قشنگ شدی.
‫دروغگوی خوبی هستی، ولی ممنون، دکتر.
‫عجب خوش شانسی هستی تو.
‫گمونم من باید حسابی زور بزنم که ‫شانس داشته باشم.
‫یه رقص واسه ما نگه دار، کرستی.
‫واسه منم، دختر. ولی همه چی جای خودش.
‫اینجا چه خبره؟ ‫بدون من نوشیدین؟
‫متاسفانه همه‌تون رو باید دستگیر کنم.
‫- یکی برام بریز، پیتر. ‫- باشه.
‫- اوه، به به... ‫- اه، اه. یه لحظه.
‫- به افتخار پسرهای راهی ما! ‫- نوش جان!
‫نوش جان!
‫دوستان، یه شریک پیدا کنید. ‫رقص شتنیش.
‫حاضرید دوستان؟
‫دکتر مک‌لین، وقت رقصه.
‫یکی دیگه لطفاً، پیتر.
‫آدم مهربونیه، نه؟
‫خوبی، ایان؟ ‫دختر که زیاده.
‫- و آره، ایان. من و موردو... ‫- ایان، مزخرف نگو.
‫تو و این حرف‌های قلمبه سلنبه‌ت. ‫فقط همین چیزها رو بلدی!
‫- بس کن ایان. ‫- تو!
‫احمق طفلی. داری وقتت رو تلف می‌کنی.
‫- متاسفم. ‫- صحیح.
‫- برو خونه، ایان. ‫- هیچی نداری...
‫داری وقتت رو تلف می‌کنی!
‫خوبم، انگس.
‫خوبم. برید خوش بگذرونید.
‫من از حرفات خوشم میاد.
‫خوبه، چون زیاد رقصیدن بلد نیستم.
‫- کجا؟ ‫- دستشویی.
‫- کسی...؟ ‫- آها.
‫- هیس. هیس! ‫- اه!
‫کرستی!
‫کجایی؟
‫کرستی!
‫کرستی...
‫کرستی!
‫همه جا دنبالت گشتم.
‫اوه، سرت.
‫چی شده؟
‫افتادم زمین. من...
‫گوش کن، بیا ببریمت بالا، خب؟
‫دکتر کو؟ آسیب دیده.
‫کرستی!
‫سرت!
‫داره میاد خونه. ‫بهش میگن داری میای...
‫کرستی، چی شده؟
‫افتادم.
‫- افتادم. ‫- هیچی یادش نیست.
‫اگنس، آنی رو ببر خونه، خب؟
‫به مامانش بگو دارم می‌برمش دکتر.
‫خیلی خب، بیا ببریمت خونه.
‫دکتر مک‌لین، به کمکتون نیاز داریم. ‫کرستی آسیب دیده.
‫اوه، بیاریدش داخل. بهش رسیدگی می‌کنم. ‫وسایل رو آماده می‌کنم.
‫کالوم، بهشون بگی اینجاییم و من پیش ‫کرستی هستم.
‫بیارش داخل، موردو.
‫آفرین.
‫کرستی، منم دکتر مک‌لین. ‫خوب میشی.
‫- چی شده، پسرم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫گفت افتاده.
‫ضربه بدیه.
‫موردو، دیگه بسپرش به من.
‫- به مادرش بگو. ‫- باشه...
‫به مری بگو باید شب رو اینجا بمونه. ‫اول صبح می‌تونی بیای.
‫- برو. ‫- برو، پسرم. اینجا جاش امنه.
‫باشه. خوب میشی، کرستی.
‫وقتی بیدار شدی من پیشتم.
‫برو دیگه، پسرم.
‫خب. بگیر بشین.
‫این رو بنوش. بهتر میشی.
‫خیلی خب، بنوشش.
‫آفرین.
‫حالا دراز بکش. ‫آفرین.
‫کرستی، تو... یادته چی شد؟ ‫اصلاً؟
‫یادمه که...
‫یادمه...
‫تپه رو دور زدم.
‫افتادم و سرم خورد به سنگ.
‫باشه. ولش کن. سعی کن استراحت کنی.
‫بذار تمیزت کنم، خب؟
‫یه کم سرت رو بچرخون این سمتی.
‫آفرین.
‫باریکلا.
‫چه دختر شجاعی.
‫صبح بخیر، موردو.
‫- حالش چطوره؟ ‫- اوه، خوبه.
‫زخم سرش تمیز شد. ‫بخیه زدم.
‫حواست باشه بهشون دست نزنه.
‫باید یه مدت باند ببنده.
‫کرستی من.
‫چطوری؟
‫کرستی...
‫چیزی نیست.
‫خواهش می‌کنم من رو ببر خونه، موردو.
‫باشه.
‫میشه... میشه یه لحظه تنهام بذاری.
‫باید... باید خودم رو مرتب کنم.
‫بیا بریم رفیق.
‫عجله نکن، کرستی.
‫چطوری، دخترم؟
‫خوب میشه، دکتر؟
‫فقط یه کم ضربه خورده، موردو. ‫خوبِ خوب میشه.
‫ممنون، دکتر.
‫برو خونه. ‫بعداً میام بدرقه‌ت.
‫حداقل بذار تا دم در همراهت بیام.
‫کرستی!
‫کرستی، وای خدا! ‫چی شده؟
‫هیچی یادش نیست.
‫دکتر گفت باند رو سرش باشه و به ‫زخمش دست نزنه.
‫درسته، بیا بشین دخترم. بیا بریم.
‫مطمئنی خوبی؟
‫چیزیم نمیشه، مامان.
‫می‌دونم.
‫زود برمی‌گردم.
‫یالا، بیا بغلم.
‫تو دیگه مرد خونه‌ای، خب؟
‫آره.
‫مراقب مامان باش، باشه؟
‫کرستی...
‫ببخشید، خیلی از دیدنت خوشحال شدم آخه.
‫یه صفحه رو نشونه گذاشتم...
‫که یادم بود.
‫وقتی رفتم و خوندیش،
‫بدون دارم بهت فکر می‌کنم.
‫و اگه برنگشتم...
‫داخلش پول کرایه
‫و آدرس خونه داییمه.
‫تو رو خوب می‌شناسه.
‫خیلی دوستت دارم، موردو.
‫خیلی دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم، کرستی.
‫تا ابد.
‫پدرم این رو بهم داد.
‫هیچوقت درش نمیارم.
‫خداحافظ، کرستی.
‫گوش کنید رفقا، شکوه رو یادتون بره
‫و آدم‌هایی که دارید براشون می‌جنگید ‫رو یادتون باشه.
‫همین که برگردید... ‫خودش یه پیروزیه.
‫خداوندا، پدر آسمانی،
‫این پسرها که دارن به اولین مبارزه‌شون ‫میرن رو به تو می‌سپاریم.
‫فرشتگان وزیرت رو بفرست تا مراقبشون باشن...
‫از طریق روحیه و قدرت و شجاعتی ‫که از تو دارن.
‫ممنون، خداوندا، ‫که می‌تونیم به تو اعتماد کنیم.
‫خواهش می‌کنم در کمال امنیت بیارشون خونه، آمین.
‫موردو!
‫تا ابد...
‫و ابد...
‫و ابد!
‫اه، دکتر مک‌لین...
‫مری... چطوری، کرستی؟
‫یه کم بهترم...
‫- من می‌خواستم برم. بهتون میرسم. ‫- کرستی... نه، باید استراحت کنی.
‫- منم باهات میام. ‫- نه، می‌خوام تنها باشم.
‫دکتر، ممنون که مراقب دخترم بودین.
‫اوه، متاسفم همچین اتفاقی افتاد.
‫می‌دونین، فکر نکنم زخم‌هاش عمیق باشن.
‫بله، من پسری نداشتم.
‫گمونم خیلی به موردو جوون علاقمند شدم.
‫- همه‌مون دوستش داریم. ‫- بله.
‫حواستون باشه استراحت کنه. اگه چیزی ‫خواستین، می‌دونین که کجام.
‫ممنون.
‫آنی، بیا بریم.
‫بسه! بس کن!
‫- بس کن! ‫- کرستی، پاشو.
‫داشتی داد میزدی بس کن!
‫کرستی.
‫فقط یه لحظه...
‫کرستی... کرستی، ‫پاسبان اومده دیدنت.
‫چرا؟ من نمی‌خوام ببینمش.
‫اومده بعد اتفاقی که تو مراسم رقص افتاد ‫حالت رو بپرسه.
‫خب؟ بگیر بشین.
‫بفرمایید.
‫خب... اه...
‫شرمنده مزاحمت شدم، کرستی، ولی...
‫پگ پیر اومد دم خونه...
‫گفت ربطی بهش نداره ولی...
‫فکر می‌کرد بعد اتفاقی که افتاد ‫باید بیام حالت رو بپرسم.
‫- افتادی؟ ‫- بله... افتادم.
‫حتماً بد افتادی.
‫می‌بینم که دکتر بهت رسیدگی کرده.
‫خب،
‫من بهتره برم.
‫- خداحافظ. ‫- ممنون، پاسبان.
‫بیا از اون سمت شروع کنیم.
‫تو از این گوشه ببر.
‫بدش من.
‫می‌بینم که دوباره داری جون می‌گیری. ‫خوشحال شدم.
‫منم همینطور.
‫«کرستی من، همین الانش هم دلتنگتم.
‫متاسفم اینقدر طول کشید تا نامه بنویسم،
‫دستور اکید گرفتیم که حین تمرین ‫نامه نگاری نکنیم.
‫چطوری؟ اوه، وقتی سرت آسیب دید ‫خیلی نگرانت شدم.
‫واقعاً ترسناک بود. ‫امیدوارم خوب شده باشی.
‫راستش به من داره خوش می‌گذره. ‫همه‌مون رو پیش هم نگه داشتن.
‫حتی الان که دست به قلمم،
‫حس می‌کنم دارم باهات حرف میزنم و ‫تو داری گوش میدی. انگار خونه‌م.
‫دلتنگتم و نمی‌خوام دست از نوشتن بردارم
‫چون خیلی حرفا برای گفتن دارم. ‫ولی باید تمومش کنم.»
‫«نامه بعدیم از فرانسه میاد.»
‫چقدر باکلاس، نه؟
‫با عشق...
‫«تاابد... موردو.»
‫برای مامانت.
‫ممنون، ناخدا.
‫و برای شما.
‫شما رفتی آمریکا؟
‫بله...
‫ولی خیلی وقت پیش.
‫وقتی هم سن تو بودم.
‫فکر کنم... تو و اون مرد جوون خیلی ‫از آمریکا خوشتون بیاد.
‫«امروز با ناخدا صحبت کردم، یا باید ‫بگم اون باهام صحبت کرد.
‫گمونم درباره‌ش اشتباه می‌کردم.
‫احتمالاً همه‌مون اشتباه می‌کردیم.
‫و شاید باورت نشه،
‫لانگ جان سیلور رو در ازای حرف‌های ‫آقای فراستت دادم.
‫بیا، گفتم.
‫الان می‌فهمم چرا اینقدر دوستش داری...
‫- یه نامه دارم، پیتر. ‫- البته، کرستی.
‫خب، انگار همه چی مرتبه. ‫امروز همه رو می‌فرستم.
‫خوبی، کرستی؟
‫آره. ام، عذر می‌خوام.
‫هی...
‫واسه نامه‌های بیشتر.
‫ممنون، پیت.
‫چه کاری از دستم ساخته‌ست، پگ؟
‫یه مقدار الیاف می‌خوام.
‫کرستی، خوبی؟
‫آره، دل درد دارم فقط، مامان.
‫کرستی. چی شده؟ بهم بگو.
‫- درباره‌ش حرف بزن... ‫- دست از سرم برمی‌داری، آنی؟
‫برو!
‫فکر کردم قرار نیست بیدار بشی. ‫چقدر می‌خوابی تازگی.
‫برو یه مقدار سیب زمینی بیار.
‫امشب واسه دکتر شام میبریم.
‫چرا؟
‫یعنی چی چرا؟ ‫چون شاید دلش مهمون بخواد.
‫چت شده تازگی؟
‫خیلی فرق کردی.
‫خب، خیلی خوشمزه بود، مری.
‫خب، بعد اینکه اینقدر به کرستی
‫رسیدگی کردی، حداقل کاریه که ‫از دستمون برمیاد.
‫دیگه جای زخمش هم رفته.
‫مگه نه، کرستی؟
‫- آره. ‫- آره، خوب شده.
‫- شما ازدواج کرده بودین؟ ‫- آنی! به ما چه.
‫نه، عیبی نداره. آره.
‫اوه، نه.
‫تو لندن طبابت می‌کردم.
‫وقتی تصمیم گرفتم به فقرا کمک کنم
‫دیگه به یه کیفیت از زندگی عادت کرده بودیم.
‫زنم خوشش نمیومد پولمون سر چیزهای ‫دیگه خرج بشه.
‫بیمارهای زیادی رو قبول می‌کردم که ‫نمی‌تونستن هزینه رو بدن
‫و آخرش هم ورشکسته شدم.
‫وقتی رفت، طبابت رو تموم کردم که ‫یه زندگی ساده‌تر شروع کنم.
‫الان هم که اینجام.
‫خب، ممنون که اینجایی.
‫- اون واسه منه؟ ‫- نه. از طرف انگسه.
‫این یکی برای توئه.
‫«کرستی من، عاشق اینم که ازت نامه بگیرم ‫و خوشحالم که داری از کتابم لذت میبری.
‫از خوشحالیت خوشحال میشم.
‫باورم نمیشه شش ماه گذشته.
‫سلام، پیت.
‫حالا وقت خبرهای بده.
‫اولین جنگ رو تجربه کردیم و کالوم کنار ‫پای من افتاد.
‫خیلی سریع تموم شد. ‫به نظرم عذاب نکشید.»
‫مک.
‫اوه، اینجایی پیتر.
‫بدم نمیاد یه مقدار استراحت کنم.
‫- کاه اندود می‌کنی؟ ‫- آره.
‫الان که کالوم نیست بیشتر داره طول می‌کشه ‫ولی خب باید انجام بشه.
‫- پس چیزی برامون آوردی. ‫- آره.
‫- اه. ‫- یه تلگراف.
‫تلگراف؟
‫خانم‌ها رو هم برای جنگ دارن میبرن پس.
‫موراگ، عینکم رو بیار.
‫چرا اینقدر شلوغش می‌کنی. ‫اوه، سلام، پیتر. چطوری؟
‫خوبم، ممنون، موراگ.
‫مک؟!
‫- خدایا، نه! ‫- چی شده؟
‫اوه، نه. کالوم مهربون من. ‫بچه‌م.
‫اوه، نه. بچه‌ی من نه! ‫اوه، نه!
‫ای وای!
‫کالوم موریسون مرده.
‫خدای من!
‫صدای این بود؟
‫چه صدای وحشتناکی.
‫میشه بهمون یاد بدی، پگی؟
‫آره.
‫بقیه دخترها رو جمع کنید،
‫با وسایلی که نیاز داریم.
‫اول صبح توی مغازه می‌بینمتون.
‫آنی، میشه اون دسته رو واسه پیتر برداری؟
‫این چند هفته پیشرفت خوبی داشتیم، نه؟
‫خوشحال شدم اومدی پیشم.
‫تو هم لطف کردی، پگی،
‫که یادمون میدی.
‫کار درست همینه.
‫گرمت نیست پالتو پوشیدی عزیزم؟
‫مامان، من حالم خوب نیست. ‫میشه برم؟
‫آره، برو خونه، دخترم.
‫هی، کرستی.
‫انگار یکی دلتنگت شده.
‫ممنون، پیت.
‫«کرستی من، از رودخونه سام گذشتیم
‫و حسابی جنگیدیم،
‫ولی تونستم با حرف‌های دوستمون آقای ‫فراست، حواس خودم رو پرت کنم.
‫ولی امیدم از اینجا میاد که می‌دونم
‫به زودی، یه روز، پیش هم خواهیم بود.
‫دلتنگ خانواده‌م هستم.
‫و همه‌مون دلتنگ کالوم و آهنگ‌هاش میشیم.
‫ولی برای من...
‫خونه یعنی تو.
‫و نمی‌دونی حاضرم
‫برای اینکه یه بار دیگه
‫نفست رو حس کنم، چیکار کنم.
‫تو هیچوقت ازم دور نیستی.
‫روحت همیشه پیشمه.
‫خیلی به رفقای گرنان احساس نزدیکی دارم.
‫و به خدا.»
‫ایان!
‫«همه داریم تلاش می‌کنیم وظیفه‌مون ‫رو انجام بدیم.
‫ولی هر روزی که می‌گذره...
‫می‌فهمم ماموریتم چیه...»
‫من برم به ایان سر بزنم...
‫«زنده موندن...
‫یک روز دیگه رو دیدن.
‫و پیدا کردن راهم به سمت تو.»
‫با عشق...
‫تا ابد...
‫موردو.»
‫کرستی، چیکار می‌کنی؟
‫مامان من رو فرستاد دنبالت.
‫گفتم پیدات می‌کنم، به خاطر جات با موردو...
‫بعدش دیدم داری میای اینجا.
‫اینا چین؟
‫جواب بده!
‫از وقتی موردو رفته، ‫باهام حرف نمیزنی.
‫الان که کالوم مرده، بدتر شدی.
‫نباید به کسی بگی، آنی.
‫مخصوصاً مامان.
‫نمیگم.
‫پس این رو ازم قایم کردی.
‫باید بهم می‌گفتی.
‫ببخشید.
‫موردو خبر داره؟
‫تو برو. منم یه بهونه میارم.
‫انگس.
‫انگس!
‫خدای من، انگسه.
‫انگس، چی شده؟ ‫خوبی؟
‫سلام خانم مک‌لود.
‫انگس، بقیه چی؟
‫موردو کو؟
‫بگو!
‫خب...
‫وقتی من تیر خوردم...
‫موردو برگشت دنبالم.
‫جونم رو نجات داد.
‫و بعدش... ‫رفت کمک ایان.
‫صدای سوت یه صدف رو شنیدم.
‫بقیه اون شب رفتن دنبالش.
‫پس... هنوز ممکنه زنده باشه؟
‫متاسفم.
‫خوابیده.
‫تو چند وقته می‌دونی...
‫حامله‌ست؟
‫خواهرت بارداره و پدرش...
‫دیگه مرده.
‫همین امروز بهم گفت.
‫چیکار کنیم؟
‫اگه من خبر نداشتم...
‫پس شاید کس دیگه‌ای هم نمی‌دونه.
‫مامان.
‫میبریمت شهر، کرستی.
‫بهترین کار همینه.
‫چرا؟ من... نمی‌فهمم.
‫کرستی، می‌دونم حامله‌ای.
‫چطور تونستی بذاری این اتفاق بیفته؟
‫من نذاشتم، مامان.
‫- موردو زورت کرد؟ ‫- نه! البته که نه. من...
‫من...
‫نمی‌دونم کی بود.
‫چی؟ من... ‫نمی‌فهمم چی میگی.
‫چی داری میگی؟
‫شب مراسم رقص خیابونی.
‫تاریک بود و...
‫تنها بودم.
‫نمی‌دونم چی شد.
‫نمی‌دونم کیه.
‫سعی کردم جلوش رو بگیرم ولی ‫من رو کوبید زمین.
‫فقط همین یادمه. ‫واقعاً متاسفم، مامان...
‫اوه، نه. این حرف رو نزن.
‫برای چی تو متاسفی.
‫متاسف نباش.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫به کسی گفتی؟
‫دیگه کی خبر داره؟
‫- فقط دکتر... ‫- دکتر خبر داره...
‫آره، ولی نمی‌دونه باردارم، فقط می‌دونه ‫این اتفاق افتاده.
‫واسه همین اون شب نگهم داشت ‫بهم بخیه بزنه.
‫اوه... متاسفم...
‫باید من رو ببری پیشش.
‫هوم...
‫نه.
‫نمی‌تونم.
‫چی؟ چرا؟
‫کل شهر خبردار میشه و بیچاره میشی، کرستی.
‫نمی‌تونم. نه.
‫چی شده، مامان؟
‫کیسه آبت پاره شده.
‫یعنی بچه داره به دنیا میاد.
‫زوده.
‫خودمون به دنیا میاریمش.
‫پتو بیار و بنداز زمین.
‫کرستی... گوش کن.
‫قراره دردت بگیره. ‫بدتر هم میشه ولی خدا
‫بهت قدرت میده، همونطور که سر تو و خواهرت ‫به من قدرت داد.
‫چه بلایی سر من و بچه میاد؟
‫باید کمکم کنی.
‫من اینجام. کمکت می‌کنم.
‫مامان. کشیشه.
‫اوه!
‫آنی، بیا اینجا. ‫بشین پیش خواهرت.
‫کرستی، ساکت باش.
‫ازت می‌خوام ساکت باشی. ‫چیزی نگو.
‫هیس.
‫برم برات حوله بیارم، کرستی.
‫کشیش مک‌ایور، ببخشید، نمی‌دونستم ‫قراره بیاید.
‫بی‌خبر اومدم خانم مک‌لود، ولی ‫میشه بیام تو؟
‫حتماً. از این طرف...
‫اه، بفرمایید از این طرف.
‫- الان پیش آیلین مک‌آلی بودم... ‫- اه...
‫جریان موردو رو شنیدم.
‫بله. همه‌مون ناراحتیم.
‫آیلین چطوره؟
‫خیلی براش سخته.
‫واقعاً وحشتناکه، ‫ولی باید به خدا اطمینان کنیم.
‫بله. بله...
‫شنیدم چیزی بین کرستی و موردو بوده.
‫چیزی؟
‫آیلین فکر می‌کنه موردوش و کرستی شما ‫با هم نزدیک بودن
‫و باید یه سر به کرستی بزنم.
‫بله... صمیمی بودن.
‫- میشه همراهش دعا کنم؟ ‫- باید بخوابه.
‫- آخ... ‫- اوه.
‫قراره فردا شب برای موردو و بقیه پسرها ‫مراسم بگیریم...
‫البته، به کرستی میگم اومدین. ‫ممنون.
‫خیلی خب، آنی، میشه کمک کنی کرستی ‫رو بیارم پایین؟
‫بیا. ‫عجله نکن، ما کمکت می‌کنیم.
‫آفرین.
‫یواش.
‫آنی، میشه اون بالشت‌ها رو برام بیاری؟
‫آفرین.
‫آفرین. بیا.
‫بخواب.
‫آنی، میشه برام آب و کهنه بیاری؟
‫گوش کن. می‌دونم درد داری.
‫خدا ما رو برای بچه دار شدن آفریده.
‫خوب میشی.
‫قول میدم خوب میشی.
‫نفس بکش و فشار بده.
‫نفس بکش و فشار بده. آفرین.
‫آنی، خواهرت رو بگیر بالا. آفرین.
‫خودشه، فشار بده!
‫کرستی، سرش رو می‌بینم. ‫یه کم فشار بده.
‫خودشه. آفرین، یه فشار محکم.
‫حالا یه فشار آخر.
‫اه!
‫اوه، کرستی، پسره.
‫پسره.
‫آفرین.
‫کجاست؟
‫- بدش من. ‫- بذار یه چیز بپیچم دورش.
‫بدش من، می‌خوام بغلش کنم!
‫- فکر نکنم... ‫- مامان، بدش من.
‫اگه بغلش کنی، بوت می‌کنه
‫و می‌فهمه مادرشی
‫و تو هم فکر می‌کنی پسرته.
‫من می‌برمش. به صلاحه.
‫نه، خواهش می‌کنم. مامان. خواهش می‌کنم. ‫پسرمه.
‫بذار بغلش کنم. بچمه.
‫خواهش می‌کنم، مامان! تو رو خدا.
‫فقط می‌خوام نگاهش کنم، تو رو خدا.
‫فقط یه لحظه.
‫سرش رو بگیر...
‫سرش رو نگه دار.
‫آفرین.
‫- چقدر کوچیکه. ‫- اوهوم.
‫می‌خوام نگهش دارم، مامان.
‫نمی‌خوام بره.
‫می‌خوام نگهش دارم.
‫چرا اینقدر رنگ پریده‌ست؟
‫چون دو ماه زودتر به دنیا اومده، دخترم.
‫- نه. نه... ‫- بدش من. اون بچه‌ت نیست.
‫بچمه...
‫اگه با بچه بری بیرون، ‫مردم فکر بد می‌کنن.
‫تقصیر من نبود، مامان.
‫مهم نیست. ‫فکر کردی این چیزها برای پگی پیر مهمه؟
‫اگه بگی بچه مال توئه، ‫زندگیت تموم میشه.
‫نمی‌ذارم این اتفاق برات بیفته، کرستی. ‫باید بهم اعتماد کنی...
‫- نمی‌تونی ازم بگیریش! ‫- کرستی، باید استراحت کنی. آنی...
‫- کرستی، باید استراحت کنی. ‫- نمی‌تونی ازم بگیریش، مامان.
‫کرستی، بس کن. کرستی!
‫- خواهش می‌کنم. ‫- بچه‌م! بچه‌م!
‫چطوره، مامان؟
‫نمی‌دونم. شیر نمی‌خوره...
‫حداقلش خوابه.
‫کرستی چطوره؟
‫خوابه.
‫مجبوره بره، مامان؟
‫آنی، من اصلاً نمی‌دونم امشب رو به ‫صبح می‌رسونه یا نه.
‫اگه زنده بمونه، چه چاره‌ای داریم؟
‫فکر کردی دلم میخواد این کوچولو بره؟
‫الان که بغلش کردم و گرماش رو حس می‌کنم، ‫دوستش دارم.
‫ولی به صلاح همه‌ست که از این روستا ببریمش.
‫هم به صلاح کرستیه هم بچه.
‫هیس.
‫پسر قشنگم. ‫می‌برمت دکتر.
‫اون می‌دونه چیکار کنه.
‫نیاز نیست اینقدر ساکت باشی.
‫متاسفم.
‫مامان؟
‫کرستی! نکن! خواهش می‌کنم!
‫کرستی، نکن! ‫خواهش می‌کنم نکن! می‌دونم ناراحتی ولی...
‫بچه‌م مرده.
‫کرستی!
‫کجاست؟ آنی؟!
‫بیا.
‫بیا خشکت کنیم.
‫- چی یاد گرفتیم؟ ‫- دستمون رو تکون بدیم.
‫- بعدش؟ ‫- لگد بزنیم.
‫و مهم‌ترین چیز؟
‫نفس کشیدن یادت نره.
‫حالا نفس بکش.
‫نفس بکش، کرستی.
‫من دارم میام. دارم میام، کرستی.
‫چیکار کنیم، مامان؟
‫کاری از دستمون برنمیاد، دخترم.
‫اگه پیداش کنن چی؟ ‫شاید باید...
‫چیکار کنیم؟ خواهر بیچاره‌ت رو بکشیم اینور اونور؟
‫نه.
‫حتماً دیشب شیطون افتاده بوده به جونم
‫که فکر کردم می‌تونم هم‌خونم رو بفرستم بره.
‫الان بچه مُرده و روحیه کرستی داغونه. ‫نه، من فرار نمی‌کنم.
‫خودمون رو به خدا می‌سپریم، ‫ازش درخواست بخشش می‌کنیم.
‫پاسبان!
‫میشه بیام تو، دکتر؟
‫بله، البته.
‫بگو دکتر، کسی رو توی روستا می‌شناسی
‫که ممکنه به تازگی بچه دار شده باشه؟
‫نه.
‫چی شده؟
‫ناخدا یه نوزاد پیدا کرده، ‫که نزدیک خونه‌ش روی آب بوده.
‫- خدای من! ‫- بله.
‫پگ پیر بعد مراسم رقص خیابونی اومد دیدنم.
‫خواست برم حال کرستی مک‌لود رو بپرسم.
‫شما اون شب بهش رسیدگی کردی.
‫چیز عجیبی یادت نیست؟
‫اه، سرش ضربه خورده بود.
‫اون شب نگهش داشتم که صبح به ‫بخیه‌ش رسیدگی کنم.
‫- بعدش موردو اومد... ‫- موردو؟
‫بله. موردو مک‌آلی، عشقش.
‫عشقش؟
‫سلام، آنی. مادرت داخله؟
‫صبح بخیر، مری، شرمنده مزاحم شدم.
‫باید با کرستی صحبت کنم.
‫هنوز خوابه. چرا؟
‫یه اتفاقی افتاده.
‫چه اتفاقی؟
‫یه بچه امروز صبح روی آب پیدا شده. ‫مُرده بوده.
‫آنی، برو اون یکی اتاق.
‫به دلایلی فکر می‌کنیم بچه کرستی بوده.
‫کرستی من؟
‫مری، اگه میشه یه سر به کرستی بزنم. ‫پاسبان می‌تونه همینجا منتظر بمونه.
‫باشه.
‫کرستی، دکتر اومده دیدنت.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم به فکر آینده‌ش باش.
‫کرستی.
‫نیومدم اذیتت کنم. ‫همه چی درست میشه.
‫پاسبان اینجاست.
‫یه بچه نزدیک خونه ناخدا پیدا کردن.
‫زنده به دنیا اومد؟
‫اون...
‫زود به دنیا اومد...
‫امکان نداشت زنده بمونه.
‫کرستی، باید ببینمت.
‫هر چی که شده، ‫باید مطمئن بشم خوبی.
‫میشه یه لحظه نگاهم کنی؟
‫- مامان؟ ‫- من اینجام.
‫خب؟
‫کم کم خوب میشی.
‫فقط باید استراحت کنی.
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫نهایت تلاشم رو برات می‌کنم.
‫- خب، چی شد؟ ‫- نیاز نیست باهاش صحبت کنی.
‫چرا؟
‫چون اصلاً بچه دار نشده.
‫دختره تا حالا زایمان نکرده.
‫- ممنون، مری. ‫- ممنون.
‫مطمئنی دیگه.
‫اگه می‌خوای نظر یکی دیگه رو بپرس. ‫هر دکتری همین رو میگه.
‫تو هم تو اون خونه لعنتی بودی. ‫یه خبرهایی بود.
‫انگار منتظر ما بودن.
‫- و کرستی قایم شد. ‫- عزاداره، پاسبان.
‫یه مرد جوون، موردو کشته شده.
‫بله...
‫بهرحال یه چیزی شده.
‫و ناراحت نشی، ولی نظر یکی دیگه ‫رو هم می‌پرسم.
‫این یه مدت پیش از طرف برادرم اومد.
‫موردو دلش می‌خواست دست اون باشه.
‫مری، تموم شد... ‫دکتر کانلی.
‫در سرود، ما درباره مرگ اولیایی می‌خونیم
‫که برای خداوند باارزش هستن،
‫پسرانی که از دست دادیم هم همینطور.
‫عذاب اونا تموم شد.
‫ناراحتیش می‌مونه برای زندگان.
‫- من کشتمش. ‫- نه.
‫امکان نداره.
‫من خفه‌ش کردم.
‫به خودم گفتم چیزی حس نکن.
‫اینقدر محکم گرفتمش که تکون نخوره.
‫تقصیر اون نبود.
‫من مادرش بودم.
‫ولی کشتمش.
‫کرستی...
‫- چرا نمیشد منم بمیرم؟ ‫- نه، کرستی. نه.
‫کسی که باید بمیره اونیه که این بلا ‫رو سرت آورد.
‫دکتر کانلی، ممنون که اومدین. ‫باید کار رو تموم کنم.
‫راستش، امروز قرار بود برم شکار قرقاول.
‫ولش کن.
‫و متاسفم که تو زحمت افتادین، و الان اینجایین.
‫بریم؟
‫دکتر مک‌لین کو؟
‫می‌خوام وقتی نظرم رو میگم ایشون هم باشه.
‫امکان نداره در تشخیص حاملگی خطا کرد.
‫ایشون دکتر کانلی از استورنوی هستن.
‫با این شرایط، ازشون خواستم نظرشون ‫رو درباره کرستی بگن.
‫پس می‌خوای بعد اتفاقی که برای دخترم افتاد
‫یه مرد دیگه بهش نگاه کنه؟
‫باشه، می‌خوام تموم بشه. ‫ولی شما نباید بیاین داخل. بفرما.
‫بیاید تمومش کنیم، خانم مک‌لود.
‫کتتون رو بدین من، دکتر.
‫اوه، ممنون.
‫میشه برام آب داغ بیاری؟
‫با یه حوله تمیز.
‫آنی، هر چی دکتر می‌خواد براش بیار.
‫- از این طرف. ‫- ممنون.
‫کرستی...
‫یه دکتر دیگه اومده دیدنت.
‫خب. کرستی هستی دیگه؟
‫من دکتر کانلی هستم.
‫هر کاری میگم بکن که سریع ‫کارمون تموم بشه.
‫لطف کن بذارش اینجا.
‫ممنون.
‫من همین بیرونم، دخترم.
‫خیلی خب.
‫حالا آروم باش.
‫ممکنه یه کم ناراحت کننده باشه ولی چیزی نمیشه.
‫خب، خانم مک‌لود. ‫پاسبان شما نظر یکی دیگه رو می‌خواد.
‫خب منم نظرم رو میدم.
‫- بذارید... ‫- اوه. ممنون.
‫ممنون، دکتر.
‫- آه، مامان. ‫- آنی...
‫احمق.
‫این دختر تا حالا کاری نکرده،
‫چه برسه بخواد بچه دار بشه.
‫- دکتر کانلی... ‫- بسه. تمومش کن.
‫هنوز یه بچه به قتل رسیده شده داریم.
‫مطمئن نیستیم. ‫شاید سر زا مرده.
‫شاید بشه از تموم خونه‌های گرنان سوال بپرسم.
‫می‌تونی، ولی گمونم بچه واسه این روستا نیست. ‫طوفان شدیدی اومده بود.
‫ممکنه بچه از جای دیگه اومده باشه.
‫من که کارم تموم شد.
‫به نظرم شما هم باید بیخیال بشی.
‫کرستی، بیا تو.
‫همه چی مرتبه؟
‫نه. ام...
‫زیاد طولش نمیدم.
‫از شب مراسم رقص خیابونی، وقتی ‫موردو من رو آورد پیش شما...
‫خب...
‫خودم رو شکنجه کردم، به بچه‌ای ‫که درونم داشت رشد می‌کرد فکر کردم،
‫فکر کردم...
‫اگه خودم رو بکشم...
‫و بچه رو،
‫هیچوقت نمی‌فهمه کیه.
‫چیه.
‫بعدش آزاد میشیم.
‫پس...
‫بی فکر یه کاری کردم.
‫یه کار نابخشودنی.
‫و الان بچه مرده.
‫و من هنوز زنده‌م.
‫کرستی، کاری که کردی... سر عقل نبودی.
‫لازم نیست ناراحت باشی.
‫شما چی، دکتر؟
‫شما درباره چیزی حس گناه نمی کنید؟
‫متوجه نمی شم، کرستی.
‫بله، من هم کارهایی کردم که می گم ای کاش انجام نداده بودم
‫گمونم همه ما اشتباه داریم.
‫واقعاً؟
‫پس هر گناهی یکیه؟
‫برابر هستن؟
‫من...
‫فقط می گم، آدم از اشتباهاتش یاد می گیره
‫و سعی می کنه به بهترین شکل ممکن درستشون کنه.
‫اگه بقیه به خاطر کار شما نابود شده باشن چی؟
‫نباید خودمون رو درگیر این چیزها کنیم، کرستی.
‫باید ببخشیم.
‫حتی اگه شده خودمون رو، و به زندگیمون ادامه بدیم.
‫وقتی پاسبان اومد خونه ام...
‫تو گوشم زمزمه کردی.
‫گفتی بهت اعتماد کنم، یادته؟
‫اون لحظه همه چی یادم اومد.
‫تو بهم آزار رسوندی.
‫تو اذیتم کردی.
‫و به زودی همه می فهمن...
‫نه؟
‫کرستی، حرفات با عقل جور درنمیاد.
‫تازه موردوی من بهت اعتماد کرد.
‫تو یه مرد بیمار روانی هستی!
‫واقعاً متأسفم.
‫سعی کردم برات جبران کنم.
‫شاید خدا تو رو ببخشه.
‫اما من هیچ وقت نمی بخشمت.
‫کرستی... انتظار نداشتم اینجا ببینمت.
‫کرستی، باید باهات حرف بزنم.
‫کرستی، وایستا سر جات، دختر!
‫خوبی، دخترجون؟
‫باید بیای. خواهش می کنم بیا!
‫کرستی!
‫- کار اون بود! ‫- چی؟
‫- کار دکتر بود! ‫- چی؟ چی می گی؟
‫وقتی اومد معاینه ام کنه، تو گوشم زمزمه کرد و بوش رو حس کردم
‫بوی نوشیدنی رو حس کردم، بوش مثل اون شب بود.
‫در رو باز کن، مری...
‫برو عقب. برید عقب.
‫در رو باز کن!
‫از خونه دکتر اومدم. مرده.
‫خودکشی کرده.
‫چرا؟ چرا؟
‫یاد اون دفعه افتادم که اومدیم و مجبورمون کردی بیرون بمونیم،
‫شاید دکتر کانلی دختر اشتباهی رو معاینه کرده.
‫شاید تو رو معاینه کرده؟ ها؟!
‫- بگو واقعیت نداره... ‫- کرستی اشتباهی نکرده. کار اون بود.
‫چه جرأتی داری اومدی در موردش حرف بزنی. زندگی اون نابود شده
‫به خاطر دختر تو و کارهاش...
‫کارهاش؟!
‫به دختر من آزار رسیده، پاسبان.
‫آزار رسیده!
‫کار اون بود. اون مرد.
‫همیشه برام سئوال بود چرا باید همچین دکتری
‫بیاد اینجا زندگی کنه، همچین جای مزخرفی.
‫شما یه انتخاب داری، پاسبان.
‫اون دختر انتخابی نداشت.
‫بیا اینجا.
‫تو اشتباهی نکردی.
‫دخترم. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫[1سال بعد]
‫کرستی...
‫مطمئنی می خوای این کار رو بکنی؟
‫تنها می مونی.
‫می دونم.
‫سخت می شه، اما من نمی ترسم...
‫دیگه نمی ترسم.
‫کرستی، می شه با هم حرف بزنیم؟ ‫آنی کار رو تموم می کنه.
‫من و پدرت همیشه می دونستیم این ‫جزیره برات به قدر کافی بزرگ نیست.
‫تو همیشه سئوال می پرسیدی، می خواستی ...بیشتر بدونی، بیشتر ببینی
‫می دونستیم این روز می رسه.
‫می خوام بگم...
‫خیلی بهت افتخار می کنم...
‫با وجود تموم اتفاقاتی که افتاد.
‫کرستی، می خوام بدونی واقعاً ناراحت می شم که اون طوری مأیوست کردم
‫- این طور نیست... ‫- چرا.
‫ولش کن...
‫می دونی که من و آنی همیشه اینجاییم.
‫ولی حتی یه لحظه از وقت با ارزشت رو صرف ‫فکر کردن راجع به ما نکن. ما هیچیمون نمی شه.
‫خیلی دوستت دارم، مامان.
‫اوه...
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫برام زیاد نامه بنویس.
‫مواظبش باش.
‫- دوستت دارم، مامان. ‫- دوستت دارم.
‫کرستی...
‫کرستی، یه چیز کوچولو برای سفرت آوردم.
‫پیت، متشکرم.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫کرستی!
‫ناخدا...
‫متشکرم.
‫الآن میام، دایی.
‫تا جنگ تموم بشه، اسیرم کردن.