‫بیایید امیدوار باشیم که این خونه بزرگ و ترسناک،
‫ برابر با خوراکی های گنده و خوشمزه ست.
‫من از اینجا خوشم نمیاد.
‫آخه کی تو هالووین کدو تنبل نمی ذاره؟
‫انگار بدون توپ، توپ بازی کنی.
‫بوی یه چیز خوشمره از داخل میاد.
‫من می رم داخل.
‫صبر کن، چویی. اول باید یه نقشه بکشیم.
‫نقشه من اینه،
‫خوراکی ها رو پیدا کنیم، بزنیم تو رگ، بریم خونه بعدی.
‫داداش.
‫چویی، صبر کن.
‫ به احضار روح هالووین من خوش اومدید.
‫حالا بیایید روی حیوون خونگی های گمشده اتون تمرکز کنیم
‫و ازشون بخواییم تو این شب هالووین بهمون ملحق شن.
‫تا من، خانم میپلز، واسطه سگ های از دنیا رفته...
‫مطمئنی بویاییت کار می کنه؟
‫من که هیچ خوراکی سگی نمی بینم،
‫فقط یه مشت آدم چهارزانو نشستن.
‫هدایاتون کمک می کنه...
‫کاملا موافقم.
‫ایول!
‫خوراکی استخونی سگ، در موقعیت ساعت 7
‫ایول بویی!
‫یه توپ تو خونه ست.
‫و یه پتوی بزرگ کُرکی؟
‫منِ بغلی راضی شدم.
‫حالا همه دست همدیگه رو بگیرید.
‫این باعث می شه ارواح خبیث نتونن بیان.
‫جینکس، واسطه‌ کارآموز من، ‫مراسممون رو پیش می بره.
‫بیایید همگی چشم هامون رو ببندیم...
‫و تمرکز کنیم.
‫ایول! الآن فرصت داریم.
‫همه حواسشون پرته.
‫اگه از خودمون پذیرایی کنیم، متوجه نمی شن.
‫بیا لویی. یا حالا یا هیچ وقت.
‫مطمئنی چویی؟
‫انگار وسط یه کاری هستن.
‫آهسته و پیوسته.
‫یه حس بدی به کار دارم.
‫در آرامش بیایید.
‫- توپ، توپ، توپ. گیرش انداختم. ‫- ما نمی ترسیم.
‫با اجازه.
‫صدای اومدن ارواح رو می شنوم.
‫تمام شب بهترین تنقلات هالووین رو می خوریم.
‫داره جواب می ده. واقعا می تونم حس کنم ‫که دادلی کوچولوم رو پام نشسته.
‫آخیش، بغل.
‫من عاشق بغلم.
‫اون خیلی سنگین تر از چیزیه که یادمه.
‫تو دادلی نیستی!
‫لو رفتم.
‫نه! دایره رو نشکنید.
‫اگه دایره بشکنه...
‫نه! شمع مقدس نه! بهش نیاز داریم!
‫چه...
‫- اتفاقی... ‫- داره می افته؟
‫بوئی وحشت کرده. قایم بشید، واقعا قایم بشید!
‫ما گریم، روح خبیث، رو بیدار کردیم.
‫همون جا وایستا!
‫ارواح بدجنس اینجا جایی ندارن.
‫خب پس بذار یه خرده جا باز کنیم.
‫نه!
‫اون دیگه چی بود؟
‫نمی دونم، اما اصلا خوب نیست.
‫فوری پنهان بشید!
‫بدوئید!
‫«همه ارواح با نیروی مخصوص داخل بمونن،
‫ تا تمام مشکلات فروکش کنه!»
‫واقعا؟ پِخ!
‫حالا دیگه همه جا ساکته.
‫فکر کنم امن و امانه و می شه اومد بیرون.
‫ببین کیا اینجان؟
‫ای بابا، زود بود!
‫خب، سلام هاپوها.
‫سلام آقای سگ روح گنده و ترسناک.
‫گمونم شیر آتش نشانی لازم دارم.
‫اوه!
‫وای نه! من... من واقعا متأسفم.
‫ترسوندمتون؟
‫اسم من...
‫گریمه.
‫ خب، از دیدنتون خوشحالم، آقای گریم.
‫ولی ما ولگردیم و باید برگردیم خونه امون، یعنی کوچه امون
‫صبر کنید! من هم یه سگ کوچولوی ولگرد گمشده هستم.
‫درست مثل شما.
‫بچه ها، نمی شه که همین جوری ولش کنیم بریم.
‫چه کمکی از دست ما ساخته ست؟
‫شاید بتونیم یه معامله کنیم، هان؟
‫اگه شما کمکم کنید، من هم می تونم کمکتون کنم.
‫دوست دارید پرواز کنید،
‫یا از دیوار رد بشید،
‫یا بدون این که شکمتون پر شه همه چی بخورید؟
‫چه معرکه! قبوله.
‫محشره.
‫صبر کن، حالا چی گیر تو میاد؟
‫چه بلایی داره سرمون میاد؟
‫نمی تونم تکون بخورم.
‫از همکاری باهاتون خوشحالم، هاپوها.
‫دیگه فکر هاپوی واقعی شدن هم به سرتون نزنه!
‫وگرنه برمی‌گردم.
‫بای بای!
‫لوئی؟
‫بوئی؟
‫یه مشکلی هست،
‫یعنی مشکل خود ماییم.
‫به مشکل بزرگی خوردیم.
‫اون ما رو به روح تبدیل کرد.
‫[30 سال بعد]
‫دیشب دوباره ماه کامل شد.
‫چویی، افتخار میدی؟
‫دیگه این دیوارها جای خالی ندارن.
‫یا ماه کامل دیگه تا هالووین مونده.
‫اگه تا اون‌موقع یه فکری ‫به حالش نکنیم،
‫تا هالووین بعدی اینجا گیر میفتیم.
‫وایستین، شما هم می‌شنوین؟
‫واقعا؟ ‫[جین میپل]
‫کل عمرم دلم می‌خواست...
‫برم تو خونه‌ی تسخیرشده‌ی مامان‌بزرگ،
‫حالا قبل از این که حتی یه بار برم داخلش، ‫می‌خوایم اون رو بفروشیم؟
‫برای بار میلیونوم میگم، ‫اونجا تسخیر نشده.
‫کل بچه‌های مدرسه که یه چیز دیگه میگن.
‫دوباره خونه رو گذاشتن واسه فروش؟
‫این یعنی یه فرصت دیگه داریم ‫تا دوست پیدا کنیم!
‫فقط کسی نمی‌خواد با یه روح ‫دوست بشه، یادت میاد؟
‫باورم نمیشه خونه واسه‌م خریدی!
‫اجازه بدید خودم رو معرفی کنم.
‫من بوئی‌ام، مثل...
‫بو!
‫سلام. اومدم ظرفشویی رو تعمیر کنم.
‫وحشت نکن.
‫فرار نکن.
‫می‌دونم شبیه روحم،
‫اما واقعا فقط یه هاپوام ‫که جسمش رو از دست داده.
‫دوباره نه.
‫خب، باستر، نمی‌دونم چرا ‫اینجا رو انقدر به قیمت خریدیم...
‫لطفا کمک کنید!
‫ما ارواح گمشده‌ای هستیم ‫ که تاابد اینجا گیر افتادیم.
‫لطفا، لطفا، لطفا، لطفا.
‫این بار باید نامحسوس‌تر نزدیک بشیم.
‫یعنی دیگه نمیگی بو؟
‫دقیقا.
‫بیاید این دفعه نترسونیمشون.
‫حالا باید یه نفر رو پیدا کنیم ‫که انقدر دیوونه باشه...
‫که این آشغالدونی رو بخره.
‫هیزل‌ها، کارمون اینجا تمومه.
‫یه خونه‌ی دیگه رو هم نجات دادیم.
‫این هم از خونه‌ی تعمیر لازمِ بعدیمون.
‫می‌خوایم بیایم اورگن!
‫یعنی یه مدرسه‌ی جدیدِ دیگه؟
‫حالا شد سالی سه بار.
‫باید به خاطرش دیپلم دبیرستان بگیرم.
‫مامان؟ بابا؟
‫اون قستمش رو خوندین که نوشته، ‫«خانه‌ی روح‌زده‌ی واقعیِ فروشی»؟
‫چیزی به اسم روح وجود نداره.
‫می‌خوای شکمم رو بمالی؟ آره، لطفا.
‫یه کم برو چپ.
‫توپ بیسبال... توپ فوتبال... توپِ وسطی...
‫خب، رسیدیم هیزل‌ها. ‫اینم از خونه‌ی جدیدمون.
‫صاحب‌خونه‌های جدید اومدن!
‫حالا فهمیدم چرا انقدر به قیمت بهمون داد.
‫از نزدیک یه کم ترسناک‌تره، اما...
‫از من بپرسی میگم هنوز هم خیلی نازه.
‫یه کم ترسناک‌تره؟
‫حتم دارم حتی خفاش هم ‫بالاسرش پرواز می‌کنه.
‫فکر نمی‌کردم تو کارِ ‫خونه‌های کلنگی هم باشیم.
‫واقعا ارواح اینجا زندگی می‌کنن؟
‫نه، می‌می. ما زندگی می‌کنیم.
‫مطمئنم داخلش بهتره.
‫اه، چندش!
‫ببینید.
‫نه، نه، نه.
‫اگه ما اینجور خونه‌ها رو بازسازی نکنیم،
‫بساز بفروش‌ها اونا رو می‌خرن ‫و کلش رو تخریب می‌کنن.
‫- زندگی یعنی... ‫- بازسازی.
‫عشق ما اینه که خونه‌ها رو نجات بدیم.
‫وای!
‫فکر کنم باید کلید فیوز رو بزنم.
‫درسته.
‫آره، همینجا بمونید هیزل‌ها.
‫باشه.
‫اون دختربچه داره ما رو نگاه می‌کنه.
‫اون چیه اون بالا؟
‫زود باشید! حالت شبحی بگیرید.
‫من که چیزی نمی‌بینم، ‫اما اگه بخوام حدس بزنم...
‫- می‌تونه جادوگر... ‫- اوه...
‫یا زامبی باشه؟
‫یا پرز جمع شده‌ی غول‌پیکر باشه.
‫نه! نه.
‫ظاهرا یه نفر کمک می‌خواد.
‫نه، بوئی.
‫انگار برق اومد.
‫خیلی خب.
‫آخیش.
‫وای!
‫عجب تجربه‌ی پرنوری بود!
‫چندشه.
‫همه موافقن که کاری به کارِ ‫ آدما نداشته باشیم؟
‫آره، حتما.
‫پس بعدا می‌بینمتون. ‫باید یه لحظه برم اونور.
‫خب، باشه پس، من... منم رفتم.
‫آره، منم همینطور. خدافظ!
‫کلئو! ادوین! ‫اون پایین چی کار می‌کنید؟
‫دنبال روح می‌گردیم، مامان.
‫شاید... بهتره دنبال یه کار واقعی بگردین.
‫تو این مدت هم موظفین ‫دستشویی پر شده رو تمیز کنین.
‫امکان نداره. ما سرمون شلوغه.
‫و برای بار هزارم، پیدا کردن روح ‫یه شغل واقعیه،
‫مخصوصا وقتی یکی پیدا می‌کنی...
‫و جایزه‌ی یه میلیون دلاری ‫«انجمن فراطبیعی» رو برنده میشی.
‫می‌دونی چند تا صفر داره، مامان؟
‫هفت تا.
‫- شیش‌ تا، ادوین. شیش تا داره. ‫- شیش تا.
‫دستشویی‌ها خود به خود تمیز نمیشن ها.
‫- چی؟ ‫- خونه‌ی تسخیرشده فروش رفت.
‫عمارت میپل‌کرست. ‫تا حالا اونجا رفتیم؟
‫عمارت میپل‌کرست، عمارت میپل‌کرست...
‫- عمارت، ع-م-ا-ر-ت. ‫- هیچی نیست!
‫شاید... ‫شاید بالاخره فرصتش پیش اومده، ادوین.
‫- خدای من! ‫- «لوازم روح‌گیری» رو جمع کن!
‫می‌خوایم روح بگیریم!
‫اون گوشت خشکه؟
‫من عاشق گوشت خشکم.
‫بهتره یه کم بو بکشم تا مطمئن شم.
‫وای...
‫ای بابا!
‫یه بغل فوری. ‫بوئی و چویی خبردار نمیشن.
‫بغل بهشتی.
‫یوهو! آره! یوهو!
‫سلام.
‫یعنی خدافظ. یعنی به روحی که ‫توی عروسک خرسیه توجه نکن.
‫خب، تو هیچی ندیدی.
‫وای، توپ بسکتبال.
‫توپ بسکتبال خوشگل و نازنین.
‫اون توپ واسه کلکسیونم عالی میشه.
‫ای بابا...
‫صبح بخیر بچه‌ها.
‫لطفا به دانش‌آموز جدیدمون، ‫فردی هیزل، خوشامد بگین.
‫یه خوشامدگویی صمیمانه‌ ‫به سبک «مدرسه‌ی راهنمایی شبح» بکنید.
‫حالا کی واسه درسِ ‫بسیار هیجان‌انگیز تاریخ حاضره؟
‫میگم داداش. تو همون بچه جدیده‌ای ‫که تازه اسباب‌کشی کرده میپل‌کرست؟
‫اگه می‌خوای تا کلاس هشتم برسی، ‫باید از اونجا بری.
‫[ارواح مشقام رو خوردن! تو.]
‫[شبح! پسر روح! پِخ!]
‫[پِخ!]
‫تو همون میپل‌کرستی هستی، آره؟
‫من پایپر میپلزم. هر چی زودتر ‫بهم اعتماد کنی، برات بهتره.
‫کی؟
‫با من بگو! ‫پایپر میپلز؟
‫خونه‌ی شما واسه مامان‌بزرگم بود.
‫میپل‌کرست.
‫گوش کن، خونه‌ی جدیدتون یه اسراری داره.
‫تو هم باید کمکم کنی که ‫معماش رو بفهمم.
‫معماش رو؟
‫معمایی که من سعی دارم حلش کنم اینه...
‫ که چرا مامان و بابام ‫توی اون آشغالدونی زندگی می‌کنن.
‫امشب ساعت 18:00 زنگ خونه‌تون رو می‌زنم. ‫اگه صلاح رو بدونی،
‫در رو باز می‌کنی.
‫اگه ارواح تا الان باهاتون ‫ارتباط نگرفتن، منتظرشون باش.
‫اما... من امشب باید مراقب خواهرم باشم.
‫چیزی به اسم روح وجود نداره.
‫ای وای! تو ما رو ندیدی.
‫تو خیالاتی شدی.
‫سلام؟
‫داره میاد!
‫احتمالا چیزی ندیده.
‫بذار فورا یه نگاه بندازم.
‫سلام. الان برمی‌گردم.
‫آره. ما رو دید.
‫حالا چی کار کنیم؟
‫فکر کنم باید... ناز بشیم؟
‫من خوب بلدم ناز بشم.
‫خودم ناز بودن رو اخترع کردم. ‫الان می‌گیرمت. الان می‌گیرمت.
‫بچه‌ها، اون فرار نمی‌کنه و غش هم نکرد.
‫یعنی دوست پیدا کردیم؟
‫سلام. من لوئیم، رهبر گله.
‫این چوییه و این هم بوئیه.
‫سلام لوئی، سلام بوئی، سلام چویی.
‫- حالت شبحی بگیرید. ‫- با کی حرف می‌زنی؟
‫دارم با ارواح حرف می‌زنم.
‫رفتن...
‫انقدر شیطنت نکن.
‫تنها چیزی که اینجا لازم داره ‫بیست سی تا مستخدمه.
‫عمارت میپل‌کرست.
‫حالا فقط باید یه جوری بریم تو.
‫من یه فکری دارم.
‫- عالیه. اما یادت باشه مامان ماشین رو... ‫- نه، نه، نه. برو. برو!
‫سلام بچه‌ها.
‫«جلسه‌ی دانش‌آموزان جدید» احتمالا ‫ یه چند ساعت طول بکشه.
‫بچه‌های خوبی باشید، خب؟
‫اگه هاپوهای روح برگردن، ‫میشه نگهشون دارم؟
‫به شرط اینکه پی‌پیِ روح‌ جمع کنی.
‫- در رو رو به غریبه‌ها باز نکنید. ‫- نگران نباش.
‫ارواح دستشویی نمی‌کنن ‫چون واقعی نیستن.
‫اما بعضی‌ها میگن مارشمالو پی‌پیِ روحه. ‫یکی می‌خوای؟
‫می‌دونستم بوی مارشمالو حس کردم.
‫سلام.
‫می خواستی خودت تا آخر بخوری یا...؟
‫سلام.
‫پس شوخی نمی کردی.
‫من شوخی ندارم!
‫یکی می خوای؟
‫فکر نمی کردم تعارف کنی.
‫وای، وای، وای!
‫مادر و پدرم خونه نیستن. رفقام رو هم نمی تونم بیارم خونه
‫قرعه رفاقت به ناممون خورده؟
‫یه بچه دیگه هم اینجاست. کیه؟
‫خب، ما هنوز دوست نشدیم، اجازه داری غریبه ها رو راه بدی؟
‫گمون نکنم.
‫خیلی خب.
‫نمی دونم، ولی آشنا می زنه.
‫صبر کن ببینم! چویی کجاست؟
‫از کجا می دونستم که شکمت برات دردسر می شه؟
‫مثل بدن اَبَر قهرمانیم؟
‫می خوایید گرگم به هوا بازی کنیم؟
‫بوئی عاشق گرگم به هواست.
‫گرفتمت.
‫وای پسر!
‫صبر کنید! با شکم پر نمی تونم بازی کنم.
‫این جوری آدم دل پیچه می گیره.
‫غیر ممکنه!
‫این مادر‌بزرگ من بود.
‫بود؟
‫خب، اون غیبش زد.
‫توی همین خونه.
‫مادرم زیاد درباره اش بهم نمی گه، ولی...
‫فقط می دونم اون واسطه بود. با ارواح حرف می زد.
‫صبر کن ببینم، تو مواظب کی هستی؟
‫خواهر کوچولوم، می می.
‫می می، بیا سلام کن.
‫می می؟
‫شاید روح رو دیده.
‫می می؟
‫کجا رفت؟
‫خیلی شانس آوردی که اومدم اینجا.
‫می می! می می!
‫بیایید اینجا!
‫- گرفتمت، تو گرگی! ‫- نمی تونید من رو بگیرید!
‫وای، هاپوها! یه نفر داره میاد!
‫تو باید می می باشی.
‫من پایپرم.
‫می می!
‫می می، من رو ترسوندی! این بالا چیکار می کنی؟
‫با هاپوهای روح بازی می کنم.
‫می می. دست بردار، چیزی به اسم روح وجود نداره.
‫صبر کن، صبر کن. یه لحظه.
‫می می. تو روحی دیدی؟
‫اینجا زندگی می کنن.
‫حتما قایم شدن.
‫همین حالا بیایید بیرون.
‫- ای وای! ‫- چویی! هیس.
‫یعنی چوب رختی خودبه خود افتاد؟
‫معلومه دیگه، از پنجره باد اومد انداختش. یه نفر پنجره رو اینجا باز گذاشته.
‫هاپوها، نمی شه سلام کنید؟
‫گمونم باید یه کم دیگه صبر کنیم.
‫می می، دیگه بسه!
‫ارواح واقعی...
‫بیشتر از این نمی تونم خودم رو نگه دارم.
‫چیکار می کنی؟
‫نیستن.
‫ارواح واقعی نیستن؟
‫پس برای این یه توضیحی بده!
‫فکر خوبی نبود!
‫خیلی خفنه!
‫به نظر من که خیلی هم واقعی هستن.
‫خب...؟
‫با بوئی تا بالا بالاها می ری.
‫فردی، ببین، دارم پرواز می کنم!
‫نه، نه، نه، می می. بیا پایین. بجنب.
‫- حاضرید؟ ‫- آره.
‫شهر اشباح، گشت فراطبیعی، ما اومدیم ببینیم...
‫- این ها رو دم در بگو، ادوین. ‫- باشه.
‫بذارش زمین!
‫فردی، نه!
‫فردی!
‫نه!
‫بگیرش!
‫گرفتیمش!
‫گرفتیمت. چیزی نیست.
‫ما ارواح رو پیدا کردیم!
‫خیلی خب.
‫آروم و آهسته.
‫چی...؟
‫چیزی نمونده بود 4تا روح بشیم ها!
‫دوست ندارم بهت بگم «دیدی گفتم؟» اما...
‫دیدی گفتم؟
‫ببخشید که ترسوندیمتون.
‫آخه ما خیلی وقته که اینجا تنها بودیم.
‫این لوئیه، این بوئیه و این هم چوییه.
‫من می خواستم دوست پیدا کنم، ولی همچین چیزی مد نظرم نبود.
‫صبر کنید ببینم.
‫یعنی می گی ما می تونیم...
‫با هم رفیق بشیم؟
‫- هورا! ما رفیق پیدا کردیم! ‫- موفق شدیم!
‫- واقعا تونستیم! ‫- خیلی خب!
‫وای...
‫بچه ها، می دونم تازه باهاشون آشنا شدیم، ...ولی فکر کنیم بتونیم کلید رو
‫نشونشون بدیم.